Ik zou bijna rooms worden . . . 18 september 2018

In de loop der jaren hebben veel mensen de Rooms-Katholieke kerk de rug
toegekeerd. Zoveel dat er nu overal kerken worden gesloten.  De meeste
mensen deden dat zonder er al te veel ruchtbaarheid aan te geven. Ze stopten
– vaak na een lange worsteling – met bidden, met kerkbezoek en uiteindelijk
met geloven. Ik ken mensen die braken met de kerk omdat haar daden  hun
geloof in een rechtvaardige God in de weg stond.

Onder meer de misbruikschandalen – met als meest recente onthulling dat
ook Nederlandse kerkleiders die onder het tapijt hebben geveegd – heeft nu
twee bekende Nederlanders er toe gedwongen hun band met de Rooms-
Katholieke kerk te breken: VVD coryfee Klaas Dijkhoff en musicalproducer
Albert Verlinde. In tegenstelling tot die duizenden anonieme Nederlanders die
vaak met een bezwaard gemoed uit de kerk stapten komen deze twee mensen
met hun verhaal in de krant.

Dijkhoff verliet de kerk definitief na een polemiek met bisschop Eijk. Inzet
was het feit dat Dijkhoff eigenlijk vond dat de kerk een a-sociale bende is en
dat mensen heel goed sociaal kunnen zijn zonder kerk. Hij schreef onder meer
aan de bisschop: “Ik wil u er alleen wel op wijzen dat waar uw kerken leeg
zijn,
het sociale in de samenleving is gebleven. Dat de mensen, die vroeger in
naam
van uw kerk liefdevol voor anderen klaar stonden, dat nog steeds
staan. Alleen
steeds minder in naam van uw kerk. Dat u deze lieve mensen
zelf vakkundig
uw kerk uitgejaagd heeft”.

En dat zegt één van de kopstukken van de VVD, de partij die met de
afschaffing van de dividendbelasting de grootste sociale spanning sinds lange
tijd veroorzaakt. De partij die er voor zorgt dat de kloof tussen politiek en het
maatschappelijk middenveld groter en groter wordt in plaats van liefdevol
klaar te staan voor anderen.

Bah.

En dan Albert Verlinde. Dat is de man die als Neerlands roddelkoning
jarenlang mensen in hun privacy heeft aangerand. Ik zou bijna katholiek
worden nu ik zeker weet dat die twee zijn opgestapt.

 

  1. Sante (reply)

    18 september 2018 at 08:33

    De belangrijkste reden om uit welk geloof dan ook ter stappen vind ik: de georganiseerde godsdienst heeft altijd en overal uitsluitend geleid tot onmin en het grootste deel van alle oorlogen. Hoe geloviger, hoe gruwelijker. Nog een reden: er bestaat geen opperwezen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een hele fijne dag 12 september 2018

Het is een veelbesproken onderwerp: kassameisjes die je eindeloos veel dingetjes aanbieden.
Ik kom niet graag in supermarkten waar ik tijdens het inpakken van mijn boodschappen het
meisje drie keer nee moet verkopen. Ik krijg er zo’n ongemakkelijk gevoel bij.

Ik heb een keer bij het begin van de loopband tegen het kassameisje gezegd dat ik alleen de
rekening wilde. Maar dat meisje was zo geprogrammeerd dat ze desondanks vroeg of ik
koopzegels, zegeltjes voor een spaaractie en de kassabon wilde. Ik antwoordde drie keer nee,
maar nu had ik het gevoel dat dat niet doordrong en ik voelde me minder schuldig.

Deze week probeerde ik het weer eens met een vriendelijk gezicht. Jawel, dat heb ik wel. Ik zei
tegen het meisje dat ik behalve de boodschappen niets anders wilde.

Dit keer had ik een alerte. “Wilt u dan ook niet mijn wens voor een fijne dag”? vroeg ze.

“Heel graag”, antwoordde ik snel en ik wenste haar ook een hele fijne dag.

  1. Laurent (reply)

    13 september 2018 at 21:33

    Haha dat was een bijdehandje

  2. Wieneke (reply)

    14 september 2018 at 14:53

    Ach, en dat meisje zit dan de hele dag dat stomme bliepwerk te doen. Ze verdient een leukere baan.

  3. karin r. (reply)

    16 september 2018 at 18:28

    ik zou denken dat ze het zelf ook niet zo leuk vinden om het herhaaldelijk te vragen…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op de eerste rij bij de verwarde man 8 september 2018

Je hoort er in de media wel eens over. Verwarde mannen. Je ziet wel eens
mensen in de stad lopen die voor zich uit lopen te schreeuwen. Zouden ze dat
zijn?

Vannacht om half drie werd ik wakker. In de verte hoorde ik iemand met een
schorre stem roepen: NIET DOEN. NIET DOEN! Het ritme leek op dat van
een kerkklok waarnaar ik luister als ik midden in de nacht wakker word en
geen zin heb op de wekker te kijken. NIET DOEN. NIET DOEN!

Naarmate ik verder ontwaakte kwam het geluid dichterbij. Het kwam wel heel
dichtbij. Ik dacht aan de laatste keer dat ik een schreeuwend mens in nood te
hulp schoot. Toen beet hij mij toe: flikker op, zie je niet dat ik aan het bellen
ben.

De hulpkreten werden sterker en ik toog naar het balkon. Stel dat er iemand
werd vermoord, dan diende ik toch de politie te bellen nu het nog kan en de
agenten niet staken. Buiten zag ik dat anderen al hadden gebeld. Er stonden
drie politieauto’s en aan het eind van de straat kwam een ziekenauto aanrijden.

Het geluid van de schreeuwende man kwam uit de richting van de voorgevel
van de voormalige school tegenover ons huis. Daar wonen nu kunstenaars.
Het had gekund dat ik getuige was geweest van een kunstproject met mezelf
op de eerste rij, maar gelet op het tijdstip sloot ik dat uit. NIET DOEN. NIET
DOEN! klonk het onophoudelijk.

Achter de struiken voor het schoolgebouw zag ik de groengele kleuren van de
werkpakken van politiemensen. Lichtjes gingen heer en weer tussen de
bladeren. Ambulancebroeders reden een brancard achter de struiken. Er was
veel beweging.

Na een paar minuten werd het geschreeuw minder en hoorde ik de
hulpverleners. Ik ving woorden op als coke en Annaziekenhuis. Ze vertelden
de man dat hij rustig moest blijven liggen en dat alles goed zou komen.
Uiteindelijk kwam de brancard tevoorschijn met daarop een zwak
schreeuwende man. De stoet zette zich in beweging en de nacht vervolgde zijn
duistere pad alsof er niks gebeurd was.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maar het land mag niet plat . . . 7 september 2018

Altijd als ik verhalen lees over volksopstanden in verre landen denk ik: hoe zit
dat nou? Krijgen al die mensen zomaar vrij van hun baas om overdag de straat
op te gaan?

In Nederland ziet een baas je aankomen als je zegt: morgen ben ik er niet
want ik ga demonstreren op het Malieveld. Misschien hebben in al die andere
landen mensen tijd omdat ze geen werk hebben of kleine zelfstandige zijn
zonder baas. Ik weet het niet.

Bij die protesten overzee vallen vaak doden. Dat maakt wel dat ik respect heb
voor de demonstranten. Ze proberen met gevaar voor eigen leven betere
levensomstandigheden te bereiken.

Zoals in het Zuid-Iraakse Basra. Daar gaan al dagenlang duizenden mensen de
straat op om te protesteren. De directe aanleiding is het feit dat mensen ziek
zijn geworden van vervuild drinkwater maar als ik het goed begrijp richten de
protesten zich tegen het overheidsbeleid in het algemeen.

Kom daar in Nederland eens om. Gisteren riepen ontevreden onderwijzers in
een open brief in het AD  op om actie te voeren. De twee miljard euro die de
afschaffing van de dividendbelasting kost kan volgens de onderwijzers beter
worden gebruikt voor meer onderwijzers, betere betaling van
zorgmedewerkers, meer politie en betere spullen voor ons leger.

Daar ben ik het mee eens. De afschaffing van die belasting stond in geen enkel
verkiezingsprogramma en is ondemocratisch tot stand gekomen. Het is mooi
dat onderwijzers nu proberen een opstand tegen het grootkapitaal te
organiseren. Maar dan hoor ik één van de leiders (een Brabander, juichend
met zijn handen in zijn zakken) zeggen dat het niet de bedoeling is dat het
hele land plat gaat, want niemand mag er last van hebben. Wat dan, dacht ik.

Twee dagen volstrekte chaos en je hebt de rest van je leven meer geld voor
mensen met een baan die daadwerkelijk het welzijn van de hele Nederlandse
bevolking dient.

Maar ja, dan moet je wel vrij krijgen van je baas.

  1. Irene (reply)

    9 september 2018 at 17:02

    En bereid zijn te worden neergeschoten misschien? Dat is meteen weer zowat.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tsjonge jonge: middelbare scholieren hebben het moeilijker 5 september 2018

Alle media melden vanmorgen dat middelbare scholieren vinden dat ze zwaar onder druk staan.
Ze baseren zich op het rapport “Gezondheid en welzijn van jongeren in Nederland” dat op gezag
van diverse gerenommeerde instituten is  gepubliceerd. 

“Jezus”, riep een collega, “dat roepen middelbare scholen toch al door de eeuwen heen”.
Ik vond dat een ter zake doende opmerking. 

In één van de artikelen lees ik dat de kinderen van tegenwoordig ondanks al die druk minder
psychische problemen hebben dan de kinderen van vroeger. Ze roken minder, drinken wel
stevig en gebruiken minder vaak een condoom. Bovendien hebben ze volgens de onderzoekers
een betere relatie met hun ouders dan kinderen van vroeger. 

Waarom voelen ze dan toch meer druk. Er schijnt op school meer verwacht te worden en alle
ouders schijnen te willen dat hun zoon of dochter minister van Buitenlandse Zaken wordt
Om maar eens een lucratieve baan te noemen. 

Ik ben een kind van vroeger. Mijn middelbareschooltijd was eind jaren zestig. Ik loop de
onderzoeksresultaten even na. Wij rookten als ketters, er waren zelfs twee meisjes in de klas
die al stickies rookten. Wij zopen als ketellappers. Wij hadden geen tinder waardoor wij
meisjes of jongens konden swipen alsof we een kist kersen sorteerden op eetbare exemplaren
en exemplaren waar een vlekje op zat. De vijver waaruit wij verkering visten was
alleen de school, de buurt en – als je ouders je al toestemming gaven – de discotheek 0.0.
En in die vijver gooiden alle jongens hun hengeltje uit. 

Condooms lagen nog niet in de supermarkt en die kocht je met bonzend hart  bij de drogist
die ook je ouders kende. Je kwam uiteindelijk toch vaker met een zak trekdrop naar buiten
dan met een pakje Durex. 

Wij moesten ook presteren want onze ouders hadden de herinneringen van de oorlog nog
in hun geest. Wij moesten ervoor zorgen dat er nooit meer oorlog kwam, terwijl de Rus aan
de poorten rammelde. Hoe zwaar is dat voor een puistenkop met vet haar tot op de schouders? 

Als wij met een vriendje een potje Stratego wilden spelen moesten wij door weer en wind op
de fiets naar zijn huis. Nu kruip je achter je computer en game je samen met iemand die drie
kilometer verderop zit. Daarbij kun je de zak chips in je eentje opeten. 

Eén van de symptomen van de toegenomen druk is dat tussen 1995 en 2016 de uitgaven
aan huiswerkbegeleiding, bijles en examentraining volgens het CBS bijna verachtvoudigd.
In mijn tijd spijkerde de vader van een vriendje mij in de avonduren bij op het gebied van
wiskunde. Daar werd niet voor betaald. 

Die symptomen wijzen volgens mij maar op één ding. Sinds de jaren negentig nam de
individualisering toe. Ieder voor zich en God voor ons allen. Steeds meer handige
Tedjes van Es zagen brood in huiswerkbegeleiding en andere zaken die vroeger gewoon
door de ouders werden gedaan. Die ouders vonden het maar wat fijn dat ze hun kinderen
niet op hun huid hoefden zitten omdat ze niks van rekenen of taal begrepen en in plaats
daarvan aan een betere relatie met hun kroost konden bouwen. 

  1. Wieneke (reply)

    8 september 2018 at 10:16

    Genoten van dit logje, Jan. Ergens troost het me gewoon 🙂

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (482) 5 september 2018

(Door Marlies)

Kennudat? Dat je, ééns een zanger, altijd een zanger blijft, ook als je niet meer
echt zingt? Ik val weer eens met de deur in huis, sorry, ik leg het uit.  Ik dacht
deze gedachte deze week toen een van mijn collega’s een opmerking maakte
over klassieke muziek. Op mijn ‘hoofdwerk’ (secretaresse zijn bij een
overheidsorganisatie) worden dat soort opmerkingen niet vaak gemaakt, dus
je moet ze koesteren…

Ik was kaartjes aan het snijden op een snijmachine en onregelmatig maakte
het vlijmscherpe mes een guillotine-achtig geluid. Ik stond al grinnikend aan
de finale van Poulenc’s  ‘Dialogue des Carmelites’ te denken, toen een collega,
eveneens grinnikend, opmerkte, “zeg kan dat niet in de maat… ?” Dat was
mijn opening. Ik vertelde over de bijzonder intrigerende en lugubere finale uit
de enige opera die Francis Poulenc ooit schreef: de zusters uit het klooster
worden een voor een afgevoerd naar de guillotine en Poulenc heeft bijzonder
huiveringwekkend de val van het mes in deze finale verwerkt. Ik hoorde het
stuk ooit terwijl ik in de auto zat en heb de auto stilgezet op een bospad. Ik
kon niet  verder rijden, maar ik kon de radio ook niet uitzetten.

Ik laad een filmpje op waarin de enscenering niet heel erg plastisch is, maar
de val van het blok wel heel duidelijk wordt weergegeven. Er zijn ‘plastischer’
filmpjes, kijk maar op YouTube.

Dat is een lugubere aanleiding tot deze overpeinzingen, meestal zijn de
aanleidingen leuker, dat u zich geen zorgen maakt over mijn geestelijk
welzijn…

Ik kan geen trap oplopen zonder als ik boven ben te denken aan het Laudate
Dominum van Mozart. Het was ooit een oefening: loop een trap op, adem in
op weg naar boven en eenmaal boven aangekomen zing je het begin van dit
prachtige stuk uit de Vespers van Mozart. Als je dat kunt zonder ‘bij te
snappen’, vlak voor ‘Dominum’ ben je een goeie (voetnoot: ik kon het niet;
had altijd ruzie met mijn adem bij Mozart).

 

Ik laad een filmpje op van Cecilia Bartoli, heel veel beter wordt het niet.

In een gebouw waar ik ooit werkte had de lift de twee tonen van een
overmatige kwart (dit is er een voor de muziek-theoretische knagers onder u).
Ik kon het niet laten om de noot die erná komt te zingen als ik de lift in stapte.
Collega’s leerden het af mij er verwonderd over aan te kijken. Ze waren
gewend aan deze ‘gesjeesde sopraan’. Gelukkig heeft de lift in het
appartementencomplex waar ik nu woon maar één toon; hetgeen mij er
overigens niet van weerhoudt om die toon als beginnetje voor ‘welk-lieke-dan-
ook’ te gebruiken…

 

Ik laad een filmpje op met Jose Carreras die ‘Maria’ zingt (uit
West Side Story), daar zit die overmatige kwart namelijk in, let een beetje op
en u herkent ‘m, zelfs als u geen muziektheoretisch knagertje bent. Kijken
naar het filmpje drijft me weer tot tranen. Die aandoenlijke, nog jonge
Carreras en het hoofd van dirigent Bernstein, die beseft dat hij hier iets
geweldigs aan het dirigeren is.

Zo zijn er nog veel meer voorbeelden, als ik er weer eens paar leuke bij elkaar
heb, zal ik u daarvan weer op de hoogte brengen.

Affijn, ik zou mezelf niet tot knettergek verklaren, wel tot prettig gestoord, dat
ik overal, maar dan ook echt overal muziek uit kan halen. Dat heeft vaak
ontroerd op momenten dat dat niet heel goed uitkwam, maar het heeft  me
ook door veel crises gesleept.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 september 2018

Curieus vak eigenlijk, mijn vak de journalistiek. Vorige week was er een
steekpartij op Amsterdam CS. De dader was een man die daarvoor schijnbaar
speciaal vanuit Duitsland naar ons land was gereisd. De slachtoffers waren
twee Amerikanen.

Enige tijd later meldden media dat het een terreuraanslag was. Daar valt niks
op af te dingen, zij het dat ik dan bij mezelf denk: wanneer gebruik je aanslag
en wanneer gebruik je daad. Maar dat zullen zich meer vakgenoten hebben
afgevraagd.

In het weekend is er op enkele redacties over nagedacht, want er moet
natuurlijk een follow-up komen, want het publiek wil alles weten.

Het resultaat waren verhalen over het gegeven dat deze aanslag zo weinig
opwinding heeft veroorzaakt. Op de website van NRC las ik diverse
verklaringen. Een hoogleraar van de universiteit zegt: Het mesincident is er
niet een uit de categorie aanslagen zoals werden gepleegd in Parijs,
Manchester en Brussel. Opvallend is dat deze terreurdaad nu een incident heet.

Andere verklaringen zijn dat we er als samenleving er rekening mee houden
dat dit kan gebeuren. Ergens kwam ik het woordje gewenning tegen. En de
politie had niet gefaald, integendeel die had adequaat opgetreden. Er valt dus
niet te namen en shamen.

Er wordt ook geschreven over de vraag hoe het komt dat de media zo rustig
reageren. En dan lees is: Reportages over hoe, bij wijze van spreken, het
‘dagje
Amsterdam voor twee Nederlanders uit Geleen een dramatische
wending’ 
nam, blijven nu achterwege.

Dat laatste intrigeert mij. De dader was geen geradicaliseerde Nederlander,
maar een man uit Duitsland en de slachtoffers waren twee Amerikanen. Dat
roept in ons land minder emoties op en emoties zijn een belangrijke drijfveer
in de hedendaagse journalistiek.

Ik vind dat je zaken niet groter moet maken dan ze zijn. Toch blijf ik het
wonderlijk vinden dat het erger wordt als  je in Geleen huilende
buurtbewoners kunt laten vertellen dat de slachtoffers zulke aardige mensen
zijn die geen vlieg kwaad deden.

Werkend in de journalistiek kan ik het rationeel allemaal plaatsen, maar ik
ben blij dat ik soms ook nog een verbaasde nieuwsconsument kan zijn want
anders word ik net zo afgestompt als die mensen die schijnbaar niet meer
verblikken of verblozen bij een terroristische steekpartij.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

E-reader 1 september 2018

(Door Ab Klaassens)

Om mijn vakantiebagage te verlichten kocht ik een E-reader, veronderstellend
dat ik met enkele drukken op knopjes een zeer gevarieerd boekenaanbod in
huis zou kunnen halen.

Om het gestelde doel te bereiken moest ik eerst de gebruiksaanwijzing lezen,
maar die zat in de e-reader en zonder gebruiksaanwijzing kon ik de
gebruiksaanwijzing niet vinden.

De website van de boekwinkel waar ik de e-reader had gekocht meldde dat je
altijd zou worden geholpen als je problemen had met je e-reader. Ik maakte
een lijstje van boeken die ik op mijn e-reader wilde hebben en spoedde mij
naar de klantenservice van de boekwinkel. Ik werd weggestuurd omdat ik
geen account had.

Mijn echtgenote tikte wat toetsen aan op haar laptop en zowaar; opeens had ik
een account.

Gewapend met de accountgegevens beklom Ik opnieuw de heuvelen van de
klantenservice. Daar hadden de personeelsleden nooit een klant getroffen die
vroeg of er iemand een lijstje boeken op zijn e-reader kon zetten, maar er liep
wel iemand rond in de zaak die dat varkentje kon wassen.

Toen het karwei was voltooid wilde ik afrekenen met mijn pinpas. Dat kon
niet; ik moest het geld ter plekke overmaken naar de bank en wel via mijn
e-reader. Helaas, ook voor  tele-bankieren via mijn computer schieten  mijn
verstandelijke vermogens te kort. Maar de slimmerik die mij eerder had
geholpen leverde ook weer de oplossing. Hij maakte een boekenbon met de
waarde van het verschuldigde bedrag en met die boekenbon kon hij via mijn
e-reader mijn rekening betalen.

Als ik kan doordringen tot de gebruiksaanwijzing kan ik die boeken misschien
ook lezen.

  1. marlies (reply)

    1 september 2018 at 15:53

    hou nog even vol Ab, hulp is onderweg. Welkom in het digitale tijdperk!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar de lokale journalistiek 31 augustus 2018

Mijn journalistieke loopbaan begon ik halverwege de jaren zeventig in
Barneveld bij de Barneveldse Krant. Lokale journalistiek pur sang.  Er is in die
jaren veel veranderd in mijn vak. De computer en internet zetten mijn
beroepswereld op z’n kop. Nu via social media iedereen journalistje speelt is
de geest uit de fles.

Ik probeer mee te groeien en toch iets van de oude waarden te behouden.
Gelukkig werk ik in een professionele omgeving met collega’s die met dezelfde
dingen worstelen als ik, maar die wel de verantwoordelijkheid voelen
waardoor de would-be journalisten op Facebook  niet gehinderd worden, We
bedrijven nu regionale journalistiek en gelet op de omvang van het publiek dat
we bedienen doen we dat goed. Van een abonneebestand van tienduizend
mensen in de jaren zeventig naar twintig miljoen pageviews per maand anno
2018 is een stap die ik ruim veertig jaar geleden niet had voorzien.

In mijn hart is er altijd een warm plekje gebleven voor de puur lokale
journalistiek. Ik heb erg genoten van de vier maanden die ik eind vorig
jaar/begin dit jaar was gedetacheerd bij Omroep Meierij, de nieuwe lokale
omroep voor Veghel, Schijndel en Sint-Oedenrode. Daar was ik
hoofdredacteur van zo’n zeventig enthousiaste vrijwilligers.

En dat verhaal krijgt een vervolg. Vanaf half oktober ga ik ruim een jaar terug
naar Schijndel. Omroep Brabant heeft plannen om meer samen te werken met
lokale omroepen en ik krijg de tijd om te onderzoeken wat op lokaal niveau
nou eigenlijk de mogelijkheden zijn.

Ik ga dat combineren met mijn taak als provincieredacteur voor Omroep
Brabant. Daar krijg ik nu meer armslag voor. Dat vind ik belangrijk want in
tegenstelling tot wat veel mensen denken zijn de besluiten die in de toren in
Den Bosch worden genomen uitermate belangrijk. Denk maar eens aan de
milieumaatregelen met betrekking tot de veehouderij, de energietransitie,
gemeentelijke herindelingen, windmolens in West-Brabant, subsidies voor
kunstinstellingen, waar worden wel en niet huizen gebouwd en het behoud
van Brabants erfgoed. En zoiets emotioneels als de vraag of er nou wel of geen
verwilderde katten mogen worden afgeschoten.

Kortom ik krijg een uitdagende en interessante taak zo in de nadagen van
mijn werkend leven.

  1. Laurent (reply)

    31 augustus 2018 at 22:24

    Ik heb ook al allerlei van die nieuwe dingen in mijn nadagen van mijn *kuch* carrière 🙂

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media 27 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

Als redacteur van een krant of omroep krijg je soms te maken met mensen die in een conflict
met de overheid of een werkgever bij alle beroepsinstanties in het ongelijk zijn gesteld.
Hun laatste hoop is de openbaarheid, de publiciteit.

Ik heb ze, bij de krant en bij de omroep dikwijls ontvangen, hun dikke dossiers doorgeploegd
en uiteindelijk op hun adres bezocht om ze te vertellen ‘dat wij – de krant, de omroep – niks
voor ze konden doen doordat wij – de krant, de omroep – niet dieper kunnen graven dan de
instanties die eerder alle bezwaren
hadden weerlegd.

Maar nu zijn Twitter en Facebook de media waarmee de verbitterden de
strijd kunnen voortzetten. Dat komt dan meestal neer op vrij worstelen en kooivechten
waarbij alles is geoorloofd: bedreigingen van burgemeesters of wethouders – ook van hun
kinderen. De sociale media – ik begin te denken aan a-social media – hebben ook een belangrijke
rol gespeeld bij de verkiezing van de schurk Donald Trump tot president van de Verenigde
Staten.  Deze media geven kwaadwilligen de gelegenheid om mensen zo te beïnvloeden dat ze
als blinde kippen achter criminelen als Adolf Hitler aanhollen.

Leuk hoor, zo’n mededeling dat Jan de Vries een nieuwe foto op facebook heeft geplaatst.
Voor mij komt zo’n mededeling uit het riool.

  1. Laurent (reply)

    30 augustus 2018 at 19:19

    Riool, dat is een te negatieve karakterisering van Twitter en Facebook, ongeacht de serieuze problemen die er – zeker met die laatste – ook zijn qua privacy. Hitler werd zonder internet gekozen. Die massa-manipulaties zijn er altijd wel op een of andere manier geweest. Die moeten ook zeker aangepakt worden, daar niet van.

    Tegelijkertijd leren heel veel mensen andere mensen kennen die duizenden kilometers ver weg wonen. Amerikanen leren dat men in Europa veel comfortabeler leeft dan in Amerika, ook als je niet steen rijk bent. dat soort dingen.

    Al mijn goede vrienden en familie leven honderden, duizenden kilometers verderop. Een medium als Facebook is ideaal om op de hoogte met hen te blijven. Ik zou me ernstig geïsoleerd voelen als ik Facebook niet meer had.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *