Halina Reijn 30 augustus 2016

Actrice Halina Reijn ligt onder vuur. Ze heeft in een column in het
AD mensen afgezeken die haar al dan niet bewonderend aanstaren.
Daar houdt ze niet van op dagen dat ze een slecht humeur heeft.

De teneur van de kritiek op Halina is, dat aangestaard worden nou
eenmaal hoort bij het Bekende Nederlanderschap en dat ze bestaat
onder andere dankzij die mevrouw die ze een zeekoe noemde.

Ik vind de actie van Halina niet slim, maar ik kan weinig begrip
opbrengen voor mensen die BN’ers aanstaren. Nou heb ik makkelijk
praten, want ik zie niet zoveel BN’ers.

Af en toe komt er eentje in onze studio om een toertje door de
provincie te promoten. Ik heb nooit de neiging om naar ze toe
te rennen om een selfie te maken. Ik zou mezelf generen als ik het wel
zou doen.

In de stad kom ik Theo Maassen wel eens tegen op zijn Bakoe-fiets
of wandelend met zijn dochter. Ik heb nooit de neiging hem aan te
spreken. Mijn vrouw heeft hem ooit uitbundig gegroet. Ze liep in
gedachten verzonken en zag vanuit haar ooghoek een bekende. Dus
voorkomend als ze is begroette ze hem. Theo Maassen groette terug.
Drie stappen later besefte mijn vrouw dat zij wel wist wie Theo
Maassen is, maar zij voor hem een volslagen onbekende is.

Dat is volgens mij de crux van het verhaal. Veel BN’ers gooien overal hun
hele hebben en houwen op straat. Zo vaak dat veel mensen denken dat
het oude bekenden zijn en die staar je aan, die begroet je of daarmee
ga je op de foto. Halina zou eigenlijk in de leer moeten bij Johan
Vlemmix. Hij kan uitleggen dat BN’er zijn vooral een vak is waarvoor je
vaardigheden nodig hebt.

  1. Wieneke (reply)

    30 augustus 2016 at 09:32

    Ha, ik kan me herinneren, dat ik in de jaren zeventig eens in een café in Rotterdam was met collega’s. Daar kwam Gerard Cox binnen samen met Joke Bruijs, die toen nog niet zijn vrouw was. Een van mijn collega’s zei vrolijk: ‘Hallo Gerard, hoe gaat ie?’ of zoiets. De man werd nijdiger dan nijdig en het scheelde niet veel of hij had mijn collega een dreun verkocht.
    Rare mensen, die BN-ers. Ze doen er alles aan om in de kijkerd te staan of te blijven en als mensen daarop dan reageren, dan worden ze boos. Ik vind het niveau van Halina Reijn niet echt hoog.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (415) IVC 29 augustus 2016

(Door Marlies)

Het komt er weer aan: het IVC in Den Bosch, het Internationaal Vocalisten
Concours. Dit jaar in afgeslankte vorm. Ze hebben asbest gevonden in het
Theater aan de Parade en dat moet eerst opgeruimd. Praktisch als ik ben zat ik
me in arren moede even af te vragen hoeveel asbest ikzelf (ik heb er meerdere
malen gezongen….) en allerlei jong vocaal grut dat er eerder zong binnen
hebben gekregen met die goed ontwikkelde longen van ons, maar daar heb ik
maar niet teveel gedachten aan gewijd… Je moet jezelf niet onnodig verdrieten
met leed dat misschien nooit komt…

De categorie Lied Duo gaat wél door en voor het grootste deel in Den Bosch.
Twintig talentvolle duo’s kunt u horen tussen 10 en 30 september.

De organisatie van het IVC merkt nog even fijntjes op: bij Liedzang zijn zanger
en pianist even belangrijk, dus niet alleen de zanger of zangeres wordt
beoordeeld, maar ook de pianist en het samenspel.

In de jury: zangers Elly Ameling, Jard van Nes en Robert Holl, pianisten Hans
Eijsackers, David Selig en Aart-Jan van de Pol.

Hopelijk wordt het toch nog leuk, ondanks dat het opera-deel van het
concours pas volgend jaar plaatsvindt. Ik ben een groot Liedfan, moet u
weten, maar soms ontaardt het werken met het fijnpenseel, wat Liedzang nou
eenmaal is, in een wat te stijve benadering (en dan zeg ik het zo netjes als ik
kan). De jury mag wat mij betreft er extra kritisch op toezien dat de ballen in
het Lied blijven za’k dan maar eens onparlementair zeggen…

Hieronder een speellijstje:

za 10/zo 11 september, Eerste Ronden Lied Duo, Muzerije, Hinthamerstraat
Den Bosch

ma 12 september, Workshop Monique Krüs, De Toonzaal, Prins Bernhardstraat Den Bosch

di 13 september, Halve Finale Lied Duo, Grote Kerk, Kerkstraat Den Bosch

wo 14 september, Masterclass Robert Holl, Grote Kerk

vr 16 september, Round Table Forum, Muzerije + Finale Lied Duo, Grote Kerk

vr 30 september/za 1 oktober, Elly Ameling Liedcursus, Koninklijk Conservatorium, Den Haag.

Op de website van het IVC kunt u er van alles over lezen. Veel plezier!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Serieus 29 augustus 2016

Den Haag ontwaakt uit de siësta. Mark Rutte , Diederik Samsom,
Geert Wilders, Alexander Pechthold, allemaal hebben ze zich de afgelopen
dagen laten horen.

Rutte liet zijn aankondiging om weer lijsstrekker te worden gepaard gaan
met excuses voor gebroken verkiezingsbeloften. Wilders maakte op de
social media gehakt van hem. Wilders zelf presenteerde een lijstje
beloften waarvan ik aanvankelijk dacht dat het nep was. Ik dacht even
dat het een opstel was van een jongetje uit groep zes aan wie de juf had
gevraagd: wat zou jij doen als je een dag de baas van Nederland zou zijn.

Eigenlijk kunnen we Wilders afschrijven. Hij wil helemaal de baas niet
zijn. Hij heeft op een A-viertje zijn afscheidsbrief geschreven.
Over zeven maanden kan hij zich verongelijkt terugtrekken uit een onmenselijk
leven. Hij kan tot in lengte van jaren zeggen dat hij ooit verkiezingen
heeft gewonnen, maar dat niemand hem begreep.

Rutte heeft aangetoond dat hij de kiezers niet serieus neemt. Of ben ik de
enige die zich beledigd voelt omdat er een politicus is die denkt dat ik
zo dom ben dat ik geloof dat hij mij duizend euro geeft?

Samsom is deze zomer de wijken in getrokken. Zijn conclusie: het is met
ons land niet zo slecht gesteld als Twitter en Facebook  willen doen
geloven. Zijn probleem is  dat hij niet door heeft dat die social media
de nieuwe opiniemakers zijn die geen ruimte laten voor nuance.

Hij ontdekte ook dat de onderwerpen die deze zomer hebben beheerst, zoals
aanslagen in Frankrijk, een couppoging in Turkije en boerkini’s, onder gewone
mensen veel minder leven dan het in de media lijkt. Vermoedelijk heeft onze
amateur-antropoloog een punt, maar je kunt niet ontkennen dat ze tenminste
invloed hebben op onze samenleving.

Maar stel dat slechts weinigen met die kwesties bezig zijn, dan is het goed dat
Den Haag is ontwaakt en ons stukje bij beetje duidelijk maakt wat ons na de
verkiezingen te wachten staat. Ik hoop wel dat wij, de kiezers, serieus worden
genomen want die wens hebben links, rechts en het midden gemeen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Trommelaar (2) 28 augustus 2016

(Door Ab Klaassens)

Jan de Vries recenseerde onlangs het optreden van een trouwe trommelaar
tijdens de thuiswedstrijden van PSV als ‘sfeerverhogend’.

Ik denk dan aan de stakkers met hun dure seizoenskaarten in hetzelfde
supportersvak. Maar goed, je moet wat over hebben voor de geestelijk minder
bedeelden. Je doet wat proppen in je oren en gaat als je drie keer ‘kruisjassen’
hebt verstaan als ‘je kruis wassen’  maar eens op zoek naar het adres van Beter
Horen.

Dit opent volgens mij nieuwe perspectieven voor de sponsoring van de alom
geliefde voetbalorganisatie. Er komt een door Beter Horen gefinancierd
supportersvak met gereserveerde plaatsen voor de trommelaar en Jan de
Vries.

Beter Horen schakelt vervolgens één van zijn brilverkopende concurrenten in
voor co-sponsoring van speciale brillen voor  Luuk de Jong bij het nemen van
strafschoppen.

  1. jan (reply)

    29 augustus 2016 at 10:20

    Ik weet niet wie jij geestelijk minder bedeeld vindt, maar de trommelaar is dat niet.

  2. ab klaassens (reply)

    29 augustus 2016 at 13:40

    Dan is er dus aan mij een steekje los.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Komkommertijd 27 augustus 2016

Er is iets geks aan de hand. Voor het eerst sinds ruim veertig jaar journalistiek
mis ik de komkommertijd. Ja, hoor ik u denken, er waren Olympische
Spelen. Maar die zijn er om de vier jaar, dus daar kan het niet aan liggen. Sterker
nog: andere jaren scoorden de Brabantse sporters veel beter en leverde dat
meer verhalen op.

Het moet u toch ook opgevallen zijn. Er waren geen poema’s op de Veluwe
en ik heb niet hele volksstammen op jacht gezien naar ontsnapte slangen.

Ik heb geprobeerd te bedenken waarom er geen komkommertijd is. Het
blijft een beetje koffiedik kijken. Komkommertijd was de tijd dat overheids-
instanties dicht gingen en de stroom officieel nieuws opdroogde. Het was de
tijd waarin media nog veel overheidsnieuws brachten.

Journalisten concentreren zich nu meer en meer op verhalen van gewone
mensen. En die verhalen gaan in de zomer zonder onderbreking door. Want
ook op het strand en de camping vertellen gewone mensen via social media hun
wederwaardigheden die door journalisten opgepikt worden. Facebook en Twitter
zijn onuitputtelijk.

En dan hebben we nog het weer. Het meest besproken onderwerp in ons land.
Dat weer was afgelopen maand wisselvallig. Beperkten media zich vroeger tot
een enkel berichtje over door hitte bevangen bejaarden of spiegelgladde wegen,
sinds journalisten weten dat mensen vooral over het weer praten worden die
mensen op hun wenken bediend. In een zomer waarin het afwisselend herfstig en
tropisch is, is ook het weer een onuitputtelijke bron.

Je zou kunnen zeggen dat social media en het feit dat de journalistiek beter
dan vroeger inspeelt op wat er onder de mensen leeft, er voor hebben
gezorgd dat de komkommertijd is verdwenen. Ik waag me niet aan die stelling
Ik ben veel te ouderwets voor lichtzinnige conclusies. Maar misschien is er een
student journalistiek die nog een scriptie-onderwerp nodig heeft.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Geert 26 augustus 2016

(Door Ab Klaassens)

Geert,

Besef je wel, Geert Wilders, dat mijn oma van top tot teen gekleed
te water ging als haar bazin, eveneens van top tot teen gekleed,
wilde baden in de Noordzee?

Besef je wel, Geert Wilders, dat al die mooie klederdrachten van
weleer het langst bleven bestaan in streken waar de sociale – lees
kerkelijke – controle het grootst was?

Besef je wel, Geert Wilders, dat in het katholieke zuiden gemengd
zwemmen – en zeker gemengd zonnebaden – een halve eeuw geleden
in de meeste gemeenten verboden was?

Besef je wel, Geert Wilders, dat de huidige paus de eerste is die het
bestaan erkent van mensen die  gevoelens van liefde koesteren voor
mede-schepselen  van gelijk geslacht.

Besef je wel, Geert Wilders, dat de christelijke kerkgemeenschap 2016
jaar geleden is ontstaan.

Besef je wel dat de moslimkerk ruim zeshonderd jaar later kwam?

Begrijp je het verschil in ontwikkeling?

Ik ben nu 83.

Een  reetveter dragende  moslima op het strand maak ik nog wel mee.

  1. Harry Perton (reply)

    26 augustus 2016 at 20:49

    Vermoedelijk allang gebeurd.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (414) Le Nozze 26 augustus 2016

(Door Marlies)

Maandag 19 september kunt u naar Le Nozze!

Jawel, in Eindhoven. Ik zal er niet bij zijn, want ben elders, dus van mijn
bijdehante  commentaar hebt u geen last. Het wordt een topvoorstelling met
topbariton Erwin Schrott als Figaro en de Roemeense sopraan Anita Hartig
als Susanna.

Het gaat om een opname van de opera uit het Londense Royal Opera House
Covent Garden. Er is iemand van het Eindhovens Dagblad die de inleiding
houdt en u kunt lekker napraten onder het genot van…. Het geheel vindt
plaats in het Natlab in Eindhoven. Ga als u kunt, het is een enige opera, een
van Mozart’s beste en zo’n topcast voor die prijs krijg je niet altijd . . .

De tekst in het ED is wat oubollig, maar ach, wie maalt daar nou om.

Nog effe gauw het verhaal van Le Nozze, dan bent u mooi de anderen een stap
voor en valt er nog meer te genieten.

Figaro is de bediende van de graaf en gaat trouwen met Susanna, de kleedster
van de gravin. De graaf heeft een oogje op Susanna. Hij wil eigenlijk best
graag gebruik maken van zijn (oude) recht de eerste nacht met de bruid in zijn
dienst door te brengen(dus nog vóór de bruidegom dat doet…). De graaf is
echter ook erg gesteld op Figaro, de bruidegom, en houdt van zijn echtgenote,
de gravin, die hij met zo’n liefdesdaad ontrouw zou zijn. Het aanstaand
bruidspaar doet er van alles aan om aan het recht te ontsnappen en dat lukt
hen uiteindelijk ook.

Dan rent er ook nog puberende page Cherubino rond, bij wie de hormonen
alle kanten op schieten en is er gedoe over een lening….

Kortom: genoeg verwikkelingen voor ouwerwets theater-van-de-lach-gedoe
en… eind goed al goed.

Als er vaart in de opera zit kan uw avond niet stuk!

In het filmpje een opname uit 2006 van Figaro’s aria ‘Se vuol ballare’,
gezongen door Erwin Schrott, die de rol op 19 september ook zingt…

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Boerkini 25 augustus 2016

Een week lang lees ik met stijgende verbazing de verhalen over het
boerkiniverbod in Frankrijk.

Frankrijk kent een strikte scheiding tussen kerk en staat en daarom
leggen Fransen het dragen van een boerkini uit als een provocatie.
Daarom is het best  moeilijk te oordelen als je niet bent opgegroeid
met de Franse normen en waarden.

Dat maakt zo’n discussie ook zo moeilijk te begrijpen. Dat argument
van provocatie in relatie tot die strikte scheiding kan ik nog enigszins
bevatten.

Ik las ook dat rechters het dragen van deze zwemkleding uitleggen als het
ontkennen van het vrouwelijk lichaam. Het eerste wat ik dacht toen
ik dat las was: geilapen. Vrouwen maken zelf uit hoeveel lichaam zij
op een strand willen erkennen.

De politiek correcten willen geen boerkini omdat dat een
uiting zou zijn van vrouwelijke onderdrukking. Ook daar gaan die vrouwen
zelf over. Ik voelde meer voor een argument dat ik later las, namelijk
dat we blij moeten zijn dat moslimvrouwen nu naar het strand kunnen.
Hun seksegenoten die echt onderdrukt worden komen niet op het strand.

Gisteren verschenen foto’s waarop te zien was dat vier politiemannen
een vrouw  dwongen haar kleding uit te doen. Ze bleek geen boerkini te
dragen maar “gewone” kleding. Vier politiemannen tegen één vrouw.
Als dat geen onderdrukking wat is het dan wel? Ik geef het antwoord:
totale vernedering.

Wat ik wel probeer te begrijpen is waarom zoveel politiemannen met
dit weer op het strand patrouilleren. Ik denk dat ik het weet.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Flexwerk 23 augustus 2016

Dit land is gek maar niet verloren. De laatste regeringen lijken nog
het meest op twee mensen die over een slap koord moeten en die
weten dat dat alleen kan als de ander de balans bewaart door
voorzichtig een klein beetje naar links of rechts te buigen. Zo
zullen ze veilig de overkant halen terwijl het publiek beneden
ondertussen van de spanning een hartverzakking krijgt.

Tot zover de beeldspraak. De afgelopen jaren heeft de overheid
geprivatiseerd. Kregen wij vroeger gas, water, licht en TV-signalen van
gemeentelijke bedrijven, tegenwoordig is dat in handen van
commerciëlen. Zo kan het gebeuren dat de ene voetballiefhebber wel
eredivisiewedstrijden kan kijken en de andere niet omdat providers
ruzie hebben met het bedrijf dat het meeste geld betaalt om die
wedstrijden uit te kunnen zenden. Voetbal is niet meer volkssport nummer
één maar Fox Sports nummer één.

De zorg is uitbesteed aan het bedrijfsleven. De overheid wordt pas
om hulp geroepen als de bedrijven de ooit zo dienstbare organisaties
zover hebben leeg getrokken dat er een faillissement dreigt.

Afgelopen weekend las ik hoeveel sociale woningen inmiddels aan
beleggers zijn verkocht. Dat schijnt goeie business te zijn. Waardevast
en elk jaar ruim twee procent huurverhoging boven de inflatie. Er zijn
woningcorporaties die hun taak wel begrijpen en maar één procent
huurverhoging vragen. Beleggers willen het volle pond. Wij klagen nog
steeds over het kwartje van Kok, maar dat was peanuts bij de aanslag die
er op de portemonnee wordt gepleegd van de mensen die aangewezen
zijn op een sociale huurwoning.

Wat te denken van flexwerken. Daar heb ik me al eens vaker druk over
gemaakt omdat ik om mij heen de gevolgen zie. Schandalig hoe deze
regering omgaat met ZZP’ers.

Maar, wat ik zeg: het is nog niet verloren. D66 nota bene, toch niet echt
een partij voor de arbeiders, begint te schuiven. Die club van
sherry-sjorsen wil minder flexwerk en meer vaste banen. Het is een
beginnetje.

  1. Harry Perton (reply)

    24 augustus 2016 at 19:51

    D66 wil inderdaad meer vaste banen, maar met een versoepeld ontslagrecht. Dus het geeft met de ene hand, wat het met de andere hand weer terugneemt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (413) Don G. 22 augustus 2016

(Door Marlies)

Ik had het beloofd: een stukkie over de Don Giovanni in Drottningholm,
ik mag wel zeggen dé Don Giovanni, misschien wel de beste die ik ooit
gezien heb… Nou moet u dat laatste niet helemaal serieus nemen:
ik ben meestal verliefd op de laatst beste productie en op de laatst beste
zanger en die verliefdheden duren vaak maar tot ik mijn eigen man weer
zie… Gelukkig hoef je het menselijk hart niet in stukjes te verdelen als
het op de liefde aankomt: het mijne is groot er is plaats voor veel…

Drottningholm dus en Don Giovanni, vanaf hier liefdevol aangeduid als
Don G. Ik zeg liefdevol, want kwaad kon ik niet worden op bariton Jean
Sébastien Bou; het enige dat hem te verwijten viel was dat hij te charmant
een Fransman was om de vileine Don G. neer te zetten en zou ik normaliter
geen spier vertrokken hebben bij zijn hellegang, nu zuchtte ik van
teleurstelling: zonde van zo’n knappe vent… Zijn geluid was eerder fluwelig
dan vilein, hoewel het stevig genoeg was om dwars door het af en toe best
luid spelende orkest heen te komen…

De show-steler was voor mij Leporello, iets groter dan zijn baas en een
minstens even knappe vent met een goed lijf en ik kan het weten want
ik heb ‘m bloot gezien… Merkt u hoe de details steeds sappiger worden?

Het was een sterk fysieke voorstelling, hoog tempo (mede dankzij een
uitstekende en snel reagerende recitatief-begeleider, die terecht na afloop
applaus van dirigent Minkowski kreeg), veel verkleedpartijen, gerèn,
gespring en gevecht… en allemaal uiterst realistisch.

De scène waarin Don G. bijna zijn knecht vermoordt was zo heftig dat ik even
vreesde voor het leven van dondersteen Leporello (Robert Gleadow). Hijzelf
trouwens ook, want erná kwam hij op in zijn eigen kleren: hij wilde niet meer
blijven. Don G. haalt hem over dat wel te doen en Leporello verkleedt zich weer
naar azijn toneelkostuum, maar het vertrouwen is weg en blijft weg.

De allerleukste oplossing betrof de Catalogusaria. In de oorspronkelijke versie
haalt Leporello het boekje tevoorschijn waarin de veroveringen van zijn baas
staan en begint hij aan Donna Elvira voor te lezen wat Don G. zoal aan vrouwen
in zijn bed heeft gehad in de afgelopen jaren.

Hier waren de aantallen op het lijf geschreven van Leporello en dat bedoel ik
letterlijk. In de aanloop naar de aria begon hij zich als een razende uit te kleden,
tot aan zijn boxershort. In zijn geval niet heel erg, het was zoals gezegd een
knappe man, maar het operapubliek was wel verbaasd een volledig getatoeëerd
lijf tevoorschijn te zien komen.

On-opera-achtig gejoel was zijn deel en hij vond het geweldig. Hij wijst vervolgens
gedurende de aria de getalletjes op zijn lijf aan. Op het laatst draait hij zijn achterste
in de richting van Donna Elvira, die op een verkleedkist zit toe te kijken.
Ik dacht, “ze zal toch niet???” En jawel hoor ‘ze zal toch wél!’ Ze trekt zijn boxershort
tot onder zijn billen en hij draait zijn achterwerk naar de zaal en daar staan de laatste
gegevens op.

Een van mijn gasten merkte achteraf droogjes op: “dat was nog eens functioneel
bloot!” En ik zeg u: het was geen moment ordinair.

Een aparte vermelding nog voor Donna Elvira, die in een mannenkostuum over het
toneel rende, overal tegelijk leek te zijn en altijd op tijd en die zich heerlijk opwond
over zoveel ontrouw en slechtigheid. Vrouw naar mijn hart, peper in haar reet…

Ik had een heerlijke avond, op het puntje van mijn bankje (samen met nog een stuk
of twintig Zweden, wat een spartaans gestoelte hebben ze in Drottningholm). Geen
van mijn gasten had trouwens ook maar enigszins gemerkt hóe spartaans het gestoelte
was, zo waren ze in beslag genomen geweest door de avonturen van Don G. in
Drottningholm.

Ik kon geen filmpje vinden op YouTube dat ook maar een beetje in de richting kwam
van wat we gezien hebben, daarom een gedenkwaardige slotscène uit een versie
met Samuel Ramey als Don G.  en Kurt Moll als de Commendatore. Over het machtige
akkoord dat aan deze scène vooraf gaat heb ik al eens geschreven. Als u dat nog een
wil lezen klik dan hier.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *