Brexit voor dummies 10 januari 2019

Het ging op de radio over de Brexit. Dit keer werd een meneer geïnterviewd
die vertelde dat het zou kunnen dat na 30 maart medische hulpmiddelen die
in Groot-Brittannië zijn gecertificeerd voor ons land niet meer beschikbaar zijn.

Dan denk ik: hoezo, gelden die certificaten dan niet meer?  Het antwoord op
die vraag kwam niet direct. Radiopresentatoren zijn getraind om elk probleem
zo aan te vliegen dat u en ik begrijpen wat het voor ons persoonlijk betekent.
Dus kauwden interviewer en geïnterviewde een aantal minuten op de vraag of u
en/of ik na 30 maart nog wel een  pacemaker zouden kunnen krijgen.

Aan het einde van deze poging Brexit voor dummies hoorde ik de meneer zeggen
dat hij het niet wist. Het hangt ervan af , begreep ik, of het een harde- of zachte
Brexit wordt of een “no deal”.

Ondertussen bleef ik met die vraag zitten waarom wij van de één op de andere
dag geen pacemaker meer zouden kunnen krijgen die  door Engelse handen
was gegaan want ik begreep ook dat ze in dat land gecertificeerd kunnen zijn
terwijl ze in Amerika worden geproduceerd.

Het gesprek dat had moeten dienen om de gevolgen van de Brexit voor u en
mij inzichtelijk te maken liep al op z’n eind toen de meneer opeens zei: “En
weet je wat het is, die hulpmiddelen zijn niet plotseling slechter en het is ook niet
zo dat de certificaten niet meer goed zijn; het is die bureaucratie”.

Toen begreep ik het. Vanaf 30 maart moet alles wat uit Engeland komt langs
een ambtenaar. Er moeten bonnetjes voor worden ingevuld en er moeten
stempeltjes op.  Als de presentatrice op dat moment had gezegd: het lijkt op
een echtscheiding waarbij één van de partners uit rancune de bezoekregeling
traineert en aldus de kinderen dupeert, dan denk ik dat de Brexit voor veel
mensen herkenbaar was geworden.

  1. Irene (reply)

    10 januari 2019 at 16:32

    Ok, maar nu snap ik het hoor 🙂

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De niet zo slimme meter 9 januari 2019

Een maand of anderhalf geleden kregen wij een slimme meter. De monteur was een
man die wel een bakkie lustte, wat mij de gelegenheid gaf hem te vragen of dat wel
verstandig was zo’n meter die op afstand afgelezen kan worden door een medewerker
van de gasboer.

Nou, zei de monteur, zo zit het niet. De slimme meter was vooral bedoeld voor mijzelf
zodat ik slimmer met energie om kan gaan. Ik geloof dat niet want mijn wantrouwen
tegen alles wat niet op biologische wijze is verwekt maar wel zelf denkt, is groot.

Nou had ik wel eens ergens een klok horen luiden over slimme meters die niet deugen.
Dat was een heel oud verhaal, zei de monteur. De kinderziektes waren er wel uit.

Kon ik zo’n meter ook weigeren, vroeg ik voor de zekerheid. Dat kon, zei de monteur,
maar dan moest ik de vervanging van de oude later zelf betalen. Dat wil je natuurlijk
niet dus we namen nog een bakkie.

Achteraf ben ik gaan googelen. Dan kom je horrorverhalen tegen over slimme meters
die veel meer meten dan jij wilt dat ze weten en over ketels met fabrieksfouten en die
allemaal vervangen moesten worden. Maar ja dat was dus een oud verhaal.

Drie weken na de installatie van de meter kreeg ik een brief van Enexis. Er was vastgesteld
dat in mijn woonplaats meters waren geïnstalleerd met een fabrieksfout. Dat was
geconstateerd omdat mensen gas roken. Voor de zekerheid worden nu alle recent
geplaatste meters vervangen.

Vandaag is de monteur geweest. Deze was niet te vermurwen tot een bakkie en een goed
gesprek over slimme meters.

  1. Villasappho (reply)

    9 januari 2019 at 16:08

    Monteurs verschillen al net als de meters dus. Hier geen slimme meter. Alles moet maar digitaal maar je hebt echt geen idee welke gegevens er allemaal worden opgeslagen. Dat de kosten niet gedekt worden als je een niet-digitale meter wil, zegt eigenlijk al genoeg.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hoe de orthodoxen journalistiek Nederland in beweging krijgen 8 januari 2019

Er is in de media opwinding over de Nederlandse versie van het Nashville-document.
Ruim tweehonderd orthodoxe christenen veroordelen daarin LHTB’ers
die hun geaardheid uitdragen. Onder hen is SGP-voorman Kees van der Staaij.

Ik snap dat mensen verontwaardigd zijn over het document. Mij verbaast het
epistel niet. Na 17 jaar wonen en werken (als journalist) in Barneveld en
omgeving weet ik hoe er in kringen van orthodoxen wordt gedacht.

Nauwelijks dertig jaar geleden fulmineerde een gereformeerde bondspredikant
in zijn kerkblad tegen Rooms-katholieken omdat één van zijn jonge
gemeenteleden verkering had met een roems deerntje. In diezelfde tijd
weigerden mannenbroeders de hand te schudden van onze vrouwelijke predikant
met wie ik een regionale vergadering van hervormden bezocht.

Je kunt nu verontwaardigd doen (ik doe het zelf bij deze) maar je kunt het ook
anders benaderen. De meest verontwaardigden nemen het plotseling op voor
jongeren in orthodoxe  kringen omdat zij door het document nog banger
worden om uit de kast te komen. Veel banger dan ze al hun leven lang zijn
kan niet.

Je kunt het ook zo zien: dankzij alle ophef die er nu is zien die jongeren dat wat in
de kringen van hun ouders wordt gepredikt voor het grootste deel van de
Nederlanders verwerpelijk is. Opeens krijgt de orthodoxe homoseksueel steun
uit onverwachte hoeken.

In de tweede plaats kun je je afvragen waarom juist nu het manifest wordt
geschreven. Ik hoorde een voorstander zeggen dat het een aanklacht tegen
hedonisme is. Je kunt het ook zo zien: er is zoveel aandacht voor LHTB’ers
dat een kleine groep mensen zich genoodzaakt ziet zoiets verwerpelijks als
het Nashville-manifest te tekenen.

Want laten we eerlijk zijn, het gaat natuurlijk om een hele kleine groep die
waarschijnlijk niet eens de hele eigen achterban vertegenwoordigt. En die
groep woont in een zo’n smal strookje Nederland dat we nooit de moeite
hebben genomen daar een Hollands woord voor te verzinnen en dat we nog
steeds bible belt noemen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op zoek naar een geile bosuil 6 januari 2019

We trokken met een groepje vogelaars het donkere bos in op zoek
naar bosuilen. Zie je in het donker dan bosuilen? Nee natuurlijk niet want
wij zijn geen uilen. Als je geluk hebt zit er eentje pal boven je hoofd en kun
je hem vangen in de straal van een sterke zaklamp. Dat geluk zouden wij de
hele avond niet hebben.

Het ging ons  om het geluid. Voor bosuilen is het broedtijd en dan laten ze
zich horen. Nou ja, daar moet je ze wel toe verleiden.

Voor die verleiding heb je een app op je mobiele telefoon waarmee je het
geluid van een bosuil kunt laten horen. Om er voor te zorgen dat ze je echt
horen hang je een speakertje aan je telefoon. Je laat de bosuil klinken en
wacht op antwoord. Dat duurt zo’n drie tot vijf minuten. Aan het eind van de
tocht kun je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen
hoeveel bosuilenparen er in dat bos wonen. Wij kwamen tot drie, maar omdat
vogelaars precieze mensen zijn waren het er volgens enkelen twee en één
solitair mannetje.

De eerste keer was het meteen raak. Binnen een paar minuten hoorden we een
mannetje dat op bewonderenswaardig knappe wijze het geluid van de app
imiteerde. Vervolgens klonk ook het vrouwtje. Daarna hoor je dat mannetje
op verschillende plekken omdat hij zich verplaatst en zo het  territorium
rond zijn toekomstige gezin afbakent.

“Mooi dat je nu zo duidelijk het geluid hoort dat bij de broedtijd hoort”,  zei
één van de vrouwelijke vogelaars. “Het is typisch zo’n geluid van . . . ja hoe
moet ik dat zeggen. Nou  ja, je weet wel: een hoogtepunt”.

Waarop één van de andere vrouwen voor de nieuwkomers in de groep uitlegde
waarnaar wij luisterden: “Die bosuil is geil”.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (494) 5 januari 2019

(Door Marlies)

Van de drie opera’s die we tijdens onze kerstreis mochten zien was Antonio
Vivaldi’s ‘La verità in cimento’ de interessantste. Om te beginnen al de titel:
vertaal die maar es ‘dekkend’, dat is al bijna niet te doen… ‘De waarheid
in gevaar’ of ‘De waarheid op de proef gesteld’ komt denk ik het dichtste bij…

Vivaldi was een soort Mozart van zijn tijd in de zin dat hij een veelschrijver

was. Wanneer die man geslapen heeft… En dan is er ook nog eens heel veel
verloren gegaan, vooral van zijn opera’s. Deze wordt weinig uitgevoerd. In het
theater van slot Schwetzingen (een snoepie uit 1753 trouwens!)  hebben ze dit
seizoen Vivaldi als huiscomponist én hadden ze een regisseur die in staat is
gebleken het geheel uit zijn wat oubollige enscenering te halen en naar onze
tijd te plaatsen. Dat gaat niet met alle opera, maar deze leent zich er prima
voor. Het geheel is eigenlijk een soap-serie: ‘The bold and the beautiful’ avant
la lettre za’k maar zeggen.

Ik zal zo kort mogelijk het plot vertellen: puissant rijke vader Mamud (een soort
Eric Forrester voor de soap-knagers onder u) heeft een jaar of twintig geleden

bij zowel bij zijn vrouw als bij zijn minnares gelijktijdig een zoon gekregen. Om
zijn minnares ook ‘een beetje macht’ te geven heeft hij de knapen in de wieg
al verwisseld. Alleen de minnares weet ervan; keje nagaan wat voor een relatie
die met haar zoon heeft gehad, al die tijd… Stomme streek, want zoiets komt
als een boemerang terug. Pa heeft twintig jaar later genoeg wroeging om de
waarheid te willen onthullen, hetgeen minnares in kwestie geen goed idee
vindt (en da’s zachtjes uitgedrukt).

Pa is niet het type dat advies van anderen aanneemt en hij doet zijn onthulling,
met alle gevolgen van dien. De knapen en moeders weten niet waar ze het
zoeken moeten. De moeder ontfutselt een van haar zonen een pistool en de
minnares maakt een giftig drankje voor pa. En dan is er ook nog de minnares,
een opportuniste van het zuiverste water, die op de rijkdom van de erfopvolger
uit is en net zo makkelijk van relatie verandert als ze merkt dat niet de éne, maar
de àndere zoon het fortuin zal erven… Kortom: dikke pret, maar niet heus.

Pa wil nietsvermoedend van de gifbeker drinken en ma zet hem net het pistool
tegen het achterhoofd als het licht uitgaat: einde opera.

Vivaldi hield mij op het puntje van mijn stoel, ondanks de vele, vele noten die hij
nodig heeft om zijn punt te maken. Een loeistrak en loepzuiver spelend orkest
(dat de avond ervóór nog een flink deel van mijn gasten uitstekend had vermaakt
met een instrumentaal Vivaldi-programma) en geweldig zangers.

Ik noem hier alleen David DQ Lee (een van de beide zonen), omdat het te ver
voert ze allemaal te behandelen en omdat hij het counter-tenor zingen naar een
nieuw hoogtepunt tilt. Hij gebruikt namelijk niet alleen het ‘counterdeel’ van zijn
stem, maar ook zijn ‘eigen’ bariton en hij schakelt bijna ‘fretloos’ van zijn laagste
borst-stem naar de hoogste toppen van zijn counter-stem. Pedagogen waarschuwen
countertenoren altijd: kijk uit dat je strottenhoofd niet terugkantelt, want dan
krijg je gekke dingen. Nou, Lee doet dat expres wél, dat terugkantelen en dat levert
huiveringwekkende geluiden op. Ik vond het geweldig! Het leek hem niks te kosten.
Da’s maar goed ook, want acterend werd er (van allemaal trouwens) nogal wat
gevraagd.

Ik laad de trailer van de opera op, want ergens op 1 minuut 38 doet Lee een keer
het kunstje. Op scherm minder indrukwekkend dan wanneer je in de zaal zit.
U kunt dan ook zien hoe geweldig de opera vorm gegeven is en regisseur Yona Kim
legt het zelf ook nog een keer uit.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skatehal of zwemparadijs? 4 januari 2019

Het is de week van Maarten Houben, de veelgeplaagde burgemeester van Nuenen,
een gemeente die vecht tegen fusie met Eindhoven. Hij is verbaasd dat rijksgeld
voor Brainport wel wordt gebruikt voor een skatehal in Eindhoven maar niet voor
het open houden van familie-zwemparadijs de Tongelreep, waar de hele regio van
profiteert.

Je kunt de bal terugkaatsen en vragen hoeveel gemeenten in Zuidoost-Brabant
spontaan de portemonnee hebben getrokken voor het noodlijdende Muziekcentrum
in Eindhoven, waar de hele regio van profiteert.

Je kunt ook de schouders ophalen en denken: het CDA van Houben heeft de
laatste jaren de neiging tot populisme-light en daar past zo’n nieuwjaarstoespraak in.

Maar eerlijk gezegd denk ik dat Houben zegt wat ik steeds meer mensen in mijn
eigen omgeving hoor zeggen: Eindhoven denkt vooral aan het behagen van expats
en buitenlandse studenten en te weinig aan “de gewone Eindhovenaar”, wie dat
dan ook moge zijn. Het beeld wordt versterkt door de verhalen dat expats dankzij
hun bovenmodale salarissen de huizenprijzen opdrijven.

Het is een eeuwenoud probleem van steden die uit hun voegen barsten dankzij
snelgroeiende bedrijven die schreeuwen om arbeidskrachten. Elke stad probeert
dan voorwaarden te scheppen om de arbeidskrachten die van ver komen binnenboord
te houden. Want werk schept  ander werk waar iedereen van profiteert.

Hoe vind je het evenwicht tussen groepen mensen die schijnbaar op verschillende
manieren hun vrije tijd doorbrengen?

Eén ding is zeker: lokale politiek heeft geen invloed op de wereldeconomie. Die
kent z’n eigen wetten. Als het mis gaat en al die buitenlandse arbeidsnomaden
hun boeltje oppakken en naar een ander land verhuizen wat heb je dan over. Skaters?

Ik heb burgemeester Jorritsma van Eindhoven onlangs in het provinciehuis
horen klagen dat het zo moeizaam gaat met regionale samenwerking.
Misschien moet hij de nieuwjaarstoespraak van Houben nog eens nalezen
om te ontdekken waar de pijn zit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (493) 2 januari 2019

(Door Marlies)

Er is geen betere opera om 2018 mee af te sluiten en 2019 mee te beginnen dan
La Cenerentola oftewel Assepoester. Gioacchino Rossini laat zien dat het wel
degelijk wat brengt als je je tijd afwacht, je bescheiden edoch rechtvaardig opstelt,
als je vergevingsgezind kunt zijn. Opportunisme loont niet: de zussen en (vreselijke!)
vader van Assepoester komen er bekaaid af.

Ik wens u dus voordat ik verder ga een 2019 toe als van Assepoester: moge u
– als dat het geval is – uit uw patstelling komen en uw geluk vinden. En als u het
al gevonden hebt: koester het zoals Cenerentola haar prins koestert en wees mild
naar degenen die het allemaal niet begrijpen: ze zijn slechter af dan u en voor
hen komt wellicht ook nog de tijd.

We genoten met volle teugen in Mannheim: vooral de kinderen, die ruim bediend
werden met zotte situaties. Een paar rijen vóór mij zat een klein blond jongetje.
Hij ging tijdens het tweede bedrijf even weg. Die moet plassen, dacht ik; ik zag
hem in gedachten al alleen door het enorme theater dwalen. Een paar minuten later
was hij echter terug en ik zag hem naar zijn moeder een van-plezier-kwispelende-beweging
maken. Zijn geschater ging boven dat van het publiek uit en bereikte – zo te zien aan
Dandini, die de show stal als knecht van de prins – ook de zangers op het toneel.
Het was exemplarisch voor de avond: doldwaze situaties met een sterk
theater-van-de-lach-gehalte: John Lanting moet vanaf zijn wolk vergenoegd hebben toegekeken.

De zang leed er niet onder, onder de vaart die bijna moordend was: Cenerentola
overtuigde vanaf noot één. Vooral de stiefzus Clorinda (Ji Yoon) was hilarisch;
wie nog zegt dat op het gezicht van Aziaten geen emotie zichtbaar is moet naar
haar kijken: geweldig.

Voor mij was de absolute topper knecht Dandini: hij acteerde, sprong en danste,
bespeelde zelfs de bezem-gitaar als een volleerde Elvis en zong daarbij de sterren
van de hemel. De prins bleef een beetje achter bij de rest: zijn coloraturen waren
niet overal even nauwkeurig en tsja, die hoge noten, dat weten we nou wel.

Ik laad het filmpje op van Nationaltheater Mannheim en laat regisseur Cordula
Däuper het zelf even uitleggen; ze heeft geweldig werk verricht!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (492) 30 december 2018

(Door Marlies)

Soms moet opera schuren, zeggen liefhebbers wel eens. Soms ja, maar niet altijd.
De producties die ik tijdens de kerstdagen met de Musico-groep in Heidelberg
zag schuurden niet, nergens, nooit.

Met bovenstaande regeltjes begon ik mijn berichtje op Facebook een paar dagen
geleden. Ik bedacht dat het ook een mooi beginnetje was voor mijn stukkie over
La Boheme, de eerste opera die we zagen in Mannheim. Zo kunt u nog een beetje
mee nà-genieten.

Voor de zesde keer bracht ik de kerstdagen niet thuis, maar in Duitsland door.
Ik hou niet van het opgelegde pandoer van kerst en met mijn lief ben ik overeengekomen
dat ik de kerstdagen elders doorbreng en dat we met oud en nieuw samen zijn.
Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor dat hij zich zo flexibel opstelt.

Goed, La Boheme dus. De enscenering van La Boheme is al decennia lang dezelfde:
in het eerste bedrijf over elkaar heen buitelende bohemiens: dichter Rodolfo,
schilder Marcello, filosoof Colline en componist Schaunard vieren op zolder hun
eigen armoedige kerst. Creatief gaan ze om met de laatste compositie die Schaunard
gemaakt heeft: ze fikken het papier waarop hij staat op in de kachel om het nog een
beetje warm te hebben. Knap gecomponeerd van Puccini en geweldig geacteerd
door de vier mannen, organische en vol vaart. Drie van de vier mannen slaan vervolgens
aan het feesten in een restaurant in de buurt en dichter Rodolfo blijft nog even achter
om een laatste product af te maken. Hij maakt kennis met naaistertje Mimi, in het
laatste stadium van TBC.

In het tweede bedrijf dreigt het noodlot aan alle kanten en in het derde bedrijf
slaat het ongenadig toe: Mimi sterft in een ademtocht. Razendknap gecomponeerd
door Giacomo Puccini. Als altijd heftige emoties, in Heidelberg nog eens extra versterkt
doordat de man die Schaunard speelde tijdens het tweede bedrijf vader werd: hoe
hard en hoe mooi kan het vak zijn.

Ik laad het filmpje op waarin Renata Scotto uitlegt hoe Mimi sterft. Ik heb er niks
aan toe te voegen, hóef er niks aan toe te voegen, zoals zij het uitlegt: dat is de kracht
van opera.

Tot aan de andere kant van 1 januari 2019! Heb een goed en gezond en muzikaal jaar!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (491) 19 december 2018

(Door Marlies)

Onontkoombaar noodlot in Enescu’s Oedipe. Dappere programmering van de Nationale
Opera dit seizoen.

Rond de kerst gaat er in Amsterdam George Enescu’s meesterwerk Oedipe, in de
enscenering van regisseur Àlex Ollé. Muzikaal en visueel spektakel, zo schrijven ze zelf
op hun website

U kent vast wel de plot uit de uitdrukking: een Oedipus-complex hebben (geschreven
door Sophokles trouwens): zonder het te weten doodt Oedipus zijn vader Laius en trouwt
hij met zijn moeder Jocaste.

De helderziende Tirésias voorspelt bij de geboorte van Oedipus dat dit zal gaan gebeuren.
Hoe Oedipus ook probeert te ontsnappen aan de vloek die op zijn familie en op hemzelf
rust, de vloek gaat toch in vervulling. Na deze gruwelijke ontdekking zwerft Oedipus nog
jarenlang rond met zijn dochter Antigone en wil hij niet meer kunnen zien. In de versie
van George Enescu vindt Oedipus een vredig levenseinde in een heilig woud in de buurt
van Athene.

Regisseur Alex Ollé (van La Fura dels Baus en dan ben je een goeie!) maakt er een waar
spektakel van.

Oedipe wordt gezongen door Johan Reuter en Jocaste door Sophie Koch. Die ken ik van
een zeer enerverende finale uit Werther met Jonas Kaufmann. Top-duo!

Niet echt kerstrepertoire (er zijn nog twee voorstellingen: op 21 en 25 december), maar
k hou wel van een tegendraadse programmering. Dat opgelegd pandoer met kerst….

Ik laad een filmpje op waarin Johan Reuter, de Deense bariton die de titelrol zingt, zelf
een en ander uitlegt.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sneeuw en toenemende mist . . . . 16 december 2018

Is het de sneeuw of toeval? Dat vroeg ik mij zondagmorgen af toen ik met mijn lief
ons favoriete rondje over de Stratumsche Heide liep.

Door de week kom je er vaker de zeven Schotse Hooglanders tegen dan mensen.
In het weekend is er meer leven. De heide en het omliggende bos zijn favoriet bij
hondenbezitters. Als je van plan bent een hond aan te schaffen is de Stratumsche
Heide een uitstekende toonzaal.

Soms kom je hardlopers tegen,  een enkele keer een fietscrosser. Vogelaars zie je er
zelden, er leven nauwelijks bijzondere soorten. Één keer heb ik er goudhaantjes
gezien en twee seizoenen zag ik een klapekster.

Vanmorgen waren het bos en de heide bedekt met een laagje sneeuw. Het knerpte
onder je voeten. Dat is een cliché  dat ik graag gebruik omdat het zo lang geleden is
dat ik sneeuw hoorde knerpen en dat woord heb kunnen gebruiken.

Ik weet niet of het door de sneeuw kwam, maar vanmorgen zagen wij opeens dingen
die wij nog nooit eerder gezien hadden. Het begon met een man die in fluorescerend
groen en met soepele gang over het fietspad rende waar zo vaak mannen in
afschrikwekkende outfit over rennen. Deze man was blootvoets en ik hoopte dat hij
tijdig de langgerekte streep paardenstront zou zien die even verderop lang en die half
door de sneeuw was bedekt.

Een paar minuten laten kwamen wij op het “modderpad”,  waar zelden iemand loopt
vanwege de modder, een mevrouw tegen die wij al ver tevoren hoorden. Ze zong
keihard mee met een kerstliedje dat ze blijkbaar via een koptelefoon hoorde. Het ontlokte
mijn vrouw de opmerking: in de moderne kerstliedjes gaat het bijna nooit meer over
de geboorte van Jezus.

Tegen het einde van het bos ontwaarden wij een bestelbusje op een plek waar wij nog
nooit enig voertuig hadden gezien. Dichterbij gekomen zagen wij dat een mevrouw
bezig was een beschermhoes van het busje te verwijderen. Die was vastgelegd met dikke
takken op het dak. Het was duidelijk dat deze mevrouw de nacht in het busje had doorgebracht.

Sneeuw en toenemende mist . . . .  Misschien ga je dan wel vreemde dingen zien.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *