Pukkie 24 september 2021

Ik was te vroeg op een afspraak op het terras van een boscafé. Alleen aan
een tafeltje, wachtend op twee andere mensen, werd mijn aandacht getrokken
door twee dames, twee tafeltjes verder.

Ze spraken nauwelijks met elkaar. In plaats daarvan richtte één van
de twee voortdurend het woord tegen een hondje dat rond haar stoel
scharrelde. Schijnbaar was het een hardleers hondje want de vrouw sprak
elke zin tegen het beest twee keer uit.

“Nee, jij mag geen menseneten,” zei ze tegen Pukkie. “Nee jij mag geen
menseneten.”

Blijkbaar had Pukkie zich tijdens een wandeling door het bos bevuild.
“Jij moet straks onder de douche,” zei de vrouw. “Jij moet straks onder de
douche.”

Er viel iets eetbaars op de grond. Pukkie dook erop. “Dat is niet voor Pukkie,”
zei de vrouw. “Dat is niet voor Pukkie.”

Pukkie begon aan zijn riem te trekken. “We gaan zo naar huis dan krijg je je
eigen eten. We gaan zo naar huis dan krijg je je eigen eten.”

“Nee, niet zeuren. Nee, niet zeuren.”

Pukkie bleef zeuren. “Je weet heel goed hoe het moet zei de vrouw. Je hebt
in de vakantie zo goed geoefend.”

Hé, dacht ik, die zin wordt niet herhaald. Te lang zeker.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Politiek staart naar een mammoet 22 september 2021

Ik las dat het vertrouwen in ‘de politiek’ tot een dieptepunt is gedaald. Sommige
mensen koesteren zelfs haat tegen politici.

Vorige week betrapte ik mezelf erop dat ik bij het zien van sommige politieke
leiders voor het eerst weerzin voelde. Dat was een rare ervaring. Tot op heden
zijn haatgevoelens in het algemeen en tegen mensen in het bijzonder mij gelukkig vreemd.

Ik vraag me dagelijks af hoe het in ‘Den Haag’ zo’n puinhoop heeft kunnen worden.
Het lijkt erop dat de meeste politici wel begrijpen dat je grote problemen
samen moet aanpakken, maar dat ze niet begrijpen hoe je die samenwerking
moet organiseren. Het lijkt wel of ze op hetzelfde punt staan als de homo sapiens
die voor het eerst een mammoet ziet en zich afvraagt: hoe maak ik daar een winterjas van?

In ons verzuilde land is het al decennia lang mis. Na de oorlog volgde de
wederopbouw. Nederland zette als één man/vrouw de schouders er onder.
Daarna kwam de welvaart, iedereen een autootje. Het vuile werk werd uitbesteed
aan mannen met snorren uit oorden waar we toen nog niet (omgerekend)
voor zestig gulden naar toe konden, inclusief eten en drinken.

Ze bleven hier en ook hun gezinnen kwamen. Dat leverde spanningen op want
de bevolkingssamenstelling veranderde en daar kon niet iedereen tegen. Paul
Scheffer schudde het land op met zijn essay: het failliet van de multiculturele
samenleving.

Geen enkele politieke partij was in staat gebleken dat probleem zo te managen
dat Nederland voor iedereen een gaaf land was.

Daarna kwamen de politici die op de golven van het morrende volk polariseerden.
Na de aanslagen op 9/11 was de tweedeling compleet. Social media gaven
iedereen een stem.

Geen enkele politieke partij bleek dat probleem te kunnen managen. In plaats
daarvan ging de toen gevestigde orde voorzichtig met de wolven meehuilen in
het bos. Nederland was nog niet zo ver om helemaal extreemrechts te stemmen,
maar de ferme VVD werd de grootste, want dat was het fatsoenlijke alternatief.

De marktwerking sloop ons land binnen, het recht van de sterkste. De toon en
de moraal veranderden. Andere politieke partijen werden meegezogen en
leeggezogen. De toeslagenaffaire maakte pijnlijk duidelijk waartoe de nieuwe
werkelijkheid kan leiden.

Op dit moment doemen er alweer nieuwe problemen op. Voor veel mensen zijn
een betaalbaar huis, een gezond klimaat en goede gezondheidszorg topprioriteit.

De gekozen volksvertegenwoordigers zijn ervoor om dat te faciliteren. Voorlopig
lijkt het er op dat ze naar een mammoet staren en geen idee hebben dat je die alleen
kunt vellen als je de strijdbijl met naburige stammen staakt en samen optrekt.

Desondanks zie ik om me heen ook positieve ontwikkelingen. Variërend van
studenten die auto’s uitvinden die op zonne-energie rijden tot boeren die hun
best doen zo natuurvriendelijk mogelijk te werken. Daar klamp ik mij als
inwoner van dit diep verdeelde land aan vast. Het zal van onderop moeten komen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spijt is het woord dat hier past 26 augustus 2021

Heb je ergens spijt van? Het is een vraag waarmee je aan de dis met goede
vrienden mooie gesprekken kunt krijgen. Ik vind ‘m zelf moeilijk te beantwoorden
omdat ik liever nadenk over de vraag wat spijt is.

Als je zestig plus bent heb je het grootste deel van je leven achter je. In dat
leven heb ik keuzes gemaakt die ik achteraf bekeken beter niet had kunnen maken.
Eenmaal een verkeerde huwelijkspartner, verkeerde vrienden,
verkeerde woonplaats.

Dat klinkt zo op een rijtje best veel, maar als ik een tussenbalans opmaak,
dan valt mijn leven reuze mee. Bij een aantal van die besluiten overviel mij wel
en hevig spijtgevoel, maar achteraf beschouw ik ze als onvermijdelijke stappen
in een proces dat leven heet en dat mij heeft gebracht tot waar ik nu ben.

Spijt heb je in mijn beleving als je tegen beter weten in een verkeerde keuze maakt
omdat je hoopt dat de uitkomst van die twijfelachtige keuze toch positief zal zijn,
maar die achteraf niet eens op een levensles lijkt.

Van de keuze die ik afgelopen maart in het stemhokje maakte heb ik spijt. Ik
ben voor één keer de partij die ik altijd mijn stem geef ontrouw geweest. Dat
komt omdat ik een moederskindje ben. Mijn moeder was een sterke vrouw bij
wie ik mij veilig voelde. Op de kieslijst stond nu zo’n vrouw bij wie ik datzelfde
gevoel had. Ze beloofde nieuw leiderschap en was de verpersoonlijking van de
beschaving in de politiek waar ik zo naar snak.

Toen ik het hokje bij haar naam rood maakte twijfelde ik of ze dat in het geweld
van grote bekken, wappies, sjoemelaars, racisten, seksisten en de jongens van de
vrije markt waar zou kunnen maken. Na zoveel maanden concludeer ik dat
mijn twijfel gegrond was. Er zijn geen tekenen van een nieuwe tijd. Integendeel,
het lijkt er eerder op dat de partijen met een sociaal gezicht worden ingekapseld.

Spijt, is het woord dat hier past.

  1. Laurent (reply)

    29 augustus 2021 at 20:15

    Ik heb vooral spijt van een paar vrienden die ik kwijtgeraakt ben. Deels door mijn fout, deels ook niet. Dat kan ik niet goed afschudden, en ik wou dat ik het weer goed kon maken.

  2. Laurent (reply)

    29 augustus 2021 at 20:16

    Ik wens ze nog steeds alle goeds toe.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Met deze Provinciale Staten komt het niet meer goed 12 juni 2021

De chaos in Provinciale Staten van Brabant is nog steeds groot nadat zij
vrijdag debatteerden over een voorstel van verkenners Roemer en Van Bijsterveldt
voor een nieuwe coalitie.

Opeens werd duidelijk dat het niet alleen rommelt tussen rechts en links, maar dat het
ook niet zo goed gaat tussen CDA en VVD. Twee partijen die volgens de verkenners het
motorblok zijn van een nieuwe coalitie.

Ik heb er zelf voor Omroep Brabant over geschreven en ook de collega’s van de Brabantse
kranten kwamen tot de conclusie dat het een chaos is.

Er was vrijdag nog een opmerkelijk ding. De verkenners hielden twee gespreksrondes.
De media kregen van de eerste ronde een uitgebreid verslag. Van de tweede ronde niet.

Emile Roemer vertelde dat er van die tweede ronde welbewust geen verslagen waren
gemaakt. Daarin is namelijk met de partijen gesproken over wat zijn in een formatie
gaan inbrengen. De verkenners waren bang dat de fractievoorzitters nooit hun strategie
prijsgeven als die openbaar zou worden, terwijl die voor de verkenners wel belangrijk
was om een goed advies te kunnen geven. Daarom werd er maar helemaal niks opgeschreven.

Bovendien, zei Roemer, ging het in die tweede ronde over mensen.

Je zou graag willen weten wat daarover is gezegd. Niet omdat het smeuïg is, maar omdat
dan voor de Brabantse kiezer duidelijk wordt waar de schoen wringt.  Er zit namelijk veel
oud zeer, wrok en wantrouwen. Dat heeft niet alleen te maken met partijen, ook met mensen.

Zolang dat niet is opgeruimd komt het met deze Provinciale Staten niet meer goed.
Gelukkig voor Brabant is het nog maar anderhalf jaar tot aan de verkiezingen. Wellicht dat
dan met nieuwe hoofdrolspelers eindelijk een begin kan worden gemaakt met waar alle
partijen voor de buitenwacht zo op hamerden:  een stabiel Brabants bestuur.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het wordt tijd dat Provinciale Staten hun eigen proces gaan managen 22 mei 2021

Na twee bestuurscrises in het provinciehuis van Brabant kun je je afvragen wat er mis is in die hoge
toren in Den Bosch. Iedereen wil namelijk hetzelfde: boeren die een goede boterham verdienen en een
gezond milieu. Maar niemand weet hoe je dat samen moet bereiken. In plaats daarvan hebben
de hoofdrolspelers zich steeds verder ingegraven.

Nog maar enkele jaren geleden ademde alles in Brabant boeren. Dat zit in het DNA van deze provincie.
Ondertussen veranderde de wereld en dus ook Brabant. Op het platteland kwamen meer burgers te
wonen. Mestgeur betekende niet langer dat de buurman hard aan het werk was, het  betekende stankoverlast.

De Q-koorts liet zien dat dieren niet alleen maar geschikt waren om een boterham mee te
verdienen (of mee te beleggen), het betekende ook dat je er ziek van kon worden.

Langzaam maar zeker ontstond het besef dat de intensieve veehouderij een tandje minder moest.
Ook de boeren zelf zagen dat in. Er werden jaren geleden in deze provincie afspraken gemaakt dat
het in 2028 allemaal milieuvriendelijker moest.

Toen het CDA geen deel meer uitmaakte van de colaitie werd In 2017 die deadline onder leiding van
links-liberale opvolgers in Brabant naar voren gehaald. Protesten met tractoren waren het gevolg.
Toch kwam het ervan. De links-liberale coalitie bleek standvastig. Toen zag je hoe Brabant aan het
veranderen was.

De lijn zou na de verkiezingen van 2019 worden doorgezet maar toen kwam het CDA weer mede aan de macht.
Die partij wilde de klok terugdraaien ten gunste van de boeren. Dat lukte niet en de christendemocraten
trokken de stekker uit de coalitie.

Die eerste breuk zette veel kwaad bloed bij links, dat zich bij het grofvuil gezet voelde. Het wantrouwen,
de irritatie en de wrok waren bij iedereen groot. Er bleek met goed fatsoen geen nieuwe coalitie te vormen,
anders dan met Forum voor Democratie.

Het was een gewaagd experiment dat uiteindelijk mislukte omdat het gedachtengoed waar Forumleider
Thierry Baudet voor staat het Brabantse provinciebestuur vergiftigde.

Marja van Bijsterveldt en Emile Roemer moeten nu gaan verkennen. Verkenners zijn mensen die voorzichtig
spieden. De vraag is of ze niet veel beter kunnen beginnen om iedereen met harde hand uit hun loopgraaf
te jagen en een spiegel voor te houden. Het bijzondere in Brabant is namelijk dat iedereen hetzelfde wil.
Iedereen wil dat boeren een boterham kunnen verdienen en dat het milieu wordt gespaard. Het verschil van
mening zit ‘m in het tempo waarin dat moet gebeuren en soms in de manier waarop.

Provinciale Staten hebben het laatste jaar overal een politiek nummer van gemaakt. Aan de andere kant werden
veel van de statenvragen door Gedeputeerde Staten beantwoord met: daar gaat de provincie niet over. Veel beleid
ligt op de bordjes van rijk en gemeenten. De provincie faciliteert en verbindt. Soms is het meer een
procesorganisatie dan een politiek orgaan. Het wordt tijd dat Provinciale Staten de bescheiden rol die ze
spelen inzien en het eigen proces gaan managen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wij zijn een heel gaaf land 15 mei 2021

Ik was met een collega wat gedachten aan het uitwisselen over de stand van ons land. Toen ik daar later
in m’n eentje over doordacht en ik de door Twitter opgelegde beperking van het aantal lettertekens  had
losgelaten, kwam ik tot een conclusie die anderen waarschijnlijk al veel eerder hebben verwoord:
wij zijn een ontzettend gaaf land.

Wij zijn een gaaf land voor slimme jongens en meisjes die gesteund door onze wetgever op de Zuidas
ongehinderd kunnen nadenken over ingewikkelde constructies waardoor buitenlandse bedrijven
hun onvoorstelbare winsten kunnen verdelen onder een groep mensen die waarschijnlijk niet eens
weten waar ze dat geld aan moeten uitgeven. Onderwijl schrapen ambtenaren met steun van parlement
en regering het laatste restje spaargeld uit de spaarpot van ouders die een toeslag op de kinderopvang krijgen.

Wij zijn een heel gaaf land voor entrepreneurs die via de botersmokkel en de weetteelt Brabant
hebben gemaakt tot het drugslab van Europa.

In Limburg hebben van origine christelijke politici corruptie verheven tot een systeem waar de
Camorra jaloers op kan zijn. In Limburg verloopt dat namelijk zonder dat akelige bloedvergieten
Hoe gaaf is dat?

Nederland is een gaaf land omdat wij de zorg hebben geprivatiseerd en daarmee kansen hebben geschapen
voor elke ondernemer die z’n zakken wil vullen. Het wachten is nu op die autodealer die het roer
omgooit en die volledig door het zorgkantoor betaalde reizen naar een warm land aanbiedt waar
mensen, die in de war raken van het tempo waarin de versoepelingen plaatsvinden, op adem kunnen komen.

Ondertussen ligt ons land dwars omdat gratis testen de commerciële testbureaus benadelen.
Handen af van onze glazenwassers die dankzij corona een zakcentje bijverdienen.

Nederland gidsland.

  1. Laurent (reply)

    16 mei 2021 at 10:21

    Correct

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hoezo heeft Wilders niks bereikt, mevrouw Kaag? 17 maart 2021

D66-lijsttrekker Sigrid Kaag verweet PVV-lijstrekker Geert Wilders dat hij niks heeft bereikt.
Volgens mij is dat een onjuiste voorstelling van zaken.

Geert Wilders is de man die lang geleden een stem gaf aan de latente aanwezigheid van buitenlandershaat
en haat tegen de gevestigde orde, die leefde onder de hardwerkende Nederlander.

Het zaadje was geplant door Pim  Fortuyn, maar het was Wilders die kunstmest en water aandroeg,
geholpen door het opkomende internet.

Tot die tijd broeide de mening van gewone mensen onder een deken van politieke correctheid,
vertroeteld door socialisten en de oorspronkelijke versie van het CDA.

Wilders was degene die een enorme schare mensen achter zich kreeg die de afgelopen
decennia constant bleek.

Zijn succes was voor de gevestigde orde reden om in zijn richting op te schuiven. Ook die partijen
werden opeens strenger voor buitenlanders in het algemeen en moslims in het bijzonder.

Je kunt nu zeggen dat Wilders niks bereikt heeft, maar zijn invloed is ongekend groot. De kloof tussen
wij en zij werd steeds groter omdat alles gezegd kon worden. Dankzij social media werd ook alles gezegd.
Wilders haalde de handrem van Nederland en de gevestigde orde rolde  langzaam de helling af.

Ik weet niet hoe het D66 of Sigrid Kaag zal vergaan de komende twee decennia. Ik hoop alleen dat we
over twintig jaar kunnen zeggen. In 2021 was er een mevrouw die de beschaving terugbracht in de politiek
en daarmee een nieuw tijdperk inluidde nadat we elkaar twintig jaar hadden verketterd.

  1. Laurent (reply)

    21 maart 2021 at 22:43

    Ik moet het helaas eens zijn met je analyse

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat is er toch mis met al die communicatie? 4 februari 2021

Ik stam nog uit het journalistieke tijdvak dat commissievergaderingen van gemeenten besloten waren. In de jaren
tachtig  gingen de luiken open en met die openheid kwamen er de persvoorlichters en communicatiemensen,
die ik in een vlaag van foute humor wel eens communicantjes noem.

Eerst waren dat (vooral mannelijke) ambtenaren die het wel leuk vonden om wat contacten met journalisten
te onderhouden en de voorlichting erbij deden. Later werden dat professionals met een communicatiediploma
op zak. In mijn beleving vooral vrouwen, wat mij in een vlaag van verkeerde humor wel eens de opmerking
heeft doen ontglippen: communicatie is een meisjesding.

Tientallen, wat zeg ik, honderden heb ik er langs zien komen. Als stagiaires ( “ik vind het leuk iets met mensen
te doen”) en als tegenvoeters, want in de meeste gevallen zijn journalisten en communicatiemedewerkers
opponenten. Disclaimer: er zijn er ook die met je meedenken en met wie je het spel van loven en bieden kunt spelen.
Dat zijn de echte professionals die buiten het kader van mijn flauwe humor vallen,

Maar de meesten zijn toch gewoon his masters voice bij wie het volgende zinnetje is ingesleten:
“ik zet je vraag uit in de organisatie”.

Nadat ruim dertig jaar lang een golf aan communicatiemedewerkers over ons land is gespoeld verbaas
ik me nog elke dag over het feit dat in grote zaken het mis gaat met de communicatie. De eerste keer
dat me dat echt opviel was na de Herculesramp. In het eindrapport stond dat de hulpverlening goed
was gegaan, maar dat het schortte aan de communicatie.

In de jaren daarna las ik rapport na rapport over de meest uiteenlopende calamiteiten waarin stond
dat de communicatie beter kon. Al die meisjes kregen de schuld van beleidsmakers door wie ze
werden aangestuurd.

Nu hebben we de coronacrisis. Weer lees ik overal dat er niet goed wordt gecommuniceerd. Julia van
Weert, hoogleraar gezondheidscommunicatie aan de Universiteit van Amsterdam zei bijvoorbeeld:
“Het zijn goeie campagnes, maar eigenlijk zijn het er best weinig. Je wil dat burgers er niet omheen
kunnen. Ik woon in Amsterdam en krijg bij wijze van spreken om de haverklap brieven van het
stadsdeel over afvalbakken die verplaatst worden, maar niet over corona. Terwijl een brief van de
burgemeester wel indruk zou maken.”

Tja, dat is precies wat ik bedoel: brieven over afvalbakken.

Volgens mij moet de conclusie zijn dat communicatiemedewerkers vooral last hebben van hun
opdrachtgevers.

  1. Ximaar (reply)

    4 februari 2021 at 11:20

    Goed verhaal. Vaak geef ik de media en hun commercie de schuld dat ze overaal hijgerig achteraan lopen om als eerste iets te melden. Liefst nog voor dat het gebeurd is. Vervolgens zorgt een kloof tussen wetenschappers/beta’s en journalisten/alfa’s dat er veel onbegrepen of verkeer geinterpreteerd in de media verschijnt. Later als iets goed onderzocht is dan heeft de media geen interesse meer omdat ze hijgerig achter het volgende aanlopen. Maar je verhaal over die communicatiemedewerkers heeft er ook mee te maken dat zaken niet goed in de media komen. Communicatiemedewerkers zijn zo ver mijn ervaring strekt ook alfa’s en kunnen dus goed communiceren met journalisten. De kloof verlegd zich dan naar binnen het bedrijf of de organisatie waar de wetenschappers niet goed met de communicatiemedewerkers communiceren en die krijgen vervolgens de schuld als het mis gaat.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wie in Brabant stemde op JA21? 16 januari 2021

Wat al langer verwacht werd is gebeurd: de fractie van Forum voor Democratie is uiteengevallen. Drie leden
gaan apart verder als vertegenwoordigers van JA21, de anderen gaan verder als leden van Forum voor Democratie
(onder hen gedeputeerde Eric de Bie) en gedeputeerde Peter Smit gaat verder als onafhankelijke.  Ik lees
overigens dat hij als onafhankelijke JA21 vertegenwoordigt. Samen blijven ze het vorig jaar zo zwaarbevochten
bestuursakkoord steunen. Niks aan de hand dus voor de zittende coalitie. Die heeft inmiddels in goede harmonie
verklaard dat er in een duaal bestel bij elk voorstel zo breed mogelijke steun zal worden gezocht.

Getalsmatig klopt het allemaal. Het feit dat drie mensen onder de vlag van JA21 verder gaan betekent niet dat zij
opeens anders denken over de afspraken die ze een klein jaar geleden samen met CDA, VVD en Lokaal
Brabant maakten. De meningsverschillen in de Brabantse fractie hebben niets met Brabantse zaken te
maken maar alles met de strijd in de landelijke partij Forum voor Democratie.

Maar er is natuurlijk wel iets aan de hand. Forum voor Democratie Brabant kwam in het zadel dankzij Thierry
Baudet. Kiezers hadden geen ander referentiekader want de provinciale afdeling had geen noemenswaardig
verkiezingsprogramma en deed niet mee aan verkiezingsdebatten.

Toen het rondom Thierry Baudet begon te rommelen hielden ze in Brabant vol dat het geen gevolgen voor de
provinciale fractie zou hebben. Van alle Brabanders geloofden alleen de fractieleden zelf dat dat zou gaan werken.
Hun coalitiegenoten hoopten dat tegen beter weten in.

Uiteindelijk ging het niet. Er ontstaat nu een situatie waarbij drie gekozen statenleden onder een
andere vlag verder gaan. Het gebeurt vaker dat gekozen volksvertegenwoordigers op eigen kracht verder gaan, maar
deze drie stappen over naar een andere partij die ten tijde van hun verkiezing niet bestond. Die partij heeft geen mandaat
van de kiezers. Sterker nog  met hun stap kiezen zij voor de oppositie van de man aan wie zij het vertrouwen
van de kiezers te danken hebben.

Eén gedeputeerde, namelijk Peter Smit, kiest geen partij. Hij gaat als onafhankelijke verder. Volgens een verklaring
van de coalitiepartijen vertegenwoordigt hij het geluid van JA21. Dat dringt meteen de vraag op welk Brabants geluid
JA21 heeft laten horen. Het is hoogst curieus.

De coalitie mag dan stoïcijns door regeren, één van de belangrijke partners heeft er een zooitje van gemaakt en
zichzelf tot aangeschoten wild gemaakt. Reken maar dat de oppositie in Provinciale Staten daar een robbertje
over gaat vechten. Het is ook volkomen terecht dat zij hun collega’s van Forum, JA21 en de ‘onafhankelijke’
Smit ter verantwoording roepen. Want met wie hebben ze te maken? Mensen die onder de banier van
Baudet in het Brabantse parlement zijn binnengewalst, maar van wie je je langzamerhand moet gaan
afvragen waar ze hun legitimiteit vandaan halen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Opgejaagd door de roep om law and order 16 januari 2021

Tommy Wieringa heeft vandaag een mooie column in de NRC. De menselijke maat is bij de toeslagenaffaire
en op veel andere terreinen uit het oog verloren, schrijft hij. Die menselijke maat is ondergeschikt gemaakt
aan het systeem van fraudebestrijding, aan de dekking van de kosten daarvan, aan alles eigenlijk.

Op een bijna rigide manier is er gejaagd op mensen van wie ambtenaren veronderstelden dat het fraudeurs
waren. Blind als ze waren voor de menselijk maat.

Ze hebben dat ongetwijfeld gedaan omdat ze werden opgejaagd door de bestuurders die ze dienden.
Bestuurders die eisten dat er hard werd opgetreden omdat politici in de Tweede Kamer ze daarvoor
mandaat hadden gegeven. Daarom is het goed dat die bestuurders nu samen zijn afgetreden.

Dat aftreden helpt niks, want over twee maanden zijn er verkiezingen en komen de hoofdrolspelers
gewoon weer het toneel op voor de volgende akte. In de rol van de koning van het spel zien we
opnieuw Mark Rutte.

De vraag die mij bezighoudt is hoe het komt dat de menselijke maat zo ver op de achtergrond is geraakt
dat ambtenaren onder leiding van hun aanvoerders zo nietsontziend op rooftocht zijn gegaan.

Volgens mij was het de tijdgeest. Aan de rechterkant van het politieke spectrum was onder leiding van
onder anderen Geert Wilders de roep om law and order steeds luider geworden. Op social media klonk
de roep om een keiharde aanpak steeds luider. De cohorten aan de rechterflank groeiden. Het werd normaal
gevonden dat mensen met een buitenlandse naam extra in de gaten werden gehouden. Racisme en
discriminatie werden institutioneler dan ze al eeuwen waren.

Partijen die nog een beetje gevoel hadden voor de menselijke maat zagen dat ze met een lightversie van
deze gestrengheid garen konden spinnen. Uiteindelijk was het de VVD die dat het slimste deed met een
man die van iedereen de meest slimme was.

Tegelijkertijd nam de marktwerking een grote vlucht. Verantwoordelijkheden werden afgeschoven naar
bestuurslagen en organisaties die daar helemaal niet voor waren toegerust.

Aldus ontstond er in dit land een situatie waarbij niet de menselijke maat de leidraad was, maar
de mate waarin politici zich het hoofd op hol laten brengen. En ik ben bang dat het te laat is om de
geest terug in de fles te duwen.  Mijn somberheid over onszelf en de mensen die wij op het
podium hijsen is groot.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *