Kauwgum 6 januari 2016

Het was mooi weer en ik fietste over het fietspad naar mijn werk. Zo’n mooi
rood fietspad zonder oneffenheden.

Ik had tijd zat en slalomde een beetje baldadig tussen witte stippen door.
Ik vroeg mij ondertussen af wat die stippen waren. Het bleek kauwgum
(of is het kauwgom?).

Het hele fietspad was bezaaid met uitgespuwde plakken kauwgum. U moet
weten dat dat mooie, gladde pad pas een week of zes geleden geopend is.
En nu was het al geplaveid met uitgetufte kauwgum.

Het was niet zo veel dat mijn banden vastplakten, maar het was best veel.
Ik herinnerde me dat de weg die ik tot vorig jaar van mijn huis naar het
station in Den Bosch liep ook altijd bedekt was met een laagje kauwgum.

Bazooka
Ik ben zelf geen kauwgumknauwer, nooit geweest. Wij kochten als
kinderen wel eens Bazooka, maar dat was meer om de plaatjes die in
zo’n pakje zaten. Die roze kauwgum zelf was ik altijd na een paar minuten
zat. Na twee keer een flinke bel geblazen te hebben tufte ik die rommel in
de vuilnisbak.

bazooka

Dat doen mensen blijkbaar niet meer. Ze sprietsen de kauwgum van zich
af op de plek waar ze fietsen. Dat is op zich al ergerlijk, maar het is ook veel.
Ik had er eigenlijk geen benul van dat zoveel mensen kauwgum kauwend
door het leven gaan.

Mijn advies: ga er niet op letten want als je dat doet dan zie je dat de
wereld van kauwgum aan elkaar hangt.

  1. Harry Perton (reply)

    6 januari 2016 at 16:29

    Het spul is ook nog eens vrij moeilijk te verwijderen, meen dat ze daar tegenwoordig stoomapparaten voor inzetten.

  2. Laurent (reply)

    7 januari 2016 at 19:21

    Onvoorstelbaar irritante mentaliteit, om alles maar te laten vallen waar je staat als je het niet meer nodig hebt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Drugs 6 januari 2016

(Door Ab Klaassens)

Zelfs als onze minister van justitie erin slaagt alle vaderlandse drugsbaronnen
en hun trawanten achter de tralies te krijgen blijft Nederland het drugsland bij
uitstek.

Want ‘drugs’ komt uit onze taal, het Nederlands. Eerst waren er de drogerijen
voor het bewaarbaar maken van keuken- en  geneeskrachtige kruiden. Die
drogerij werd drogist en wipte naar het Frans als droguerie.  Van drogueri
kwam drogue als verzamelnaam voor verdovend middel en dat werd
uiteindelijk in het Engels drug.

Mannequin
Een ander voorbeeld van Nederlandse taal-export  is het franse ‘mannequin’.
Dat komt van het Nederlandse ‘manneke’ , vroeger in Nederlandse
kleermakerijen het woord voor ‘paspop’.

Ook de dollar ontkomt niet aan Nederlandse invloed. Toen het muntgeld
ontstond werd de Duitse thaler in Nederland een ‘daalder’.  En die werd aan
de andere kant van de Atlantische Oceaan een dollar.

Hoezee, hoezee, Holland spreekt een woordje mee!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Chef 5 januari 2016

(Door Ab Klaassens)

Eén van de chefs voor wie ik mij ooit heb uitgesloofd liet zich ’s ochtends
bij de keuze van zijn schoeisel leiden door de weersverwachting.Als er
mooi weer was voorspeld betrad de chef de redactionele werkplaats met de
ochtendgroet ‘nice weather for de brown shoes’. Bij voorspeld slecht weer
hulde hij zijn voeten in het zwart, maar ook dan klonk er in zijn begroeting
iets van opgewektheid: ‘nice weather for the black shoes’.

Klokslag half elf spoedde hij zich met De Telegraaf onder de arm naar het
toilet waar hij dan geruime tijd verbleef. Als hij de ruimte had verlaten
was die minstens  een half uur ontoegankelijk voor collega’s die nog waarde
hechtten aan het leven en dat lag niet alleen aan De Telegraaf.

Hardnekkige drol
Op een dag trof hij in de toiletpot een enorme drol aan die zich hardnekkig
aan het aardewerk klemde. Hij riep er enkele collega’s  bij die er ook geen
raad mee wisten. Maar daar was opeens een meisje van de administratie.

Zij trok de dure Parkervulpen uit het colbert van de chef en tikte daarmee
het bruine monster naar de vergetelheid. Vervolgens veegde zij met een
velletje toiletpapier de pen af en stak het schrijfgereedschap terug in
het pochetzakje van de chef.

Die was na al die vertraging danig uit z’n humeur, zegde na de  toiletprocedure
een toevallig passerende  verslaggever ontslag aan en  nodigde dezelfde
verslaggever enkele uren later uit voor een borrel waarbij alles weer goed kwam.

  1. Wieneke (reply)

    5 januari 2016 at 11:49

    Het was natuurlijk weer een vrouw, die voor de juiste oplossing zorgde 🙂
    *kijkt nogal verwaand*

  2. Harry Perton (reply)

    5 januari 2016 at 18:21

    Een man die de naam Flapdrol ten volle waard was!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Postcodeloterij 4 januari 2016

Terwijl mijn lief zondag tijdens haar laatste uurtjes in Milaan de
fooienpot die een reisleidster nu eenmaal ten deel valt, aan het
verbrassen was begaf ik mij naar een nieuwjaarsbijeenkomst van
ons appartementencomplex.

Ik was nog niet binnen of één van de buren vroeg: “En, had je ook een lot?”

“Ja”, zei ik. “Maar de 30 miljoen is aan mijn neus voorbij gegaan. Ik
had een tientje, dus per saldo heeft die verleiding van mijn hebzucht
mij twintig euro gekost”.

Een miljoen
Maar dat is Staatsloterij. Mijn buren spraken over de Postcodeloterij.
Daar zijn wij niet onder, zoals we dat op z’n Brabants zeggen. Helaas,
want op onze postcode was een miljoen gevallen.

Gelet op het aantal deelnemers in ons complex is dat ongeveer 45.000
euro per lot. Sommige buren hadden meerdere loten. En in onze
parkeergarage zullen binnenkort enkele nieuwe auto’s staan, want
die hoorden ook nog bij de prijs.

Thuis gekomen zag ik een appje van mijn vrouw. Ze was op het
vliegveld van Milaan. Ze had er een Calvin Klein-horloge
gekocht.

Ben ik dan nu echt de enige die niks heeft? Nee hoor. Mijn vrouw
bracht voor mij uit modestad Milaan een prachtige trui mee. Eind
goed, al goed.

 

  1. Wieneke (reply)

    4 januari 2016 at 15:23

    Behoort een foto van jou mét die mooie trui tot de mogelijkheden? 😉

  2. Harry Perton (reply)

    4 januari 2016 at 18:56

    Ja Jan, in een van de poses die voor mannelijke modellen usance waren in de breibladen van de jaren vijftig. 🙂

  3. jan (reply)

    5 januari 2016 at 09:52

    Jullie houden die foto tegoed

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bloemen 3 januari 2016

Het was stil op de Stratumse Heide op de eerste zaterdag
van het jaar. Hier en daar een roodborst. Bij het ven op de
grens met Gijzenrooi zaten de twee nijlganzen. Ik zie ze daar vaker.
Twee weken geleden zat één van de twee in een ooievaarsnest
even verderop. Een vreemd gezicht.

Opeens zag ik in het bos iets wits, iets onnatuurlijks. Het was niet
langs het pad, maar zo’n dertig meter het bos is. Ik dacht witte
bloemen te zien, maar dat leek mij onwaarschijnlijk in deze
tijd van het jaar en op die plek.

Ik wurmde mij door de struiken. Bij de plek gekomen zag ik een
bos bloemen. Witte bloemen, een rode roos en kaartje met
een liefdesverklaring. Er zat ook een briefje bij waarop
stond hoe zeer iemand werd gemist.

Je ziet ze vaak langs de weg, bermmonumentjes ter nagedachtenis
aan bijvoorbeeld verkeersslachtoffers. Er zijn er waar tot
in lengte van jaren bloemen bij worden gelegd. Maar ik heb
nog nooit een eerbetoon gezien dat zo ver weg gestopt is
in een bos. Als er niet wat witte bloemen bij gelegen hadden had
ik het waarschijnlijk niet eens gezien.

Waarom daar, vroeg ik me af. Welk verhaal zit daar achter?

020116

  1. Harry Perton (reply)

    3 januari 2016 at 11:13

    Waarschijnlijk is hier as van de overledene verstrooid.

    Dat nijlganzen ooievaarsnesten kraken, is niet nieuw:
    https://groninganus.wordpress.com/2013/05/17/ooievaarsnest-gekraakt/

  2. Wieneke (reply)

    4 januari 2016 at 15:22

    Wat moet je daar nu van denken? Het prikkelt de nieuwsgierigheid wel. Misschien is er op die plek iets bijzonders gebeurd? Laten we hopen dat het iets leuks was.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mankeren 3 januari 2016

(Door Ab Klaassens)

Mankeren

“Ik ontbreek niks.”

Dat zegt geen mens.

“Ik mankeer niks.”

Dat zeggen veel mensen.

Terwijl mankeren en ontbreken vrijwel synoniem zijn.

Dat kun je zien in twee zinnetjes:

Mij mankeert niks.

Mij ontbreekt niks.

“Hij is verteld dat z’n fiets is gestolen.”

“Dat moet ‘hem’ zijn, sukkel!”

Maar ‘hem’ is weer vergeten als hem iets is gevraagd.

Dan is plotseling ‘hij’ gevraagd een lezing te geven, of

‘zij’ gevraagd een excursie te leiden.

Ik ben niks gevraagd.

Toch schrijf ik er een stukkie over.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eindhoven 31 december 2015

Mijn vrouw vroeg of ik een persoonlijk jaaroverzicht ging maken.
Eigenlijk hou ik niet van jaaroverzichten. Ik kijk ook niet naar
jaaroverzichten. Dit jaar al helemaal niet want het wordt gedomineerd
door vluchtelingen en aanslagen. Die twee hebben het nieuws zo
beheerst dat ik me niet eens kan herinneren of er in 2015 ook
iets leuks is gebeurd.

Wat moet je in een persoonlijk jaaroverzicht schrijven? Er is toch heel
veel gebeurd, probeerde mijn vrouw nog. PSV is kampioen geworden,
zei ik. Toen wist ze al dat ik geen serieuze poging zou doen om mijn
eigen 2015 in chronologische volgorde te zetten.

Er waren twee dingen dit jaar die bepalend zijn voor de rest van ons
leven, alle andere gebeurtenissen zijn van momentopnamen.

Het allerbelangrijkste is dat wij van Den Bosch naar Eindhoven zijn
verhuisd. Tijdens het laatste ritje van de hoofdstad naar de lichtstad
heb ik in de auto keihard “Home” van Dotan opgezet. Moet ik nog
uitleggen hoe blij ik was dat ik terug ging naar Eindhoven? Het klinkt
pathetisch maar ik ben een beetje verliefd op die stad. Of zoals mijn
vrouw het zegt: het is een lelijke stad maar het is wel mijn lelijke stad.

Het op één na belangrijkste is dat ik korter ben gaan werken en meer
tijd heb om te doen wat ik leuk vind. Achteraf gezien had ik dat eerder
moeten doen. Maar dat is achteraf. Ik hou niet van terugkijken.
2016 lonkt en zal net als alle andere jaren hoogtepunten en
dieptepunten kennen. Wat blijft is dat geluk in jezelf zit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solidariteit 31 december 2015

(Door Ab Klaassens)

De drukte in de winkelgebieden duidt erop dat de consumenten nu
al bezig zijn de voordeeltjes te verzilveren die het VVD/Pvda-kabinet
ons heeft beloofd.  Vijf miljard aan belastingverlagingen: dat scheelt
een jas (die we toch al niet  nodig hadden door de zomerse winter)

Vijf miljard. Gewoon gejat van de gemeenten die voor de helft van het
geld dat het rijk eraan besteedde de zorg moeten betalen  voor de
hulpbehoevenden.

Dat veroorzaakt krimp bij de gemeenten.

De mensen die profiteren van de belastingverlaging zullen in al hun
blijheid dansen op slecht onderhouden straten, zullen meer moeten
betalen voor hun schouwburgkaartjes en een stukje verder moeten
rijden als ze willen schaatsen op een kunstijsbaan.  Maar dat is te
te hebben als je goed  betaald en gezond bent.

De slachtoffers van de belastingverlaging zijn de hulpbehoevenden.
Zij worden afhankelijk van gemeenteambtenaren die slecht zijn
voorbereid op hun nieuwe taak en door plaatselijke politici worden
gemaand zo zuinig mogelijk te doen.

VVD en PvdA hebben gekozen voor de sterken.

Vroeger stond de partij waarvan ik met toenemende twijfel nog
steeds lid ben voor solidariteit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pukkemuk 30 december 2015

Er is al twee dagen opwinding in mijn provincie. In Dongen heeft de eigenaar van speelpaleis Pukkemuk
een groep moslims buiten gezet. En in Den Bosch werd een groep asielzoekers de deelname aan een
lichtjesprocessie ontzegd. Ze hebben hun eigen rondje door de stad gelopen.

Discriminatie roept het weldenkende deel van de natie. Wat het andere en hardst schreeuwende deel roept
dat kunt u zelf wel invullen.

Het gekke is dat ik plotseling begrip heb voor de mensen met de luidste stemmen.

Boerka
Kijk, je zet niet een groep moslims buiten, dat vind ik verwerpelijk. Maar wat gebeurde er in Dongen.
Dat kwam een familie van twintig leden binnen van wie drie gekleed waren in een boerka. Ze werden net als
iedereen welkom geheten.

Tot zover was er niks aan de hand. Het probleem ontstond toen de groep in een hoekje samenklitte
om te bidden. Ik kan me voorstellen dat in het licht van de tijd, mensen daarvan schrikken. De overheid
roept ons voortdurend op alert te zijn op terrorisme. Dan vind ik het niet gek als er onrust ontstaat in een
speelpaleis als in de hoek een groep moslims bij elkaar kruipt. Zeker als er drie in een boerka gekleed
zijn en je niet kunt zien wat er onder zit. En dan begrijp ik ook nog wel dat de eigenaar de groep
daar op aanspreekt.

Imam
Later bleek overigens dat de mannelijke leider van de groep een zoon is van een imam uit Tilburg
die landelijk in opspraak is geweest vanwege zijn extremistische denkbeelden. Misschien was het
wel provocatie van de groep. Op z’n minst niet zo tactisch.

Den Bosch dan. Dat is een iets ander verhaal. De Lichtjesprocessie wordt georganiseerd door de
Berlusconi van de Brabantse hoofdstad: politicus en lokaal TV-baas Nol Roos.

Nol was de laatste tijd vooral in het nieuws omdat hij een referendum wil afdwingen tegen een AZC.
De duizenden deelnemers aan de processie hebben de intentie de doden te herdenken, maar wie achter
Nol aan loopt door de meest gastvrije stad van Nederland is op z’n minst gezegd vatbaar voor
de intenties van de grote plaatselijke leider.

Veiligheid
Burgemeester Rombouts, die nog een appeltje met Nol te schillen had  in verband met dat referendum,
had een groep asielzoekers uitgenodigd. Als er iemand doden te herdenken heeft . . .

Maar Nol wilde die mensen er niet bij hebben. Hij zei dat hij hun veiligheid niet kon garanderen als er
onder zijn volgelingen mensen lelijke dingen zouden roepen. Nu is de stad in rep en roer.

Maar dankzij een collega kreeg ik een inzicht. Hoe haalt de burgemeester het in zijn hoofd die asielzoekers
uit te nodigen in de week dat Nol Roos  zich van zijn aller slechtste kant liet zien. Misschien was het wel provocatie.
Op z’n minst niet zo tactisch.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Jeroen Pauw 29 december 2015

Jeroen Pauw is boos op de VRT. De Belgen hebben zijn format gejat. Zegt Pauw. Het format waarin een
presentator zijn gasten confronteert met uitspraken die zij vijf jaar eerder gedaan hebben. Wat is er
waargemaakt, wat is er overeind gebleven?

Ik vind het een tamelijk vreemde reactie van Pauw. Als ik één ding zeker weet over mijn vak, de journalistiek,
is het wel dat iedereen iedereen na praat. Sinds internet is dat alleen maar erger geworden. Het is zinloos je
daar over op te winden. Alleenrecht bestaat niet meer. Bovendien het terugblikken op gebeurtenissen van één,
twee of vijf jaar geleden is al zo oud als de journalistiek. Nou ja, één, twee of vijf jaar jonger.
Het gebeurt alleen te weinig.

In plaats van boos zou Pauw blij moeten zijn dat iemand zijn goede idee volgt. Sterker nog: elk medium
zou dat moeten doen.

De meeste media zijn bezig met de waan van de dag. Er zijn niet zo veel media die terugblikken. Nou ja,
één keer per jaar een jaaroverzicht, maar dat is vaak niet meer dan een aaneenschakeling van gebeurtenissen.
Of we kijken hoe het met die moddervette mevrouw is die een jaar geleden begon met afslanken. Dat vinden
we interessant.

Eigenlijk is het ontzettend jammer dat niemand af en toe achterom kijkt. Daar kun je veel van leren.
Het confronteren van mensen met uitspraken die ze vijf jaar geleden deden is een onuitputtelijke bron van nieuws.
Vooral als je politici aanspreekt. Dus Jeroen Pauw, vent je idee uit  en hoop dat je zo het vak een handje helpt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *