Vocalies (480) 15 augustus 2018

(Door Marlies)

Nederland herademt: na maandenlange droogte plenst het af en toe geweldig.
De regen valt loodrecht naar beneden, alsof iemand ergens een douche-kraan
heeft open gezet; er is nauwelijks wind. Op zoek naar een onderwerp voor een
nieuw blogje stuit ik op het enige moment dat je in de komende tijd wenst dat
het even níet regent: zaterdag 18 augustus, ’s avonds… want dan is er het
slotconcert van het Prinsengracht festival en het is zo lullig als het dan hoost…

Dit jaar een extra leuke cast voor dit concert: de broertjes Jussen spelen en
hebben twee vrienden uitgenodigd: violist Daniel Lozakovich en sopraan
Laetitia Gerards. Met deze laatste is er ook een Brabantse invalshoek: Gerards
werd geboren in Helmond. Allemaal zijn ze aanstormend talent… en een
beetje ook al gearriveerd talent: als je op het Prinsengrachtpodium mag staan
tijdens het slotconcert ben je een goeie!

In het filmpje een klein interviewtje tussen AVROTROS-presentator Hans van
den Boom (‘Boom’ voor intimi, en daar hoor ik nog steeds een klein beetje
bij…) en de broertjes Jussen. Inmiddels (knappe) mannen geworden (de
broertjes bedoel ik….), maar hun ontwapenende kinderlijkheid (en dat bedoel
ik als kwaliteit!) nog niet kwijt geraakt. Ik wens hen toe dat ze die ook
behouden!

Kijken aanstaande zaterdag, buiten is het toch k-weer!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Voetbal 14 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

Wie zou toch de man zijn die:

  • van vrijdagavond tot zondag 19.00 uur niks wil horen of lezen over het
    voetbal in de eredivisie.
  • die daarom alle contacten mijdt die hem iets over dat voetbal zouden
    kunnen vertellen.
  • die zichzelf en zijn gezinsleden gebiedt alleen naar buitenlandse zenders
    te kijken en te luisteren tijdens een weekend eredivisievoetbal.

Wie zou dat zijn?

Wie het ook is: Tom Egbers  van Studio Sport respecteert zijn verlangens  en
houdt de uitslagen geheim tot het einde van de samenvattingen in de
uitzending van zondagavond. Terwijl 99,9 procent van de voetballiefhebbers
weet wat  de uitslag is houdt Egbers dat voor zich met zinnetjes als:

  •  na het echec in Europa heeft Feyenoord tegen de Graafschap wel iets
    goed te maken.
  • Emmen staat uit tegen Ado voor de moeilijke klus zijn promotie naar de
    eredivisie waar te maken.

Dooie teksten, zinloze kletspraat. In mijn jeugd meldde de nieuwslezer
zondagmiddag op de radio één maal de uitslagen van de belangrijkste
voetbalwedstrijden.

Dat bereikte niet iedere voetballiefhebber. Een kleine uitgever in Amsterdam
publiceerde  daarom op zondagmiddag een piepklein krantje met de
voetbaluitslagen en wat ander nieuws. Dat krantje – de Cetem  – werd door
straatverkopers voor een paar centen aan de man gebracht bij tramhaltes,
drukbezochte pleinen en in kroegen.

“De Cetem, de Cetem!”, schreeuwden de straatverkopers. “Steek ‘m in je reet
en vergeet ‘m” riepen de straatjongens.

 

  1. Jos (reply)

    14 augustus 2018 at 11:54

    Ach…. dat ik ooit nog zou verlangen naar Frits van Turenhout…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nageroepen door Afrikaanse mannen 13 augustus 2018

Mijn vrouw wordt deze zomer op straat in Eindhoven nageroepen door
Afrikaanse mannen. Moet ik daar nu een PVV-draai aan geven waarmee ik de
onderbuiken voed? Nee, dat moet ik niet want de reden is volstrekt onschuldig
en mijn vrouw moet er erg om lachen. Niet omdat zij er als vrouw van xx jaar
geniet van de aandacht, maar omdat het een oprecht compliment is.

Voordat PVV’ers louter op basis van de kop munt menen te kunnen slaan uit
dit stukje, leg ik het uit. Tijdens onze vakanties op Kaapverdië raakte
mijn vrouw gecharmeerd van de Afrikaanse kleding. Zij loopt in de zomer
graag in wat zij “flodderboeken” noemt. Van die flodderboeken met Afrikaans
design. Dat die stoffen voornamelijk bij de Helmondse Vlisco worden
ontworpen laat ik even in het midden.

Dus mijn vrouw kocht wat van die vrolijke kleding. De blouses combineert ze
met witte broeken en de broeken combineert ze met Europese hemden. Het
gaat zelfs haar te ver om met een volledig Afrikaans pak over straat te gaan.

Maar als ze aldus gekleed over straat gaat roepen Afrikaanse mannen
regelmatig dat ze er zo geweldig uitziet. Voor die mannen is de kleding van
mijn vrouw een  feest der herkenning. Vaak gaan de uitroepen vergezeld van
een opgestoken duim want iedereen weet sinds Facebook dat dat het
internationale teken van“leuk”is.

Eén keer kocht ze een kledingstuk waarvoor ze door een omrekenfoutje veel te
veel betaalde. Toen wij later opnieuw langs het winkeltje van de Kaapverdiaan
kwamen en reclameerden bleek hij het wisselgeld apart gelegd te hebben om
het ons terug te geven zodra hij ons zou zien. De man vond wel dat hij voor
zijn eerlijkheid beloond moest worden en we lieten hem een klein deel van het
teveel betaalde bedrag houden. Hij had een Nederlander kunnen zijn.

De kleding bleek overigens niet zo goed gefabriceerd te zijn want deze week
heeft mijn vrouw zelf wat verstelwerk moeten uitvoeren. Maar ja, voor de prijs
die we betaalden vindt zij dat geen probleem. De complimenten vergoeden
veel.

  1. Eef (reply)

    13 augustus 2018 at 11:35

    Goh, je bent er weer

  2. Laurent Bruning (reply)

    13 augustus 2018 at 22:53

    Wat een leuk verhaal!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Muziek 2 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

Toen ik de supermarkt binnen ging spoelden oude klanken met me mee:
mijn tophits van de jaren tachtig, de liedjes die ik heb onthouden maar mij
onthouden worden omdat ik van een doelgroep ben waarvoor Radio 5 is
ingericht: alleen te beluisteren via de kabel.

De man met de gitaar bij de ingang van de supermarkt kende mijn
klassiekers  en ik was niet de enige die hij wat troost gaf want het regende
muntgeld in de koffer van zijn gitaar.

Als de net-managers van de publieke omroep waren voorzien van ogen
hadden ze kunnen zien hoe de tot Radio 5 veroordeelden swingend naar
de fietsenrekken togen; in hun ogen het flirtgedrag van weleer.

De illusie brak toen de jongste jeugd aantrad en de muzikant omsingelde.
Met een gegil afgekeken van Justin Bieberfans eisten zij: “Er staat een
paard in de gang.”

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (479) 1 augustus 2018

(Door Marlies)

Komend weekend mag ik weer eens op stap: vier dagen ben ik met een groep van
Musico in Stockholm. Toen ik er twee jaar geleden was om ongeveer dezelfde
tijd was het er 15 graden. We waren veel buiten, heerlijk weer, maar de jas moest
aanblijven. Dat zal nu wel anders zijn…

Twee prachtige voorstellingen staan ons te wachten, in twee al even mooie
theatertjes: het Theater Confidencen en het Drottningholm Slot-theater behoren
tot de oudste-nog-als-theater-in-gebruik-zijnd in Europa, wat zeg ik, ter wereld!

Ik denk overigens niet dat ze in de vroege 18de eeuw al aan airco deden, dus ik
hou er rekening mee dat een waaiertje geen overbodige luxe zal zijn, de hitte is
nog niet uit de lucht en in Scandinavië is het al net zo warm als hier bij ons.

We beginnen met Orfeo, van Christoph Willibald von Gluck. U kent vast wel het
verhaal: Orfeo verliest zijn grote liefde Euridice aan een slangenbeet en besluit
haar in de onderwereld achterna te reizen en te proberen de goden te vermurwen
haar terug te geven. Dat lukt hem in de oude verhalen niet en ook niet bij álle
componisten, maar bij Gluck wèl. Hij weet met zijn gezang Amor zo te raken dat
die een tweede keer toegeeft en het stel gaat een ‘en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig’
tegemoet. In Wiesbaden hadden we in 2016 een hele bijzondere enscenering waarin
Orfeo – geholpen door Amor – zelfmoord pleegt; ook een manier om bij zijn geliefde
in de onderwereld te komen. Die enscenering leverde destijds felle discussies en een
bijzonder gesprek op tussen mij en mijn gasten; ik denk dat de enscenering van
zaterdag een meer traditionele zal zijn. Niettemin is kwaliteit verzekerd in de
handen van dirigent Arnold Östman, specialist voor dit repertoire…

Lollig detail over Theater Confidencen? De naam komt van een speciaal
geprepareerde tafel: de tafel werd in de kelder van de grote zaal gedekt, en via
een ingenieus systeem omhoog gehesen. Op die manier hadden de gasten geen
bedienden rond zich, die hun roddel en vertrouwelijke (confidentiële, vat u ‘m?)
praat af konden luisteren. Een vondst voor die tijd. Met social media zou je er
in deze tijd niet meer mee weg komen… Wat zullen die bedienden gebaald hebben…

In Drottningholm gaan we naar ‘Pygmalion’, een korte ballet-opera van Jean
Philippe Rameau. Van choreografie voorzien door een Japanner: Saburo
Teshigawara. Ik ben heel benieuwd, dat zou wel eens een prachtige voorstelling
kunnen  worden. Als het goed gedaan wordt is er niks zo mooi als de combinatie
van hedendaagse choreografie en oude muziek. Op de een of andere wonderlijke
manier is dat een gouden combinatie.

En u kent het verhaal van Pygmalion? De beeldhouwer Pygmalion maakt een
beeld dat zo mooi is dat hij er verliefd op wordt. Na enige verwikkelingen krijgt
Pygmalion zijn zin: het beeld wordt tot leven gewekt. Als het u helpt: de
musical ‘My fair lady’ is losjes op dit gegeven gebaseerd.

Ik laad voor u de mooiste ‘Che faro’ aller tijden op, zowel qua beeld, als qua
geluid. Dame Janet Baker zingt fantastisch hier en de beelden zijn van een
tederheid die tijdloos is en blijft ontroeren.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De huilende meneer en de BN’er 31 juli 2018

Er belde een meneer naar de redactie. Hij had op Omroep Brabant gelezen dat
Johan Vlemmix in zijn huis Soestdijk II in Eindhoven een diner gaat
organiseren. Daar kun je je voor aanmelden.

Voor wie hem niet kent: Johan Vlemmix is de man die dankzij een
onuitputtelijke creativiteit en commercieel inzicht BN’er van beroep is
geworden. Dat kan ik wel waarderen.

De meneer vertelde me dat hij als kind met Johan in dezelfde Eindhovense
buurt was opgegroeid. Ze hadden een oude kinderwagen en daar haalden ze
samen oude kranten mee op.

De man had Johan 55 jaar niet meer gezien en zou hem zo graag nog eens
ontmoeten.

Ik stelde hem voor dat hij zich dan inschreef voor het diner. Maar dat was niet
zijn bedoeling. Bovendien hoorde ik zijn vrouw op de achtergrond roepen dat
in het weekend waarop Vlemmix zijn gasten ontvangt haar verjaardag zou
worden gevierd.

De beller raakte plotseling emotioneel. Hij begon te huilen. Op zo’n moment
wordt mijn zachte kant geactiveerd en haal ik alles uit de kast om iemand te
troosten. Ik bood hem aan dat ik Vlemmix zou bellen om te vragen of hij iets
voelde voor een ontmoeting met de man.  Aan de andere kant van de lijn ging
het huilen over in gierend janken.

Nadat hij was bedaard stelde ik voor dat ik Vlemmix zijn telefoonnummer zou
geven. Zijn vrouw riep op de achtergrond getallen die hij herhaalde. Door de
emotie in zijn stem moest ik goed luisteren. Toen ik de volgorde van de cijfers
blijkbaar niet goed had ging hij zich verontschuldigen. Hij had zijn gebit niet
in en daarom was hij moeilijk te verstaan. Maar het kwam goed. Vijf minuten
later had ik van een enthousiaste Vlemmix de toezegging dat hij de man zou
bellen.

Ik bracht de meneer zelf het goede nieuws, eigenlijk om hem een beetje voor
te bereiden dat BN’er Johan zijn oude speelmakker niet was vergeten en
contact zou opnemen. We hebben er samen een potje om gejankt aan de
telefoon.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Goedkope knakworsten zijn nog geen duurkoop 27 juli 2018

De supermarktmedewerker had een echtpaar in zijn kielzog.

“Kijk”, zei hij, “hier hangen ze”. Hij wees met een wijds gebaar naar de chorizo-, cervelaat-
en andere droge worsten.

“Neije”, zei de vrouw teleurgesteld. “Da zin gin knakworsten”.

Ze had een punt. Probeer maar eens een chorizo te knakken.

Er ontspon zich een gesprek dat er toe leidde dat er bij de winkelmedewerker een lampje
ging branden. Hij zette de pas er in en het echtpaar volgde hem.

Een minuut of tien later zag ik de man en de vrouw voor mij bij de kassa. Over de
hoofden van iedereen riep zij tegen een ander stel, twee kassa’s verderop:
“We hebbe ze gevonde”. Ze hield een pot knakworsten omhoog.

“En ze zijn goedkoper dan die we normaal hebben”, voegde ze er triomfantelijk aan toe.

De man van het andere stel keek bedenkelijk.

“Zijn da wel goeie? Ge wit toch dat goedkoop geen duurkoop is hé”, riep hij.

Om uit te leggen wat goeie zijn balde hij zijn vuist waarmee hij een denkbeeldige
knakworst vast hield.  Hij maakte vervolgens een flinke knikkende beweging
met die vuist. “As ge dit doet moet ie al knakken”,  riep hij.

Ik zag de vrouw naar haar pot knakworsten kijken en deed voor de zekerheid
een stapje terug.

  1. Laurent Bruning (reply)

    29 juli 2018 at 00:01

    Terwjl goedkoop natuurlijk wel duurkoop zou moeten kunnen zijn 😀

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De slimme citymarketeers 25 juli 2018

De citymarketeers van Eindhoven zijn er in geslaagd twee ton extra uit de bijna
lege zakken van de gemeente te kloppen. Want er moeten meer toeristen naar
de stad komen.

Ik vind het een knappe prestatie van die citymarketeers als je bedenkt dat
Eindhoven tientallen miljoenen zorggeld tekort komt waardoor met name
de hulpbehoevende medemens de komende jaren het ergste moet vrezen.
Bovendien zullen zij en alle andere inwoners van de stad meer belasting
moeten betalen om te voorkomen dat we nog verder afglijden.

Dus als je dan  extra geld krijgt dan heb je je PR goed voor elkaar.

Ik doe daar verder niet cynisch over want meer toeristen betekent meer
inkomsten voor de stad en dat kan maar zo tot een positief saldo leiden.
Meer toeristen kan ook nadelen hebben, maar het heeft er alle schijn van
dat de cohorten die dagelijks door Amsterdam trekken nog niet Eindhoven
zullen aandoen.

Nog niet, want één van de middelen die de marketeers gaan inzetten is
een magazine. Eindhoven kennende wordt dat een glossy waar je je vingers
bij aflikt. Dat magazine wordt uitgedeeld aan vertrekkende reizigers op
Eindhoven Airport. Met name aan reizigers die onze stad links hebben
laten liggen omdat ze die vooral een hinderlijke tussenstop vinden op hun
reis naar de wiethoofdstad van Europa, Amsterdam.

Stel je woont in Eindhoven en je wilt een paar dagen naar Barcelona. Je
neemt het vliegtuig want dat is goedkoper dan de trein en vliegt naar
Gerona. Daar neem je de pendelbus naar de Catalaanse hoofdstad.

Na drie vermoeiende dagen op de Ramblas zak je op een stoeltje op het
vliegveld in Gerona in afwachting van het vliegtuig naar huis.

Net als je verdiept bent in de laatste reacties op de foto’s van je uitstapje die
je gedeeld hebt op Facebook, drukt een jongedame jou een papieren
magazine in de hand dat reclame maakt voor Gerona. Want, zo blijkt, daar
is ook van alles te beleven (Gotische kathedralen, oude stadsmuren, en
interessante oude Joodse wijken).

Wat doe je dan met dat magazine? Meenemen en bewaren totdat je weer
eens een keer naar Barcelona gaat? Ga je dat dan thuis doorbladeren en
besluit je dan voortaan eerst naar Gerona te gaan en je dan pas over te geven
aan de verleidingen van Barcelona waar je met je gedachten al weken bent.

Ik weet het niet. Als ik eenmaal een reisdoel heb wil ik daar zo snel mogelijk
naar toe. Toch zegt iets in mij dat de marketeers van Eindhoven er in gaan
slagen die toeristenstroom een dag of wat op te houden. Wie voor twee ton
veren van een kale klip kan plukken heeft bewezen tot grootse dingen in
staat te zijn.

 

  1. Paul (reply)

    29 juli 2018 at 12:32

    In Enschede, of all places, werkt het hoor, die citymarketing. Er kwamen twee joekels van hotels bij wat een verdriedubbeling van de hotelkamers betekende. En de boel zit elk weekend goed vol. En onze markt bestaat bij de gratie van de vele Duitse toeristen!

    Ik ben, als toerist, in Eindhoven geweest en vind dat de stad meer toeristen verdient!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (478) 24 juli 2018

(Door Marlies)

Laten we tijdens deze gloeiend hete zomerdagen eens een koeler onderwerp
aansnijden: een festival in november. De grijze maand november, de maand
dat de zomer lang geleden is en de lente nog ver weg. De maand die niet
doorsneden wordt door feesten. De mistige maand, waarin je ’s morgens de
kleine mistdruppeltjes in je wimpers hebt hangen als je van je fiets afstapt
en je baalt dat je handschoenen nog in het gangkastje liggen… Gaat het al
beter met de hittegolven die over u heenslaan dezer dagen of moet ik nog
even doorgaan?

November is niet mijn maand, ik zoek die maand altijd bezigheden die mij
afleiden van de almaar korter wordende dagen en almaar toenemende
kou… Oktober biedt nog alternatieven, die enkele warme dag en de
herfstkleuren. En december biedt kerst (niet dat ik dol ben op kerst, maar
dan is er afleiding) en in januari ben ik jarig en mag ik meestal een weekje
naar de zon en eind januari mag het fietslicht ’s morgens en ’s avonds weer
uit. Maar november…. Bleeeehhhhh!

Vandaar dat ik u even het Brabantse festival ‘Novembermusic 2018
aanbeveel. Aangezien het thema dit jaar veel vocale beloften inhoudt is
het natuurlijk extra leuk!   Van 2 tot en met 11 november in Den Bosch.
Veel fijne Jazz, veel hedendaags vocaal werk en een paar mooie
ouwetjes-in-nieuwe-jasjes. Echt zo’n week om je onder te dompelen in
onze Brabantse hoofdstad met lekker eten, een goed hotel, een leuke kroeg
en veel, heel veel muziek! En als-ie om is, is het alweer 12 november….

 

  1. Laurent Bruning (reply)

    26 juli 2018 at 18:08

    Terwijl het enige voordeel dat een stad als Eindhoven boven Amsterdam heeft nu juist is dat het er een stuk rustiger is. Koninginnedag is al verkloot sinds een of andere maniak bedacht heeft dat Eindhiven de dance-hoofdstad van Nederland moest worden, het ergste soort geluid dat muziek wordt genoemd.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hitteplan 24 juli 2018

(Door Ab Klaassens)

Tot mijn geruststelling las ik maandag in NRC Handelsblad dat
Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu het
Nationaal Hitteplan heeft geactiveerd.

Vermoedelijk betekent dit dat de diensthoofden gezamenlijk
hebben besloten de stropdas voor onbepaalde tijd af te leggen
en voor de werklunch een ijsje te declareren in plaats van
‘un plat du jour’ met tong en kreeft in een deftig Haags
etablissement.

Geheel gratis krijgen hoog bejaarden zoals Eef en ik het
advies om ver te blijven van lichamelijke inspanningen en
dat terwijl we net hadden besloten om deze week onze voortuin
tot een halve meter diep om te spitten.

Het beste is om stil te blijven liggen om vast te wennen aan
de temperatuur in het crematorium.

Het is mooi dat er een Nationaal Hitteplan bestaat.
Je krijgt in Nederland best veel terug voor je belastingcenten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *