Wetend dat dat niet kan 22 mei 2018

Het is 25 jaar geleden dat ik voor het eerst naar Oostenrijk ging. Ik weet nog
hoe ik mij verzette toen mijn lief – die ik op dat moment nog maar net kende
– mij er van probeerde te overtuigen hoe geweldig het daar was.

Oostenrijk, een poppetjesland. Ik droomde van verre reizen naar uithoeken
van de wereld. Zij had er een adres waar ze al met haar ouders naar toe ging.
Het echtpaar dat het pension runde waren een soort oom en tante geworden.
Ik zou er met open armen worden ontvangen.

Omdat wij beiden uit een scheiding kwamen en ons budget niet toereikend
was op dat moment mijn dromen na te jagen stapten we in mij oude auto en
reden naar het slaperige dorpje in Tirol.

Mijn Duits is rudimentair, maar dankzij mijn vrouw, koffie, zelfgemaakt gebak
en een obstler brak het ijs tussen mij en de gastvrouw en –heer binnen enkele
minuten. Zij spraken een dialect dat ik na 25 jaar begin te begrijpen. Hôpsôk,
weet ik nu, betekent: das hab ich gesagt.

Het echtpaar, inmiddels de 80 gepasseerd maar nog geen dag ouder dan toen
ik het voor het eerst ontmoette, ontvangt nu alleen nog gasten die, net als wij,
tot de vaste clientèle behoren. Bijna altijd zijn wij de enige gasten, hoewel wij
al lang niet meer als gasten worden gezien, maar als goede vrienden.

In het dorp is bijna niets veranderd. De bevolking bestaat uit vrijwel
uitsluitend boeren en mensen die bij een enorme biochemische fabriek van
Sandoz werken, een dorp verder.

De tijd heeft er stilgestaan. Het echtpaar heeft geen internet, laat staan wifi.
Een week geen contact met de grote wereld, je moet het meemaken om te
begrijpen hoe ontspannend dat is.

Voor het huis staat een bankje van waar af je minstens zestig kilometer ver het
brede dal in kunt kijken. Een bankje waarvan ik wel eens heb gezegd dat het
de enige plek is waar ik volledig tot rust kom.

Sinds die tijd rijden we er jaarlijks heen, zoals vorige week. We wandelen in de
bergen, eten in één van de plaatselijke restaurant dat dankzij de klandizie van
de biochemie de status van gutburgerlich ver is ontstegen, we lezen boeken en
slapen zoals we nergens anders ter wereld slapen. En we nemen ons elk jaar
voor om dat vast te houden als we thuis zijn. Wetend dat dat niet kan.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (472) 21 mei 2018

(Door Marlies)

U moet een beetje opschieten hoor, als u de nieuwe voorstelling van Opera
Zuid, Giuseppe Verdi’s  ‘Un ballo in maschera’ nog wilt zien.

Sorry dat ik niet eerder een stukkie er aan wijdde… ik was er effe niet… ik was
in ons geliefde Oostenrijk, zonder WiFi, zonder internet, zonder kranten,
maar mét echtgenoot, lekker eten en drinken, vier prachtige wandelingen, een
paar lekkere boeken en veel slaap… de ideale vakantie. Bij terugkomst zet ik
facebook open en zie dat de productie al begonnen is. Een speellijstje vindt u
onderaan dit stukkie.

Zin in een oud verhaal hierover?
Ik studeerde in 1989 in Salzburg (een zomer-cursus) en had via een mede-
cursist kaartjes voor de generale repetitie van deze prachtige Verdi-opera, in
het Festspielhaus. Von Karajan zou dirigeren… Het was allemaal te mooi om
waar te zijn. De gebeurtenissen in die week in vogelvlucht: Von Karajan sterft
op de bok tijdens een repetitie voor het Mozartrequiem in de Dom, Salzburg
in rouw én in rep en roer, Georg Solti neemt de directie voor ‘Un ballo’ over.
Hij besluit terecht geen pottenkijkers te willen tijdens de generale, dus
worden de kaartjes ongeldig verklaard.

Vocalies balen…. Of ik mijn geld terug gekregen heb kan ik me niet eens meer
herinneren. De mede-cursist had het onvoorstelbare genoegen er wél bij te
zijn. Hij was figurant en stond op het toneel op het moment dat Gustav III,
koning van Zweden, in 1989 gezongen door Placido Domingo, neergeschoten
(of neergestoken, daar mag ik vanaf wezen…) wordt. Zijn opmerking over
Domingo’s optreden zal ik nooit vergeten: “der Mann stirbt so schön…”

Op YouTube is trouwens de hele opera te vinden met Domingo in de hoofdrol
en inderdaad: hij kan heel mooi sterven….

Ik zocht de oude berichtgeving over deze gebeurtenissen weer eens op en zat
glimlachend de krantenartikelen te lezen.

Het is een geweldig opera trouwens. Verdi moest er een en ander aan
veranderen, vanwege politieke censuur, deed dat knarsetandend en gelukkig
is het verhaal genoeg overeind gebleven om een van de veel gespeelde opera’s
te blijven.

Het verhaal, kort:
Samenzweerders hebben het voorzien op koning Gustav III van Zweden. Zijn
vriend en adviseur Ankaström waarschuwt hem en helderziende madame
Ulrica Arvedson voorspelt ook de ellende. Gustav weigert het gevaar onder
ogen te zien. Hij heeft alleen oog voor Amelia,  Ankaström’s vrouw. De liefde
is wederzijds. Tijdens een ontmoeting tussen Gustav en Amelia, verschijnt
Ankaström. Hij herkent zijn gesluierde vrouw niet en wendt zicht tot Gustav,
die hij wil beschermen tegen de samenzweerders. Om die samenzweerders om
de tuin te leiden, wisselen de heren van kleding. Aangekomen in de stad
richten de samenzweerders zich tot de vermeende koning. Amelia werpt zich
tussenbeide, waardoor haar identiteit onthuld wordt. Ankaström sluit zich aan
bij de vijanden van de koning. Tijdens een gemaskerd bal volgt onafwendbaar
de ontknoping en gaat de voorspelling van madame Arvedson in vervulling.

Hier is het speellijstje:
26 mei, Breda, Chassé Theater
29 mei, Utrecht, Stadsschouwburg
2 juni, Tilburg, Schouwburg
5 juni, Scheveningen, Zuiderstrandtheater
7 juni, Venlo, Theater de Maaspoort
9 juni, Sittard, Schouwburg De Domijnen
12 juni, Hasselt, Cultuurcentrum – semiscenisch
14 juni, Heerlen, Parkstad Limburg Theaters
16 juni, Valkenburg, Openluchttheater – semiscenisch
19 juni, Rotterdam, Schouwburg
21 juni, Zwolle, Zwolse Theaters
30 juni, Bloemendaal, Openluchttheater Caprera – semiscenisch

Uiteraard is er meer informatie te vinden op de website én op de facebook-pagina van Opera Zuid.

In het filmpje de trailer van Opera Zuid, heerlijk: een traditioneel gezette Verdi-opera!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kakelvers 21 mei 2018

(Door Ab Klaassens)

Lang geleden produceerde een  fabrikant van vloerbedekking het ‘kamerbreed
tapijt.’ Twee partijen annexeerden de term: een verdwaalde Brit en de
parlementaire journalistiek. Barry Hughes, voetbaltrainer en beroepslolbroek
In TV-programma’s lanceerde de carnavalshit ‘Heb op mijn kop een
kamerbreed tapijt’ en en een verslaggever van het parlementair gebeuren
noteerde dat ‘een motie kamerbreed was aangenomen.’

Doordat in de journalistiek na-aperij helaas tot de slechte gewoonten behoort
volgden alras op provinciaal niveau ‘statenbreed gedeelde opvattingen’ en
plaatselijk de ‘raadsbrede overtuiging’. Dat krijg je er alleen maar uit met
slaag en loonverlaging.

In andere sectoren van het maatschappelijk en economisch leven kan het
trouwens ook vreemd toegaan. In de supermarkt kom ik op maandag zakjes
‘dagverse sperziebonen’ tegen. Op dinsdag zijn diezelfde zakjes nog steeds
‘dagvers’.

Eieren zijn ook steeds ‘kakelvers’, al liggen ze vele dagen In de schappen. De
term heeft, net als ‘kamerbreed’, ook een bredere betekenis gekregen. Als je
voor het avondmaal een recept in NRC/Handelsblad van 15 mei wil gebruiken
moet je kunnen beschikken over ‘kakelverse tonijn’.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (471) 11 mei 2018

(Door Marlies)

Op deze vrijdag tussen de twee halve finales en de finale van het Eurovisie-
songfestival in los ik het derde en laatste deel van mijn belofte in: u hebt nog
het verhaal te goed over ‘Peter Grimes’, de Britten-opera waarmee het Musico-
gezelschap in Düsseldorf haar reis naar het festival 20e eeuwse opera afsloot,
afgelopen zaterdag.

Moet ik trouwens nog iets zeggen of vinden van het optreden van Waylon
tijdens de halve finale van het Eurovisie Songfestival? Eigenlijk niet hè, het
past alleen in deze contreien als je het criterium ‘vocaal’ hanteert: ik schrijf
over en vind iets van klassieke muziek in het algemeen en van vocále klassieke
muziek in het bijzonder… Ik heb de act even achteraf bekeken op YouTube. Ik
kan het niet opbrengen naar de rest van het Songfestival te kijken, te
lawaaierig, te vals (in alle zinnen van het woord…).

Waylon zong zuiver en goed getimed en hij leek zelf ook te genieten van het
optreden, hetgeen ook een kwaliteit is, met alles wat er rondom hem gespeeld
heeft de afgelopen dagen. Ik kan hem benijden om het  – blijkbaar uit
vermogen – aan- en uit kunnen zetten van het ‘rafeltje’ in zijn stem. Het is
langs het randje, want het lijkt me niet goed voor je stembanden, maar hij
komt ermee weg en bij de mupkes van minder dan drie minuten af en toe zo’n
rafeltje zal wel geen kwaad kunnen. Mijn boodschap aan klassieke zangers:
probeer het niet in een opera- of operetteproductie of tijdens een Liedconcert,
dat doe je waarschijnlijk maar één keer en daarna zit je weer een hele tijd
thuis met gehavende stembanden en een overwerkte zangpedagoog (vraag
maar aan Adèle…).

Het dansje van de bandleden sloeg als k.. op dirk, pardon, als een tang op een
varken, maar het was niet zo erg als men op facebook en andere a-social
media wilde doen geloven. En dat Waylon een arrogante bal is met geweldige
zangkwaliteiten wisten we natuurlijk ook al lang… Bij mij gaat zijn geluid
altijd direct naar mijn hart en daardoor vergeef ik hem zijn arrogante gedrag.

Goed, Vocalies vind weer wat, blijkbaar ben ik terug op de rails…

Peter Grimes, dus…  Een  opera in een proloog en drie akten, met een libretto,
gebaseerd op het gedicht Peter Grimes.

Het verhaal  speelt zich af in een dorp aan de kust van Suffolk ergens in het
midden van de negentiende eeuw. Peter Grimes is een visser, die het niet heel
nauw neemt met de moraal en de wet (Ev’rybody’s got a little outlaw in ‘em,
ha, daar hebben we het linkje naar Waylon…).

Peter Grimes lijkt schuldig aan de dood van een van zijn scheepsjongens; het
lijkt een ongeluk. De driftige Grimes windt zich op over de onwil van de
dorsgenoten en gaat zijn eigenwijze en onafwendbaar dodelijke gang: hij
huurt een nieuwe scheepsjongen, mishandelt die en tijdens een gang in de
storm naar de vissersboot, valt de jongen van een klif. De dorpsgemeenschap
keert zich nu echt tegen Grimes en het kleine beetje goodwill wat hij nog over
had is nu helemaal weg.

De opera eindigt met een verwarde monoloog van Grimes. Hij vaart alleen
weg in een bootje en komt nooit meer terug. In het dorp herneemt iedereen de
dagelijkse gang van zaken alsof er niets gebeurd is…

Grimes is een zware rol die lang niet iedere tenor aan zal kunnen. Hij is niet
‘the good guy’ of de held, hetgeen in de opera de tenor bijna altijd wél is… en
rafeltjes zijn in zijn partij aan de orde van de dag… gevaarlijk dus…

Ik had graag een stukkie van de ‘madscene’ willen opladen, maar vond die wel
op YouTube, maar niet van de tenor die de rol van Grimes dit keer gezongen
heeft: Corby Welch.

Daarom een stukkie van de enscenering uit seizoen 2009-2010. Ik neem maar
even aan dat de Deutsche Oper am Rhein dit keer voor dezelfde enscenering
heeft gekozen.

 

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik zal toch niet de enige zijn die verontwaardigd is 11 mei 2018

De Brabantse media laten op dit moment een amateurfilmpje zien dat
geschoten is in Safaripark De Beekse Bergen in Hilvarenbeek.

Op dat filmpje is te zien hoe een familie midden in het park de auto verlaat om
foto’s te maken van luipaarden. De filmmaker legt het vast en spreekt zijn
verbazing uit over de onwetendheid van het – naar ik meen te horen – Franse
gezin dat volgens de filmer “het concept van het park niet begrijpt”.

Het loopt goed af, totdat het gezin een paar honderd meter verder opnieuw
uitstapt. De achter hen rijdende parkbezoeker blijft ondertussen filmen en zo
zijn we er getuige van dat de luipaarden de man, de vrouw en een kindje
besluipen. Ze kunnen zich  op het nippertje veilig in de auto
terugtrekken.

Als ik dat zie dan vraag ik me af: ben ik nou de enige die boos is op de filmer.
Die had tijd genoeg om het gezin te waarschuwen en het concept van het
park duidelijk te maken. Zelfs als het Fransen zijn moet dat met handen en
voeten of met de claxon te doen zijn. Maar nee, de man met de smartphone in
de hand bleef filmen.

Ik begrijp werkelijk niets van deze types.

LEES DIT: Gezin met kind stapt uit auto in Beekse Bergen en wordt beslopen door jachtluipaarden [VIDEO]

  1. Rene (reply)

    11 mei 2018 at 16:09

    Je bent niet de enige die dit vindt !

  2. Ab Klaassens (reply)

    11 mei 2018 at 21:36

    Journalisten kopen een filmpje dat volgens hun niet gemaakt
    had mogen worden, verspreiden het en roepen vervolgens
    de kijkers op hun verontwaardiging te uiten.

    botsing met een rinoceros moest zij – nog nooit in haar zestigjarig leven een
    druppel alcohol gedronken, een blaasproef afleggen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (470) 9 mei 2018

(Door Marlies)

De reis naar Düsseldorf voor Musico is al weer een p[aar dagen voorbij. De signalen
via facebook zijn dat het een goede reis was, met mooi weer en prachtige voorstellingen.

Zaterdagavond was er weer een ‘double bill’, dit keer in Duisburg (die hebben zo’n prachtig
’plechtig’ operagebouw met van die hoge Griekse zuilen, geweldig!). Weer twee eenakter
‘Ariane’ (door de Duitsers consequent ‘Ariadne’ genoemd) van Boruslav Martinů en
Il Pigmalione’ van Gaetano Donizetti.

Twee voor mij volstrekt onbekende eenakters, volgens mij weinig uitgevoerd.
Dat betekent best effe zoekwerk en inleeswerk. De plot van La Traviata schud
ik uit het hoofd zo uit mijn mouw, maar dit soort eenaktertjes zijn gemeen:
je moet er wat voor doen om ervan te kunnen genieten; dat ‘doen’ is trouwens erg leuk werk…

Daar gaat-ie:
De korte opera ‘Il Pigmalione’ is het eerste podiumwerk van belcanto-meester
Donizetti en vertoont de eerste tekenen van een artistiek drama. Pigmalione
(mocht de titel u bekend voorkomen: ja, George Berard Shaw maakte een bekend
toneelstuk gebaseerd op dit verhaal) haat vrouwen en legt zich toe op de beeldhouwkunst.
Hij maakt een vrouwelijk standbeeld… waarop hij prompt verliefd wordt. Op zijn
smeekbede wekt de liefdesgodin Aphrodite het standbeeld tot leven en Pigmalione
en het beeld worden een gelukkig paar.

Het werk ontstond in 1816 toen Donizetti studeerde bij Padre Mattei in Bologna.
Aha, en nou lees ik waarom ik niet van het bestaan van de opera afwist: Donizetti
was blijkbaar niet tevreden met de eenakter en smeet het ván zich… Later werd het
weer ontdekt en de première was op 13 oktober 1960 in Bergamo.

Ariadne/Ariane

In maar vijf weken componeert Tsjech Boruslav Martinů zijn eenakter over de
Kretenzische prinses Ariadne, haar stiefbroer Minotaurus en de Atheense held
Theseus. Het mythologische verhaal heeft veel kunstenaars geïnspireerd. Bij
Martinů krijgt het thema een diep psychologische dimensie die muzikaal
verbeeld wordt aan de hand van neoclassicistische, neo-barokke en impressionistische
klanken evenals elementen uit jazz en folklore. Ik hou van het vol-vette orkestreren
van Martinů. Hij heeft mooie dingen voor mannenkoor geschreven.

Geniet hieronder in het filmpje even van een leuke intro en toelichting op
de twee producties

I

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hoe een krant de lezer misselijk maakt 9 mei 2018

Er waren tijden – en die liggen nog niet eens zo heel ver achter ons – dat de
media pas over een dodelijk ongeval berichtten als ze zeker wisten dat de
nabestaanden door de politie waren ingelicht. Het argument was dat iedereen
van wie een familielid op die ongeluksweg reed, ongerust zou kunnen worden
bij het lezen van zo’n bericht. En geen journalist wilde iemand ongerust
maken.

Ik vond dat wel een sjieke gang van zaken, maar ik realiseer me dat sinds de
media meer doel zijn geworden dan middel en elke vorm van mededogen is
verdwenen, je wel heel sterk in je schoenen moet staan om de concurrent voor
te laten gaan in de berichtgeving.

In die strijd om aandacht wordt de rol van koppenmakers steeds belangrijker.
Ze moeten op het scherpst van de snede opereren om aandacht te trekken.
Koppen dekken meestal nog wel de lading, maar ze doen me toch ook vaak
denken aan Sam die prachtige sinaasappels aanprijst. Als Moos constateert
dat de vruchten niet te vreten zijn zegt Sam: ze zijn niet om te eten, ze zijn
voor de handel. In tegenstelling tot het dodelijke ongeluk kon zo’n mopje in
mijn jeugd wel. Nu ben ik waarschijnlijk een antisemiet.

Gisteren werd ik geconfronteerd met een kop waar ik echt van dacht: hoe
verzin je het. Een krant kondigde op Twitter een artikel en een filmpje aan van
een mishandeling met de tekst: “Misselijkmakende beelden van . . . .”  Ik vraag
me af of iemand nadenkt bij het maken van zo’n kop. Het betekent in feite dat
hij of zij iets de wereld in stuurt waarvan hij of zij weet dat de lezer er
misselijk van wordt. Ik ben zelden misselijk maar toen het mij vorige week
overkwam vond ik dat buitengewoon onplezierig.

Wedden dat heel veel mensen toch alleen al op grond van die kop het bericht
hebben gelezen. Misschien worden mensen met  veel gevoel in de onderbuik
niet zo snel misselijk.

  1. Ximaar (reply)

    9 mei 2018 at 11:25

    Of zo’n kop stoot me af. Waarom zou ik iets lezen om er misselijk van te worden?

  2. Laurent (reply)

    9 mei 2018 at 20:01

    Zodat je daarna weer extra energie hebt om te gaan schreeuwen over je favoriete haatobject.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Afvalfiets 8 mei 2018

(Door Ab Klaassens)

In NRC Handelsblad stond een bericht over de afvalfiets in het Brabantse
villadorp Waalre. Mijn levenspartner Eef combineerde het woord op het
eerste gezicht met eerdere berichten over bejaarden die moeite hebben met
hun E-bike. Het ging over iets anders.

Het nog zittende college van burgemeester en wethouders Introduceerde een
poosje geleden  de – elektrische – afvalfiets als alternatief voor de door
dieselmotoren aangedreven vuilniswagen. De afvalfiets kwam wel vaker langs
dan de dieselstoker, maar kostte de inwoners dan ook elf euro meer. Per jaar,
zei de wethouder. Per maand ageerde zijn tegenstander waarmee hij de
verkiezingsstrijd om de gemeenteraad in zijn voordeel beslechtte.

Vele jaren eerder besloten gemeenten rond Eindhoven tot invoering van een
gedifferentieerd tarief voor het ophalen van huishoudelijk afval.
Gedifferentieerd + tarief = diftar. Na invoering van dit systeem constateerden
de gemeentebesturen verheugd dat er minder afval werd aangeboden. De
boswachters daarentegen vonden dat er meer afval in de natuur werd
gedumpt.

De doorgaans goed bedeelde inwoners van Waalre, veelal werkzaam in
Eindhoven hebben jarenlang hun vuilniszakken langs de woonstraten in
Eindhoven gezet. Of ze namen ze mee naar de vuilcontainers van Philips, wat
pijnlijk aan het licht kwam toen in de jaren tachtig van de vorige eeuw Philips-
portiers  een stiptheidsactie hielden en daarom ook de kofferbakken van het
personeel controleerden op wat ze binnen brachten.

LEES OOK: Hoe de afvalfiets een dorp op z’n kop zette

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De loodgieter wil hogerop 7 mei 2018

Eén keer per jaar hebben wij de loodgieter over de vloer. Hij komt de leiding
schoonschrobben die vanaf de gootsteen in de keuken naar de afvoerbuis
loopt. Hoewel wij nooit rommel door die leiding spoelen slibt hij
toch dicht. “Dat is in veel appartementen zo”, vertelde de loodgieter. Of hij
wilde zeggen: u bent geen viespeuk.

De vorige twee keren werd het karwei geklaard door dezelfde loodgieter. Toen
ik de eerste keer – op zijn verzoek – vertelde dat ik journalist ben, liep hij leeg
als een gootsteen waarvan net de afvoer gereinigd was. Hij wist namelijk
opvallend veel over een schietpartij waarover wij net hadden bericht. Er was
een kennis van hem gerelateerd aan het slachtoffer.

Dit keer kreeg ik bezoek van een andere loodgieter. Hij had met zijn
voorganger gemeen dat hij praatgraag was. Ik vind het prima, ik hoor graag
goeie verhalen. Terwijl hij met zijn kop in het keukenkastje zat gaf hij mij een
college cryptomunten. Hij had er tot nu toe een bescheiden winst mee
gemaakt. Duizend procent. Maar hij had niet zo veel geïnvesteerd want, zo
leerde ik, cryptomunten koop je alleen met geld dat je eigenlijk niet direct
nodig hebt.

Hij zou graag voor een huisje in het buitenland sparen, maar hij moest de
winst meteen uitgeven anders ging de belasting er mee aan de haal. Ik besloot
dat cryptomunten dus niks voor mij waren.

Hij hoopte een keer een klapper te maken, want ja, hij wilde hogerop. Hij kon
natuurlijk niet zijn hele leven loodgieter blijven.

“Nou”,  zei ik, “volgens mij is er heel veel behoefte aan loodgieters. Veel meer
dan aan hogeropbaantjes. Als loodgieter heb je altijd werk”.  Ik hoorde mijn
vader in mijzelf.

“Dat is waar”,  zei hij. “Vooral als je netjes werkt”.  Hij pakte een doekje en
sopte het keukenkastje uit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (469) 5 mei 2018

(Door Marlies)

Na een moeilijke periode pak ik vandaag de draad weer op. De laatste tijd was
de frequentie van berichtjes  laag, te laag, veel te laag. Het was een lastige tijd
en ik had nauwelijks inspiratie.

Er waren zwaardere zaken te verwerken dan de perikelen van de klassieke
muziek. Ik moest afstand doen van mijn allerbeste vriendin. Een proces dat al
lang geleden, bij mijn weten ergens  in 2011  begonnen was en waarvan we
geen idee hadden hoe lang het zou duren tot de kanker zou winnen.

Een tijd lang deden we net alsof er niks aan de hand was en maakten een
lange neus naar de kanker . . .  Maar ergens vorig jaar augustus was hij voor de
derde keer terug en dit keer definitief. Op 24 april jongstleden overleed ze, te
midden van haar gezin. We deden haar een kleine week later uitgeleide en ik
mocht daar verhalen van onze vriendschap en dat heb ik gedaan.

Geheel in haar geest probeer ik dus de draad weer op te pakken. Ik moest de
muziekreis naar Düsseldorf afzeggen; het zou zomaar hebben kunnen
gebeuren dat de vriendin tijdens of vlak voor die reis zou overlijden en ik
wilde bij haar en haar gezin zijn. Een lieve en zeer deskundige collega-
reisleider nam de reis over en heeft haar eerste twee eenakters in het Theater
van de Oper am Rhein er inmiddels opzitten.

Eerder had ik u beloofd u mee te laten genieten van de plots van de 20-ste-
eeuwse opera’s die het gezelschap in Düsseldorf gaat bekijken. Ik pik plots
hier op, mooie gelegenheid om er weer een beetje in te komen. In de loop van
de stukkies zal ik mijn sprankel wel weer terugvinden…

Gisteren zagen ze in Düsseldorf twee producties: ‘Lénfant et les sortilèges’ en
‘Petruschka’, de een een komische eenakter en de ander een ballet, de een van
Maurice Ravel en de ander van Igor Stravinsky.

Over L’enfant:
Omdat het kind onaardig en tegendraads is moet het voor straf in zijn kamer
blijven. Woedend slaat het de meubels in de kamer kort en klein en kwelt de
kat. „Ik ben boos en vrij!“ roept het triomfantelijk. Maar die triomf duurt niet
lang. Als in een nachtmerrie worden de beschadigde meubels levend en willen
zich wreken op de boosdoener. Zelfs de natuur en haar bewoners bedreigen
het kind. Dat begint te leren dat eigen daden consequenties hebben. Als het
tenslotte medelijden toont met het gewonde eekhoorntje eindigt het gespook,
tenminste… voor nu…

Over Petruschka:
Igor Strawinsky’s ‘Petruschka’ gooit de toeschouwer meteen in het uitgelaten
gedoe van een jaarmarkt, waar een onheilspellend uitziende schurk drie
poppen presenteert. Hij wekt ze met zijn toverkunsten tot leven: de kwetsbare
acrobate Ptitschka, de goedmoedige, on-opgevoede Patap en de streken
uithalende clown Petruschka.

Door hun sadistische meester tentoongesteld en gekweld, verlangen ze alle
drie naar vrijheid, maar het lukt uiteindelijk alleen Petruschka om te vluchten.
In een roes van nieuwe levensvreugde stort hij zich nieuwsgierig in het gewoel
van de jaarmarkt. Maar de vrijheid duurt niet lang…

Strawinsky’s als ballet wordt in de stijl van het Cirque du Soleil gebracht: een
combinatie van animatie en acrobatiek die de natuurwetten lijkt te tarten.
Toneel, animatie, klank en artiesten versmelten tot een ‘live-action-cartoon’
met muziek.

Het filmpje zegt meer over de beide stukken dan ik hier zou kunnen typen. Ze
moeten gisteren een prachtige avond gehad hebben daar in Düsseldorf…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *