Een golf van medelijden 25 januari 2022

Soms word ik overvallen door een golf van medelijden. Het overkwam
me met de man die onze badkamer opnieuw heeft gekit.

Het was een vrolijke frans die vijf kwartier in een uur ouwehoerde.
Na zijn tweede bakje koffie voelde het alsof er een oude vriend
aan tafel zat. Hij gaf ons een brief met waardevolle tips over hoe
wij het best de badkamer konden reinigen. In tegenstelling tot andere
werklieden die wel eens over de vloer zijn geweest had hij geen
mening over politiek of coronamaatregelen. Dat vond ik ook een
pluspunt, want het is al eens gebeurd dat een discussie ongemakkelijk
werd en ik spijt had dat we koffie hadden gezet.

Toen onze kitter klaar was had hij heel wat materiaal terug te
brengen naar zijn auto. Ik stak een handje toe. Voor de deur stond
een gloednieuwe bus. Achterop stond in stijlvolle letters Zijn Naam & Zoon.

Omdat ik de leeftijd van de man niet helemaal kon inschatten
(volgens mijn vrouw leek hij door zijn helblauwe ogen jonger dan hij was)
vroeg ik of hij de vader of de zoon was.

“Ik ben de vader, mijn zoon heb ik buiten geschopt”, zei hij terwijl hij
zijn materiaal in de bus in rij en gelid zette.

“Ooohhh . . .,” zei ik. Ik denk dat het schaapachtig klonk.

“Ik had niks aan die jongen. Hij kwam nooit op tijd en liet me soms
helemaal zitten. Nou kit hij bij een ander. Hij wil nog wel op zaterdag
met mij mee omdat het dan extra verdient. Maar hij bekijkt het maar.
Hij woont ook weer bij zijn moeder,” zei de vader.

Ik keek nog eens naar de mooie letters op de bus en dacht: er is een
moment geweest dat deze vader dacht dat hij samen met zijn zoon iets
kon opbouwen. Om dat te onderstrepen kwam er achter zijn naam & Zoon
te staan. Waarschijnlijk hebben de kitter en zijn kid samen trots naar
de belettering gekeken. Misschien hebben ze elkaar op de schouder
geslagen en zijn ze lachend op weg gegaan naar hun eerste klus.

Nu rijdt de vader alleen rond. Toen ik dat allemaal bedacht kwam
die golf van medelijden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het defecte klepje in het mannenhoofd 22 januari 2022

Na Hugo de Jonge mag nu John de Mol een poosje de nationale
doornenkroon op. De bedenker van The Voice wist niet wat er
misging op de werkvloer en dat gelooft niemand. Je zou denken
dat een baas niet alles kan weten, zeker niet als het middenkader
voorkomt dat hem het slechte nieuws bereikt.

De andere kant van het verhaal is dat De Mol bekend staat als
iemand die zich met elke komma bemoeit. Ik weet niet of dat ooit
door iemand is bedacht en dat het daarna door de knipselmappia
voortdurend wordt rondgepompt of dat het echt zo is.

Het goede nieuws is dat ik zie dat mensen zich nu beginnen af te
vragen: kan het in mijn bedrijf gebeuren zonder dat ik het merk?
Ik maak me geen illusie. Volgens mij zijn er heel veel topmannen
die de wijnvoorkeur van elke aandeelhouder kennen, maar die geen
idee hebben wat er achter de fietsenstalling van hun bedrijf gebeurt.

In mijn werkend leven ben ik twee keer geconfronteerd geweest
met zaken die nu onder het hoofdstuk metoo vallen. De eerste keer
was voordat het internet en de mobiele telefoon er waren. Een
vrouwelijke collega werd regelmatig ’s avonds en ook ’s nachts
gebeld door een mannelijke collega die schunnige opmerkingen
maakte. Hij deed dat anoniem maar ze herkende zijn stem.
Ze schreef een brief aan de bedrijfsleiding, waar ik toen deel van
uitmaakte, en de directeur riep de mannelijke collega op het matje.
Die ontkende. Na dat gesprek is de vrouwelijke collega nooit meer
lastiggevallen.

Jaren later nam een vrouwelijke eindredacteur mij eens apart
omdat ze een kwestie wilde bespreken. Vrouwelijke collega’s hadden
geklaagd over een mannelijke collega wiens tweede natuur het was
om voortdurend seksueel getinte grappen te maken. Hij deed dat
nooit tegen individuele vrouwen, maar altijd in het algemeen. Hij
raakte ook nooit een vrouw aan. De eindredactrice hoorde dat
natuurlijk ook, maar ook zij negeerde ze. Nu enkele vrouwen
hadden geklaagd over de voortdurende dubbelzinnigheid waren
haar de schellen van de ogen gevallen en wilde ze van mij
weten hoe mannen dat zagen.

Ik vertelde haar dat het hier een aimabele collega betrof, die
afgezien van de schunnige opmerkingen alom werd gewaardeerd
en zelfs geliefd was. De ene helft van de mannen moest altijd lachen
om zijn opmerkingen, de andere helft negeerde die. Ze hoorden bij
de man. Ik moest bekennen dat in die lacherige sfeer het mij nooit
was opgevallen dat vrouwen zich er zo aan stoorden dat ze nu aan
de bel hadden getrokken.

Ik vertelde haar ook dat ik de mannelijke collega wel eens had
gevraagd waarom hij dat altijd deed. “Kijk,” zei hij toen, “jij, ik, alle
mannen denken de hele dag aan seks. Wij hebben allemaal in ons
hoofd een klepje dat voorkomt dat onze gedachten er via onze mond
uit gaan. Bij mij zit dat klepje los. Om mij nou te verwijten dat ik
schunnige praat verkoop, is hypocriet”.

Kortom: wat we nodig hebben is een monteur die de defecte klepjes
in mannenhoofden repareert.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tijd dat eenzamen weer naar kantoor kunnen 18 januari 2022

Klagen over social media vind ik niet zo zinvol. Er zijn veel mensen die
social media misbruiken, die krijg je nooit meer terug in de fles. Je moet
die media voor je plezier gebruiken. Als gebruiker van Twitter zie ik regelmatig
tips voor interessante artikelen die ik anders zou missen.

Er zijn ook grappige twitteraars waar ik om moet lachen. En er komen
mooie foto’s voorbij. Dat ik er voornamelijk plezier aan beleef komt
omdat ik zo goed en zo kwaad als dat gaat mijn eigen bubbel maak.

Daar zitten veel journalisten in dus dankzij hun tweets kom ik (soms tot
mijn leedwezen) ook dingen te weten die geheel buiten mijn
persoonlijke belangstellingssfeer vallen. Als het echt te gek wordt kan
ik iemand ontvolgen. Blokkeren heb ik nog nooit gedaan.

Zelf ben ik jaren geleden één keer geblokkeerd door een journalist die
fakenews doorstuurde over prinses Amalia. Toen ik opmerkte dat
hij beter niet had kunnen retweeten omdat hij feitelijk meewerkte aan
verspreiding van datzelfde fakenews werd ik onmiddellijk geblokkeerd. Ook
onder journalisten zijn er die geen kritiek dulden.

Ik weet niet of het met coronatijd te maken heeft en mensen zich
vervelen, maar de laatste tijd zie ik op mijn tijdlijn steeds vaker mensen
die iets vragen. Of ik vroeger naar Swiebertje keek? Of ik bij mist vergeet
zijn autolampen te ontsteken? Wat mijn lievelingsmuziek is? Welke
pannenkoek ik het lekkerst vind?

Nou begrijp ik wel dat die vragen niet aan mij persoonlijk
gericht zijn omdat de stellers mij niet kennen, maar dan blijf ik toch
met een vraag zitten. Waarom willen mensen antwoord op die vragen.
Wat doe je met de informatie dat 56 mensen vroeger naar
Swiebertje keken.

Ik denk dat die vragenstellers eenzaam zijn. Vroeger deed je smalltalk
bij de koffieautomaat of tijdens de lunch in de kantine. Dan haalde je
herinneringen op aan Swiebertje, Malle Pietje, Juffrouw Saartje,
Bromsnor en de burgemeester (ik heb gekeken, zoals je merkt). Dan
lachte je samen om anekdotes die iedereen opduikelde. Na twee
minuten ging je weer aan het werk. Dat was leuk. Maar wat is er leuk
als je op je vraag alleen maar een hartje krijgt.

Ik denk niet dat social media de koffiehoek kunnen vervangen.
Alleen al daarom hoop ik van ganser harte voor al die vragenstellers
dat ze snel weer op kantoor met collega’s over TV-series, muziek, boeken
en pannenkoeken kunnen praten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

‘Wil je nog meer dooien weten?’ 16 januari 2022

Mijn vrouw heeft een tante met wie ze een aantal keren per jaar
in steeds hetzelfde Italiaanse restaurant eet. Daarnaast appen ze
regelmatig.

Tante heeft de tachtig al aangetikt, maar verder is zij de
verpersoonlijking van  de tekst die mensen nu gebruiken omdat
het alsmaar niet lukt het verjongingsmiddel uit te vinden: tachtig is
het nieuwe zestig. Tante lijkt geen dag ouder dan zestig.

Eenmaal per jaar, op de verjaardag van mijn vrouw, komt ze bij
ons op bezoek. Het zou belachelijk zijn als ik zeg dat ze
nog zelf autorijdt. Natuurlijk rijdt ze nog zelf auto.

Ze komt vaak in ons stadsdeel omdat ze mantelzorg doet voor een
schoonzus die bij ons in de buurt woont. Tantes onder elkaar. Tijdens
die bezoeken legt Tante altijd aan bij de Turkse supermarkt omdat
ze daar groente en fruit per stuk kan kopen in plaats van dat
voorverpakte spul in de supermarkt in haar dorp.

Tante is in dat dorp de spil van de mantelzorg. Ze werkt als
vrijwilliger bij een grote zorginstelling en onderhoudt namens die
organisatie de contacten met alle mantelzorgers in het werkgebied.
In coronatijd betekent dat dat ze regelmatig met iedereen belt om
te vragen hoe het gaat en daar waar nodig extra aandacht van
professionals regelt. Als er iemand van schrijnende
gevallen weet is zij het.

Tijdens haar bezoek praten wij ook over het gezamenlijk verleden
van haar en mijn vrouw. Dat verleden omvat sinds vorige week
63 jaar. Het gaat dan over die en die en weet je nog . . .  Mijn vrouw
vroeg op enig moment hoe lang die en die eigenlijk al dood is.

Tante wist het niet. “Dat zoek ik op,” zei ze. Ze dook in haar tas,
pakte haar smartphone en begon te zoeken. “Ik heb namelijk de
sterfdata van iedereen op een lijstje gezet, want ik kan dat niet meer
allemaal onthouden,” zei Tante. Binnen een halve minuut lepelde
ze de gevraagde sterfdatum op.

“Wil je nog meer dooien weten?” vroeg ze.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een loze kreet . . . 11 januari 2022

In mijn huiskamer staat de televisie meestal alleen aan ter verstrooiing.
Ik ben een fan van programma’s over eten (Hairy Bikers), andere werelden
(Metropolis), natuur (Vroege Vogels) en documentaires (bijvoorbeeld
over architect Bjarke Ingels). Talkshows vind ik niet zo boeiend.
Te oppervlakkig, te veel van hetzelfde.

Voor nieuws en achtergronden lees ik. Ik ben altijd een lezer
geweest en hoop dat te blijven tot mijn ogen het begeven. Maandagavond
keek ik wel naar de presentatie van ons nieuwe kabinet. Het nadeel van
alleen maar lezen over politiek is dat je er geen koppies bij ziet. Vooral
toen het kabinet Rutte III dezelfde wisselregels ging toepassen als die van
de KNVB, waren er momenten dat ik over een bewindspersoon las
zonder dat ik er een gezicht bij had. Vroeger stond er nog wel eens een
fotootje van zo iemand bij een artikel, maar ook de geschreven en online
media weten gelukkig al jaren dat fotografie heel belangrijk is en dat een
plaatje van een hoofd uit de tijd is.

Ik zag maandag de ministers in groepjes langs komen. Het moest
allemaal snel, snel. Korte vragen, korte antwoorden. De presentatoren
wekten soms de indruk dat de eindredacteur had gedreigd met zweepslagen
als ze niet het hoge tempo zouden vasthouden.

De staatssecretarissen werden buiten in de kou ontvangen met als
compensatie een warm bakkie koffie. Zo’n programma moet natuurlijk
wel een zekere speelsheid houden. Er is in de beleving van de
eindredacteuren niemand die uren naar alleen maar mensen achter een
desk kijkt, zelfs niet als die worden opgejaagd als een kudde schapen
door een wolf.

De reportages met de staatssecretarissen waren kort. Een paar bijdehante
vragen en weer door. Daar zag ik Christophe van der Maat, staatssecretaris
van defensie. Ik had een beetje met hem te doen. Als gedeputeerde in
Brabant en VVD-baas was hij de belangrijkste politicus in één van de
grootste en economisch belangrijkste provincies van ons land. Hij was
de laatste jaren verantwoordelijk voor financiën en infrastructuur. Nu
gaat hij over kazernes en MOB-complexen. De eerste vraag (nou ja vraag,
tegenwoordig krijg je als geïnterviewde een opmerking naar je hoofd
geslingerd waar je dan maar op moet reageren) ging er over dat hij
bekend staat als Whatsapp-koning. Van der Maat antwoordde beleefd.

Ik vraag me af wat hij erbij dacht. In het Brabantse parlement kwam
hij altijd goed voorbereid voor de dag. Hij ging geen discussie uit de weg,
maar als er een loze kreet kwam kon hij die wel eens pareren met de
opmerking: ik heb geen vraag gehoord, dus daar kan ik aan voorbij gaan.
Dat vond ik altijd wel stoer.

Zijn vertrek naar Den Haag kwam niet als een verrassing. De portefeuille
wel. Hoeveel eer is er te behalen aan het staatssecretarisschap van defensie?
Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat hij op die plek de
kans krijgt te wennen aan de Haagse mores, zodat hij in de volgende ronde
opschuift in de pikorde en uiteindelijk minister van Infrastructuur wordt.

Ik kan niet wachten op het moment dat een dan inmiddels doorgewinterde
Van der Maat  aan de NOS-desk staat in plaats van bij een koffiekarretje
en dat een opgedraaide presentator hem een loze kreet toewerpt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Italiaanse toestanden?? 7 januari 2022

Daar waren ze weer: de Italiaanse toestanden. Dit keer uit de mond
van Thomas Bruning secretaris van de Nederlandse Vereniging van
Journalisten. Hij sprak ze uit na het voorval op de A2 waar journalist
John van den Heuvel werd bedreigd. Van den Heuvel  werd in zijn
gepantserde wagen achtervolgd waarna zijn beveiligers ingrepen
en iemand arresteerden.

Italiaanse toestanden, zei Bruning. Ik vraag me altijd af wat dat
zijn. Hij zal wel doelen op de maffia die er niet voor terugschrikt
tegenstanders uit de weg te ruimen. Als eenvoudige toerist die in
de pre-coronatijd regelmatig in Italië verbleef, gingen dat soort
zaken gelukkig aan mij voorbij.

Waar ik wel iets van merk is wat er in Nederland gebeurt.
Wat ik me dan afvraag is hoe lang wij zaken die in ons land
plaatvinden nog Italiaanse toestanden kunnen noemen. Wij zijn
een enorme doorvoerhaven voor cocaïne, Brabant is de XTC-fabriek
van Europa, in ons land worden politici vermoord (Pim Fortuyn en
Els Borst) door eenzame idioten. Dat soort types staat in ons land
ook met brandende fakkels voor de deur van andere politici. Er
worden een advocaat en een misdaadjournalist op straat doodgeschoten.

Ons land is een belastingparadijs. Onze overheid maakt gezinnen
kapot omdat het wantrouwen bij de belastingdienst door beslissingen
van de Tweede Kamer buitenproportioneel is gevoed. Wij gaan
massaal naar België om daar het coronavirus te verspreiden.

In ons Parlement zit een partij die dreigt met tribunalen en die daarbuiten
het volk ophitst en waarvan elk weldenkend mens nu wel in ziet dat
de lijn tussen Forum en het fascisme flinterdun is.

Misschien is het goed dat we op toestanden een ander labeltje
plakken, want als dit zo doorgaat dan kan ik straks niet meer met goed
fatsoen naar Italië.

PS: Misschien kunnen we ook stoppen de goede Nederlandse speelfilms
die in ons land worden gemaakt “onnederlands” te noemen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Carnaval in de zomer 4 januari 2022

Er gaan stemmen op om carnaval te verplaatsen naar de zomer
als het coronavirus op trainingskamp is om zich voor te bereiden
op een nieuwe golf. De protesten tegen die verplaatsing zijn hevig,
vooral in carnavalssteden als Maastricht en Den Bosch. In de
Brabantse provinciehoofdstad hoorde ik iemand zelfs zeggen dat
het in strijd is met de christelijke traditie.

Carnaval maakt inderdaad deel uit van de christelijke traditie,
althans het past in het rijtje Kerstmis, Carnaval, Veertigdagentijd,
Pasen, Pinksteren. Onze christelijke hoogtijdagen zijn samengebald
in de winter en het vroege voorjaar. In de periode dat het hier
slecht weer is.

De afgelopen jaren heb ik twee keer een artikel geschreven over
rapporten die zijn geschreven over het fenomeen carnaval. De
eerste keer concludeerden onderzoekers dat in Brabant nog maar
veertig procent van de volwassenen carnaval viert. De rest staat op de
lange latten of houdt gewoon niet van polonaises.

In het tweede rapport trokken de onderzoekers de conclusie dat
vooral in de steden het aantal vijftigplussers dat carnaval viert
jaarlijks minder wordt. Dat komt omdat zij vinden dat carnaval
op veel plaatsen is verworden tot een festival en daar hebben
ze zich in hun jeugd niet jarenlang de tucht van de roomse kerk
voor laten welgevallen.

Ik hou niet van carnaval, maar ik heb gezien hoe het mensen
verbindt, dus ik ben de laatste om er iets naars over te zeggen.
Ik begrijp ook waarom mensen het niet willen verplaatsen. Na
oktober is het gedaan met fraai najaarsweer. Dan begint de
meest vreselijke maand van het jaar: november. De dagen
worden korter en grijzer. Het enige lichtpuntje is Kerstmis. Er
zijn mensen die de feestdagen verschrikkelijk vinden, maar de
meeste mensen kijken er reikhalzend naar uit.

Dan is het januari, een maand van niks. Mensen blijven op de
been omdat ze weten dat carnaval in aantocht is. Na carnaval lengen
de dagen weer en gaan we op weg naar het voorjaar en de zomer.
Als je carnaval naar de zomer verplaatst is dat meer dan het
verschuiven van een feestje. Je schrapt een lichtpuntje in donkere
dagen. Bovendien zal carnaval in de zomer zeker een festival worden
met mensen met ontblote bovenlijven in plaats van een berenpak.
Wat blijft er dan nog van het oorspronkelijke carnaval over?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tien vrouwen, mooi dan ben ik veilig 3 januari 2022

“De helft is vrouw” kopt het Eindhovens Dagblad/AD vandaag op
de voorpagina. De helft van onze nieuwe ministersploeg is vrouw.

Ik stam uit een traditioneel gezin waarin mijn vader buitenshuis werkte
en de centen binnenbracht. Moeder de huisvrouw kocht met dat geld
boodschappen en voedde de kinderen op. Net als vermoedelijk meer
van mijn generatiegenoten ben ik vooral gevormd door een altijd
aanwezige vrouw en een man in de coulissen.

Mijn moeder was ook iemand die ons op het hart drukte dat iedereen
gelijk is. Nou ja, je had wel een categorie die zij ‘niet ons soort mensen’
noemde en waarmee ze hoger geplaatsten bedoelde, maar daar hoefden
wij niet tegenop te kijken want zij moesten ook gewoon naar de WC.

Wij dienden voor iedereen, of het nou de voddenboer of de
burgemeester was, respect te hebben. Ik denk dat mijn zakelijke mantra
“we kennen allemaal een kunstje en samen zijn we een mooi
circus” uit mijn opvoeding voortkomt.

Dat heeft er ook toe geleid, dat ik alleen mensen zie en geen vrouwen,
kleurlingen, gehandicapten of andere mensen van wie sommigen menen
dat ze een aparte groep zijn. Dat is niet woke, dat is gewoon zoals ik
ben opgevoed.

Daarom viel mij die kop op: “De helft is vrouw”. Mijn primaire reactie
was die van de journalist: hoe lang is dat nog nieuws?  Mijn tweede
reactie kwam voort uit het kind dat in elke man woont en waardoor
sommigen graag over Lamborghini’s praten en waardoor ik dacht:
tien vrouwen, mooi dan ben ik veilig.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Forum komt, arme gemeenteraden 31 december 2021

Ik heb mijn hielen nog niet gelicht of Forum voor Democratie kondigt
aan mee te gaan doen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Meierijstad.
De gemeente waar ik de afgelopen vier jaar hoofdredacteur van de
lokale omroep was. Ze doen ook mee in mijn eigen stad Eindhoven.

Arme gemeenteraden, denk ik dan. De afgelopen jaren heb ik in de
Brabantse Statenzaal  de opkomst en de neerging van Forum gezien.
Ze kwam met een grote club de zaal binnengemarcheerd om vervolgens
in brokken (JA21 en BVNL en de éénpitter Joris van den Oetelaar
uit Meierijstad die namens FvD stand hield) uiteen te vallen.

Het Brabantse  Forum mocht meeregeren omdat er geen enkele
andere meerderheidscoalitie mogelijk was. En, eerlijk is eerlijk, ze
bleken coöperatief te zijn.

Ondanks alle goede bedoelingen van in wezen aardige mensen,
bleef de geest van de steeds gekker wordende Thierry Baudet
rondwaren in de Statenzaal. Logisch, want de Brabantse afdeling
had geen eigen partijprogramma en deed niet mee aan de
verkiezingscampagne. Ze kwamen binnen op het ticket van Baudet.

Ze geloofden blijkbaar heilig in de man die Baudet toen was.
Bij elke oprisping van hun leider trokken de Forummers in Brabant
witter weg. Ze werden in het Brabantse parlement door vooral de
oppositie steeds ter verantwoording geroepen voor de strapatsen
van hun voorman. Totdat het ene na het andere Forum-Statenlid
erachter kwam dat het achter een valse profeet aanhobbelde en met
de staart tussen de benen weg rende naar andere grote zieners van
deze tijd zoals daar zijn Eerdmans en Van Haga.

Kandidaten voor Forum voor de gemeenteraden komen in maart
binnen op de golf van een heel andere Baudet. De mensen die
binnendringen in het lokale bestuur zijn niet dezelfde naïevelingen
die in de Staten van Brabant aan hun hervorming van de
democratie begonnen. Die kwamen een tijdje weg met de opmerking:
Den Haag is Den Haag en Brabant is Brabant. Zij konden er ook
niks aan doen dat de leider aan wie ze hun positie te danken
hadden ontspoorde. Toch? De kandidaten voor de gemeenteraden zijn
een paar jaar wijzer, die komen daar niet meer mee weg.

Daarom vrees ik chaotische taferelen in de gemeenteraden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meierijstedeling bestaat, dat was ik even 30 december 2021

Hoewel ik nog wat losse eindjes wegwerk, heb ik gisteren (digitaal)
officieel afscheid genomen van het bestuur van Omroep Meierij,
de lokale omroep van Meierijstad. Vier jaar lang was ik daar door
mijn werkgever Omroep Brabant gedetacheerd. Als hoofdredacteur
had ik de opdracht van twee kleine lokale omroepen in de
fusiegemeente Meierijstad (Veghel, Schijndel en Sint-Oedenrode)
één semiprofessionele lokale omroep te maken.

Het was op m’n 63ste een uitdaging omdat ik voor Omroep Brabant
zo goed en zo kwaad als dat ging ook nog de vergaderingen van
Provinciale Staten van Brabant volgde en we daar van de ene naar
de andere crisis rolden.

Het waren tropenjaren, maar ik ben tevreden. Na een jaar buffelen
samen met onvermoeibare vrijwilligers mochten we meedoen aan
een project van het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek. Dat
betekende dat we parttime professionals konden aantrekken. Dat
leidde tot een kwaliteitsslag en dat zorgde er weer voor dat de
gemeente Meierijstad onze financiële toekomst voor de komende
jaren veilig heeft gesteld.

Op 31 december draag ik het stokje over, daarna ga ik nog tot aan
mijn pensionering in april terug naar Omroep Brabant om samen
met collega’s bezig te gaan met de lokale verkiezingen in maart.

De collega’s van Omroep Meierij hadden een afscheidsfilmpje
gemaakt waarin zijzelf, maar ook bestuurders van Meierijstad en
collega’s van andere media aan het woord kwamen. Het deed goed
van zoveel mensen zoveel waardering te krijgen voor iets waarvan
ik zelf vind dat het gewoon mijn werk was.

Terugkijkend op bijna vier jaar Meierijstad constateer ik dat het
een bijzondere gemeente is met dertien eigenzinnige kernen.|
Niemand zal zichzelf ooit Meierijstedeling noemen. Meierijstad is
de bestuurlijke eenheid, de inwoners blijven zich altijd Rooienaar
of Erpse of Ollander noemen.

Omdat ik zelf in Eindhoven woon en met een helicopterview
boven die dertien kernen hing, voelt het anders. Mijn verleden
speelt geen rol. Misschien moet je wel in zo’n positie zijn om te
kunnen zeggen dat je je – in ieder geval voor even – tussen de
Rooienaren, Schijndelaren, een Veghelnaren als enige
Meierijstedeling voelde.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *