Ik weet het nu zeker: boeren hebben het zwaar [FILMPJE] 7 maart 2020

De boeren houden het Brabantse journaille nogal bezig de laatste jaren. We schrijven er veel over.
Over hoe moeilijk die boeren het hebben, over hoe sommige boeren schijt hebben aan alles,
over hoe de meeste boeren van goede wil zijn en over de tractoren waarmee ze protesteren.

Als journalist probeer je je altijd zo goed mogelijk in te leven. Dat valt niet mee als de enige link
die je hebt met een boer je opa is die melkboer was met één paardje. In mijn jeugd verdiende ik
bij met kersenplukken en ik ben door mijn  eerste meisje ontmaagd op de boerderij van haar
vader. Maar daarmee begrijp je nog niets van het boerenleven anno 2020.

Daarom heb ik vandaag een paar lessen gevolgd. Aan het eind van de rit stonden de blaren op
mijn handen, mijn toch al gemankeerde heupen moesten terug op hun plaats geduwd worden
en mijn rug zal eerder dan gepland onder handen genomen moeten worden door
fysiotherapeute Lotte.

Ik weet het nu zeker: boeren hebben het zwaar.

 

Het filmpje is gemaakt door Omroep Meierij-collega Jan van Oort.

 

  1. Wieneke (reply)

    9 maart 2020 at 18:50

    Erg knap gedaan voor een beginneling. Alles is lastig en moeilijk als je het voor het eerst doet. Later lach je erom en doe je hetzelfde zonder er een seconde over na te denken.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De nieuwe politieke werkelijkheid in Brabant 6 maart 2020

Forum voor Democratie wil het vermeende partijkartel in Nederland omverwerpen.
Er waren mensen die bij de komst van de deze beweging visioenen kregen van een
bloedige revolutie. Niet in de laatste plaats omdat leider Thierry Baudet woorden
sprak die werden uitgelegd als het streven naar een blanke suprematie. Woorden die
voor een groot deel van de mensen klonken als: weg met de kleurlingen.

Vooralsnog trekken de aanhangers van Forum niet brandschattend door de straten.
Integendeel. In Limburg en nu ook in mijn eigen provincie Brabant voltrekt zich een
nieuwe politieke werkelijkheid. Geen bloedige, maar een fluwelen revolutie.

In Brabant onderhandelen VVD, CDA, FvD en Lokaal Brabant over een nieuwe coalitie.
De partijen leggen in zo’n geval hun wensenlijstjes naast elkaar en beginnen dan te
onderhandelen. Geven en nemen net zolang tot er een compromis is dat dankzij
taalvaardige spindoctors aan de achterban kan worden uitgelegd.

Nu er een partij aan tafel zit die wordt versleten voor een extreemrechtse beweging gaat
het in het zuiden van Nederland heel anders. Na Limburg hebben nu ook de beoogde
Brabantse coalitiepartijen eerst een lijstje met normen en waarden opgesteld. Een meetlat
waarlangs zij Brabant gaan besturen. Een soort tien geboden, zo van: ge zult niet stelen,
ge zult niet moorden en ge blijft van de buurvrouw af.

De deelname van Forum aan de onderhandelingen heeft er dus toe geleid dat de partijen
vooraf afspreken dat ze zich fatsoenlijk zullen gedragen en alles zullen doen om het belang
van ons, Brabanders, zo goed mogelijk te behartigen. De klimaatontkenners van Forum
hebben er zelfs voor getekend dat ze de klimaatakkoorden zullen uitvoeren. In een provincie
met z’n tientallen Q-koortsslachtoffers en verstikkende stikstofuitstoot was dat ook wel het
minste wat Forum kon doen. Overigens staat er in dezelfde regel wel een voorbehoud. Die
akkoorden moeten dan wel betaalbaar zijn en draagvlak hebben.

Het is wel opvallend dat partijen tevoren zulke afspraken maken. Welbeschouwd is het een
open deur van jewelste en vraag je je af waarom dat niet altijd en bij elke coalitievorming is
gebeurd. Vermoedelijk gebeurde dat niet omdat iedereen er altijd voetstoots van uit ging
dat het in een versnipperd democratisch land logisch is dat je ook de mensen wier partij
niet meeregeert fatsoenlijk behandelt. Het lijkt erop dat met de komst van Forum die
vanzelfsprekendheid er niet meer is. Je moet het nu op papier zetten, zoals ook Mozes de
tien geboden vastlegde.

Forum dendert dus niet met stampende laarzen de bestuurskamers binnen. Forum sluipt
met zalvende teksten binnen, geheel in de stijl van de welbespraakte voorman Thierry Baudet.
Het partijkartel wordt niet omvergeworpen maar van binnen uitgehold. Heel voorzichtig en
heel fatsoenlijk.

  1. Jan de Jong (reply)

    7 maart 2020 at 09:49

    Toeval bestaat niet.
    VVD en CDA willen samenwerken met FvD.
    Het Coranavirus slaat uitgerekend in Brabant onverbiddellijk toe.

    …wie straft er ook alweer onmiddellijk…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: ‘Cosí fan tutte’ 2 maart 2020

In Gent en Antwerpen gaat in april en mei Mozart’s ‘Cosí fan tutte’ weer eens. Sommigen
zeggen Mozart’s beste, de opera waar handeling en aria’s en thematiek het meest evenwichtig
op elkaar afgestemd zijn. Ik vind het altijd moeilijk ‘de beste’ te zoeken; ik vind in iedere
Mozart, Puccini en Verdi zaken die ik ‘mwah’ vind en zaken waar ik opgetogen van wordt.

Verdi’s ‘La Traviata’ bijvoorbeeld: ik roep altijd dat ik niet hou van rollen waarin de diva
in wanhoop de rug van de hand tegen het voorhoofd legt en het slachtoffer is- doe mij
maar een diva die de tenor om zijn oren draait – maar als Violetta dat doet, met die
prachtige aria’s en duetten en finales, dan ben ik óm en eindigt voor mij iedere La
Traviata in tranen.

Ik hou het voor deze blog bij één voorbeeld, anders wordt het te lang.

Mozart’s ‘Cosí’ dus. Opera Gent schrijft: ‘Zoek twee onafscheidelijke liefdesparen.
Stuur de mannen naar de oorlog – maar niet heus. Laat ze vermomd terugkeren en elkaars
geliefde verleiden. Wedden dat het lukt? Nee, dit is geen trailer voor een zoveelste reality
show, maar de centrale opzet van Così fan tutte, de laatste samenwerking tussen
Lorenzo Da Ponte en Wolfgang Amadeus Mozart.’
Knap: de plot in een paar korte zinnen gevangen.

Over Cosí ging het hier nogal eens: er is bijna geen opera die zich zo goed leent voor
moderne ensceneringen, die zo universeel van thematiek is dat je er alle kanten mee uit
kunt en als je besluit het op de ‘oorspronkelijke’ manier te doen, dan is het ook goed.

Ik zag ‘m al in allerlei settingen: in Tourcoing begon het trio tussen Don Alfonso,
Gugielmo en Ferrando in een sauna; ik zat ‘strategisch’ aan de linkerkant op het tweede
balkon te hopen dat de handdoeken af zouden glijden, alle drie de mannen waren
geweldige zangers en mooie mannen, maar het gebeurde niet…

In het stokoude theater Confidencen in Stockholm, deden ze ‘m in het Zweeds en met
tropische temperaturen; beiden werkten vervreemdend, maar ik was toch zodanig geboeid
dat ik vergat dat het bijna 40 graden in de zaal was (in de 18de eeuw hadden ze nog
niet van airco gehoord).

En er was een setting, ik weet niet meer waar, waar de dames Fiordiligi en Dorabella
hun duet op het strand zongen, elkaar insmerend met zonnebrand en op een mobieltje
de portretten van hun gelieven tonend (een tamelijk gevaarlijke combi voor je mobiel
trouwens: zonnebrand en zand, maar dit terzijde).

En allemaal kon het en klopte het: Mozart’s structuren en pointes bleven intact; het
beste bewijs dat zijn Cosí van alle tijden is en ijzersterk.

Dus kort en goed: ga naar Gent of Antwerpen (hieronder vindt u een korte speellijst).
Kweenie welke van de twee steden ik het leukste vind; in Antwerpen kunt u lekker veel
Rubens zien, een paar geweldige restaurants bezoeken en in Gent kunt u mooi nog
even naar het prachtig gerestaureerde Lam Gods in de Sint Baafs Kathedraal gaan
kijken en ook daar is het goed toeven op terrassen en in restaurants.

Gent: 23 en 30 april en 3 mei (de andere voorstellingen zijn uitverkocht en het gaat hard!)
Antwerpen: 9, 12,14, 16, 20, 22 en 24 mei.

In het filmpje het wonderschone ‘Soave sia il vento’, ook al multi-inzetbaar door
zijn universele tekst. Maar pas op: hou het zuiver!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het is vrij bal op het toneel van de Brabantse politiek 1 maart 2020

De problemen om in Brabant een meerderheidsregering te krijgen worden steeds groter.
Zaterdag haakte 50Plus af om als vierde partner mee te doen met VVD, FvD en CDA.
Die drie komen net een mannetje of een vrouwtje tekort om samen een meerderheid te vormen.

De argumenten van 50Plus om die rechtse coalitie toch niet in het zadel te helpen zijn divers.
Belangrijkste is dat de ouderenpartij zich nog te jong voelt om nu al bestuursverantwoordelijkheid
te dragen. Dat vind ik een drogreden. 50Plus heeft de afgelopen maanden in elke vergadering
van Provinciale Staten tegen de beoogde nieuwe coalitie aangeschurkt. Daarbij kwam nog dat
50Plus niet per se een gedeputeerde hoefde te leveren. Een ideale partner dus voor die andere
drie, die elkaar dan met elk twee gedeputeerden en steun van de ouderenpartij in evenwicht
zouden kunnen houden.

50Plus hoefde alleen maar één wens uit het verkiezingsprogramma in het nieuwe bestuursakkoord
te fietsen en verder gedoogsteun te leveren. Daar is verder weinig bestuursmoed voor nodig.
Maar nee, de partij doet het niet. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de provinciale
afdeling door het landelijk bestuur is teruggefloten. Dat heeft al een geschiedenis van vallen en
opstaan en wil vast niet meegesleurd worden als in Brabant uiteindelijk de samenwerking met FvD
toch niet blijkt te werken.

Volgende kandidaat in het balboekje van VVD, FvD en CDA is Lokaal Brabant. Dat wordt nog wat.
Lokaal had in het verkiezingsprogramma een stevige energieparagraaf. Heel Brabant gasvrij staat
erin. Die partij moet nu samen met Forum, dat zich in onze provincie vooral heeft ontpopt als een
klimaatontkenner. Die partij vindt al die energiemaatregelen eigenlijk onzin. Ik ben benieuwd hoe
lokaal die samenwerking gestalte geeft en geloofwaardig blijft.

Er is nog een derde mogelijkheid: samenwerking met CU/SGP.  De vraag is of de drie anderen dat
willen. Voorman Hermen Vreugdenhil is een taaie rakker. Die zal het onderste uit de kan willen
voor steun. Als hij niet vanuit Den Haag wordt teruggefloten natuurlijk. Want was het niet zo dat
CU-leider Gert-Jan Segers niet wilde dat FvD toetrad tot de ECR-fractie van het Europees Parlement.
Waar ook CU en SGP deel van uitmaken? Misschien wil hij zich niet met Brabant bemoeien, maar
dan bemoeien zijn Haagse collega’s zich wel met hem. Zijn coalitiegenoot D66 heeft als partijleider
Anne-Marie Spierings, de Brabantse gedeputeerde die thuis zo hard heeft gevochten voor de
stikstofmaatregelen. Die lijntjes zijn allemaal zo kort.

Het is akelig stil in het provinciehuis. De Brabantse bevolking hoort officieel niks van de onderhandelaars.
Dat vind ik niet zo verwonderlijk. Het kan niet anders of het zijn taaie onderhandelingen. Ik heb me
al vaker afgevraagd hoe je als VVD eerst mee tekent voor de strengste stikstofmaatregelen van Nederland
om vervolgens samen te gaan met een partij die roept dat er geen stikstofprobleem is, maar dat we te
veel natuur hebben. Alleen om een tekst te bedenken waarin die twee dingen in één zin passen moet
je heel lang masseren.

Vanuit Den Haag is bemoeienis met wat er in Brabant gebeurt. Daar hebben ze een heel ander referentiekader.
CDA-politica Madeleine van Toorenburg  schoof openlijk aan bij fractieberaad tijdens een
crisisvergadering in Provinciale Staten. Jesse Klaver, Rob Jetten en Geert Dales  (50Plus) roepen van alles.
Anderzijds zijn er ook geluiden dat landelijke politici juist de boel de boel willen laten. Vooral in de
Eerste Kamer hoor je dat. Want als het in Brabant weer voortijdig klapt dan kan de Zwarte Piet naar
Forum en dat is weer gunstig als er landelijke verkiezingen zijn. Regeren is vooruitzien, ook als dat over
de rug van Brabant moet.

Op dit moment is het vrij bal op het politieke toneel van Brabant. Het belangrijkste gebeurt in de – met name
door FvD zo vermaledijde – achterkamertjes. Daar wordt gestoeid en gemasseerd, gegeven en genomen.
Dat gebeurt allemaal onder druk van “Den Haag”, morrende Brabantse CDA’ ers, een VVD-fractie waarvan
een deel per se nooit meer over links wil regeren, tienduizend boze boeren en ruim twee miljoen mensen
zonder tractor maar die ook Brabander zijn.

Wat er ook uit die hoge hoed komt, het aanzien van de Brabantse politiek zal voor jaren beschadigd zijn.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zet uw toetertje maar aan, zei Jos van Kemenade 20 februari 2020

Ik lees dat Jos van Kemenade is overleden. Hij was van 1988 tot 1992 burgemeester
van Eindhoven. Dat betekent dat wij tegelijk naar Eindhoven kwamen. Hij als
burgemeester, ik als journalist bij Omroep Brabant.

Omdat ik bureauredacteur werd was ik weinig op straat. Een enkele keer maakte ik
een radioverslag. Soms ging ik naar Van Kemenade om hem te interviewen.

Hij was voor mij als jongen van de Veluwe een man van statuur. In mijn vorige
werkplaats Barneveld werden geen grote mannen uit het westen burgemeester. Dat was
een tussenstop voor burgemeesters uit nog kleinere dorpen. Eindhoven was andere
koek. Daar kon je op bezoek bij een PvdA-prominent.

De keren dat ik hem sprak verliepen vrijwel identiek. Van Kemenade maakte tijd voor
je, maar wel afgepast. We hielden een kort een voorgesprek. Daarna vroeg hij altijd
hoeveel tijd hij kreeg, waarop ik antwoordde: ongeveer twee minuten.

Hij antwoordde dan steevast: “Zet uw toetertje dan maar aan, meneer De Vries”.
Alsof hij een ingebouwde klok had, zo precies slaagde hij er in in de tevoren
afgesproken tijd zijn punt te maken.

Van Kemenade was na Van der Lee en Borrie de derde PvdA-burgmeester. Na hem leverde
die partij nog Rein Welschen en Rob van Gijzel (met als hinderlijke tussenpaus de
VVD’er Sakkers). Mannen die allemaal mede vormgaven aan het moderne Eindhoven
en mainport Brainport. Mannen ook die ergens voor stonden, maar vooral tussen de
mensen stonden. Zo zijn er niet veel meer.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Porgy and Bess 17 februari 2020

(Door Marlies)

En dan is er de top-avond van het jaar. Nu al voor de derde keer: operafilm met vrienden!
Ik zoek een leuke productie in het programma van The MET of Royal Opera House Covent
Garden en als ik iets moois vind kijk ik of ik een kaartje of 20 kan scoren. Daar moet je op tijd
bij zijn, want ook dit keer waren de kaartjes snel uitverkocht: al in september vorig jaar had
ik de laatste plaatsen op twee rijen. Er waren ná mijn actie alleen nog losse plaatsen hier en daar.

Dit keer hadden we een leuke te pakken: Porgy and Bess. Van te voren heerlijk eten in mijn
favoriete Italiaanse restaurant. Ik word er bijzonder gelukkig van als ik aan tafel zit en naar
links, rechts en naar voren kijk en dan allemaal leuke mensen zie, mensen met wie ‘I can agree
to disagree’, met wie het prettig degens kruisen is, met wie ik vreselijk plezier kan hebben en
die niet schrikken als ik een keer fel uit de hoek kom, of doorzaag over een onderwerp (als ik
doorzaag komt het onderwerp meestal uit de klassieke hoek, maar ik kan ook behoorlijk
vasthoudend over andere dingen jengelen…)

Het was een prachtige voorstelling in The Met, mocht u de recensie nog willen lezen: klik hier.

Met deze fenomenale Porgy and Bess sluit ik deze serie af. Het was me een eer en genoegen (en het was ook best veel werk…), ik kom hierdoor hopelijk weer in een soort schrijfritme. Ik meld me nog, want er staat weer allerlei moois te trappelen in ‘de coulissen’.

Dag!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zuster Marcelliana: stapje voor stapje 16 februari 2020

Het voordeel van het hoofdredacteurschap bij Omroep Meierij is dat ik mijn eigen
agenda voer. Die zit altijd vol, maar ik heb zelf de teugels in de hand.

Deze week wilde één van onze cameramensen een interview maken met de oudste
inwoonster van Meierijstad. Dat is zuster Marcelliana. Ze is 106 en woont in het
klooster in Schijndel. “Weet je wat”, zei ik tegen die collega, “ik ga met je mee”.

De laatste keer dat ik een honderdjarige interviewde was in mijn leerlingentijd,
ergens in de jaren zeventig.

Zuster Marcelliana is broos maar goed bij de pinken. Ze is ook doof. Stokdoof.
Er was een andere zuster die de vragen opschreef waarna de 106-jarige die vraag
bestudeerde en van wal stak. Echt van wal. “Ja”,  zei ze zelf regelmatig,
“dit mondje staat nooit stil”.

Ze bleek over een fenomenaal geheugen te beschikken. Desalniettemin was
haar verhaal beperkt. Zuster Marcelliana is devoot en ze heeft haar hele leven
gewijd aan God, Maria, de Here Jezus en de congregatie. Welke vraag we haar
ook voorlegden, het ging nooit over wereldse zaken alsof ze nooit buiten de
kloostermuren was geweest. Dat is ze wel, want ze deed goede werken buiten de deur,
maar allemaal in dienst van die Ene en de Orde.

Wat mij intrigeert is de tijdspanne die honderdplussers hebben meegemaakt.
Zuster Marcelliana werd geboren toen de Eerste Wereldoorlog begon. Ze maakte
de opkomst van het nazisme mee, de Tweede Wereldoorlog, de wederopbouw, het
hippiedom, de Cubacrisis, de oliecrisis, internet, de val van de Berlijnse Muur, de
opkomst van het populisme. Bijna te veel om te bevatten.

Gevraagd naar de oorlog was ze vrij kort. “Ik woonde toen in het klooster in Geldrop.
We hebben eigenlijk niks meegemaakt”.

En al die andere dingen dan? Het leven is toch een rollercoaster?  Ze keek me aan en
zei: “Welnee, dat kwam allemaal niet ineens. Dat ging stapje voor stapje”.

Tja, terugkijkend lijkt de geschiedenis een aaneenschakeling van gebeurtenissen,
maar als je er middenin zit gaat dat natuurlijk stapje voor stapje.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: tongvallen en stokpaardjes 16 februari 2020

(Door Marlies)

Het noemen van de naam Gijs Scholten van Aschat is het bruggetje naar mijn volgend
stokpaardje… de man praat namelijk zo mooi en er is tegenwoordig (ik begin een oude
mopperaarster te worden geloof ik…) zoveel lelijks aan spraak op tv.

Ik laaf mij aan Gijs, aan Pierre Bokma, aan Jo de Meyere, met zijn mooie Vlaamse
tongval, aan Bennie Jolink, met zijn mooie o’s en, aan Clairy Polak, Hanneke Groenteman,
aan de mevrouw die de reclames van Zeeman inspreekt (unbekannterweise…), aan
Herman van Zand en aan nog veel meer mensen, ook in andere talen dan het Nederlands
en ik kan me blauw ergeren aan…

Ach, ik ga geen namen noemen, te makkelijk scoren… en ik vind het ook niet erg
professioneel, Maar ik erger mij aan de dikke l-en, veel te scherpe g’s, de afwezigheid van
een fatsoenlijke r, geen onderscheid tussen f-en en v-en, s-en en zetten (woordgrapje!),
lettergrepen inslikken, soms hele woorden… aan hárde stemmen zonder diepgang, aan
foute terugverwijswoorden (een zelf bedachte term): ‘het meisje die…’ en… Pfoe het is
nogal wat, maar nu het deksel van de put is, pak ik maar effe door, dan hebben we dat
ook gehad en kan ik dit stokpaardje misschien eindelijk eens op stal zetten – ik erger me
vooral aan het aanmatigende gedrag van al deze wandelende spraakafwijkingen…

Zonder uitzondering moet ik me verantwoorden voor mijn zuidelijke tongval, die een
tongval is en geen accent en geen spraakafwijking en kan het gespuis dat onze taal verkracht,
maar uit de randstad komt, ongestoord zijn gang gaan, tmoesniemagge…

En begrijp me goed: ik kan vreselijk lachen om ‘’t Schaap met de 5 pooten’, om het plat
Utrechts van Tineke Schouten en om De Jantjes en om in vet Limburgs uitgesproken
Carnavals-tonpraters-stukkies, maar doe niet net alsof dat de maat der dingen is… Ik kan
hen imiteren, zij mij niet, want dan komt er een raar verbasterd soort Limburgs accent uit,
dat niemand recht doet, ook de Limburgers niet.

Mijn twee stokpaardjes hangen samen: het zal allemaal wel te maken hebben met ‘das
gewisse Etwas’ in een stem. Waarom krijg ik de griezels van Pavarotti en denk ik bij José
Carreras altijd dat hij het tegen mij heeft? Waarom tikken Jonas Kaufmann en Dmitri
Hvorostovski mij altijd ergens in mijn ziel aan en blijft een bijna perfect zanger als
Dietrich Fischer Dieskau hangen in mijn hoofd?

Waarom ga ik bij het horen van Maria Callas op zoek naar schoenen om mee te gooien
en vinden anderen dat haar klank nooit ge-evenaard is? Waarom werden sommige
dirigenten ibbel van mijn klankkleur en vonden anderen mijn timbre geweldig? Niet
uit te leggen en da’s maar goed ook, dan blijft er genoeg over om je over te verwonderen…

‘We benne op de wereld om mekaar te helpen niewaar’

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Rekenen de Brabantse boeren zich niet te rijk? 15 februari 2020

Het Brabantse provinciebestuur heeft vrijdag de boeren meer tijd gegeven om hun
stallen milieuvriendelijk te maken.

Wie – zoals ik – vrijdag de vergadering van Provinciale Staten volgde, kon concluderen
dat de nieuwe coalitie die er aankomt, de boeren nog veel meer tijd wil gunnen. VVD, FvD
en CDA zijn de echte vrienden van de boeren. Omdat het vrijwel zeker is dat de kleine
partij die nodig is voor een meerderheidscoalitie 50Plus is, hebben de boeren een fijn vooruitzicht.

Althans zo lijkt het, want misschien rekenen de boeren zich wel te rijk. De boerenorganisaties
hebben deze week samen een plan gepresenteerd. Ze hebben aangeboden ervoor te zorgen
dat de stikstofuitstoot in 2030 veertig procent minder is dan in 2009. Dat is vier procent
meer dan in 2009 werd afgesproken.

Dat is dus een genereus aanbod van de boeren. Ze hebben één voorwaarde: ze doen dat
geheel op hun eigen manier. Als extraatje hebben ze in hun plan twee ijkmomenten ingebouwd
waarop wordt gecontroleerd of ze het doel halen. De boerenorganisaties ijken zelf. Ze
hebben er vertrouwen in dat ze hun achterban kunnen bijsturen als die achter blijft.

Op dit moment wordt er al minder stikstof uitgestoten dan in 2009. Hoeveel minder weet
geen mens. Daarom willen de boeren een nulmeting. Ze verwachten zelf dat ze nu op een
procent of twintig zitten. Dan moeten ze nog 20 procent.

Met de komende warme sanering van de varkenshouderij en het verdwijnen van de
pelsdierhouderij kunnen daar nog flink wat procenten bij komen. Dat zijn afspraken die de
overheid en de boeren samen hebben gemaakt. Boeren die stoppen hoeven vanzelfsprekend
geen inspanning meer te verrichten om de stikstofuitstoot terug te dringen. Los van de niet
te onderschatten emotionele kant van zo’n beslissing gaat dat vanzelf.

De extra in spanningsverplichting die de andere boeren dus op zich nemen bestaat uit
– pak ‘m beet – een procent of tien, misschien vijftien. Dat is de helft van wat er de afgelopen
jaren al is bereikt.

Maar, de boeren willen ook dat andere sectoren hun steentje bijdragen. Daarbij moeten
wij denken aan bedrijven, energiecentrales en niet te vergeten de luchtvaart, oftewel
Eindhoven Airport of één van de andere talloze kleine luchthavens die onze provincie
rijk is. En niet te vergeten het autoverkeer waar ook nog wel winst is te behalen.

En dan denk ik bij mezelf: rekenen de boeren zich niet te rijk? Waar VVD, FvD en CDA
zich ook op zullen vinden de komende weken, dat zal in ieder geval op het gebied van
economie zijn. Vooral VVD en FvD willen groei, groei, groei. FvD lijkt niet van plan
Eindhoven Airport te gaan beknotten. De VVD wil asfalt. Het CDA wil zo graag meeregeren
om de verloren boeren-achterban terug te winnen, dat die overal in mee gaat.

Dus veertig procent minder (in de praktijk is dat wel een ander getal) is een heel mooi
aanbod van de boeren. Maar ik ben bang dat ze daar toch alleen voor opdraaien. Dan
hebben we het nog niet eens over de vraag wie er gevraagd gaat worden om stikstof in te
leveren ten gunste van die bedrijven en die nieuwe wegen. Drie keer raden . . . .

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: het begin, het midden en het eind: Bach 15 februari 2020

(Door Marlies)

Weer op de bank met eerder genoemd haakwerkje kom ik langs podium Witteman
gezapt. Ik zie het niet altijd, maar als ik erlangs kom blijf ik altijd even hangen. Er is
iets in mij dat haakt in het programma, ik kan niet duiden wat. Laten we het er maar
op houden dat het de kift is dat Paul Witteman het presenteert en niet ik…

Hoe dan ook: ik hoor Gijs Scholten van Aschat, voor mij een van de grootste acteurs
die we in deze tijd hebben, vertellen hoe hij ooit worstelde met zijn zenuwen – ik ben
in goed gezelschap – en hij legt voor mij de vinger precies op de zere plek waar het Bach
betreft, alleen: waar ik ibbel word van Bach (en dan zeg ik het netjes, het woord ‘ibbel’
is het understatement van de week…) wordt hij nou juist kalm en sereen rustig. Hij
vindt troost en rust in melodieën die door elkaar gaan lopen, mijn geest wordt er bij
het maniakale af ónrustig en agressief van.

Tijdens mijn hele klassieke leven heeft Bach altijd voor gemengde gevoelens gezorgd.
Ik bewonder hem, maar kan niet met hem mee, dat vat mijn mening over hem eigenlijk
het beste samen … Voor sommige van mijn vrienden is Bach het alfa en omega,
zonder Bach geen Verdi, za’k maar zeggen en dat is misschien wel zo… Gijs heeft natuurlijk gelijk…

Het enige dat ik van Bach kan luisteren zonder met schoenen te gaan gooien zijn
zijn late vioolconcerten, BWV 1041, 1042 en 1043. Die wijzen vooruit naar wat er
ná Bach allemaal aan briljants kwam.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *