Zwachtelen 29 juni 2016

(Door Ab Klaassens)

Opeens zaten de wallen niet onder mijn ogen, maar ter hoogte van
mijn enkels.

“Oedeem” diagnosteerde mijn huisarts.  Met de ene hand stuurde hij
de thuiszorg op mij af met het commando ‘zwachtelen’ en met de
andere commandeerde hij de apotheek tot levering van een tas vol
drukkousen, watten, elastische windsels en plakpleisters.

De volgende dag reeds verscheen een  jongedame aan mijn
verwachtingsvolle onderbenen die zij zo grondig inpakte dat geen
enkele schoen of slof mij nog paste, zodat ik tot thuisblijven
gedwongen werd,

“Ga dan naar de Bristol en koop een paar schoenen in de grotere
maten”, adviseerde en oudere zorgmedewerkster mij drie dagen later
toen zij mijn windselen ververste. Twee dagen later demonstreerde
een weer andere medewerkster door een andere manier van zwachtelen
dat ik wel degelijk mijn schoenen kon gebruiken.

Voor even dan, want twee dagen later sjorde een weer andere
medewerkster zo veel medisch textiel om mijn enkels dat ik weer
op de bank naar dat stomme voetbal zat te kijken.

Drie weken vol schommelingen in zwachteltechniek, drie weken
steeds weer andere vrouwen aan mijn voeten, drie weken sukkelen
met sloffen en schoenen.

Het water staat mij nog steeds boven de enkels.

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (408) Vogels 28 juni 2016

(Door Marlies)

Ik weet het nu zeker: het zijn de vogeltjes die met componeren
zijn begonnen, kan niet anders… iemand heeft ooit de roep
van de fanatieke pimpelmees, die  steeds maar een dalend riedeltje
over een kwart bleef zingen op papier gezet  en daar is het mee
begonnen, wat ik u brom…

Die mees namelijk, tjoeterde zowat de hele nacht door, onze
laatste nacht in Noorwegen, nou ja nacht, het wordt daar om
deze tijd van het jaar nauwelijks donker.

Mijn lief en ik hadden in Noorwegen voornamelijk een
nátuur-week, geen cúltuurweek. Alles op zijn tijd, maar een
week zonder (klassieke) muziek kan niet, dus na een paar dagen
begin ik de merels na te fluiten en te luisteren of ik melodietjes
kan maken van de riedels die de zanglijster mij toezingt.

Die kennen trouwens hopen riedels, ik fantaseer altijd dat ze
op hun tak een variant van het ‘Notenbüchlein’ van Anna
Magdalena Bach aan het doorbladeren zijn…

Ik betrapte er een merel op dat-ie gewoon luider ging zingen
als het geluid van de motor van de veerpont dichterbij kwam.
En hij wist precies hóe luid het moest zijn om hoorbaar te
blijven… hij had makkelijker nóg luider gekund.

My kind of guy, zo’n mannetjesmerel: niet te klein, dus je ziet
ze nogal eens, keurig in een overzichtelijk pak en een lekker
vol geluid en… ze zingen zowat het hele jaar door.

Inmiddels zijn we weer thuis en begin ik aan de voorbereiding
voor de volgende reis, dit keer weer een cultuur-reis, met twee
van Mozart leukste opera’s ‘Cosí fan tutte’ en ‘Don Giovanni’…
u hoort van me!

In het filmpje wat zang van mijn zwart-gevederde vriend…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onzekerheid 27 juni 2016

Als ik hier iets neer pen dan ben ik meestal geïnspireerd door
dingen die ik mee maak of door dingen die ik lees. Mijn insteek
is altijd een persoonlijke touch aan het verhaal geven.

Na  alle verhalen die ik heb gelezen over Brexit is er ergens in mijn
hoofd een heel klein lampje gaan branden. Heel klein want Brexit
is eigenlijk te groot voor één mensenhoofd.

Vier dagen nadat het Britse volk z’n eigen plan trok kan nog steeds
iedereen die er toe doet z’n mening in de krantenkolommen
kwijt.

Het woord dat ik het meest tegen kom is: onzekerheid. Er is
onzekerheid over de financiële markten; er is onzekerheid over
het lot van de buitenlanders in het – volgens mijn niet meer zo –
Verenigd Koninkrijk; er is onzekerheid over de koers van Europa.
Kortom: alle interessante verhalen ten spijt heeft niemand een
antwoord op de grote vragen na Brexit.

Het doet me  denken aan een echtscheiding. Dat doe je ook niet
zonder lichtvaardig in het diepe te springen. Je moet een
psychologische hobbel nemen om te breken met iemand die je
eeuwige trouw hebt beloofd. Je denkt aan het belang van de kinderen,
de allergrootste worsteling. Hoe reageert je omgeving?

Dan heb je nog de praktische dingen. Hoe moet het met het huis?
CD voor jou, CD voor mij. De onzekerheden stapelen zich op. En pas
na hele lange tijd concludeer je dat alles op z’n pootjes terecht is
gekomen. Je vergeet nooit wat er is geweest, maar de drang om te
overleven dwingt je vooruit te kijken en dan zie je vanzelf nieuwe
perspectieven.

Zo zal het uiteindelijk ook wel gaan met Europa. Voor nu blijft  de
constatering dat we in een turbulente tijd leven. En die zal ons
veel leren.

  1. pjotr (reply)

    28 juni 2016 at 21:56

    Het meest opmerkelijk vind ik, dat er kennelijk geen politiek leiders zijn, die concreet gedacht hebben: “Wat concreet te doen bij Leave, wat te doen bij Main”. Althans daar lees of hoor ik niets over.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sognefjord 25 juni 2016

Wat leert een mens op school? Wij leerden over de kolchozen en de
sovchozen. In mijn herinnering waren dat agrarische heilstaten waar de
boeren de dienst uit maakten. Maar misschien heb ik toen niet goed opgelet.
Wist ik toen veel dat die boeren deel uitmaakten van de vijfjarenplannen van
een dictator.

Pas toen ik mijn eerste journalistieke stappen zette in een agrarisch gebied en
ontdekte dat boeren aan het infuus van de Rabobank lagen begreep ik dat
landbouwers en veetelers sowieso geen vrije ondernemers zijn. Verstand komt
met de jaren en het leven zelf is de beste leerschool.

We leerden ook over Noorse fjorden. Dat waren inhammen in Noorwegen.
Feitelijk klopt dat niet want ze zijn van binnenuit gevormd in de ijstijd. Het
zijn eigenlijk uithammen. Mensen die er waren geweest kwamen woorden
tekort om de schoonheid van die fjorden aan ons uit te leggen.

De afgelopen week reisden mijn lief ik varend, lopend, fietsend, bussend,
treinend en bij tijd en wijle glibberend door en langs het diepste fjord van
Noorwegen: het Sognefjord.

Die verhalen kloppen in ieder geval wel: je komt woorden tekort om de
schoonheid te beschrijven. Maar gelukkig hebben we . . . . . . .

nor055klein

nor063klein

nor066klein

Wie alle foto’s wil zien kan hier terecht

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nare mensen 16 juni 2016

Ik kan er niet aan wennen. Aan politici die openbaar oproepen in
verzet te komen tegen vluchtelingen. Ik ben nog van de generatie
die respect heeft voor volksvertegenwoordigers. Ik hou er niet van
die mensen zakkenvullers te noemen. De (ex) politici en bestuurders
in mijn kennissenkring zijn integere hardwerkende mensen.
Ze maken net als andere mensen fouten. Maar het zijn geen
zakkenvullers.

Ik zie wel dat er onder politici boefjes zijn die vooral hun eigen naad
naaien, maar het merendeel is volgens mij nog steeds politicus om
– met vallen en opstaan – de wereld te verbeteren.

Daarom kan ik er niet aan wennen dat sommigen er alleen maar op uit
zijn onrust te zaaien. Neem nou gisteren. Toen werd bekend dat er
mogelijk (ik zeg mogelijk want het persbericht waarin dat werd
aangekondigd was vaag) vluchtelingen worden opgevangen op Gulbergen.
Dat is een terrein tussen Eindhoven, Nuenen en Geldrop-Mierlo.

De direct betrokken gemeenten reageerden tot nu toe tamelijk
genuanceerd. Maar de PVV-fractie in provinciale staten schoot meteen
in de automatische piloot. Derlui leden twitterden, nog voordat ze
konden weten wat er nou precies op Gulbergen gaat gebeuren, dat
opvang niet moet. Met als hashtag #kominverzet.

Als ik dat lees moet ik echt alle zeilen bij zetten om niet, net als zoveel
anderen, iets lelijks te gaan roepen over politici. Helaas glipt het me vandaag
door de vingers en roep ik mee: ik vind politici die alleen maar de
onderbuik voeden nare mensen.

  1. Irene (reply)

    16 juni 2016 at 14:30

    Naar en gevaarlijk.

  2. Wieneke (reply)

    18 juni 2016 at 18:01

    En dom, heeeeeeeel dom!

  3. Laurent (reply)

    23 juni 2016 at 21:05

    Ik zeg: het waterkanon op het eerste het beste stuk fascistisch PVV-tuig dat zich al relschoppend manisfesteert bij een mogelijke AZC-lokatie. Want anders krijgen ze gewoon hun zin, zoals in Geldermalsen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sint-Trudo 15 juni 2016

Er zijn mensen die door de ene helft van het publiek gelauwerd
worden en door de andere helft verguisd. Thom Aussems is zo
iemand.

Hij is al heel lang directeur van woningcorporatie Trudo in
Eindhoven. Ik behoor tot zijn bewonderaars. Dat dat maar duidelijk
is. Aussems is een visionair, één van de bedenkers van Strijp-S,
de ombouw van oude Philipsfabrieken tot één van de hipste wijken
van Nederland.

Zijn tegenstanders vinden dat hij te veel buiten de paden van een
woningcorporatie treedt en te roekeloos met andermans centen
omspringt. Ze vinden hem een megalomane egotripper.
Ikzelf denk dat hij de grenzen opzoekt en als kleine burgerman kan
ik daar jaloers naar kijken.

Het moderne Eindhoven zijn vooral de inwoners die af en toe
ruimte geven aan dwèrsklippels van wie sommigen misschien
wel egotrippers zijn. Aussems is er daar één van. Maar voor mij
zijn dat ook burgemeester Rob van Gijzel, PSV-saneerder Tiny Sanders,
Lidewij Edelkoort (Design Academy) en de koning van de
evenementen Tinus Kanters.

Trudo bestaat 100 jaar en daarom gaan Aussems c.s ruim 400
miljoen investeren in het welzijn van de stad. Er komen veel
sociale huurwoningen, duurzaamheid krijgt een impuls en de
portemonnee van de huurders wordt ontzien. Aussems
snoert de criticasters de mond.

Eén van de opmerkelijkste ideeën is dat huurders die hun nieuwe
allochtone buren helpen bij de integratie korting krijgen op de
huur.

Trudo werd 100 jaar geleden door de katholieke kerk opgericht
als tegenhanger van het woningbouwbedrijf van Philips. De kerk
wilde ook daar een vinger in de pap. Toen was het nog Sint-Trudo.
Later werd dat Sint geschrapt.

Als eerbetoon aan de historie heeft Trudo ter gelegenheid van het
honderdjarig bestaan de oude naam in ere hersteld. Sint
is weer van stal gehaald. Het is weer Sint-Trudo. Waarom die geur
van wierook opnieuw  om de corporatie hangt is mij niet helemaal
duidelijk. Maar ja Aussems functioneert waarschijnlijk alleen als
zelfs zijn voorstanders af en toe de wenkbrauwen fronsen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gezellig 14 juni 2016

Ik ben niet wat je noemt een gezelligerd. Niet iemand waarmee
je ’s avonds aan de bar een potje slap kunt lullen. Ik voel me
heel senang aan de bar, maar ik wil het wel  graag hebben
over dingen die er voor mij toe doen. Da’s niet altijd gezellig in
een dranklokaal.

Ik vraag me soms af wat gezellig is en weet dan dat dat voor
elk mens iets anders is. Ik heb een gezellige avond gehad als ik
met vrienden lekker heb gegeten en serieuze gesprekken heb
gehad en heb gelachen om grappen die niet plat zijn.

Andere mensen hebben een gezellige avond gehad als ze in
een beukende kroeg uren tegen mensen hebben staan
aankletsen zonder verstaanbaar te zijn geweest.

Er zijn ook mensen die het heel gezellig vinden om een dag
op een braderie te lopen, voortgestuwd door andere
gezelligerds.  Dat zijn de mensen die per definitie elke
mensenmassa gezellig vinden. Ik moet er niet aan denken.

Ik dacht daar over na terwijl ik op de fiets door de stad ging.
De kortste weg van mijn huis naar mijn werk gaat over de
Kruisstraat en de aansluitende Woenselse Markt. Ik noem dat
in gedachten altijd Klein Instanbul.

In een niet-officieel onderzoek is dat de gevaarlijkste plek voor
fietsers. Het is er druk, de automobilisten hebben vermoedelijk
zelf nooit gefietst en claimen met hun statusverhogende Beierse
bolides alle beschikbare ruimte.

Toch fiets ik er graag, want het is het gezelligste stukje van
de route. Geen idee waarom.

  1. Groninganus (reply)

    14 juni 2016 at 10:55

    Herken me sterk in de eerste twee alinea’s!

  2. Irene (reply)

    16 juni 2016 at 14:29

    Welkom bij de club.

  3. ab klaassens (reply)

    16 juni 2016 at 21:31

    Bij deze polonaise doe ik mee

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (407) Pique Dame 14 juni 2016

(Door Marlies)

In het kader van het Holland festival speelt de Nationale Opera dezer dagen
de Tsjaikovski-opera ‘Pique dame’ (Schoppenvrouw). De kranten geven een
wat gemixt signaal af, maar er lijkt meer dan genoeg over om van te genieten,
dus ik  tip u even: u kunt er nog naartoe tot en met 3 juli.

Pique Dame is al een succes vanaf de wereldpremière in 1890 in
Sint-Petersburg, zo schrijft de website van de Nationale Opera. De opera legde
tot grote schok van velen een zwarte kant van de beschaafde elite bloot en laat
zien hoe een obsessief verlangen naar rijkdom kan leiden tot de fatale
ondergang van een man. Deze opera mikt op het hart, schrijven ze en dat vind
ik dan weer goed gevonden.

Opera mikt trouwens altijd op het hart, als je met je verstand naar opera kijkt
zul je nooit echt meegenomen worden. Bij de inleiding voor een van de opera’s
van de Budapestreis las ik ook al dat opera ons kan meenemen naar een
parallel universum. Al in de rij voor boarding ging het met gasten over dat
parallelle universum. Geef je eraan over en je hebt een geweldige avond; begin
te redeneren en je kunt beter in de bar een pint gaan drinken tot de rest weer
uit het parallelle universum is neergedaald. Misschien raakt uw Vocalies hier
wel aan de essentie van opera.

Nog even ultrakort een samenvatting van het verhaal:

Hermann is verliefd op Lisa, dochter van een gravin die in haar jeugd haar
hele fortuin vergokt heeft. De gravin lijkt een geheim te kennen, waardoor je
bij het kaartspel altijd wint. Hermann probeert haar dat te ontfutselen en bij
die poging schrikt de gravin zo van hem dat ze sterft. Dat komt de liefde
tussen hem en Lisa niet ten goede.

De geest van de Gravin, zegt Hermann met Lisa te trouwen en dat drie
kaarten, de drie, de zeven en de aas, hem geluk zullen brengen.

In het finale kaartspel zijn alleen Hermann en vorst Jeletski, de ex van Lisa,
nog over en Hermann wint met de eerste kaart  – de drie – en ook met de
tweede kaart – de zeven. Hij zet zijn hele winst op de derde kaart – de aas -,
maar als hij de kaart omdraait is het schoppenvrouw, en hij ziet hierop de
geest van de Gravin die spottend naar hem grijnst. Hij wordt helemaal gek en
steekt zichzelf neer. Stervend vraagt hij de vorst om vergeving; ook Lisa
verschijnt voor hem in een visioen en schenkt hem vergiffenis.

De cast is een overwegend Russische. De Volkskrant merkt een beetje
nijdasserig op dat ‘Slavische stemmen doorgaans ruimer in de keel liggen, wat
soms uitdraait op intonatieschade’. Klets natuurlijk: het moet zuiver, ‘ruim in
de keel’ of niet…

Ga als u kunt, de regie is (natuurlijk, zucht) een controversiële, maar er is
genoeg moois over: een wonderschoon zingend koor en spelend KCO, onder
leiding van Mariss Janssons, specialist voor deze muziek!

In het filmpje de ultrakorte trailer voor deze productie. En op de website van
de Nationale Opera vindt u speeldata en (nog) meer informatie.

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Handdoek 13 juni 2016

(Door Ab Klaassens)

De laatste tijd lees ik veel berichten over mensen die ‘de handdoek
in de ring gooien’.

Dan gaat het over teleurgestelde ondernemers, vastgelopen
wereldverbeteraars, miskend artistiek talent of sportmensen die
eindelijk moeten erkennen dat ze niet meer mee kunnen.

Zelden gaat het over boksers. Als die in de boksring te zeer beschadigd
dreigen te geraken gooien hun helpers – dus niet de boksers zelf – de
handdoek in de ring.

Er is, denk ik, weinig belangstelling voor de herkomst van oude
uitdrukkingen die nog dagelijks worden gebruikt.

Als je vroeger in een herberg het bier niet kon betalen – en vaste
klant was – greep de waard een op jouw naam gestelde boomtak
waarin hij de vertering met strepen inkerfde. Zo kregen drinkebroers
veel op hun kerfstok.

Bij het ministerie van Justitie en Veiligheid dreigt er bij herhaling
van alles ‘in de doofpot’ te geraken. Er melden zich dan politici  of
journalisten die ‘de beerput willen openen’ en ook willen aantonen
at er bij allerlei transacties  veel ‘aan de strijkstok  is blijven hangen’

Wat is een doofpot?

Wat is beer?

Wat doen violisten, cellisten en bassisten allemaal met hun strijkstok?

Ze doen het zomaar op hun eigen houtje.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang 12 juni 2016

De mens is een wonderlijk wezen. We zijn gezegend met
hersenen waarmee we oplossingen kunnen bedenken tegen
dreigend gevaar. Toch blijven we het noodlot uitdagen.

We zijn voor heel veel dingen bang. Er zijn zelfs politici die
een imperium bouwen op onze angsten en we lopen in
rotten van drie achter deze mensen aan in de hoop dat zij
een oplossing hebben die onze angst zal wegnemen.

De angstigen denken dat hun probleem is opgelost als een
nieuwe leider verordonneert dat een deel van de
Nederlandse bevolking terug moet naar het land van hun
voorvaderen. Alsof bange mensen niet onmiddellijk op zoek
gaan naar een andere angst die door anderen moet worden
weggenomen.

Een andere angst is die van de zondvloed. In doemscenario’s
zorgt de klimaatverandering voor een stijging van de zeespiegel.
Ik heb wel eens kaartjes gezien waarbij de vloedlijn ter
hoogte van Amersfoort liep.

En wat lees ik zaterdag in de NRC. Wij gaan op grote
schaal huisjes bouwen langs de kust. Vooral welgestelde
ouderen die hun spaargeld zien verpieteren op een bankrekening
investeren in een huisje aan zee. En natuurlijk de beroepsbeleggers
die een imperium bouwen op hebzucht.

Ik snap het wel. De media staan bol met verhalen over mensen die
vanuit verre oorden komen om mee te profiteren van onze
welvaart. En de stijging van de zeespiegel gaat met millimeters.
Bang ben je voor iets dat je ziet. En ach, tegen alles wat je niet
ziet kun je je verzekeren.

  1. Harry Perton (reply)

    12 juni 2016 at 12:23

    Die huisjes staan in de duinen, Jan, een deel van de kuststrook dat nog wel boven water zal blijven uitsteken als de zeespiegel stijgt.

  2. Wieneke (reply)

    12 juni 2016 at 13:38

    Het geeft gewoon aan dat al die ouwe steenrijke mensen ook wel eens gevaarlijk willen leven 🙂
    Bangmakerijindustrie: daarin verdienen heel wat mensen hun boterhammetje.
    Je hebt allerlei industrieën in Nederland: de asielindustrie, de hulpverleningsindustrie en uiteraard de milieu-industrie.
    Hollanders en Zeeuwen hebben eeuwenlang tegen dat wassende water maatregelen getroffen en met erg veel succes, want de laatste tijd is het toch aardig droog gebleven.
    Als het verschrikkelijke onheil gaat gebeuren, dan zal dat niet van zondag op maandag zijn en dan regelen we dát ook wel weer.
    Zure regen is geregeld en dat Nederland ontzettend ‘verdroogt’ is kennelijk ook al geregeld, want je hoort er niemand meer over.
    Dus……NEXT !!!

  3. ab klaassens (reply)

    12 juni 2016 at 20:46

    De reacties van Harry en Wieneke duiden op een gebrek aan voorstellingsvermogen.
    Stijging van de zeespiegel maakt het steeds moeilijker het water af te voeren van de
    onder zeeniveau gelegen polders. Het zelfde geldt voor het water dat via de grote
    rivieren ons land binnenstroomt. Alle gaten in onze kust dichtmetselen? Dan verzuipen we
    in het water dat van de smeltende gletsjers stroomt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *