Vocalies (461) Kogels die altijd treffen 14 december 2017

(Door Marlies)

Kweenie op welke voorstelling tijdens de kerstdagen ik me het meest verheug,
we hebben Lucia di Lammermoor nog open staan, Der Freischütz, Russische
Weihnachten en een concert met Cantate-bewerkingen van Bach op orgel. Op
het gevaar af dat u me standrechtelijk executeert: ik ben niet zo van Bach,
tenminste van het meeste van Bach. Ik wordt kriebelig van polyfonie; het ligt
gehaal en al aan mij, maar mijn geest kan maar met één melodie mee, als de
rest van de begeleiding meer doet dan alleen begeleiden begin ik te hyperen…
Nogmaals: helemaal mijn schuld.

Sommige dingen van Bach vind ik prachtig: zijn late vioolconcerten (ik geloof
ergens BWV 1043…) zijn echt geweldig, maar ik ben dus niet zo’n type bij wie
alles begint eindigt en doorstroomt bij Bach. Dat heb ik dan weer meer bij
Mozart…

Zo, als u nu niet boos bent afgehaakt en daar nog bent kies ik voor dit stukkie
maar voor Der Freischütz, de andere komen voor ik vertrek echt ook nog aan
bod…

Een opera waar je bij uit kunt pakken, Der Freischütz: duivels, geesten, liefde,
dood, feest, kogels die alles treffen waar je maar op mikt, en dat alles in geheel
willekeurige volgorde. Prachtige aria’s en duetten, mooi koorwerk.

Ik zag ‘m één keer live en heb me een kriek gelachen met de vogel waar Max
op schiet: een toneelknecht (nog nét binnen mijn gezichtsveld) was met
gevaar voor eigen leven in de lichtbalken boven het toneel geklommen en
gooide de vogel op het toneel, natuurlijk vooral níet in de richting waarin Max
geschoten had. Er ging een schater door de zaal.

En als ik Sammie, onze kat, dreigend toe wil spreken omdat-ie weer op het
punt staat iets van de tafel te dieven roep ik luid, laag en dreigend
“Saaaaamiel!!!” (de naam van de man-die-de-kogels-die-altijd-treffen
mogelijk maakt). Hij – de kat – bedenkt zich dan meestal (even) en zint op het
volgende moment dat-ie even aan mijn aandacht kan ontsnappen.

Heel kort de plot:

Om Agathe te huwen moet Max de schutterswedstrijd winnen. Zijn vriend
Kaspar raadt hem aan op zeker te spelen en neemt hem mee naar de zwarte
jager Samiel, zodat hij kogels krijgt die altijd raak schieten. Max wint de
wedstrijd maar het verraad komt uit. Een jaar huwelijk op proef wordt hem
toegestaan; hij zal zijn eerlijkheid moeten bewijzen vooraleer hij definitief
Agathe tot zijn vrouw mag nemen.

In het filmpje een vooruitblik van de Oper Leipzig. Volgens mij wordt het een
heerlijke uitvoering. Lekker vet aangezet hier en daar, een niet al te
hedendaagse uitvoering, veel humor. Oh, en u weet het hè: het Jägerchor zit
erin; het wereldwijd meest gezongen lied voor mannenkoren. Ik coachte
heeeeel lang geleden ooit een mannenkoor en kan het ding nog steeds uit mijn
hoofd meezingen en het marcheert geweldig op de klanken, kan ik u
verzekeren (dat het mannenkoor kraaienvals bleef zingen was niet mijn
schuld…). Ik zal me gedragen hoor, in Leipzig, tenslotte heb ik gasten bij me…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Collega 13 december 2017

Ik werk tijdelijk in een dorp om daar als hoofdredacteur a.i. de lokale Omroep
Meierij van de grond te tillen. Mijn werkruimte is een vergaderkamertje in een
studio die is ondergebracht in misschien wel het mooiste sociaal-cultureel
centrum dat ik ooit heb gezien.

Heb je leuke collega’s, vroegen de collega’s van Omroep Brabant. Ik moest
lachen. Ik breng mijn dagen grotendeels door in stilte. Af en toe komt
er een vrijwilliger binnenlopen. Het zijn merendeels gepensioneerden. Ze
lopen binnen voor een praatje. Deze “collega’s” hebben het nooit over dingen
waar mijn officiële collega’s voor warmlopen. Het leven in dit Brabantse
Meierijdorp heeft een andere dynamiek dan ik op de redactie van Omroep
Brabant gewend ben.

Ik heb wel veel vergaderingen en besprekingen dus dan ontmoet ik mensen,
dat is overigens vaak ’s avonds. Waar je bij een professioneel bedrijf mensen
aanschiet om dingen te regelen, mail ik me nu suf. Alles gaat hier op afstand.

Het voordeel is dat ik weinig word afgeleid en dus veel kan doen. Maar als het
dan maandagmorgen is na de wedstrijd Ajax-PSV  heb ik niemand om effe
lekker over voetballen te zeiken, toch de belangrijkste bezigheid bij de
koffieautomaat.

Alleen op dinsdag en donderdag heb ik collega’s. Dat zijn Joep en Mariska,
twee mensen met een verstandelijke beperking die  – bij wijze van
dagbesteding –  samen met een begeleider Special Radio maken in de studio.
Denk niet te licht over hun programma want onlangs was Frans Bauer te gast
en ook Youp van ’t Hek schoof al eens aan.

Joep is een downer. Gelukkig is hij ook een PSV-fan. Hij weet alles van de
club. Toen ik dinsdagmorgen binnen kwam en Joep al in mijn werkruimte zat,
hoefde ik alleen maar te zeggen: “. Mogguh Joep, balen hè zondag . . . “.

“Maar woensdag winnen we van Groningen. En het seizoen is nog lang. We
worden kampioen”, antwoordde hij meteen.

Joep is een fijne collega. Als het ooit zover komt dat Omroep Meierij een
praatprogramma krijgt over voetbal weet ik al wie mijn Gijp wordt.

  1. Harry Perton (reply)

    15 december 2017 at 23:08

    Van Groningen winnen. Jaja.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Luchtvervuiling 12 december 2017

Eén van de heikele punten in Eindhoven is de luchtvervuiling  in de
binnenstad. Dat komt omdat veel autoverkeer dwars door die stad gaat om
van noord naar zuid of van oost naar west te komen. Waar andere steden nog
wel eens een oude, compacte binnenstad hebben, is Eindhoven een
samenraapsel van dorpen met verbindingswegen die nog steeds het patroon
van de binnenstad vormen.

Het gemeentebestuur is druk bezig die verbindingen te breken, soms letterlijk
met obstakels. Dat leidt tot veel protesten in de stad. Mensen willen nou
eenmaal met de auto tot aan de voordeur van de winkel. Winkeliers zijn
natuurlijk ook boos, want die missen vooral de Belgische klandizie nu het
verkeer in de binnenstad vaak vast staat. Die Belgen zijn ook niet gek. Onlangs
zei de voorzitter van het plaatselijke winkeliersgilde dat hij er met de auto een
kwartier langer over doet van zijn huis in de wijk Den Elzent naar de
binnenstad. Voor wie de stad niet kent: van Den Elzent loop je in tien minuten
naar het centrum. Van dat soort geweeklaag dus.

We zijn er nog niet. Vandaag kondigt wethouder Schreurs in het Eindhovens
Dagblad aan dat er nog veel meer doorgaande wegen zullen worden
afgesloten, want Eindhoven schijnt uit te sterven als gevolg van de
luchtverontreiniging.

Dan is er altijd wel een journalist die opmerkt: maar de luchtvervuiling door
Eindhoven Airport dan. Dat is volgens mevrouw Schreurs maar tien procent.
Bovendien, zegt ze, daar gaat de gemeente niet over.

Onlangs nam de provincie maatregelen om de uitstoot van vieze stoffen te
voorkomen. Die maatregelen worden vooral gevoeld door boeren. Ook toen
vroegen leden van provinciale staten zich af: maar de luchtvervuiling door
Eindhoven Airport dan?  Daar gaan wij niet over zei het provinciebestuur.

Wie gaat er eigenlijk over Eindhoven Airport? Ik meen toch te weten dat de
gemeente Eindhoven en de provincie Noord-Brabant aandeelhouder zijn
van de luchthaven.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (460) Staatskapelle Dresden 9 december 2017

(Door Marlies)

De scheurkalender op ons toilet triggerde mij tot het schrijven van dit stukkie
van vandaag. Weest u gerust; heel veel intiemer dan deze mededeling over ons
toilet wordt het niet…

De vraag boven de tekst: ‘Wat is het oudste orkest van Europa?’

Laat ik nou toch het antwoord daarop weten: Staatskapelle Dresden,
opgericht in 1548 en thuis in de Semperoper in Dresden. Op zich is dat feit
niet wereldschokkend, maar er is nog een toevalligheid, een serendipity (ik
vind dat een geweldig woord) zo u wil: ergens tussen kerst en oud en nieuw zit
ik in diezelfde Semperoper en luister naar datzelfde orkest. Ik ben met gasten
van Musico namelijk de kerstdagen in Leipzig; we maken op een van de dagen
een uitstapje naar Dresden en een van de prachtige producties die we tijdens
deze dagen bezoeken is Tsjaikovski’s geweldige opera Yevgeni Onegin (de
Duitsers noemen de man Eugen Onegin). Ik zag ‘m in mei van dit jaar in een
bloedheet Parijs (de Fransen noemen de man trouwens Eugène Oneguin) en
was verkocht.

Weet u wat? Ik schrijf de komende weken, aanlopend naar kerst, af en toe een
stukkie over de producties die we dan gaan zien. U kunt dan meegenieten van
de voorpret en ik kom weer een beetje op toeren. Het was de afgelopen tijd zo
druk in mijn hoofd en mijn leven dat ik nauwelijks toekwam aan het schrijven
van stukkies; dit is een mooie gelegenheid om weer aan de slag te gaan.

Meteen dan maar over  Yevgeni Onegin? (Laten we Tsjaikovski de eer
bewijzen de opera en de man hun (fonetisch) Russische naam te geven).

In november 1836 raakt dichter Alexander Pushkin zo geïrriteerd over de
avances naar zijn vrouw door een Franse luitenant, dat hij hem uitdaagt voor
een duel. Op de avond van 8 februari 1837 wordt hij doodgeschoten, op dat
moment op het toppunt van zijn roem. Apart (en dat is zachtjes uitgedrukt):
het was dezelfde scène die hij in zijn zes jaar daarvóór gepubliceerde boek
Eugène Onéguine beschreven had.

Tsjaikovski gebruikt dit meesterwerk uit de Russische literatuur en schrijft er
de gelijknamige opera over. Onegin is een man, zowel ironisch als sympathiek
(nou ja, sympathiek, ik vind ‘m een onsociale hufter), die verbitterd is geraakt
door het society-leven-bestaan, die liefde afwijst uit een misplaatst gevoel
voor ijdelheid en die uit trots zijn beste vriend doodt en daarmee de rest van
zijn leven in uiterste wanhoop moet slijten.

Ik laad het filmpje op van de trailer van Yevgeni Onegin met Anna Netrebko
als Tatjana, in het slot van de brief-aria. Netrebko is dezer tijden op de toppen
van haar kunnen. Hier in het filmpje is ze wat stevig van postuur en dat heeft
ze nodig (in Brabant zouden we zeggen “dan hedde wa bij te zetten”): Tatjana
is een bijzonder pittige rol om te zingen. Netrebko is trouwens niet alleen een
ideale Tatjana, ze is ook een ideale Lucia (in Lucia di Lammermoor) en een
ideale Mimi (in La Boheme) en…

Je merkt dat het fijn is om in je moerstaal te kunnen zingen; het maakt de
loodzware aria (in totaal duurt-ie geloof ik een minuut of acht) makkelijker.
Dit ligt zo dichtbij haar…

Er is trouwens weer genoeg te genieten op YouTube. De finale uit Onegin is er
ook te vinden, in verschillende samenstellingen. Ik besloot geen filmpje op te
laden met Netrebko en Hvorostovsky: ik zou er niet naar kunnen luisteren
zonder weer heel verdrietig te worden over het verlies van Dima
Hvorostovsky, maar als u wil: prachtig, prachtig!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fusies 6 december 2017

Groot, groter, grootst. Dat is al enkele decennia het parool in ons kleine land.
De overzichtelijke kleine scholen waar iedereen zich veilig voelde werden
mammoetscholen waar kinderen verzuipen in de massa. Gemeenten en
ziekenhuizen fuseerden, zorginstellingen gingen samen. Het belangrijkste
doel was een kostenbesparing met als bijkomend voordeel een forse
salarisverhoging voor managementteams omdat ze een grotere organisatie
gingen leiden.

Is het onderwijs beter geworden? Zolang als ik mij kan herinneren wordt
geklaagd over het Nederlandse onderwijs en wordt geprobeerd met het ene na
de andere kabinetsplan de kwaliteit op te krikken om onderwijs en de vraag
op de arbeidsmarkt beter op elkaar af te stemmen. Ik kan me niet aan de
indruk onttrekken dat het onderwijs altijd achter de feiten aan hobbelt.

Deze week presenteerde het Centrum voor Onderzoek van de Economie van
de Lagere Overheden een rapport waaruit blijkt dat de fusie van gemeenten
geen enkele besparing oplevert. Maar, zeggen voorstanders, het gaat om
bestuurlijke slagkracht. Grotere gemeenten trekken betere bestuurders aan.
Deze week las ik ook een verhaal dat gemeenteraadsleden eigenlijk hun werk
niet meer aankunnen omdat er door de rijksoverheid zoveel taken over de heg
zijn gegooid dat ze in de steden en dorpen door de bomen het bos niet meer
zien.

Vandaag lees ik dat na fusies van ziekenhuizen de prijzen van verpleging zijn
gestegen. Dat verbaast me niks want grote ziekenhuizen worden monopolisten
en die hebben doorgaans een machtspositie die ze in financieel gewin kunnen
omzetten. Wat mij in het artikel het meest trof was deze zin: “Grote
ziekenhuizen kunnen makkelijker aan kwaliteitseisen voldoen dan kleine.
Wie
bijvoorbeeld maagtransplantaties wil blijven aanbieden, moet een
bepaald
aantal operaties per jaar doen. Haal je dat niet, dan kan fuseren een
uitkomst
zijn. Dan mag je de operaties van je nieuwe partner meetellen”.

Dat moet iemand mij eens uitleggen. Stel de artsen in ziekenhuis A doen tien
van dergelijke operaties per jaar. De artsen van ziekenhuis B ook. De
ziekenhuizen gaan fuseren en heten voortaan ziekenhuis C. Dat nieuwe
ziekenhuis doet dus 20 operaties. Doen de artsen er dan meer, waardoor ze
meer ervaring krijgen? Niet als je ze alleen de cijfers van twee ziekenhuizen bij
elkaar optelt. Of er klopt iets niet in het systeem of de auteur van het artikel
heeft het ongelukkig opgeschreven.

Ondertussen verdringen alle politieke partijen zich om de gewone man omdat
ze willen horen wat hem bezig houdt. Welnu: dit dus.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lopen 6 december 2017

(Door Ab Klaassens)

Als je fietsen leert geldt de oude les dat je niet moet kijken naar het paaltje dat
je wilt vermijden want als je wel naar kijkt knal je er bovenop.

Als ik de presentatoren van het NOS-journaal bezig zie moet ik vaak aan die
fietsles denken. Rob, Annechien en Astrid moeten om duistere redenen in
beweging zijn als ze hun teksten lezen. Die teksten staan op de autocue boven
de cameralens. Vaak moeten ze daardoor lopen in een andere richting dan die
waarop hun ogen zijn gevestigd. Dat geeft hun tred de onzekerheid van
mensen die het toilet niet op tijd hebben bereikt.

Ik begrijp niet waarom de NOS de presentatoren dit aandoet. Dat gedrentel
voegt niks toe.

  1. Laurent (reply)

    10 december 2017 at 12:32

    Precies. Wordt ook nergens ter wereld gedaan, overal zit men gewoon achter een bureau.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Benen 2 december 2017

(Door Ab Klaassens)

De plaatjes die de MRI-scan opleverden waren duidelijk: Links en rechts in de
bovenbenen kleine vernauwingen in de slagaderen, een ernstige  vernauwing
in het rechteronderbeen.

“Claudicatio intermittens”. zei de vaatchirurg en hij oordeelde dat het
probleem kon worden opgelost met dotteren, eventueel met een kleine
operatie.

Maar met een periode van stevige lichamelijke inspanning zou het ook wel
kunnen, oordeelde de chirurg die eerder te kennen had geven dat hij zijn mes
ongaarne in het vlees van een 84-jarige zou zetten.

‘Alles helemaal puik in orde behalve dan die claudicatio intermettens’  zei ik
toen een buurman naar mijn gezondheid informeerde.

‘Etalagebenen dus’ zei de buurman.

Ik voelde mij bestolen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cursus 1 december 2017

De dame achter de bar van een cultureel centrum in een klein dorp waar ik
een broodje at werd afgelost. Een  goed moment voor de twee collega’s om
even bij te kletsen. De ene dame vertelde opgewonden dat ze de dag ervoor
had gezien dat twee mensen een fiets wegnamen. De daders werden
aangeduid met een kleur die haaks staat op wit. Want ja, je zag ze
tegenwoordig steeds vaker in het dorp.

“Logisch”,  zei de andere mevrouw, “want de gemeente is verplicht er zoveel af
te nemen”. Dat vond ze nog niet zo erg, zolang ze zich maar aanpasten.

Ik telde in mezelf af en precies op drie viel het Zwarte P-woord. De mevrouw
die getuige was van de verschrikkelijke misdaad begreep er allemaal niks van.
“Voordat ze hier naar toe komen moeten ze allemaal een inburgeringscursus
doen. Dan weten ze toch dat Zwarte Piet een Nederlandse traditie is”.

Ondertussen zette ik mijn bord op de bar, behulpzaam als ik ben. Voorzichtig
mengde ik me in het gesprek en vertelde dat al die vluchtelingen die dagelijks
uit Eritrea, Syrië en andere brandhaarden een veilig heenkomen zoeken in
Nederland niet tot de categorie behoren die eerst thuis tussen de bommen en
granaten tijd heeft op onze zeden te studeren alvorens een onderbroek en een
paar sokken in een plastic tas te frotten en naar het westen te gaan.

“Oh”,  zei de dame, “ik dacht dat iedereen die hier binnen kwam zo’n cursus
had gedaan”.

  1. Irene (reply)

    1 december 2017 at 12:11

    Inderdaad, helemaal niet nodig om geïnformeerd te zijn of zelfs maar ergens over nagedacht te hebben om er toch een mening over klaar te hebben.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Robotisering 27 november 2017

Het onderwerp waar ik de laatste tijd veel over hoor is robotica. Ik volg met
plezier de TV-serie van Jelle Brandt Corstius, Robo Sapiens geheten.

Niet dat ik er heel veel van begrijp. Wat ik wel begrijp is dat veel mensen bang
zijn dat robots ons werk over gaan nemen. Nou ja, ons, het zal mijn tijd wel
duren.

Wat ik niet lees is wat mensen dan moeten gaan doen. Robots maken over een
paar decennia schijnbaar spullen in fabrieken zodat mensen dat niet meer
hoeven doen. Heel veel mensen hebben dan geen werk meer. Dat is op zich
niet zo erg, want je kunt gaan vissen, fotograferen of mountainbiken. Dat is
veel leuker dan dekseltjes op potjes draaien.

Maar zo lang ik leef – en dat zijn toch al zes decennia en een beetje – heb ik
geld nodig gehad om die spullen te kunnen kopen. Voor zover mij bekend
is geld niet gratis. Daar moet je voor werken. Nou zijn er mensen die vinden
dat anderen gratis geld krijgen, maar dat wordt opgebracht door de
werkenden die belasting betalen.

Ik probeer te begrijpen hoe dat dan later gaat: niemand werkt, robots maken
spullen die niemand kan kopen en er komt geen geld meer binnen voor
gezondheidszorg, wegen of veiligheid. Wat gebeurt er dus? Wij gaan allemaal
terug naar de tijd waarin we hutten bouwden en op wilde dieren jaagden om
aan eten te komen.

Dus lijkt het mij logisch dat het verbod op wilde zwijnen wordt opgeheven
zodat er over een jaar of vijftig voldoende zijn om al die hongerige monden te
voeden.

  1. Laurent (reply)

    30 november 2017 at 21:47

    Het verband tussen inkomen en werk zal inderdaad losgelaten moeten worden als er steeds meer geautomatiseerd wordt. Zoals het inderdaad was voordat werk uitgevonden was.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (459) Dmitri Hvorostovsky 22 november 2017

(door Marlies)

Het lijken allemaal open deuren, dezer dagen… wat moet je nou nog schrijven
als zo iemand, zo veraf en toch zo dichtbij ineens sterft? Ik bedoel Dmitri
Hvorostovsky, 55 was hij nog maar net…

Tweeënhalf jaar geleden ineens tamelijk plotseling van het toneel verdwenen
en even terug geweest. Hij had een hersentumor. Hij leek de strijd gewonnen
te hebben, maar het bleek slechts de eerste slag te zijn geweest.

Ik ga er niet veel woorden aan wijden, dat wordt overal ter wereld al gedaan.

Ik laad een filmpje op van het duet (met Jonas Kaufmann) uit Don Carlo, als
Rodrigo sterft. Wat een acteurs die twee en wat zijn ze aan elkaar gewaagd en
wat zal Kaufmann verdrietig zijn. Zoals zovelen die met deze charismatische
dondersteen mochten zingen.

Kijk ernaar en wees even verdrietig en zie wat we aan deze geweldige bariton
verloren hebben…

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *