Pensioenakkoord: de luid roependen versus de stille stemmers 17 juni 2019

Er ligt een nieuw pensioenakkoord. Dat betekent dat het moment waarop ik mijn eigen agenda mag
bepalen iets dichterbij komt. Het belangrijkste nadeel is dat ik door die verschuiving net niet vijftig
jaar werken vol maak. Daar gaat mijn horloge met inscriptie.

Allerwegen lees ik dat behalve de gebruikelijke voor- en nadelen voor verschillende leeftijdsgroepen,
een belangrijk voordeel is dat wij in Nederland nog kunnen polderen.

Daar zou ik nog iets aan willen toevoegen. De FNV’ers die tegen waren lieten zich op social media
en in zaaltjes het felst horen. Daardoor kregen ze ook de meeste aandacht. Dat is logisch, de mensen
die hun stem het meest en luidst verheffen worden het best gehoord.

Als journalist ben ik er geen voorstander van om de mensen die het hardst schreeuwen per definitie
gelijk te geven. Zij vertegenwoordigen namelijk niet altijd de meerderheid. Termen als “twitter ontploft”
en “Facebook loopt over” zeggen me niks.

Waardevol is dat met betrekking tot het pensioenakkoord blijkt dat de mensen die zich vooraf niet
hebben laten horen invloed hebben. Vakbondsleden kregen een mail zodat ze voor of tegen konden
stemmen. Althans de vakbond waar ik lid van ben deed het via de mail.

Wat ik dan wel jammer vind is dat maar 37 procent van de mensen gestemd heeft. Nou kon iedereen
meedenken en nou doet maar net iets meer dan een derde van de mensen mee. Misschien komt het
omdat het stemmen moeizaam ging. Het duurde “uren” voor je bij het knopje was waarmee je
daadwerkelijk je mening door de lucht naar het vakbondsbureau kon zenden. Dat zou kunnen betekenen
dat de belangstelling mee te denken groter was dan die 37 procent.

Ach, weet je, laten we maar geloven dat de stem van de meerderheid nog luider was dan de uitslag
van de stemming doet denken.

Als ik de vakbond was zou ik wel gaan nadenken over de besliscultuur, want de spanning was de afgelopen
dagen om te snijden. Dat is heel stressvol voor oudere werknemers zoals ik die al jaren steeds opnieuw
moeten wennen aan een veranderende datum waarop ze hun eigen agenda kunnen voeren.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Bariton Jérôme Boutiller, onthou die naam! 16 juni 2019

(Door Marlies)

Wat een dag, vrijdag, ik kan me niet herinneren de afgelopen tien jaar een dag beleefd te hebben die zo kalm,
sereen en rustig verliep. Echtgenoot was al weg toen ik opstond en zou wegblijven tot en met de avond,
het drizzelde buiten, dus ik hoefde niet te gaan lopen, de wasmachine vullen en een paar hemden strijken
was het enige huishoudelijke wat mij te doen stond, Sammie de kat strekte zich lui uit op mijn bankje en ik zat
al vóór het middaguur met een haakwerkje (verslavend!) bij hem. De eerstvolgende Musico-reis is pas eind
oktober, dus daar hoefde ik ook (nog) niet over na te denken en ik zapte lui langs tv-kanalen, waar ik anders
nooit tijd voor had.

Bij het klassieke muziekkanaal Mezzo stond een sopraan te zingen, ik was er al voorbij voor ik er erg in had.
Toch getriggerd zapte ik terug: ik kon net zo goed terwijl ik handwerkte een  beetje opera-ervaring opdoen en
Competition. Een regisseur moet zich ermee hebben bemoeid, want de overgangen tussen de verschillende
aria’s waren mooi organisch en met minimale middelen zat je zo van de ene in de andere opera.  Er zaten
mooie stemmen bij, het ging echt om gevorderde kandidaten, die vast al werkten hier en daar. Een enkele
misser ook: sommige tenoren hebben het nét niet en een hoge c die aan de bovenkant niks óver heeft,
wordt erg pijnlijk.

Ik ging pas echt rechtop zitten toen een mannenduet klonk, ik heb niet onthouden welk duet het was,
maar in het applaus liep een van de mannen niet af, maar draaide zijn rug schuin naar het publiek en zijn
gezicht naar zijn kompaan die ineens naar zijn buik greep en vervolgens verbijsterd naar zijn hand staarde.
Daar was niks te zien natuurlijk, maar deze transformatie van zijn vorige rol naar de rol van een stervende
Rodrigo uit Don Carlos was fenomenaal. Wat een acteur!

Mijn haakwerkje bleef even liggen, de volle 7 minuut 58 waren voor Rodrigo uit Verdi’s Don Carlos.
Jérôme Boutiller heet de man, ik heb er de aftiteling van het concert voor afgewacht. Onthoud die naam:
Jérôme Boutiller.

Aan de keukentafel vertelde ik de andere dag van deze ervaring en ik besloot eens te zoeken naar deze
man. Wat denkt u? Meteen gevonden! En de opname ook, dus die laad ik voor u op.

Zullen we even door de aria heenlopen? Laten we beginnen met het eren van Verdi voor zijn prachtige
melodie in het voorspel. En hulde voor het perfect begeleidende orkest.

Perfect en woord-voor-woord-verstaanbaar Frans (de opera kent ook een Franse versie en waarom zou je,
als geboren Fransman, de rol dan niet zingen in de taal die het dichtste bij je ligt…). Hulde trouwens
ook voor de collega, die het grootste gedeelte van de aria zijn spanning moest vasthouden en het perfecte
tegenspel geeft. En dankzij prachtig camerawerk en uitstekende regie kunnen wij closer genieten dan
het publiek in de zaal.

En dan die prachtige lange lijn van de melodie. De tranen sprongen me in de ogen: ineens hoorde ik weer
Dima Hvorostovksy dezelfde aria zingen, ook met die geweldige adembeheersing…deze vertolking is er het
beste bewijs van dat acteren binnen opera niet raar houterig, of stokkerig hoeft te zijn, als je de onderliggende
lange lijnen en de spanning maar op de juiste manier vasthoudt. Geen enkele moeite met de hoogte (Verdi
kon gemeen hoog schrijven voor baritons…) ; hij weet precies waar de noot geplaatst moet worden.  En dat
overgangetje, met dat flesje… hij trekt zich niks aan van het applaus; het publiek denkt dat het hiermee gedaan
is, maar het begint pas…

Het helpt natuurlijk als je mooi lang bent en een licht-aristocratische verschijning bent… dat heeft-ie gekregen.

En dan reikt hij naar Carlos… die er niet meer is… eigenlijk is hij al dood… Maar een dode kan die lange, lange
lijnen niet zomaar zingen…  Hij ademt niet tussendoor, niet dat dat moet… zijn rustige overgave aan zijn
adem is het beste teken dat hij precies weet wat hij doet… (ik hoor mijn hoofdvakdocent zeggen “richt je óp!
Richt je op! Er komt lucht binnen terwijl je zingt”(niet waar, maar de suggestie helpt enorm) .

Of zijn knie zeer doet na die val op het podium? Ik denk het wel, maar met zoveel adrenaline vraag je je pas
de volgende ochtend onder de douche af waar die blauwe plek vandaan komt….) .

Moedig, om midden in het woord ‘Adieu’ voorover te vallen.

En dat prachtige shot van het slotspel van het orkest, geïnspireerd door een werkelijk prachtige vertolking
van deze geweldige aria!

Onthou die naam dus. Ik zocht ‘m op en er is niet veel beschikbaar: Boutiller studeerde eerst piano en is pas
daarna gaan zingen. Hou oud hij is vond ik nergens, is ook niet interessant; laten we hem gewoon in de
gaten houden!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De vette grinnik van Johan van den Hout 14 juni 2019

Van alle provinciale Brabantse politici heeft Johan van den Hout mij altijd het meest geïntrigeerd.  Hij was
tot vrijdag gedeputeerde namens de SP. Hij moest weg omdat zijn partij bij de coalitie-onderhandelingen
buiten de boot viel. Dat deed hem pijn, hij had nog wel een tijdje door willen gaan.

Het intrigerende aan de man is dat hij soms zo bot en cynisch was dat ik wel eens het gevoel had dat hij dacht
dat in het Brabantse parlement een Tarantinofilm werd opgenomen, waarin hij de de verteller was. Zijn
gevleugelde uitdrukking aan het adres van de leden van Provinciale Staten was: daar gaat u niet over.

De opmerking viel vrijdag meerdere keren in lovende toespraken aan het adres van Van Hout. Hij werd
gewaardeerd, zoveel werd tijdens zijn afscheid wel duidelijk. Toespraken die hij op een wat slungelige manier
in ontvangst nam. Van den Hout is een man van daden niet van woorden.

Iedereen keek uit naar zijn toespraak. Hij hield zich in. Hij beschouwde vooral het nieuwe bestuursakkoord.
Daar zou hij zo zijn handtekening onder gezet hebben, zei hij. Waarmee hij op een beschaafde manier duidelijk
maakte dat hij en zijn partij niet buitenspel gezet hadden hoeven worden. “Een belangrijke graadmeter om te
weten of je het goed hebt gedaan is als de mensen die na jou komen jouw beleid voortzetten. Als ik naar het
bestuursakkoord kijk, dan denk ik dat ik het goed heb gedaan”, aldus Van den Hout.

Van den Hout was één van de voortrekkers als het gaat om de strenge milieuregels voor de boeren. Dat heeft
zijn populariteit bij de boeren niet vergroot. Toen de boeren met ronkende tractoren voor de deuren van
het provinciehuis daartegen protesteerden, werd in de richting van Van Hout op de man gespeeld.

Het nieuwe bestuursakkoord biedt iets meer soelaas voor sommige boeren, maar de boeren vinden het zelf
een doekje voor het bloeden. “U kunt uw borst natmaken”, waarschuwde hij zijn opvolgers.  Van den Hout:
“U denk dat wij het de afgelopen vier jaar moeilijk hadden nouhhhh . . . .”  Hij vulde de stilte na die opmerking
de meest vette grinnik die ooit in de statenzaal heeft geklonken. Die kwam uit het diepste binnenste
van Van Hout. De nagalm daarvan verdween pas nadat het applaus voor hem over ging in een staande ovatie.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Hofmann’s Erzählungen met een regisseur uit Nederland! 13 juni 2019

(Door Marlies)

 

Van de week dook de naam van opera-regisseur Floris Visser ineens op toen ik iets heel anders aan het
zoeken was op internet. Dat is een van de zegeningen van surfen en zoeken: je komt soms ineens ergens
uit waar je helemaal niet op uit was en je kunt zeer aangenaam verdwalen op internet. Je moet wel tijd
hebben: voor je het weet ben je anderhalf uur verder en zijn de aardappels die op het gas stonden te koken
verpieterd (geheel fictieve situatie in mijn geval want ik hoef bijna nooit te koken en aardappels staan
niet vaak op ons menu…)

Goed Floris Visser, dus en – in dit geval – het Badisches Staatstheater in Karlsruhe en hun productie
‘Hofmann’s Erzählungen’, komische opera van Jacques Offenbach (en voor de meeste rollen loei-moeilijk
om te zingen trouwens….) .

Ze jubelen Floris Visser zowat de hemel in daar in Karlsruhe, wat jammer nou dat het zo’n eind weg is.
Het moet voor zangers heerlijk zijn: werken met een regisseur die zelf ook zanger is; die snappen zoveel
beter wat wel en niet werkt.

Floris Visser (geboren in 1983) studeerde aan de Toneelacademie Maastricht, waar hij werd opgeleid
als acteur en regisseur. Vervolgens studeerde hij zang aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag en
werd tijdens zijn studie daar benoemd tot docent drama en dramaturgie. In dezelfde periode werkte hij
ook als regie-assistent bij ‘onze’ National Opera Academy en De Nationale Opera, waar hij de Duitse
operaregisseur Willy Decker assisteerde.

Dan volgen er een heleboel producties en projecten die hij geregisseerd heeft.

In 2012 werd hij benoemd tot Cultural Professor aan de Technische Universiteit Delft (nog niet eens,
of net 30 godbetert!).

En sinds die tijd is er een zegetocht, die dus nu even halt houdt in Karlsruhe.

Mocht u toch (je weet maar nooit) in de buurt zijn: tot 13 juli 2019 is de productie te zien

Ik laad de korte trailer op van de opera in Karlsruhe. Ziet er geweldig uit!

 

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gaaf, zo’n groot huis voor mezelf alleen 12 juni 2019

Achter mij, in de bus op weg van het station naar huis, zaten een moeder en een dochter. Ik ken de moeder,
ze zorgt er voor dat ons appartementencomplex er altijd spic en span uitziet.

We reden langs een monumentale kerk met pastorie die je zonder overdrijving en met een cliché gerust
erfgoed van het rijke roomse leven mag noemen.

“Wat is dat voor een gebouw? ”, hoorde ik het meisje aan haar moeder vragen.

De moeder legde uit dat dat het huis van de pastoor is.

“Woont die daar helemaal alleen?” vroeg het meisje.

“Dat denk ik wel”, zei moeder.

“Gaaf”, zei het meisje. “Dan word ik pastoor, want ik wil ook wel zo’n groot huis voor mezelf alleen”.

Toen ik het voorvalletje bij wijze van anekdote aan mijn vrouw vertelde zei ze: “Een groot huis. Voor een
pastoor alleen. Eigenlijk best symbolisch”.

Vanuit die hoek had ik het nog niet bekeken. Misschien moet ik deze week de schoonmaakster eens aanschieten
als ik haar in het gebouw zie en haar vertellen dat haar dochter zich nog eens achter de oren moet krabben
voor zich aanmeldt voor de priesteropleiding.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies 11 juni 2019

(Door Marlies)

Ik weet het wel, ik weet het wel… het is veel te stil hier bij Vocalies, de laatste tijd.
Andere zaken eisten mijn aandacht op… het allermeeste leuk trouwens… Ik was met Musico vier dagen
in Londen, begin mei. Drie prachtige klassieke avonden: eentje met Janine Jansen die de sterren van de
hemel speelde met het Vioolconcert in D (opus 77)  van Brahms  (‘niemand kan Brahms zo laten dansen
als Janine Jansen’ en dat rijmt nog ook), eentje met een ontroerend en fenomenaal ballet (Romeo and
Juliet, muziek van Sergeij Prokofjev; een muisstil en ontroerd Royal Opera House Covent Garden) en eentje
met een energieke Sir Simon Rattle, die het London Symphonic Orchestra op zijn best liet horen.

Drie keer wow, maar  (en dit ‘maar’ is niet bedoeld als diskwalificatie) en zat niks vocaals bij dit keer.
Beste bewijs dat er meer is dan zang alleen, Vocalies…Hoe dan ook, ik was daarna met manlief 10 dagen
in prachtig Ierland, een ware ontdekking voor ons. Ik zal u maar niet vertellen dat wij er beiden pas achter
kwamen dat Ierland ‘gewoon’ bij de Europese Unie hoorde, toen we op de luchthaven stomverbaasd waren
dat er uit de geldautomaten gewoon euro’s kwamen en geen ‘Ierse ponden’; tamelijke blunder; u zou het
eens tegen me kunnen gebruiken… mooie reisleidster ben ik…Alles in Ierland klopte: het weer
(on-Iers slechts een buitje ’s nachts en als we in de auto zaten); vreselijk aardige mensen, lekker directe humor,
heerlijk eten (veel vis, daar aan de lust), fantastische wandelingen langs de kliffen.

Het enige minpuntje was het links rijden; iets wat echtgenoot uitstekend deed, maar mij regelmatig deed
verstijven van angst: overal – behalve waar ik het verwachtte – kwam verkeer vandaan…En nu zijn we al
weer even thuis en vieren de zomer door veel met vrienden op te trekken, in eigen land te lopen, uit te rusten
en ‘gewoon’ te werken. En nu moet Vocalies dus weer op toeren komen.Laat ik maar eens een poging daartoe
doen met ‘Il matrimonio segreto’ van Domenico Cimarosa (tijdgenoot van Mozart) , de zomerproductie van
De Nederlandse Opera. Een komische en sprankelende opera, schrijven ze op hun website en dat klopt.

In handen van regisseur  Monique Wagemakers en met kostuums van jonge Italiaanse ontwerpers is het een
productie geworden die net zo aan alle kanten klopt als Ierland.Ik vis het plotje van de website van DNO:
rijke koopman Geronimo wil meer status en wil daarom zijn twee dochters Carolina en Elisetta uithuwelijken
aan adellijke heren. De jongste, Carolina, is echter al getrouwd met Geronimo’s bediende Paolino.

Vanwege het standsverschil hebben ze dat huwelijk geheim gehouden. Graaf Robinson wil trouwen met Elisetta,
maar als hij kennismaakt met haar zus, verandert hij van gedachten en zet zijn zinnen op Carolina. Het jonge
stel komt daardoor in ernstige moeilijkheden en de misverstanden stapelen zich op. Tante Fidalma zorgt voor
nog meer verwikkelingen omdat zij haar zinnen gezet heeft op trouwen met Paolino.  Er zit voor de twee jong
gehuwden niets anders meer op dan vluchten.

Ze worden betrapt en moeten hun geheime huwelijk opbiechten. De graaf is geraakt door Carolina’s oprechtheid
en Geronimo kan niets anders doen dan zijn dochter zijn zegen geven.Speeldata? Ze zijn al even bezig, maar u
kunt 25 en 26 juni nog gaan! Doen!!!!Zo, nu is Vocalies weer aan de slag. Er komt binnenkort meer: er zit tenslotte
een IVC aan te komen en er zijn talloze leuke zomerproducties. En er komt vast tussendoor nog wel iets vocaals
zeilen waar ik een mening over heb… eigenwijze sopraan die ik ben.Ik laad de trailer op van de productie van 2016
van DNO, dezelfde regisseuse, dus dat moet een indruk geven.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volgende week wordt er Europees gekookt 10 juni 2019

Op de begane vloer van ons appartementencomplex is een restaurant gevestigd waar mensen met
een afstand tot de arbeidsmarkt onder begeleiding werken. Om die afstand in te lopen.

Jaren geleden zat er al eens zo’n restaurant, maar toen de organisatie die daarvoor verantwoordelijk
was, het niet langer tot het takenpakket rekende, werd dat gesloten. Dat was jammer want er
was vanuit de buurt veel belangstelling voor een smakelijke hap voor weinig geld. Als je niet
reserveerde liep je de kans dat je tevergeefs aanklopte.

Er kwam een Arabisch restaurant voor in de plaats. Dat heeft het een half jaar volgehouden. Ik
begreep dat de eigenaar probeerde alles alleen te doen, dat kan natuurlijk niet in de horeca.

Er zaten nooit zoveel mensen bij onze Arabische onderbuur. Misschien, dacht ik wel eens, moet je
toch bier schenken als je zo excentrisch ligt en je het van de aanloop uit de buurt moet hebben. De
mensen in de buurt zijn namelijk gewend bij de eerste zonnestraal met een vol Bavariakratje en in
een hempie in de voortuin neer te strijken.

Inmiddels is er dus toch weer een sociaal restaurant in de ruimte op de begane grond. Ik heb begrepen
dat het nu op een andere manier uitgebaat wordt en dat de beheerder niet meer alleen afhankelijk
is van mensen die komen eten.

Elke week is er één dag wereldkeuken. We aten met een aantal vrienden Ethiopisch. Met onze handen.
Daarna was het Argentijns. Na een redelijk goede ervaring met de Ethiopische pannenkoeken
(geleverd door een Ethiopisch restaurant hier ter stede want de bereiding daarvan durfde de begeleider
met zijn personeel niet aan)  besloten we niet zelf te koken maar met de lift naar beneden te gaan en
aan te schuiven bij onze buren.

De begeleider schotelde ons een mooi driegangenmenu voor. Niet met Argentijnse biefstuk
natuurlijk want dat kan niet voor 17,50 euro. De keukenbrigade rende veel heen en weer, maar
uitserveren ho maar. Na lang wachten deelde de begeleider de gasten mee dat het voorgerecht nog langer
op zich liet wachten. Daarom werd dat het tussengerecht en kregen we een ander voorgerecht. Voor
dezelfde prijs, zei hij.

De ongeveer twintig gasten vonden het prima. Iedereen weet dat er iets mis kan gaan op de kronkelige
weg naar de arbeidsmarkt. We kregen een rauwkostsalade. Daarna kregen we soep. Die was niet
aangekondigd. Nee, zei de begeleider, het werd geen vijfgangendiner. Het oorspronkelijk voorgerecht
was uiteindelijk helemaal mislukt. Vandaar soep.

Daarna ging het vlot. Na de soep kwam het hoofdgerecht: kip. Want in Argentinië hebben ze ook kippen.
Daar zat een auberginegerecht bij met als wetenswaardigheid, zo werd ons vanuit de keuken meegedeeld,
dat het gemaakt was volgens het enige Argentijnse recept voor aubergines. Want in tegenstelling tot
kippen hebben ze die niet in dat land.

Onderwijl bleek dat een aantal gasten was ingevlogen vanuit een lokale tangoschool. We kregen een
demonstratie. Voor hetzelfde geld.

Bij het weggaan vertelde de beheerder dat hij overwoog volgende keer Europees te koken. Hij dacht
zelf aan Italiaans.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Google Street View neemt de privacy uitermate serieus 7 juni 2019

Behalve de miljarden gebruikers van Facebook en Instagram zijn veel mensen gehecht aan hun privacy.

Steeds meer organisaties houden daar rekening mee. Dat gaat soms ver.

Google Street View is ook aan strenge regels gebonden. Gezichten van mensen en kentekens van auto’s
moeten geblurd worden. Wazig gemaakt in gewoon Nederlands.

Daar maken ze bij Google serieus werk van. Berry Holslag maakt realistische beelden van mensfiguren.
Die staan op verschillende plaatsen in Nederland. Ik vind ze leuk. In het Bellamypark (anders dan de
naam doet vermoeden is dat een tamelijk kaal plein) in Vlissingen staat de Dichter van het Park.  Bij
het politiebureau in Naaldwijk staat ook een beeld van Holslag: de diender.

Hun gezichten zijn heel menselijk. Dus wat doet Google street View, die blurt de beelden . . . .

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

PVV in het geweer tegen exoten 6 juni 2019

Zou een hardwerkende PVV-politicus die het met steeds minder, minder, minder collega’s moet doen,
tijd hebben om na te denken over de formulering van – in dit geval – kritische vragen aan Gedeputeerde
Staten van Brabant.

De PVV staat bekend als een partij waar de metaforen gemakkelijk uit de pen vloeien. Kopvoddentax
en klimaatminaretten in plaats van windmolens zijn daarvan voorbeelden. Ze zijn er zo bedreven in
dat je geneigd bent teksten van PVV’ers twee keer te lezen om te voorkomen dat je iets mist.

De Brabantse PVV schreef deze week in Statenvragen: “Is het college het met de PVV eens dat invasieve
exoten altijd geweerd moeten worden uit onze provincie”?

In zo’n geval is het raadzaam de tekst nog eens goed te herkauwen.

De invasieve exoot is in dit geval de Aziatische hoornaar. Dat is geen metafoor, maar een heus beest
dat een bedreiging vormt. Ze komen steeds vaker voor in Nederland. Vorige week werd er een
aangetroffen in Raamsdonk.

“De Aziatische hoornaar is een agressief dier dat graag honingbijen eet en die zijn juist erg belangrijk
voor ons ecosysteem. Ook andere insecten vormen voer voor de Aziatische hoornaar, die een
concurrent is van de Europese hoornaar. Daarom is deze soort op grond van de Europese Verordening
Invasieve Uitheemse Soorten aangewezen als soort die bestreden moet worden,” aldus PVV’er Maikel Boon.

Ook achter die passage moeten we niet meer zoeken dan er staat. Waarschijnlijk is ook het beroep
op Europese regels gemeend, hoewel de PVV zich uitput in verzet tegen Europese regels.

Voor de PVV is de Aziatische hoornaar schijnbaar een grotere bedreiging dan andere exoten.
Althans ik heb de partij nooit vragen horen stellen over de nijlgans, een exoot die je tegenwoordig
overal ziet. De nijlgans houdt zich dan ook redelijk gedeisd. Af en toe pikken ze een ooievaarsnest in om
te broeden, maar ja, voor dat nest hadden en oer-Hollandse ooievaars dan zelf toch al geen belangstelling.

En dat de koekoek haar eieren in andermans nest legt en veel kleinere en minder weerbare vogels
uitbuit om haar jongen groot te brengen, is natuurlijk ook geen probleem. De koekoek hoort bij
het Nederlandse meubilair.

Evenmin heb ik de PVV zich zorgen horen maken over een koppeltje rosse pijlstaarten dat in Brabant
is neergestreken. Vogelaars zijn daar opgewonden over, maar jagers loeren op dat beestje omdat het de lokale
vogelsoorten homeopathisch dreigt te verdunnen. Maar misschien is dat nieuws aan de PVV voorbijgegaan.
Je kunt niet alles bijhouden als je partij wordt opgevreten door de uil van Thierry Baudet.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De kapper mag niet veranderen 5 juni 2019

Hoe lang ben ik al niet meer bij de kapper geweest? Twintig jaar? Meer denk ik. Sinds ik afscheid nam
van mijn vette piekhaar, een tondeuse kocht en mijn vrouw de taak van kapper over nam. Die tondeuse,
herinner ik mij, heb ik afgerekend in guldens. Die was toen best duur, maar wel een investering
voor het leven.

Wat ik mij herinner van kapperszaken is dat het plekken waren waar vooral veel werd geouwehoerd. Door
de kapper en de clientèle. Een half uurtje bij de kapper leverde een schat aan informatie op. Vroeger was
het voor een lokale journalist de place to be.

Er werd ook veel geroddeld over de mensen in het dorp. Dat waren de verhalen waar je vroeger niet over
publiceerde. En je las er de bladen. De kapsalon gebruikte je als alibi. “Dat las ik bij de kapper”, is misschien
wel heel lang het meest gebruikte excuus geweest voor politiek correct links.

Zou het nog steeds zo zijn in de kapsalons? Ik denk het wel. Een vriendin van ons had tijdens haar
werkend leven een kapsalon. Na haar pensionering springt ze af en toe bij als haar opvolgster handjes
te kort komt. Nog steeds kan ze fantastisch vertellen over wat ze allemaal hoort als ze met haar handen in
het haar van de dames uit het dorp zit. Ze kan het tegen ons vertellen want het is ver van Eindhoven en
wij kennen niemand. Nou ja, niet persoonlijk dan.

Als ik door de stad fiets zie ik veel kapperszaken die vooral gerund worden door mensen uit een andere
cultuur. Daar klonteren altijd veel mensen samen. Voor die mensen is de kapper een ontmoetingsplek.

En zo hoort het ook. Dat mag niet veranderen.

Vorige week zag ik een nieuwe zaak in onze volkswijk met de naam Knip & Go.  Dat &Go is modern.
Het betekent in alle gevallen dat je snel wordt geholpen en geen tijd verliest. Want tijd verliezen dat
kan anno 2019 niet meer.  Als moet snel, snel, snel. Dat snap ik, maar een kapper die in een
doodnormale Eindhovense buurt zijn zaak Knip & Go noemt heeft het volgens mij niet goed begrepen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *