Costa Rica 18 april 2018

(Door Ab Klaassens)

In 1957 heeft de toenmalige president van Costa Rica mij de hand geschud
omdat hij dacht dat ik de burgemeester van Utrecht was.

Dat kwam zo: Ik was leerling-journalist op de viermans-redactie van Het Vrije
Volk, editie Utrecht. Tijdens het dagelijkse redactie-overleg dronken we een
kop koffie en aten we een broodje bij de cafetaria van Jan Vis in een zijstraat
van de Steenweg waar de redactie was gevestigd.

Ik moest verslag doen van het bezoek van de president van Costa Rica aan de
gemeente Utrecht, maar kwam te laat doordat de vaste fotograaf van de
redactie Utrecht per se een foto van me wilde maken, poserend in het
doorgeefluik van de cafetaria.

De president werd verwacht in  het stadhuis. Toen ik er hijgend kwam
aangefietst was de rode loper al uitgerold. Ik zag geen andere toegang naar de
stadhuishal, duwde een paar beveiligers opzij en repte mij over de rode loper
naar de hal, waar een geüniformeerde stadhuisbode me een halt toe riep, want
inmiddels was de ere-gast gearriveerd. En daardoor was ik de eerste burger
die de president tegenkwam, reden waarom hij mij hartstochtelijk de hand
schudde, terwijl op enkele meters afstand jonkheer mr. Coen  de Ranitz, de
echte burgemeester, verbaasd toekeek.

Van deze aanzienlijke aanslag op het protocol wenste destijds ook mijn
sociaal-democratische dagblad geen melding te maken en ik kreeg dan ook het
advies erover te zwijgen. Dat was makkelijk want de collega’s van andere
kranten hadden er niets van gemerkt.


(de verslaggever, poserend in het
doorgeefluik van genoemd
cafetaria)

 

 

  1. Laurent (reply)

    18 april 2018 at 18:05

    Ja, die jongeman zie ik wel aan voor zo’n stunt 😀

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De werkende ‘oma’ 17 april 2018

Zo’n mooi verhaaltje, uit het leven gegrepen.

Een vriendin ging een dagje uit met een gezelschap waar ook een twee peuters
bij waren. De vriendin had vroeger een kapsalon in een Brabants dorp. Na
haar pensionering deed ze die over aan één van de kapsters, ze bleef er zelf op
drukke dagen werken. Extra handjes in het haar.

Tijdens het uitstapje zei één van de peuters tegen haar: “Keesje  – en hij wees
naar een andere peuter – zegt steeds oma tegen jou”. Het jongetje snapte het
niet want hoe kon een oma nou nog in een kapsalon werken. Zijn oma werkte
niet.

“Sommige oma’s vinden het leuk om nog te werken”, zei de vriendin. Het
jongetje kon het niet bevatten. Oma’s die nog werken, dat ging zijn
peuterverstand te boven.

“Ik heb maar niet gezegd”, vertelde de vriendin, “dat ik niet de oma van Keesje
ben, maar de overgrootmoeder”.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Voetballers zijn andere mensen dan supporters 16 april 2018

Ik hield het zondagmiddag niet meer uit en ben na de middag de stad in
gegaan. Daar trof ik mijn voetbalmaten in opperbeste stemming. We dronken
bier en vertelden elkaar nog eens wat we allemaal op onze voetbaltripjes naar
Portugal, Engeland, Duitsland en Italië hebben meegemaakt. We hebben het
gemist.

Volgend jaar Turijn, zei iemand. Juventus. Ik kijk er naar uit. Het was het
tijdstip waarop we nog niet zeker wisten of we überhaupt kampioen zouden
worden. Ach, de rest is alweer geschiedenis. Wat een dag, wat een dag . . . .

De meeste maten hadden met hun baas afgesproken dat ze maandag vrij
konden zijn als Ajax zou worden verslagen. Regeren is vooruitzien. Achteraf
was dat een goeie deal met die bazen, want ik denk dat er anders vandaag in
Eindhoven en omgeving een piek in de ziekmeldingen zou zijn geweest.

Hoe anders is dat met voetballers. Een verslaggever vroeg gisteren aan Jorrit
Hendrix of er na de 3-0 ’s avonds een feestje zou worden gevierd. Jorrit had
geen idee. De voetballers waren allemaal zo met de wedstrijd bezig geweest
dat er nog niet nagedacht was over de invulling van de zondagavond. Er stond
in zijn agenda wel een optie voor een zegetocht op maandag maar “verder
hing het allemaal af van de spontaniteit”, zei hij.

Nou ja, als er één baas is die begrijpt dat Jorrit en zijn makkers
maandagmorgen niet op de training zouden verschijnen dan is het die van
Jorrit wel.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Red de vissen 12 april 2018

Soms hoor je verhalen die hoop geven voor de toekomst. Zoals dit verhaal, verteld
door een moeder.

Haar tienjarige zoontje zag op televisie dat de oceanen vol zitten met plastic. Het
mannetje was ontdaan. Alle vissen gingen dood. De aarde was gedoemd te vergaan.

In bed huilde hij nog, ontroostbaar was hij. Wat kon hij doen. Zijn moeder nam een besluit.
Je kunt iets doen, zei ze, word lid van een organisatie die daar iets tegen doet. Ze pakte
hem op en samen kropen ze achter de computer. Ze hielp hem lid te worden van een
organisatie die de zee wil redden.

Het kind ging getroost naar bed. Nog voordat de moeder zijn kamer had verlaten
was hij in slaap gevallen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heitje 11 april 2018

(Door Ab Klaassens)

Aan de deur stonden twee jongens van een jaar of acht in kledij die je niet bij
de Zeeman of de Wibra vindt.

“Heeft u een heitje voor een karweitje?”

Ik kon geen karweitje verzinnen en vroeg de woordvoerder van het tweetal  of
hij wel wist wat een heitje is. Zijn reactie had de neutraliteit van minister Stef
Blok.

Ik stootte door met een betoog over onze munteenheid in de eeuwen voor
invoering van de Euro en verhaalde van de invloed van het jiddisch op de
volkse benamingen van ons kleingeld en bankbiljetten van weleer.

Toen ik was uitgeraasd zei de jongen: “Ik vroeg om een eitje voor een
karweitje.” Ik was enkele dagen eerder 85  geworden en kreeg er nog een
dreun bij.

De groeven werden nog dieper toen echtgenote Eef me vertelde dat ze even
eerder twee andere jongens had aangeraden om ‘een eitje voor een karweitje’
te vragen, ‘want veel mensen  hebben vast nog wel iets over van de
paasdagen. . . .’

Ik heb trouwens een nieuwe bril gekregen. Met m’n linker oog zie ik niks. En
toch kost zo’n glaasje 138 euro.

  1. Wieneke (reply)

    11 april 2018 at 20:01

    Sorry meneer Ab, maar ik moet hier ontzettend om lachen. Ik hoop niet dat ik je ontrief 🙂

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook is niet voor watjes 10 april 2018

Arjen Lubach is een boycotactie begonnen tegen Facebook omdat dit bedrijf
data heeft doorgespeeld aan organisaties die daar misbruik van maken.
Sommige mensen weten waarschijnlijk niet eens dat Facebook een bedrijf is
dat geld wil verdienen.

Zelf ben ik een matig Facebookgebruiker, desalniettemin weet ik zeker dat wat
ik op dat platform doe (en ver daar buiten) wordt vastgelegd. Tot nu toe heb ik
daar, voor zover ik weet, geen nadelige gevolgen van ondervonden. Afkloppen!

Wat mij mateloos intrigeert is de vraag hoe je wel slachtoffer kunt worden van
de louche handelingen van Facebook. Ik heb begrepen dat door de verkoop
van data aan Cambridge Analytica Trump de verkiezingen heeft gewonnen.

Dat bedrijf verleidde mensen er toe testjes in te vullen en de gegevens werden
gebruikt voor de campagne van de Republikeinen. En passant sleepten die
invullers vrienden mee zonder dat die dat wisten. In een krant die ik wel
vertrouw las ik dat in Nederland 28 mensen dat testje invulden waardoor
90.000 vrienden slachtoffer werden. Het woord slachtoffer is van de krant. Ik
lees nergens waar dat slachtofferschap uit bestaat. Een beetje medium zou dat
uitzoeken. Het zijn toch 90.000 emoverhalen die het op Facebook goed doen.

Als iemand data misbruikt om verkiezingen te beïnvloeden is dat een kwalijke
zaak. Ik denk dan wel: beïnvloeden is tweerichtingsverkeer. Je hebt mensen
die je een bepaalde kant op willen duwen en dat kun je toelaten of niet. Als je
toch al stond te twijfelen op een bepaald kruispunt kan een klein duwtje de
doorslag geven. Wat ik dan weer niet begrijp is dat je dat via Facebook laat
gebeuren.

Er zijn ook bedrijven die data misbruiken om jou te bestoken met
advertenties.  Advertenties kun je negeren. Stel je voor dat ik op mijn
dagelijkse fietstocht door Eindhoven bij elke reclame-uiting afstap om die
nader te bestuderen. Dan kwam ik nooit meer op mijn bestemming aan.

Een boycot van Facebook is een vorm van populisme. Je genereert een hoop
ruis, maar het leidt nergens toe. Facebook is namelijk ook gewoon heel leuk.
Dat leuke moet je er uitpikken, de rest moet je negeren. Dat vraagt een sterke
geest en discipline, zoals bij het volgen van een streng dieet. Facebook is niet
voor watjes.

  1. Sante (reply)

    10 april 2018 at 10:26

    Jan! Maar wat is er nou echt léuk aan Feestboek? Zelfs de vormgeving slaat nergens op. Ik heb mijn account — nooit gebruikt, alleen al daarom — twee jaar geleden alweer opgeheven en geen seconde gemist. Ooit beschouwde ik het als een goedkope mogelijkheid om een website te beginnen, en dat is het volgens mij nog steeds. Voor de rest is het natuurlijk toch het riool van de samenleving, iedereen die het niet meer kan houden poept het uit op die site. En dat daar in Amerika dan ook nog een bruikbaar soepje van wordt gemaakt, dat stemt toch ook tot nadenken. Je schrijft dat je er nog nooit iets van gemerkt hebt — dat is nu precies de crux: het is niet de bedoeling dat je merkt dat je ooit misbruikt zult worden of al wordt. Alleen al dat laatste feit maakt dat je er goed aan doet je er verre van te houden.

    Voor mij was ook een geweldige stoot om het met Feestboek voor gezien te houden: die domme mevrouw die op tv werd geïnterviewd waarbij zij riep dat al die asielzoekers zomaar een uitkering en een huis kregen. De verslaggever vroeg: Hoe weet u dat? En die mevrouw sprak de gevleugelde woorden: Het stond op Facebook!

    1. Barend Mondt (reply)

      11 april 2018 at 11:06

      Die mevrouw blijft op Feestboek. En jij gaat heen en laat haar in haar waan.

  2. ab klaassens (reply)

    10 april 2018 at 11:31

    Als ik zie wat er op faceboek staat denk ik aan het gezegde dat je een aap
    niet moet laten spelen met een scheermes.

  3. Harry Perton (reply)

    10 april 2018 at 11:38

    Maakt niet uit hoor, dat verkiezingen worden gemanipuleerd en dat we daarom nu zitten met Trump en Brexit. Daar worden we helemaal geen slachtoffers van.

  4. Ximaar (reply)

    10 april 2018 at 11:58

    Zelf ben ik wel blij dat Lubach mensen na laat denken over Fakebook. Het is idd een kwalijk bedrijf dat zeker niet met die intensie is bedacht. Maar zoals bij alles neemt de commercieI het over en dan begint de ellende. Je kan geen voetbal wedstrijd bekijken zonder irritante reclames langs het veld en op de shirts. Idem voor langs de weg en op de bussen. Als je er naar kijkt, dan ben je net zo afgeleid als kijken op een smartphone. Toch mag het en het is zelfs de bedoeling. Met Facebook is het een stuk eenvoudiger je laat gewoon iedereen inloggen en daarmee de ellende accepteren. Wat Lubach nu bedenkt had ik 8 jaar geleden bedacht en sindsdien ben ik er van af. Dat ging toen erg lastig. Het leek wel of ik aan een sekte wilde ontsnappen. En idd ik ben er nog niet zeker van wat er van mij in hun profielenbestanden staat. Want overal, dus ook op gewone websites buiten Facebook, staan hun duimpjes. Als ik er een zie, dan ziet Facebook dat ik daar geweest ben. Ja idd zien ze alleen m’n IP-nummer, maar op dat IP nummer zit maar 1 persoon, te weten ik. Om die reden blokkeer ik met uBlock ook de 3 hoofddomeinen van Fakebook, zodat die duimpjes voor mij netjes geblokkeerd worden. Had Lubach ook wel even mogen vertellen. En natuurlijk is het niet alleen Facebook. Amazon is ook zeer berucht en zelf Gravatar van WordPress vertrouw ik niet. Geen probleem, want ik heb ze niet nodig en heb dan ook weinig hinder van het blokkeren. Sterker nog de websites die ik wel wil zien laden een stuk vlotter.

  5. Barend Mondt (reply)

    11 april 2018 at 11:03

    “Ik denk dan wel: beïnvloeden is tweerichtingsverkeer. Je hebt mensen
    die je een bepaalde kant op willen duwen en dat kun je toelaten of niet.”

    Sorry dat ik het zeg, maar dit is naïeve gedachte nummer 1. Eigenschap van de beïnvloeding is vaak dat het onbewust gebeurt.

    “Advertenties kun je negeren. Stel je voor dat ik op mijn
    dagelijkse fietstocht door Eindhoven bij elke reclame-uiting afstap om die
    nader te bestuderen. Dan kwam ik nooit meer op mijn bestemming aan.”

    Naïeve gedachte nummer 2: reclame heeft een beter effect als je deze niet bewust ervaart. Dus wie komt het eerste op zijn bestemming aan, jij of de adverteerder?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (468) Coraline 9 april 2018

(Door Marlies)

Nou zijn we al een week terug uit ons geliefde Londen en nou heb ik u nog niet verteld over
de (kinder)opera die we daar gezien hebben. Terwijl dat toch best een bijzondere ervaring
was. Strikt genomen was het trouwens geen kinderopera maar een ‘opera voor kinderen
vanaf 8 jaar…’ , dat is iets anders, al is het verschil klein en vooral subtiel…

Ik had sterk de indruk dat echtgenoot (die de kaartjes via internet bestelde) zich had
vergist; de producties van Royal Opera House Covent Garden zijn zo schreeuwend duur
dat de moed je in de schoenen zinkt, bovendien was er in het weekend dat wij er waren
niks wat we perse wilden zien. Hij moet welhaast bij het zoeken gedacht hebben: Royal
Opera House produceert het, dus het zal wel goed zijn; opera vindt mijn lief altijd mooi;
het is niet in het Opera House aan Covent Garden, maar in het Barbican, dat zal ook wel
bijdragen aan het feit dat de kaartjes best te betalen zijn (ik meen 40 pond): boeken die
hap, want het was bijna uitverkocht.

Toen hij me vertelde dat we tóch kaartjes voor een opera hadden in ons weekend
maakte ik eerst een vreugdesprongetje en ging toen eens opzoeken wat het dan was
dat hij geboekt had. Ik moest grinniken: dat wordt lachen dacht ik, ik ben helemaal
niet van de kleine kinderen en echtgenoot ook niet zo… Ik ben helemaal niet van
hedendaagse opera en echtgenoot is eigenlijk helemaal niet van opera, maar hobbelt
mee en vindt het dan achteraf geweldig. Mijn vraag of hij zich vergist had werd met
gesnuif beantwoord…. Natuurlijk niet! Hoe kwam ik erbij?

Dus zaten wij zaterdagmiddag 31 maart om twee uur in het Barbican te midden van
Engelse kinderen vanaf 8 (ze vallen best mee) al dan niet in gezelschap van ouders,
grootouders, of andere familie en wat los ‘volwassen’ spul net als wij. Zaal uitverkocht.

Gesmuld hebben we. Sowieso is het voor mij goed af en toe mijn oren bloot te stellen
aan hedendaagse klanken. En ik moet ook niet zeuren over de titel ‘kinderopera’: ik zit
met net zo veel plezier bij Humperdinck’s Hansel und Gretl en ben een gretige
toeschouwer van Harry Potter-films en Lord of the Ring-films. De tijd dat kinderen
meteen met hun lip begonnen te trekken als ik ze aankeek is ook voorbij, soms hebben
we zelfs een geanimeerd gesprek

Mark-Anthony Turnage is de componist van ‘Coraline’. Hij is geboren in 1960. Een
paar titels: ‘Greek, ‘The Silver Tassie’ ‘Anna Nicole’. Coraline was de tweede opdracht
die hij kreeg voor Royal Opera House Covent Garden
.

Hij heeft goed werk verricht. De zaal hing aan de lippen van de solisten. Uitstekend
ezongen. Hoe doen ze dat toch? Ik was al gauw ieder gevoel voor toonsoort kwijt, een
regelmatig ritme is er nauwelijks, alleen in de spoken die meerstemmig (vanuit de
coulissen?)  zongen boden elkaar wat ondersteuning. Groot respect voor de jonge
mensen die dit allemaal moeten kunnen: ik ga chronisch vals zingen als ik geen
toonsoort heb om me op te baseren, maar deze solisten rolden met het grootste gemak
én speelplezier door hun partijen heen. Vooral de twee oudere dames die de twee
‘gepensioneerde’ actrices speelden hadden erg veel plezier in hun rol.

Het enige, piepklein puntje van kritiek was dat ik steeds maar zat te wachten tot er
een ‘deun’ kwam en die kwam niet… het was eigenlijk een groot recitatief. In de
recensies, de dagen erna vond ik die ook terug van een van de recensenten; ik was
in goed gezelschap met mijn opmerking.

Woordelijk te verstaan (da’s ook wat: als je in de landstaal zingt én voor kinderen,
kunnen de grappen alleen gewaardeerd worden als ze ook te verstaan zijn en dat
waren ze) spatzuiver en met vaart: ik had een heerlijke middag.

Het verhaal is flinterdun: Coraline verveelt zich en komt in haar huis terecht in een
soort spiegelwereld, waar haar ouders ineens ouders van een zeer gevaarlijk soort
zijn geworden. Ze blijken betoverd en Coralines moedige gedrag tovert ze uiteindelijk
weer terug in hun oude liefdevolle staat. Iedereen blij.

Bij het terugwandelen richting Metro liepen er wat oudere kinderen achter ons: ze
waren om, voortaan vonden ze opera leuk. ‘Nobody nééds to die in an opera, perse…’
was hun bemoedigende conclusie. Echtgenoot en ik keken elkaar eens aan en grinnikten.

Ik vond helaas niet een heel leuk, representatief filmpje op YouTube, u zult het moeten
doen met een vrij statische uitleg van het hoe en wat…

 

7C364ds

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op hoop van zegen 7 april 2018

(Door Ab Klaassens)

Zappend op de verrekijk zag en hoorde ik in een flits Esther de Boer van Rijk
zeggen:  “De vis wordt duur betaald”. Esther de Boer van Rijk sprak dat
zinnetje honderd jaar geleden in ‘Op hoop van zegen’,  een film op basis van
het gelijknamige toneelstuk van Herman Heijermans.

Het toneelstuk leidde destijds tot sociale onrust. Bezoekers van de
toneelvoorstelling stonden aan de artiesteningang te wachten om één van de
hoofdrolspelers een lesje te leren. Het ging ze om de acteur die de rol van de
reder speelde die zijn vissers bij storm en ontij de zee op stuurde in wrakke
schuiten. Met veel leed in de vissersfamilies als gevolg.

En het beroemde zinnetje  “De vis wordt duur betaald”, uitgesproken door de
ooit beroemdste actrice van Nederland. Nu komt er een musical van, met Bill
van Dijk als de wrede reder. Ach, La Traviata is ook een soort van musical.

Mijn tantes van moederskant kwamen uit de Amsterdamse volksbuurt De
Jordaan. Ze gingen nooit naar toneelvoorstellingen, omdat ze ‘niet
nieuwsgierig waren naar andermans huishouwen’.

Naar de opera gingen ze wel. Voor mijn tantes was de opera een vorm van
aanstellerij die ze wel konden waarderen. Thuis zongen ze de aria’s na, in
onbeholpen Frans of Italiaans, wenend boven de groentesoep.

  1. Laurent (reply)

    7 april 2018 at 20:12

    Neeeeeeeeeeee, niet Bill van Dijk!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Afscheid van mijn Nokia 5 april 2018

Het was een memorabele dag, de dag van 4 april. Na vier maanden leiding te
hebben gegeven aan de lokale Omroep Meierij keerde ik deze week terug in
het gareel van Omroep Brabant. Daar werd ik aangeschoten door het hoofd
van de facilitaire dienst. “Er ligt een nieuwe smartphone voor je klaar”,  zei hij.
“Kom je zo je oude omruilen”.

Hééééél lang geleden kreeg ik een Nokia, zo klein dingetje dat je kwijtraakte in
je broekzak. Toen de smartphone in zwang raakte en onze verslaggevers
daarmee ook filmpjes moesten maken omdat dat goedkoper was dan
cameramensen mee te sturen, werd de hele buitenploeg uitgerust met
iPhones. Ik hoorde bij de binnenploeg, voor mij geen smartphone. Ik behield
mijn Nokia met als meest geavanceerde mogelijkheid de sms functie.

Toen kwam er een nieuwe regel. Omroep Brabant had namelijk een aparte
internetredactie. Allemaal mensen die vanachter hun bureau werkten. Die
mensen kregen wel een smartphone want zij moesten kunnen zien hoe hun
berichten er op de app uitzagen. Alle andere huismussen behielden hun
Nokia.

Op enig moment zette ik op advies van een collega een ander kaartje in die
telefoon waarmee ik wel op internet zou kunnen. Ergens ging er iets mis want
na enkele maanden presenteerde mijn chef mij een rekening van achthonderd
euro. Ik heb ze netjes betaald en het kaartje er uitgehaald.

Omdat ik ook mee wilde in de vaart der volkeren schafte ik mij privé een
smartphone aan. Laten we eerlijk wezen: wat moet je als journalist als
niemand jou kan appen of als je onderweg niet even internet op kunt om iets
te checken. De Nokia ging in een bureaulade, maar niet dan nadat ik mijn zakelijk
nummer had doorgeschakeld naar mijn privé-telefoon.

Een anekdote: op een dag kwam ik binnen na een enorme treinstoring. Ik
reisde toen nog elke dag met de trein.

“Waarom heb je niet een foto gestuurd van die honderden mensen op het
perron”, vroeg mijn baas met een licht verwijt in haar stem.

Ik duikelde mijn Nokia op.

“Wat is dat”, vroeg ze.

“Mijn van bedrijfswege verstrekte telefoon”, zei ik.

We waren uitgepraat.

Maar nu lag er dus een nieuwe telefoon klaar. Ik heb er voor bedankt.
Iedereen die er in mijn zakelijk leven toe doet kent mijn privé-nummer. De
baas was blij met mijn weigering. Scheelt het bedrijf toch weer een
abonnementje.

  1. Laurent (reply)

    7 april 2018 at 20:59

    ACHTHONDERD EURO??

  2. Arnoud (reply)

    15 april 2018 at 20:01

    Nou, dan kan ie jou die 800 euro ook wel terugbetalen. Verder idem Laurent: hoe krijg je dat voor elkaar?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Negenenzeventig/zevenennegentig 30 maart 2018

(Door Ab Klaassens)

Ik behoor tot een minderheid van mensen die het verschil tussen
negenenzeventig en zevenennegentig niet goed zien en zelfs niet goed horen.

Toen ik nog bij Omroep Brabant werkte kreeg ik tijdens de ochtenduitzending
een boze meneer aan de telefoon met de klacht dat we zijn geheime
telefoonnummer hadden  genoemd in een sollicitatierubriek, waardoor hij
ongewenste telefoontjes had gekregen.

Ik luisterde het bandje van de uitzending af en moest vaststellen dat we zijn
telefoonnummer niet hadden genoemd. De man vertrouwde mij niet en kwam
naar de studio om het bandje zelf af te luisteren, waarna hij veronderstelde
dat we, na zijn klacht, het bandje hadden vervalst.

De echte oorzaak was, zo wist ik uit eigen ervaring, dat sommige mensen  het
verschil tussen negenenzeventig en zevenennegentig niet goed horen,
waardoor ze – in dit geval – een verkeerd telefoonnummer hadden gedraaid.

De klassieke boekhouder kent het probleem: als twee optellingen die tot
gelijke uitkomsten zouden moeten leiden toch  verschillen deel je het verschil
door drie. Als dat kan is 97 ergens 79 geworden of omgekeerd.

De boze meneer werkte, bleek mij later, op enkele meters afstand van het
huurhuis waar ik woonde. Hij behandelde namens de verhuurder klachten
van huurders. Toen ik dat doorkreeg begreep ik waarom hij zo veel waarde
hechtte aan zijn geheime telefoonnummer.

  1. Laurent (reply)

    30 maart 2018 at 23:13

    Ik draai dat ook vaak om. Niet zozeer met horen, maar als ik cijferreeksen moet reproduceren.

  2. Harry Perton (reply)

    5 april 2018 at 15:07

    Heet dat niet cijferblindheid? Ik heb dat incidenteel. Onhandig als je IBAN-cijfers invult, dan belandt je geld op de verkeerde rekening.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *