Benzinevrij 8 december 2016

(Door Ab Klaassens)

Als  kandidaat-gemeenteraadslid wil ik nu al, twee jaar voor de eerstkomende gemeenteraadsverkiezingen,
gaan pleiten voor een verbod op verbrandingsmotoren in het centrumgebied van Eindhoven.

De toekomst is immers aan de brandstofvrije vervoermiddelen; aan de oplaadbare auto’s, brommers
en scooters.

Minister Kamp van economische en elektrieke zaken heeft het zelf gezegd:  vanaf 2035 worden er geen
auto’s meer verkocht die op benzine rijden en diesel gaat al eerder in de ban.

De oppositie in de Tweede Kamer vindt 2035 te ver weg en pleit voor tien jaar eerder. Maar ik wil dus, als
kandidaat gemeenteraadslid voor de raadsverkiezingen van 2018, nu al in mijn programma een verbod op
het gebruik van die stinkende kankerverwekkende verbrandingsmotoren in het centrumgebied waar ik nou
toevallig woon.

Hoe veel stemmen heb je eigenlijk nodig voor een zetel in de gemeenteraad?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Het is ruk 7 december 2016

De grote donkere supporter die voor mij zit in het stadion  was gisteravond
niet met zijn vaste maatje, die hij ‘mijn broertje’ noemt. Ik weet niet of het echt
zijn broertje is of dat het een brother is. De grote is altijd zorgzaam voor de
kleine. Een arm om hem heen, een knuffel . . .

Gisteren schoof de grote donkere man langs mij heen met iemand die
soms het broertje vervangt. Ik weet wel waarom die kleine af en toe
niet in het stadion is. Hij heeft me in de rust wel eens verteld dat
hij regelmatig “binnen” zit. Hij was verslaafd aan alles dat een mens
kan snuiven, spuiten en slikken vertelde hij me.

Maar als hij er was, was het pret. Zijn enthousiasme werkte
aanstekelijk. Zijn grote oppasbroer bekeek het allemaal met een
ondeugende blik in zijn donkere ogen.

Gisteravond was de kleine man er niet bij. In de pauze draaide de
grote zich naar mij om. “Het is shit man”,  zei hij tegen mij. Ik
beaamde het en zei: na de rust zal PSV meer risico moeten nemen.
“Nee man”,  zei de donkere man. “Chrisje is er niet meer”.

Ik schrok want ik zag in zijn betraande ogen meteen wat hij
bedoelde. Toch vroeg ik: “Is hij overleden”.  “Ja man”, zei hij.
“Mijn broertje is er niet meer. Het is ruk”. We knuffelden. Het is ruk.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Luisteren 6 december 2016

Een van de moeilijkste dingen is luisteren. Het is lastig om je volle aandacht
op iemand te richten zonder zelf steeds het woord te willen nemen. Iedereen
wil altijd vooral z’n eigen ervaringen vertellen: och, dat heeft ons oma ook
meegemaakt . . . .

Voor een journalist is luisteren de belangrijkste competentie. Luisteren naar
wat mensen echt zeggen en daar dan het nieuws uit halen. Dat is moeilijk
weet ik uit ervaring. Het wordt nog moeilijker nu verslaggevers steeds meer
platforms moeten bedienen en hun mind meer op zenden staat dan op
ontvangen.

Aan de rechterzijde van het politieke spectrum staan de laatste weken steeds
meer partijen op die één ding gemeen hebben: ze gaan luisteren naar de
mensen.

Dat is mooi, maar niets nieuws. Politieke partijen luisteren altijd naar mensen.
Wel is het zo dat de oude politiek vooral luistert naar de achterban. De VVD
luistert naar ondernemers, de Christenunie en de SGP luisteren naar het
christelijke smaldeel in ons land. GroenLinks luistert naar de wereldverbeteraars,
Geert Wilders luistert naar de roeptoeters op de social media. De PvdA luistert
vooral naar zichzelf.

De nieuwe partijen gaan schijnbaar naar iedereen luisteren. Dat is een mooi
streven. Er komt wel een moment dat ze al die meningen moeten kanaliseren tot
iets dat klinkt als een partijprogramma. Dan komt het probleem, want hoe maak
je een programma met voor elk wat wils?

Hoe knoop je bijvoorbeeld Bloemendaal en Oost-Groningen aan elkaar?

Ik ben bang dat al die nieuwe partijen uiteindelijk toch partij zullen moeten kiezen
om überhaupt stemmen te krijgen, want een programma waarmee je rijk, arm, links,
rechts, oud en jong aan je bindt lijkt mij toch iets te veel gevraagd.

Dus uiteindelijk zal blijken dat al dat nieuw rechts toch maar naar één groep heeft
geluisterd. Dat is niet erg, wat dat is corebusiness van alle politieke partijen. Maar
roep dan niet dat je naar “de mensen” gaat luisteren want dan weet je één ding zeker:
na de verkiezingen is de helft van je kiezers teleurgesteld.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (423) Philippe Jaroussky 4 december 2016

(Door Marlies)

Philippe Jaroussky heeft een nieuwe CD uitgebracht bij Deutsche
Grammophon! Twee Cantates van Johann Sebastian Bach en twee van Georg
Philippe Telemann. In die van Bach zit de zeer geliefde aria voor
countertenor: ‘Ich habe genug’

Jaroussky werkte al eerder samen met het Freiburger Barokorkest dat hem op
deze cd begeleidt. Het kan niet anders of het is een prachtige CD geworden.

Jaroussky hoort bij de beste en meest constant presterende counters van onze
tijd.

Hij studeerde piano en viool. Hij hoorde als jonge jongen countertenor
Fabrice di Falco zingen en was verkocht.. Hij treedt veel op met zijn eigen
ensemble ‘Artaserse’, met Ensemble Matheus onder leiding van
Jean-Christophe Spinosi en met l`Arpeggiata onder leiding van Christina
Pluhar. Van de laatste samenwerking tussen Pluhar en Jaroussky zijn hele
leuke filmpjes op YouTube te zien. Zoek ze op, hij lijkt zich als een vis in het
water te voelen bij deze mensen en het is heerlijk om je daardoor mee te laten
nemen.

Zijn techniek is fenomenaal. Het ziet er allemaal erg makkelijk uit, maar
Vocalies kan u verzekeren: wat er makkelijk uitziet is meestal géstudeerd,
béstudeerd en íngestudeerd van a tot z. En gerepeteerd tot je erbij neervalt…

Ik vond geen opnames van de nieuwe CD op YouTube. Snap ik, die jongens
willen graag dat u de CD koopt en dat moet u zeker doen. Daarom laad ik een
filmpje op van een toegift van het concert met L’Arpeggiata.

Om een aantal redenen: vocaal is het top of the bill, dat is nog eens  articuleren!

Vervolgens: de lol van het musiceren spat eraf. En Christina Pluhar en de
mensen met wie ze samenwerkt krijgen het steeds weer voor elkaar oude en
zeer oude muziek zo fris te laten klinken dat het weer helemaal hip wordt. Een
bijzonder talent, dat al veel mensen over de streep getrokken heeft naar de
oude klassieke muziek.

En dat laatste doet Jaroussky al jaren met veel succes.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Residentieorkest 4 december 2016

(Door Ab Klaassens)

Ongeveer een half jaar, van medio 2010 tot januari 2011, was Sietse Fritsma
namens de Partij van de Vrijheid lid van de gemeenteraad van Den Haag.

In die tijd veroorzaakte hij bij de door hem verfoeide ‘culturele elite’ enige
opschudding door het Residentie Orkest te kwalificeren als ‘een
tromboneclubje’ , dat – als de PVV de baas was – wel zonder gemeentelijke
subsidie  verder kon toeteren.

In de peilingen betwisten de PVV en de VVD elkaar de koppositie. De
muzikale voorkeuren van VVD-leiders als Mark Rutte en Halbert Zijlstra zijn
bekend: Gordon, Joling, Jantje Smit en andere vertolkers van de ware
volkscultuur.

De PVV bewondert Donald Trump, redder van de ’gewone man’ en bij de VVD
zijn ze ook niet vies van deze figuur.

Donald Trump  is bij zijn zakelijke avonturen vele malen bankroet gegaan ten
koste van zijn medewerkers en leveranciers.

Donald Trump geeft ministersposten aan figuren uit de financiële wereld, die
hij in zijn verkiezingscampagne heeft beschimpt vanwege hun gemene rol bij
de ontmanteling van fabrieken. Hij heeft een man benoemd tot minister die
een bedrijf heeft gekocht, de werknemers heeft ontslagen en weer
teruggenomen na een korting van zestig procent op hun salaris.

De Nederlandse werkgeversorganisatie VNO vindt dat de Nederlandse
regering Trump moet volgen: meer geld naar het bedrijfsleven.

Misschien wordt het Residentie Orkest dan toch het tromboneclubje van
Sietse Fritsma.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Zebrapad 2 december 2016

(Door Ab Klaassens)

Lang geleden stond ik als verslaggever in een provinciehoofdstad bij
een met brede witte strepen gedecoreerd stuk asfalt. Een hoge piet
van de politie presenteerde het aan de pers als een VOP, een Voetgangers
Oversteek Plaats, met bijbehorende ‘knipperbol’, een lamp met een roodachtig
kleurtje die de automobilisten erop moest attenderen dat ze even rekening
moesten houden met de traagste deelnemers aan het verkeer, te weten de
voetgangers.

De politiefunctionaris legde uit dat de VOP bedoeld was als een vorm van
overleg tussen de trage en de snelle verkeersdeelnemer. De automobilist moest,
gewaarschuwd door de knipperbol, rekening gaan houden met overstekende
voetgangers en de voetgangers moesten niet altijd op hun (zebra)strepen
gaan staan als er een gemotoriseerde lotgenoot naderde.

Heden ten dage  is een stap op een zebrapad een vorm van Russisch roulette.
Je weet nooit wie er stopt en wie niet. Als er iemand stopt is het meestal een
Belg of een Duitser want die hebben thuis of op school nog iets van
mededogen meegekregen.

In mijn woonplaats heeft de gemeente als alternatief voor de zebrapaden
wegversmallingen aangelegd met halverwege een vluchtstrook. Sommige
automobilisten stoppen, maar fietsers en scooterrijders doen daar niet aan mee.

Nadat je beleefd je pet hebt gelicht voor een stoppende automobilist word je
alsnog onder het asfalt geschoffeld door een snotneus op zo’n race-plee.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Brainport 1 december 2016

Brainport gaat een verlanglijstje opstellen voor minister Kamp. Brainport
is . . . . .   Tja, wat is dat eigenlijk? Brainport is in ieder geval, net als
Schiphol en de haven van Rotterdam, benoemd tot mainport. Dat betekent
dat brainport economisch zo belangrijk is voor het hele land dat de landelijke
overheid er extra geld in gaat stoppen.

Maar wat is Brainport eigenlijk? Er is een bureau dat Brainport Development
heet. Dat bureau vermarkt het begrip Brainport. Maar als je mensen vraagt
wat Brainport is dan kijken ze je vooral glazig aan. Een Eindhovens
gemeenteraadslid vertelde me laatst dat het de samenwerking is tussen
Eindhoven, Maastricht en Aken. Dat is het dus niet.

Andere mensen zeggen dat Brainport de cluster van slimme bedrijven is in
Zuidoost Brabant. Dan moet je denken aan ASML, NXP, VDL, de Technische
Universiteit, de High Tech Campus in Eindhoven en de Automotive Campus
in Helmond. Dat is Brainport zeggen de mensen.

Ik heb wel eens aan een bestuurder gevraagd: en wie bestuurt Brainport
dan? Ik moet het antwoord nog krijgen.

Dan denk ik, dat is mooi maar wie bepaalt dan waar dat geld naar toe gaat? Dus
wie stelt het lijstje samen. In het Eindhovens Dagblad lees is dat de actieagenda
wordt opgesteld door gemeente Eindhoven, Brainport, de bedrijven in Brainport
en de provincie Noord-Brabant. Maar omdat het om de bereikbaarheid van de
hele regio gaat, het vestigingsklimaat en het voorzieningenniveau vraag ik me
dan af welke rol de andere twintig gemeenten in de regio spelen.

Bovendien vraag ik me af wie die Brainport is in het rijtje. Is dat het Brainport
Development, het marketingbureau?

Ik woon blijkbaar niet alleen in Eindhoven, maar ook in Brainport, want die
maakt mede het verlanglijstje voor minister Kamp. Heb ik daar als burger
invloed op? Kan ik op iemand stemmen van wie ik denk: die heeft een goed
verlanglijstje. Kunnen bestuurders en inwoners van de andere gemeenten in
Brainport ook meedenken over die lijstjes?

In een tijd waarin we over meer betrokkenheid van burgers praten en nieuwe
vormen van democratie zou ik mij als eenvoudig raadslid in pak ‘m beet
Bergeijk of Asten nog eens achter de oren krabben als ik zou lezen dat er
een verlanglijstje wordt gemaakt met wensen voor onder meer de
bereikbaarheid van de regio.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Monasch 29 november 2016

En weer heeft Nederland een nieuwe politieke partij: Nieuwe Wegen
van oud-PvdA’er Jacques Monasch. Hij rekent op 20 tot 30 zetels.

De versnippering in de politiek is nu zo groot dat je je afvraagt hoe
dit land na de verkiezingen nog bestuurd kan worden.

Monasch gaat het allemaal anders doen. Hij gaat het vertrouwen in de
politiek herstellen want hij gaat naar de mensen luisteren.

Ik heb er mijn twijfels bij. In de eerste plaats maakt hij de fout door
alweer een nieuwe politieke partij op te richten. We weten zo
langzamerhand dat politieke partijen niet de oplossing zijn voor
de problemen van de toekomst. Politici zijn namelijk vooral bezig
met hun eigen herverkiezing en verder hobbelen ze vooral aan
achter mondiale economische ontwikkelingen. Op het moment dat
ze zelf iets bedenken, marktwerking in de zorg of een nieuwe
wet voor zzp’ers, gaat het mis.

In de tweede plaats wil Monasch de kiezers gaan horen via
referenda. Als er één middel is dat bewezen heeft tot totale chaos
te leiden dan is het wel een referendum. Daar komt nog bij dat
Monasch bijvoorbeeld grenzen wil stellen aan de immigratie. Door
vooraf zo’n stelling in te nemen kan ik de uitslag van het referendum
wel voorspellen.

Als Monasch werkelijk een nieuwe weg in wil slaan moet hij gaan
werken aan een nieuwe vorm van democratie, want de onze is
achterhaald. Hij zou het boek van David van Reybrouck eens kunnen
lezen: “Tegen verkiezingen”.  De Belg pleit, goed onderbouwd, voor
loting van volksvertegenwoordigers om zo de totale bevolking te
betrekken bij het landsbestuur.

Dat zou pas een nieuwe weg zijn. Maar Monasch kiest er voor
mee te hobbelen op de ontevredenheid onder delen van de bevolking,
zoals zoveel partijen doen. Dat mag, maar noem je partij dan geen
Nieuwe Wegen maar bijvoorbeeld nieuwe zakken.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Nuttig 28 november 2016

Een pyjamadag. Soms heb ik die. Zo’n doordeweekse dag
waarop je niets hoeft, niets moet. Van mezelf niet. Dat
is nieuw. Vroeger moest ik altijd iets van mezelf. Iets
nuttigs.

Nu lig ik op de bank. Ik lees een boek. Of ik kijk een film.
Toppunt van nutteloosheid. Niet het boek, maar de film.

Het is stil in huis. Weldadige stilte. In de verte hoor ik het
verkeer. Vanuit het raam zie ik de bomen kaler worden.
Niks doen is nuttig. Nuttig om morgen me morgen weer in
het geraas van de wereld te kunnen storten.

Waarom, vraag ik me af, beginnen de poezen dan al om
twee uur met hun pootjes op mijn hoofd te slaan terwijl
ze na zoveel jaar toch moeten weten dat ze pas om vijf uur
eten krijgen.

Ze vinden dat ik iets nuttigs moet doen. Onruststokers
zijn het. En dat zijn het.

  1. maria (reply)

    1 december 2016 at 18:38

    Zit jij andere dagen om vijf uur op de bank?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Twintigers 27 november 2016

Vorige week stond in de NRC een opiniestuk van drie twintigers.
Kort samengevat kwam het hier op neer: Vanaf de bank initiatieven
liken is niet genoeg, twintigers. Zet je ideeën om in daden in de echte
wereld”.

Ik keek er van op want ik ken nogal wat twintigers die helemaal niet
vanaf de bank initiatieven liken. De twintigers die ik ken zijn veelal
collega’s of kinderen van vrienden die zich een slag in de rondte werken.

We discussiëren lustig over het leven in het algemeen en journalistiek
in het bijzonder. Steeds vaker hoor ik zo’n twintiger zeggen dat ze
minder tijd doorbrengen op Facebook, de plek waar je initiatieven
kunt liken. In de strijd om het bestaan als serieuze student of ZZP’er zetten
ze hun ideeën echt wel om in daden.

Zaterdagavond zijn we bij de voorstelling WISH geweest in de
Kattendans in Bergeijk. Een klein theaterspektakel geproduceerd en
gespeeld door jonge mensen van rond de twintig.

De dochter van goede vrienden heeft een school waar kinderen
zich op allerlei manieren muzikaal kunnen ontwikkelen. Haar twee
dochters (twintigers) en hun vriendinnen en één vriend vormen de
oudste groep. Ze verlenen hand- en spandiensten bij de voorstellingen
van  jongsten. Op een dag besloten ze dat ze zelf een productie op de
planken wilden zetten. Een productie waarin het leven van twintigers
aan de orde komt.

Ze schuwden geen enkel thema: verbroken relaties, verkrachting,
bedrog, liefde, vriendschap, vergeving. In een mozaïekvertelling waarin
alle podiumkunsten (zang, dans, ballet) werden getoond, kwamen alle
losse eindjes uiteindelijk bij elkaar. De hele productie kent slechts één
minpuntje: dat hij maar éémaal is uitgevoerd en niet rond gaat reizen.

De twintigers hebben mij ontroerd met hun volwassen spel en volwassen
aanpak van thema’s. En bij schrijvers van het opiniestuk vraag ik mij af in
welke wereld ze leven. Misschien moeten ze zelf eens achter hun
computer vandaan.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *