Pensioen 16 september 2016

Het kabinet gaat onderzoeken of pensioenfondsen wat meer
tijd kunnen krijgen hun potten te vullen. Mensen die pensioen
hebben teren op dit moment vooral in.

Daar ben ik blij om, ik ben van de generatie die snel dankbaar is.
Maar waar ik moeite mee heb is de tekst die de politieke partij 50Plus
voortdurend gebruikt. Die heeft het over “mensen die Nederland
hebben opgebouwd” en die nu tekort worden gedaan.

Vermoedelijk bedoelen ze hier de generatie die na de Tweede
Wereldoorlog hard heeft gewerkt om de economie weer op gang
te krijgen. Die mensen verdienen respect, maar zijn dat de mensen
die Nederland hebben opgebouwd?

Ver voor die tijd waren er keuterboeren die het hoofd nauwelijks
boven water konden houden, maar die wel aan de basis stonden
van Nederland landbouwland. Honderd jaar geleden werden arbeiders
uitgebuit in mensonterende fabrieken waaruit een eeuw later
grote wereldspelers ontstonden. Welke offers zijn daar niet gebracht
door Jan met de Pet?

Op dit moment sappelt een hele generatie ZZP’ers waarover wij over
honderd jaar zeggen dat zij de grondleggers waren van onze
kenniseconomie. Die verdienen na gedane arbeid ook een goed pensioen.

Ik ben blij met het voornemen van het kabinet, maar ik kan slecht tegen
teksten als “mensen die Nederland hebben opgebouwd”. Alsof
babyboomers een speciale groep zijn.  Nederland. wordt doorlopend
opgebouwd door steeds weer nieuwe generaties.

  1. Laurent (reply)

    17 september 2016 at 16:14

    Dat is nog eens een verstandige observatie

  2. Karin (reply)

    18 september 2016 at 18:13

    Bij dit soort kreten moet ik altijd aan onze buurman van vroeger denken. Was rond 1930 geboren, zat zo lang als ik mij kan herinneren in de WAO (rugklachten) en deed niets anders dan met zwaar werk zwart bijklussen. O, nu begrijp ik het pas. Heeft hij toch mooi de boel mede opgebouwd. Beetje nuancering in de politiek kan geen kwaad.

  3. ab.klaassens (reply)

    20 september 2016 at 21:09

    Ik was twaalf toen de Tweede Wereldoorlog was afgelopen. Ik ben daarna nooit iemand
    tegengekomen die bewust bezig was Nederland opnieuw op te bouwen, Iedereen deed
    gewoon wat de baas beval. En ook de baas was niet bewust bezig met de wederopbouw.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Hond 16 september 2016

(Door Ab Klaassens)

Vanuit mijn vakantieadres in Cadzand zie ik waar de Westerschelde verdwijnt
in de Noordzee.

Ik sta meestal vroeg op omdat ik graag zie wat er allemaal gebeurt als het licht
nog brak is.

Elke ochtend verschijnt aan het begin van het duinpad een grote zwarte hond
zonder begeleiding. Hij snuffelt aan elk paaltje en struikje waar collega’s
eerder een boodschap hebben achtergelaten, secuur als een oude
kantoorbediende die de post doorneemt.

Overal zet hij zijn eigen stempel in zuinige druppels, want het pad is lang en
velen zijn hem voor geweest.

Elke ochtend loopt het beest uit mijn beeld bij een bocht  of kuil in het pad.
Overdag als ik door het dorp loop zoek ik naar mijn eenzame strijder. Maar
alle zwarte honden die ik zie hangen sullig in een tuigje.

  1. Wieneke (reply)

    16 september 2016 at 10:07

    Hm, sullig in een tuigje. Lola heeft ook altijd een tuigje om en is om de donder niet sullig. Het getuigt in ieder geval van de netheid van de hondenbezitters dat ze hun honden niet los laten lopen. Het mág niet eens in de bebouwde kom. AVP, weet u wel.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Voetballlleeee . . . . 15 september 2016

(Door Ab Klaassens)

Wie lid wordt van een voetbalclub betaalt contributie aan de vereniging.
Soms springt de gemeente bij als de contributie een te zware last is voor een
gezin.

Soms verhuurt een  gemeente voetbalvelden en kleedkamers onder de
prijs aan een vereniging. Soms haalt een gemeente een club in het betaalde
voetbal uit de financiële modder.

Voetbalverenigingen betalen contributie aan de KNVB, de landelijke
voetbalbond. De KNVB betaalt contributie aan de UEFA, de Europese
voetbalbond.

Deze maand vergaderden de UEFA-bestuursleden in het luxe Westinhotel aan
de kust van Athene, waar de goedkoopste kamer vierhonderd euro per nacht
kost.

In gedachten zie ik het knuistje van een kind uit de F-1 met daarin de
contributie voor weer een maandje ballen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (417) Dmitri en Ariadne 15 september 2016

(Door Marlies)

Ik heb weer een paar berichtjes voor u in de wonderlijke wereld van de
klassieke muziek.

Philharmonie Zuidnederland heeft een nieuwe dirigent. Ik fietste deze week
naar mijn werk en zag aan een lantaarnpaal een flinke poster hangen met
daarop de tekst ‘Welkom Dmitri Liss’. Grappig, ik had zijn aanstelling gemist
(foei Vocalies), dus ben ik hem maar eens gauw gaan googelen. ‘De
Philharmonie in de vaart der volkeren’, dacht ik grinnikend: een poster om de
nieuwe chef te verwelkomen.

Dmitri Liss is een Rus, hij werd geboren in 1960. Hij studeerde eerst viool,
later klarinet, muziektheorie en muziekgeschiedenis. Vervolgens werd hij in
1983 aangenomen als assistent dirigent van het Filharmonisch Orkest van
Moskou. In 1984 werd hij dirigent van het Symfonisch Orkest van de
Koesbass. In 1991 werd hij daar de jongste chef-dirigent van Rusland.

Sinds 1995 is hij artistiek directeur en chef-dirigent van het Filharmonisch
Orkest van de Oeral. Van  1997 tot 1999 was hij chef-dirigent van het
Russisch-Amerikaans Jeugdorkest. In 1998 was hij assistent-dirigent van het
World Musical Youth Forum. Van 1999 tot 2003 was hij dirigent van het
Russisch Nationaal Orkest.

Zal wel goedkomen met Dmitri…

Alle opnamen die beschikbaar zijn van tenor Fritz Wunderlich zijn bij elkaar
gebracht door Deutsche Grammophon. Dat moet een wonderschoon geheel
zijn geworden. De man heeft een geluid dat nog steeds actueel en fris klinkt,
om niet te zeggen spatzuiver, stijlgetrouw en prachtig doorleefd zonder
sentimenteel te worden. Zo jammer dat-ie maar 36 geworden is (nou ja, nét
geen 36), hij had nog zoveel meer moois kunnen maken, gelukkig hebben we
de opnamen… en dat bedoel ik nou eens niet sarcastisch…

De Nederlandse Reisopera heeft weer eens in de roos geschoten met Ariadne
auf Naxos. Die hebben daar een talent om precies de goeie mensen op precies
de goeie tijd te casten en een uitgekiend marketing-systeem waarmee ze hun
uitstekende producties aan de man brengen. De recensies zijn terecht
jubelend. In het filmpje de trailer van Ariadne auf Naxos; inderdaad: 5 sterren
en een buiging (zoals de Theaterkrant opmerkte).

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Makelaar 13 september 2016

Wij hebben vorig jaar ons huis verkocht. Dat was een hele bevalling. Wij
hadden dan ook een bijzonder huis dat niet bepaald courant was. De bijdrage
van onze makelaar bestond voornamelijk uit het advies de prijs te verlagen.

Sinds gisteravond staat landgoed de Wielewaal tussen Eindhoven en Oirschot
te koop. Dat was ooit het landgoed van de familie Philips. Er doen in de stad
bijzondere verhalen over De Wielewaal de ronde. Bijvoorbeeld dat er heel
lang geleden tussen de rododendrons het vergane lichaam van een arbeider werd
gevonden. Het bleek een tuinman die met de pet in de hand aan de deur van het
landhuis had gesmeekt om salarisverhoging. En die te horen had gekregen: wacht
daar maar even.

Het landgoed is al lang eigendom van sokkenkoning Brouwers. De makelaar
die hij heeft ingehuurd is heel creatief. Ze hebben een klein speelfilmpje gemaakt
waarin drie butlers en een hoofd huishouding een rol spelen. Ik heb er oprecht van
genoten. Iedereen die ik vandaag ontmoette vond dat dit filmpje de reclameprijs
verdiende.

Totdat één van de vrouwelijke collega’s ingreep. “Hebben jullie”,  zei ze licht
verontwaardigd, “gehoord wat het zogenaamde hoofd huishouding aan het
eind tegen een nieuwe toekomstige eigenaar zegt”.

Mijn collega gaf zelf meteen het antwoord. “We are ready to welcome you SIR”.
Wij hebben op de redactie aan een half woord genoeg om te begrijpen hoe
seksistisch deze makelaar is.

  1. Laurent (reply)

    13 september 2016 at 19:06

    “In 2007 liet de huidige eigenaar, een internationale zakenman, de villa bijna helemaal slopen. Om het in dezelfde stijl, maar veel groter terug te bouwen”.
    Ik hoef het gelijk al niet meer te zien, wat een domme hufter…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Expats 7 september 2016

In Eindhoven hoor je vaak dat expats zo belangrijk zijn. Ik heb me wel eens afgevraagd
waarom? Het antwoord las ik vanmorgen in een afscheidsinterview in het Eindhovens
Dagblad met (oud)burgemeester Rob van Gijzel. Hij zegt dat elke kenniswerker uit Taiwan
zorgt voor zes tot twaalf banen. Ze waren vergeten dat duidelijk te communiceren.

Er is wel een puntje waar ik in dit verband aandacht voor wil vragen. Dat is hun fietsgedrag.
Vorig jaar las ik in de plaatselijke krant een leuk verhaal dat de lokale fietshandelaren
de meisjesfietsen niet aangesleept konden krijgen. De kleine Aziatische expats  en studenten
kunnen namelijk niet bij de trappers van de damesfietsen. En inderdaad kom je ze regelmatig
tegen op hun mintgroene en roze fietskes.

Vanmorgen bijvoorbeeld reed er eentje voor me. Slingerend van links naar rechts. Ik kon
ternauwernood voorkomen dat we samen languit in het gras belandden.

Een paar honderd meter verder slingerde een type expatman met een blonde vrouw achter
op de fiets. Ook al slingerend. Hier was duidelijk sprake van fietsles want de mevrouw op de
bagagedrager schreeuwde hem in het Engels instructies toe die hem op koers moesten houden.

Volgens mij zijn er ook veel expats uit landen waar ze links rijden. Het komt nogal eens
voor dat ze naar links gaan als ik bel om er langs te kunnen. En ze rijden regelmatig tegen
het verkeer in. Links, voor mij dus rechts.

Vandaar mijn hartstochtelijk pleidooi: geef al die banenmotors bij aankomst fietsles.
Ze zijn slim genoeg om het in een uurtje onder de knie te hebben.

  1. Laurent (reply)

    8 september 2016 at 18:25

    Zo’n 30 van die expats zijn mijn teamgenoten in elk geval. Ik werd laatst nog bijna door een Spaanse collega overreden met zijn mountainbike 🙂

  2. Irene (reply)

    9 september 2016 at 12:38

    Ja maar dat zou weer niet goed zijn voor de werkgelegenheid van ambulancepersoneel enzo. Je moet zoiets goed doordenken 😉

  3. Laurent (reply)

    13 september 2016 at 19:05

    “In 2007 liet de huidige eigenaar, een internationale zakenman, de villa bijna helemaal slopen. Om het in dezelfde stijl, maar veel groter terug te bouwen”.

    Ik hoef het gelijk al niet meer te zien, wat een domme hufter…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Boos 6 september 2016

De momenten dat ik uit mijn slof schiet worden minder, maar soms
gebeurt het nog. Gisteravond schoot ik uit mijn slof. Het kwam door
Fidan Ekiz, tafeldame bij De Wereld Draait Door. Ik heb niks tegen
haar persoonlijk, ik ken haar niet.

Maar gisteren werd ik wel boos op haar. Ze sprak over het feit dat Turkse
ouders hun kinderen van scholen halen die bekend staan als
Gülen-scholen. Ze vond het verschrikkelijk voor de kinderen. Dat
hebben zij en ik gemeen.

Ze citeerde uit een artikel in Trouw. Daarin stond dat islamitische
scholen verzuild zijn. Logisch. Verzuiling is een kenmerk van elk geloof,
want mensen pikken de krenten uit de religieuze pap die ze
het smakelijkst vinden.

Het geïmporteerde Turkse conflict dat op dit moment de media in
Nederland in de greep houdt vind ik verontrustend, maar ik denk
dat de grote massa in Nederland het geen zier interesseert. Die wil werk,
goede gezondheidszorg en een veilige buurt.  Die veiligheid kan in
gevaar komen als het Turkse conflict invloed gaat krijgen op het eigen
leven. Daarom moet alles worden gedaan om dat te voorkomen.

Ik maakte me boos over de oplossing die Fidan aandroeg. Ze stelde
voor om in Nederland alleen nog maar openbare scholen toe te
staan. Haar argument: wij kunnen de vrijheid van onderwijs
niet aan.

Haar oplossing zou betekenen dat alle bijzondere scholen gesloten
moeten worden. Dat zou het einde zijn van  een systeem dat ons land
maakt  tot wat het is omdat er, plotseling, uit het niets, een groep Turkse
Nederlanders  is die de vrijheid van onderwijs niet aan kan. Dat vind ik
iets heel anders dan het algemene ‘wij’. Het gaat hier om een groep die zich
nadrukkelijk manifesteert als ‘zij’.

Als dat de manier is waarop een intelligente vrouw met Turkse roots een
probleem wil aanpakken dan ben ik bang dat zelfs de grootste verdedigers
van de multiculturele samenleving afhaken.

  1. Wieneke (reply)

    6 september 2016 at 09:13

    Dat multicultiknuffelgroepje wordt met de dag kleiner, want waarom zou je nog investeren in iets dat totaal mislukt is?

  2. Harry Perton (reply)

    9 september 2016 at 11:51

    ” een systeem dat ons land maakt tot wat het is”

    Als deze apodictische stelling alles is wat het waard maakt om voor godsdienst-geïnspireerd onderwijs op te komen, dan ziet het er slecht voor dat onderwijs uit.

  3. Koos Luijten (reply)

    10 september 2016 at 10:21

    Er zijn vele redenen om bijzonder onderwijs af te schaffen. Die reden die mevrouw Ekiz noemt, staat niet in mijn top 10…

  4. Laurent (reply)

    10 september 2016 at 22:52

    Wij hebben alleen maar Bijzonder Onderwijs omdat dat in 1917 moest worden toegegeven aan de Katholieken die tegen vrouwenkiesrecht waren.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Nederlands 4 september 2016

De man op het terras was van het type Hollandse patser.
Hij commandeerde quasi lollig het personeel van het
restaurant.

Aan zijn zijde zat een aantrekkelijke vrouw met slavisch
uiterlijk. Vroeger spraken wij in zo’n geval van
zigeunerinnetje.

Hij sprak Engels tegen haar. Zij luisterde vooral. Hij sprak
steenkolenengels zoals dat wel eens wordt gesproken om
steenkolenengels te parodiëren. Misschien omdat zij slechts wat
basiswoorden van deze taal kende.

Er liepen een moeder en – waarschijnlijk – haar zoontje langs
het terras. Het jongetje zei iets tegen zijn moeder in een
taal die Arabisch klonk.

“Hè”,  riep de patser tegen het kind, “wij spreken in dit
land Nederlands hoor”.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Broederliefde 3 september 2016

In de wereld van voornamelijk jonge mensen waarin ik
tijdens werkuren verkeer moet je als oudere je best doen om
aansluiting te houden. Volgens mij slaag ik daar net voldoende
in om mij geen buitenaards wezen te voelen.

Een collega van mij begrijpt ook hoe dat moet. Hij is
jonger dan ik, maar toch ook al de vijftig gepasseerd. We
proberen elkaar ook scherp te houden want in je eentje
tegen zoveel jonkheid is een ongelijke battle.

Mijn collega vertelde dat hij van Broederliefde houdt. “Ik dacht
dat jij van de herenliefde was”, zei ik. “Dat ben ik ook”, zei
hij, “maar ik hou ook van Broederliefde”. Ik voelde op de
redactie een lichte voorsprong ontstaan voor mijn collega.

Het bleek te gaan om een kluitje Nederlandse rappers.
Ik had er nog nooit van gehoord. Zo snel ik kon zocht ik op
mijn smartphone Broederliefde op. Mijn collega riep nog
dat hij het geweldig vond maar er niks van verstond. Ik riep
dat ik het wel kon verstaan. Er was immers een achterstand
weg te poetsen.

Gisteren las ik dat Broederliefde een record heeft gebroken.
Hun Nederlandstalige plaat staat langer nummer 1 in de
hitlijst dan een moppie van Frans Bauer.  En al die tijd kende
ik ze niet.

Ik zal dus net als vroeger weer de hitlijsten moeten gaan
bijhouden om er voor te zorgen dat ik in de race blijf.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (416) Tweehonderdste podcast 2 september 2016

(Door Marlies)

Vandaag heb ik op mijn eigen website de tweehonderdste podcast met
klassieke muziek gezet.

Ik citeer in dit stukkie hier en daar uit de teksten die ik bij deze uitzending
schreef, dat dekt wel zo’n beetje de lading van mijn gevoelens bij deze
tweehonderdste.

Begon ik ooit uit min of meer therapeutische gronden met het maken van deze
podcast en was mijn zachte g en wat getrokken uitspraak van het Nederlands
ooit iets waarvoor ik mezelf moest verklaren, dat is allemaal over.

De therapie heeft zijn doel gediend: ik verontschuldig me nooit meer voor
mijn tongval en begin er zelf niet meer over… Zodra ik mijn mond open doe in
het bijzijn van niet-Brabanders blijft het een issue, maar ik blijf er kalm
onder… ik maak de podcasts nog steeds met het grootst mogelijke plezier en
vind door het zoeken naar mooie muziek voor u, nog steeds leuke andere
muziek, die minstens even mooi is, wat dat betreft kan ik door tot in het
oneindige.

Maar het is ook wérk: ik had nooit, nooit en nooit gedacht dat het ooit zover
zou komen. Tweehonderd! Stel je voor: tweehonderd keer muziek zoeken bij
ieder onderdeel, tweehonderd keer de juiste uitvoering vinden, downloaden
en bewerken, tweehonderd keer teksten erbij schrijven en tweehonderd keer
opnames maken. Ik heb ooit uitgerekend dat ik ongeveer een dag werk heb,
alles bij elkaar, aan één uitzending.

Ik heb u gevraagd – toen ik deze uitzending samenstelde – wat u de mooiste
opera-aria ooit, het mooiste lied ooit, de mooiste musicalsong ooit vond en de
reacties heb ik verwerkt. En voor de rest heb ik het aangevuld met mijn eigen
keuze. Omdat dit een privé-podcast is, hoef ik nooit muziek te draaien die ik
zelf niet mooi vind, en in deze tweehonderdste doe ik dat dus ook niet.
Gelukkig vond ik de suggesties die aangedragen werden zelf ook mooi…

‘The impossible dream’ uit Man of La Mancha is een eigen keuze. Ik heb me
altijd verwant gevoeld met Don Quichotte en zelfs nu ik ouder word is er iets
in mij dat maar steeds windmolens zoekt om tegen te vechten, of bierkaaien
zo u wilt… Ik heb ook ontdekt dat er ook een goede kant zit aan dat altijd maar
strijdbaar zijn: ik heb vriendschappen gevonden die een leven lang zullen
duren en het heeft me sterk gemaakt, maar ook eenzaam…. Hoe dan ook: de
Man of la Mancha in deze tweehonderdste zingt ook over mij…

Bijzondere tenor Marco Beasley heeft een tijdlang samen gewerkt met
Christina Pluhar van l’Arpeggiata. Dat is een uitstekend gezelschap dat oude
en volksmuziek vertolkt op onnavolgbare wijze. Ik ken geen gezelschap dat zo
goed authentieke uitvoeringspraktijk en plezier in het spelen kan combineren.
De tekst van de Passacaglia della Vita is een cynische: het komt erop neer dat
een mens moet sterven en dat dat het enige is wat hij moet…. Geheel in
tegenstelling tot de tekst is het lied van een levenskunst die zijn weerga niet
kent… en de stem van Beasley leent zich bij uitstek voor deze gelaagdheid in
de muziek…

Dat lied neem ik dan ook op in dit stukkie. Zie hieronder…

Ter gelegenheid van de tweehonderdste neem ik mijn lief mee uit eten. Hij
was het laatste duwtje in de richting van de website en de podcasts Vocalies en
hij was tweehonderd keer een liefhebbend-kritische ’tegenluisteraar’. We
hadden discussies die inzichten brachten en tot weer nieuwe mooie muziek
leidden; een etentje is wel het minste wat ik hem aan kan bieden. Ter
gelegenheid daarvan zullen we op u, de luisteraar, proosten: moge Vocalies u
wel (blijven) bekomen.

https://www.youtube.com/embed/0l-iU-62VVE”

  1. Wieneke (reply)

    2 september 2016 at 14:00

    Ik lees je stukjes hier altijd en met heel veel plezier. Ik hoop, dat je nog jaren doorgaat, Marlies. Enne…….eet smakelijk!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *