De laatste druppel water 9 augustus 2020

In het begin van de coronatijd kwam ik in het bos een man tegen die ik een dikke maand
eerder had ontmoet tijdens een bevercursus. We hadden samen door de modder geploegd
op zoek naar beversporen. Dat schept een band.

We spraken tijdens onze toevallige ontmoeting over de natuur en corona. Het was het moment
dat we allebei net hadden gelezen dat mensen massaal toiletpapier aan het hamsteren
waren. Logisch dat we daar over spraken, dit gedrag had alles te maken met de menselijke
natuur. En zeg nou zelf, van de bever naar de hamster is een kleine stap.

We moesten lachen om dat hamstergedrag. Opeens werd de man ernstig. Hij maakte zich
oprecht zorgen over de droogte. Die was in dat vroege voorjaar goed te zien in een bijna
leeg ven waarover wij uitkeken. “Wat gebeurt er als er een watertekort dreigt?” vroeg hij zich af.
Wij durfden ons nauwelijks voor te stellen welke taferelen ons te wachten stonden in de strijd
om de laatste druppel water. Het beest in ons zou ontwaken, zoveel meenden wij welzeker
te weten.

Dit weekend verschenen in de media meerdere verhalen over water. Mensen compenseren
hun verlies aan vakantie met de aanschaf van kleine en grote zwembaden. Dat begrijp ik wel,
het is een manier om alsnog het vrolijke zomerse gespetter en geplons te beleven dat zo
onlosmakelijk is verbonden met onze traditie.

Die baden staan in tuinen. Dat is logisch omdat we nu niet handdoek-aan-handdoek kunnen neerploffen
op stranden en ligweides. Stukjes grond om te recreëren zijn door de coronacrisis schaars
geworden. ( Zijn er nog Duitsers die een kuil durven claimen?)

In een ander bericht stond dat er in bepaalde delen van ons land misschien dit weekend al minder
druk op de waterleiding komt omdat er tekort aan water dreigt. Ik betrapte mezelf er op dat
ik dacht: kom, kom, kom . . . . zo’n vaart zal dat niet lopen. Daar schrok ik van, want
ik leek wel op iemand van viruswaanzin die de coronamaatregelen overdreven vindt terwijl
het aantal besmettingen weer oploopt. Daar wil ik niet op lijken.

Waar ik steil van achterover sloeg was dat in sommige baden, de zogenoemde superpools,
zoveel water moet dat de kraan daarvoor onafgebroken 55 uur open moet staan. Er gaat
vijftigduizend liter water in. Dat is meer dan het gemiddelde jaargebruik van een Nederlander.
De eigenaren ‘verontschuldigden’ zich met het verweer dat zij daar de hele zomer plezier van
hebben en je het water na gebruik over de plantjes kunt gieten. Ik probeer me voor te
stellen hoe lang je daarmee de tuin kunt sproeien. Waarschijnlijk tot ver in de winter.

Ik moest denken aan het gesprek dat ik in maart voerde in het bos: “wat gebeurt er als er
een watertekort dreigt?”

Dat was de verkeerde vraag. De vraag moet zijn: wat doen we om dat te voorkomen? Zouden
we om te beginnen niet iedereen een bepaalde hoeveelheid water per jaar kunnen toewijzen. Wie
besluit om in mei het hele jaarrantsoen in een superpool te mikken, heeft de rest
van het jaar pech.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Water 3 oktober 2016

(Door Ab Klaassens)

Je komt met een man of zes in een restaurant, krijgt een tafel
aangewezen, laat iedereen een aperitief bestellen en vraagt om
de kaart.

Iedereen bestelt een voor- en een hoofdgerecht. En iedereen wil
wijn.  Rood en wit komt er op tafel en het zullen niet de laatste
flessen zijn. Ik vraag, als de bestelling is genoteerd, een karaf water,
gewoon kraanwater.

Helaas meneer, ik mag u alleen flesjes bronwater serveren. Daarvoor
verschijnen dan bedragen van twee tot vier euro per flesje op de
rekening.

De restauranthouders zeggen dat gratis kraanwater serveren hun
geld kost: de tijd die het personeel eraan moet besteden en de afwas.
Ook zijn er klanten die er misbruik van maken. Die bezetten dan
urenlang  een tafel met een karaf gratis leidingwater zonder iets anders
te bestellen. Volgens de restauranthouders, maar die hebben, wat dat
betreft, meer fantasie dan ik.

Terug naar die tafel van zes: bij zo’n omzet  moet er toch wel een gratis
karaf water af kunnen? Helaas meneer, we kunnen geen uitzonderingen
maken.

Bij een strandtent in Cadzand-bad staat een karaf ‘Drnkwtr met ijs en citroen’
voor twee en een halve euro op de kaart. Daar maken ze er tenminste nog
een grapje van.

  1. marlies (reply)

    4 oktober 2016 at 08:26

    Hartstochtelijk met je eens. Nooit meer naar toe gaan, naar zo’n restaurant. En flink stennis schoppen. Het is je reinste flauwekul. Zo!

  2. Harry Perton (reply)

    5 oktober 2016 at 18:45

    Er zou eigenlijk een lijst van dit soort restaurants moeten komen. Op internet, voor iedereen raadpleegbaar.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.