Jan 13 november 2015

(Door Ab Klaassens)

Onlangs kregen we een brief in de bus waarin stond dat we dertig euro,
exclusief administratiekosten, moesten betalen omdat we met ons
autootje te hard hadden gereden op een weg in Geldrop.

We zijn op de vermelde  dag helemaal niet in Geldrop geweest, maar op de
foto die je via internet kon bekijken  stond wel degelijk ons autootje,
met ons  kenteken.

Eén van de aardigste mensen die ik mijn leven heb ontmoet is
Jan Boereboom. Hij heeft een leven lang tweedehands auto’s ingekocht,
opgeknapt en verhandeld, doet ook APK-keuringen, verhelpt storingen
en weet precies bij wie je moet zijn voor herstel bij deuken en lakschade.

Jan heeft het door hem opgebouwde bedrijf inmiddels overgedragen aan
zijn nazaten, maar blijkt prominent aanwezig  als je de bescheiden
onderneming – midden in een woonwijk –  bezoekt. Hij lult je  de oren
van je kop.

Na lichte lakschade door een foutje bij het inparkeren ging mijn echtgenote
bij Jan op consult met de vraag wat herstel zou kunnen kosten.
Jan moest daarvoor  met ons autootje naar de enige lakspuiter die hij  vertrouwt.
En die woont in  Geldrop.

Wij hebben de boete betaald, maar konden niet nalaten Jan erop te wijzen dat
hij zich niet aan de regels had gehouden.

Toen werd hij boos.

Op zich zelf.

  1. Laurent (reply)

    15 november 2015 at 20:38

    Hahaha, mooi verhaal!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Downdaten 12 november 2015

“Dommer? Als hij maar lief is”. Dat stond boven een artikel in het Eindhovens Dagblad.
Het verhaal ging over het boek Date-onomics van de Amerikaan Jon Birger.

Strekking: vrouwen zijn steeds vaker hoog opgeleid, mannen niet. Vrouwen zullen
daarom vaker genoegen moeten nemen met een lager opgeleide man. Maar ja,
als hij maar lief is.

Als je beneden je stand kiest heet dat downdaten. Gelukkig voor de downdaters is er
een wetenschapper (dus WO-opleiding!) die zegt dat andere eigenschappen
het lagere opleidingsniveau kunnen compenseren.

Tortelduifjes
Hoor en wederhoor toepassend voert de auteur van het artikel de altijd spraakzame
demograaf Jan Latten op die zegt dat, zodra stellen twee stapjes overslaan
in het opleidingsniveau, “de tortelduifjes in de gevarenzone komen”.

Daar schrik ik behoorlijk van. Mijn lief heeft aan het conservatorium gestudeerd
en dat is een Hbo-opleiding. Ik heb het nooit verder geschopt dat MAVO.
Tussen MAVO en HBO zit nog de HAVO. Om bij HBO te komen zijn twee stapjes nodig.

Nondepie, ik zit in de gevarenzone. “Vaak komen stelletjes er pas achter dat ze niet goed
bij elkaar passen wanneer de verliefdheid wegebt”, wrijft Jan Latten in.

Nu mijn relatie afstevent op een zilveren jubileum kan ik maar één ding concluderen.
De verliefdheid is nog niet weggeëbd.  Voor ná die tijd heeft mijn stuudje altijd de stelling
paraat: “Uiteindelijk blijft de vriendschap over”. Kijk, daarom ben ik zo blij dat die
van mèn hèt doorgeleerd.

 

  1. Marlies (reply)

    12 november 2015 at 12:09

    ‘Het stuudje’ wischt sich de ooghen af ende gaeth verdere met den orden van den dagh… Luv joe!

  2. Corné (reply)

    12 november 2015 at 18:10

    Sinds wanneer geldt een diploma als hét teken van het bereikte niveau qua opleiding? Ik ken mensen die zelfs met een VMBO-t diploma het nog verrekte ver hebben geschopt in de journalistiek en van tijd tot tijd behoorlijk zinnig kunnen lullen over politiek en maatschappij. En daarbij nog buitengewoon kunnen koken ook.
    Hoogachtend,
    dr.ir.Ikke

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (385) 12 november 2015

(Door Marlies)

Maar liefst twee opera’s heb ik u te melden en alle twee toppers:
Opera Zuid opent haar (jubileum)seizoen met ‘Rigoletto’ van Giuseppe Verdi
en de Nationale Opera speelt ‘Le Dialogue des Carmélites’ van Francis Poulenc

Rigoletto heeft voor elk wat wils, zo schrijft Opera Zuid zelf: liefde, haat, wraak,
antihelden, schurken, noodlottige wendingen, machtsmisbruik, immoraliteit,
familieperikelen plus … een crime passionel.

Het verhaal is waarschijnlijk bekend, Rigoletto hoort bij de meest bekende opera’s
wereldwijd. De hertog van Mantua is een foute womanizer. Op een bal komt
graaf Monterone verhaal halen omdat de hertog zijn dochter schaamteloos
behandeld heeft; hij krijgt slechts de spot van Rigoletto over zich heen. Monterone is
razend en spreekt een vloek uit over beide mannen.

Rigoletto heeft een dochter, Gilda. Ook zij wordt verleid door de hertog en ze wordt
obsessief verliefd op de man. Rigoletto is wanhopig. Hij zweert wraak en schakelt
huurmoordenaar Sparafucile in om de hertog te vermoorden. Maar het plan van
Rigoletto mislukt en dan wordt de vloek van graaf Monterone toch werkelijkheid…

Moeilijkste en mooiste kwartetten ooit
In Rigoletto zit een van de moeilijkste en mooiste kwartetten ooit: onder zangers
bekend als ‘het Bella Figlia-kwartet’. Dit kwartet is ook onderwerp voor de film ‘Quartet’
waarin een stel oude operaknarren (en die term bedoel ik liefdevol…) elkaar na
jaren tegenkomen en besluiten het kwartet nog eens te zingen.
Hartverwarmende film waarin vooral Maggie Smith die nu schittert in het
laatste seizoen van de topper ‘Downton Abby’ een geweldige rol speelt.

De speellijst voor Rigoletto:
vrijdag 13 november, Maastricht, Theater aan het Vrijthof, première
zondag 15 november, Maastricht, Theater aan het Vrijthof
dinsdag 17 november, Groningen, Stadsschouwburg
donderdag 19 november, Eindhoven, Parktheater
zaterdag 21 november, Terneuzen, Scheldetheater
dinsdag 24 november, Zwolle, Odeon De Spiegel
donderdag 26 november, Breda, Chassé Theater
zaterdag 28 november, Den Haag, Zuiderstrandtheater

En in december speelt-ie ook nog, mag u zelf gaan opzoeken….

Sterke zenuwen
Le Dialogues des Carmélites is de enige opera die Francis Poulenc schreef, maar wat
voor een…. Alleen al voor de finale zou ik gaan, maar die vergt dan ook sterke zenuwen.
Ik hoorde die finale ooit in de auto en heb toen fluks op een zandpad geparkeerd en
de finale uitgeluisterd, fatsoenlijk autorijden was niet mogelijk met op de radio de
steeds vallende hakbijl van de guillotine. Razend knap bedacht van Poulenc en met
het vorderen van die finale word je als toehoorder steeds ongemakkelijker;
ik vond het bloedstollend.

Ook hier kort het verhaal:
Tijdens de Franse Revolutie zoekt Blanche als karmelietes bescherming in het klooster,
uit angst voor het harde leven. Het kloosterbestaan blijkt echter geen veiligheid te bieden;
daar overheerst juist de angst voor de dood. Blanche vlucht naar haar ouderlijk huis.
Als de nonnen naar de guillotine worden gestuurd, voegt ze zich, inmiddels gesterkt
door haar geloof, vrijwillig bij hen.

Speellijst: 7, 11, 13, 17, 19, 22, 24, 26, 29 november, Amsterdam (dus…)

Tsja, veel plezier zou ik zeggen, maar dat lijkt hier een beetje misplaatst…
maar als u kunt: gaan!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Memphis Depay 11 november 2015

Een Siciliaan die in Duitsland geld had verdiend en op zijn geboortegrond een
paardenfokkerij was begonnen, vertelde ons ooit het volgende verhaal. “Ik heb geen last
van de maffia maar als ik in de rij sta voor het loket van het postkantoor en er komt
er zo eentje met een hoed binnen, laat ik hem voor gaan. Als ik dat niet doe krijg
ik mijn volgende bouwvergunning niet”.

De hoed als symbool van macht. Onze stervoetballer Memphis draagt tegenwoordig
een hoed. Nu hij sportief in een dipje zit is de hoed van Memphis voor sommige
sportjournalisten onderwerp van hoon. Vooral bij types als Bert Maalderink die
kritische journalistiek verwart met entertainment om de vaste lasten te
kunnen betalen.

De hoed valt uit de toon in een wereld waar de baseballpet domineert. En alles wat
afwijkt is nieuws. Vooral als je het teken van de macht draagt maar op het veld
eventjes onmachtig bent.

Ik vind de hoed van Memphis prachtig. Ik heb zelf ook een hoed (gekocht op het
pleintje bij de Trevifontein in Rome) maar ik draag hem te weinig.

Een hoed is van oudsher een hoofddeksel dat door mensen in hogere kringen
werd gedragen. Arbeiders droegen een platte pet. Tegenwoordig dragen alleen
hipsters en linedancers nog een hoed.

Mijn hoed heeft lang in de kast gelegen nadat ik in Den Bosch een keer ben
nageroepen door puistenkoppen met  witte petjes die hangend uit een
VW Golfje schreeuwden: hé kojboj . . . .

Toch vind ik mijn hoed heel mooi en ik heb me voorgenomen hem vaker
te gaan dragen. En als sportjournalist Bert Maalderink dan zegt: “De buitenwereld
denkt dan: wat doet die man met een hoed?” Dan zeg je net als
Memphis: “Nou gewoon, die zet hij op.”

 

 

 

  1. els (reply)

    11 november 2015 at 13:19

    Op zwart/wit-foto´s van vroeger kun je bij afbeeldingen van voetbalpubliek
    goed zien wie bij het hoedenvolk hoorde en wie bij jan met de pet moest
    worden ingedeeld. Jan met de hoed is dan toch een twijfelgeval!

  2. Harry Perton (reply)

    11 november 2015 at 19:03

    Die Maalderink stelt zich tentoon als ongelofeloos benepen knurft door het dragen van een hoed als “flamboyant” te betitelen. Uit protest koop ik me een nieuwe:
    https://www.youtube.com/watch?v=pfLxWjmqBUc

  3. ab klaassens (reply)

    11 november 2015 at 20:16

    Je moet die kinderen niet beoordelen op hun speeltjes, maar op hun spel.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Sesamstraat 9 november 2015

Zendercoördinatoren van de NPO in Hilversum hebben het ook niet
makkelijk. Ze moeten op televisie zo programmeren dat de kijkcijfers
’s morgens bij de koffie geen reden zijn voor programmamakers de
koppies te laten hangen.

Dat is een hele klus, want het aantal concurrerende TV-zenders is enorm.
Niet alleen via de kabel, ook via internet. Je kunt tegenwoordig naar
programma’s kijken waar en wanneer je maar wilt.

Zendercoördinatoren wringen zich in allerlei bochten om mensen
te trekken. Ze ruilen bijvoorbeeld Sesamstraat in voor een
bejaardenprogramma. Zelden heb ik zoveel ophef in de media meegemaakt
als bij die mededeling. Ons halve kabinet bemoeide zich er tegenaan.

Vervolgens probeerde iedereen een verklaring te vinden voor deze
stormachtige morele verontwaardiging. Nostalgie was in dit verband
een veel gehoord woord. Dat is mij te simpel.

Aanklacht tegen individualisering
Het schijnt dat vooral grootouders zich opwinden. Waarom die opwinding
van ouderen? Ik denk dat het komt omdat Sesamstraat het laatst
overgebleven programma is dat jong en oud tot elkaar brengt.

Zo rond een uur of half zes kunnen opa en oma, net voordat pappa of
mamma de kroost komt ophalen, even samen met de kleinkinderen
praten over taal, rekenen en alle zielenroerselen die Tommie en Pino
aansnijden.

Dat verdwijnt straks dankzij al die kinderen die in hun eentje op de
iPad naar Sesamstraat kijken. Volgens mij zit ‘m daar de kneep van de
verontwaardiging. Die is een aanklacht tegen de individualisering.

En de zendercoördinatoren? Die gaan met de tijdgeest mee, en die wordt
bepaald door hun publiek.

  1. ab klaassens (reply)

    9 november 2015 at 20:36

    Als ik het goed begrijp verdwijnt een programma dat opa en oma graag samen met
    hun kleinkinderen bekijken om plaats te maken voor een programma voor oma’s en opa’s.
    Het is een wonderlijke wereld, daar in Hilversum.
    Als ik nog kleuter was zou ik me daar toch wel even aan ergeren.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Referendum 8 november 2015

(Door Ab Klaassens)

De Volkskrant van 6 november bouwt voor Geert Wilders maar weer eens
een podium waarop hij tekeer kan gaan tegen de elite die niet doet
dat het volk wil.

Ik weet niet wat het volk wil, maar ben wel tegen wat Geert wil.
Dus ben ik van de elite.

Geert beweert dat je voor de echte volksdemocratie naar Zwitserland moet.
Daar heeft het volk de gelegenheid gekregen om zich uit te spreken tegen
de komst van immigranten. Dat heeft het volk ook gedaan, maar het volk
wil wel dat er mensen zijn om schoenen te poetsen en het reine landschap
rein te houden. Daarom mag een beetje immigranten wel.

Tijdelijke migranten, politici uit Afrika en Azië, die met een regeringsvliegtuig
komen om hun van het volk gejatte kapitalen op Zwitserse banken
te stallen mogen ook.

Wilders heeft het maar steeds over wat het volk wil. Een vertaling ten
behoeve van Duitse lezers levert nare herinneringen op. ‘Het volk’ bestaat
niet, tenzij een gehaaide volksmenner erin slaagt het beeld te wekken
dat ’t er wel degelijk is.

Ik ben van het volk als Epke Zonderland goud wint in Rio.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Nieuwe namen 7 november 2015

Een lang weekend geeft mij de gelegenheid mijn namenlijst
bij te werken. Het aanbod was de laatste maanden groot.
Stilaan is mijn verzameling namen en beroepen over de duizend
voorbeelden gegaan. Met dank aan al die mensen die meedenken
en van wie sommigen nu zeggen: ik kan geen bijzondere combinatie
meer zien zonder aan jou te denken.

Vaste lezers weten het: spot nooit met een naam, dat doe ik
ook niet. Mijn verzameling (zie ook de link naar de namenlijst)
is slechts bedoeld om een glimlach om uw mond te toveren.

Laten we beginnen met een foto die ik toegestuurd kreeg. De
naam van auteur Cor Speksnijder komt niet op mijn lijst, want
die heeft niets te maken met zijn beroep. Hier gaat het louter
om de glimlach.

speksnijder

De rest van de oogst.

De samenwerkende hulporganisaties zijn tevreden over de voortgang
van de hulp aan de Filipijnen die zwaar werden getroffen door noodweer.
Hoe mooi is het dan dat de actievoorzitter Simone Filipinni heet.

Frank van der Heide is woordvoerder van de Nederlandse Tuinbranche.

Cor Kluis is analist bij de Rabobank.

Marcel Zonnenberg is eigenaar van een zonnestudio in Heesch.

Mariëlle Keetels is theesommelier.

In Scherpenzeel kon je een boek afhalen over de bouw van een
nieuwe gereformeerde gemeentekerk aldaar. Bij de heer Van
Hell.

Eentje die ik met schroom vermeld is Remco Pijpers. Hij beheert de
anti grooming-website Kind Online. Persoonlijk vind ik dat een
lovenswaardige taak.

Deze mail kreeg ik van een collega: ‘k Heb er weer eentje voor je lijst.
Hij is een beetje ‘vals’, maar als je het uitspreekt hoor je daar niks van.
Nieuwe gedeputeerde van de provincie Zeeland: Jo-Annes de Bat.”

Jacomijn Schellevis maakte het kunstwerk de waterschapsstoel
in Dalfsen op de plek waar de rivieren de Vecht en de Regge
samen komen.

waterschapsbank

jacomijn

Michiel Staartjes  is eigenaar van Highland Jachtreizen.

Glenn Metselaar is directeur van bouwbedrijf Dura Vermeer.

Volkswagen heeft een woordvoerder die het de afgelopen maanden druk
had nu de autofabrikant diep door het stof moet vanwege de
sjoemelsoftware. De man heet Olaf Lies.

Adriaan Ros werkt bij de belastingdienst en coördineert daar de
belasting op paardentransporten.

De woordvoerster van Tromp Boat Races doet haar naam ook eer aan:
Jetske Drijver.

Het hoofd van de antistroperseenheid in het Krugerpark
heet Koos de Wet.

In Zandvoort werd de actie “Paalzitter aan Zee” gehouden tegen de
plaatsing van honderden windmolens. Bedenker is Huig Molenaar.

De Partij voor de Dieren in Amsterdam heeft een woordvoerder
die Johnas van Lammeren heet.

Henry Konijn is voorzitter van de Stichting tegen Verruiming
van de Zondagsopenstelling. Voordat hij deze taak op zich nam
was hij eigenaar van maar liefst drie poelierszaken.

  1. Wieneke (reply)

    7 november 2015 at 09:24

    Er zitten weer prachtige bij.

  2. Laurent (reply)

    7 november 2015 at 10:56

    Ik begrijp Olaf Lies niet?

    Gisteren noemde iemand mij nog een dokter Arts die hij had, daar zijn al twee voorbeelden van zag ik.

    1. Jan de Vries (reply)

      9 november 2015 at 10:26

      Laurent,

      Spreek het eens op z’n engels uit :-).

  3. Ferrara (reply)

    10 november 2015 at 16:00

    Wat een feest van herkenning. Ik verzamel sinds jaren dit soort opmerkelijke zaken. Tegenwoordig iets minder fanatiek, maar het blijft leuk!
    Ik ben getipt over je site naar aanleiding van een foto die ik zelf vandaag plaatste.
    Vraagje, wil je de namen zelf gezien hebben of wil je ook wel getipt worden. Wat bijvoorbeeld te denken van Schoffelmeer, hovenier van beroep.
    Ik blijf volgen.

    1. Jan de Vries (reply)

      11 november 2015 at 12:38

      Ferrara. Mijn site bestaat bij de gratie van tips die ik van anderen krijg, dus als je iets hoort zie ik het graag.

  4. Laurent (reply)

    10 november 2015 at 18:26

    Ahaaaa…. 🙂

  5. Ella Koerts (reply)

    16 maart 2016 at 18:09

    Eentje uit m’n naaste ongeving, maar wellicht heb je die al. Ik zie het nu pas voor het eerst.. Ab Tamboer, drummer (van oa. E&F)

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Griepprik 6 november 2015

Ik ben als de dood voor prikken. Als ik op TV een injectienaald
zie, lopen mij de rillingen al over het lijf, laat staan als iemand
met een naald bij mij in de buurt komt. Zet maar eens een
naald in een rillend lijf. Dat is vragen om medische missers.

Toen ik van de huisarts een uitnodiging kreeg om als
nieuwbakken zestigplusser gratis een griepprik te komen halen,
begon mijn geest op volle toeren te draaien om argumenten
te bedenken waarom ik dat niet moet doen.

Ik heb nooit griep. Dat vond ik op zich een afdoende argument,
maar ik wilde me er niet te makkelijk van afmaken, want je
kunt griep krijgen.

Ik herinnerde mij dat er vorig jaar een maatschappelijke
discussie is geweest over het nut van de griepprik.
Helder: als het nut niet onomstotelijk vast staat heeft het
geen zin je te laten prikken. Voor de zekerheid spande
ik me nog een keer in om te voorkomen dat iemand denkt dat ik
uitvluchten zoek.

Waarom zou ik mij nu laten prikken terwijl dat drie maanden
geleden, toen ik 59 was, nog niet hoefde? Gebeurt er op je
verjaardag iets met je lijf dat ik niet weet?

Donderdag las ik in de krant dat veel jonge zestigplussers geen
griepprik willen. Nadat vorig jaar bleek dat de inenting niet
heeft geholpen, haken veel mensen af. Mede daardoor
overleden 8.600 mensen méér dan in andere jaren, blijkt uit
cijfers van het RIVM.

Typisch zo’n krantenalinea die mee vragen oproept dan
beantwoordt. Gingen er meer mensen dood omdat de prik
niet hielp of omdat ze afhaakten?

Ik weet het niet meer. Voor de zekerheid ga ik me niet laten
prikken.

  1. Wieneke (reply)

    6 november 2015 at 09:25

    Hee, wat ziet het er hier ineens anders uit. Wel even wennen, hoor.
    Ik wil geen griepprik en dus heb ik de huisarts gevraagd me maar niet meer uit te nodigen. Hoeft hij namelijk ook geen serum voor me te bestellen.

  2. Irene (reply)

    6 november 2015 at 21:31

    Met zoveel weerstand heb je geen griepprik nodig, schat ik in.
    Ik doe er ook niet aan, gelukkig vallen ze je er hier niet mee lastig.

  3. els (reply)

    7 november 2015 at 01:13

    Vorig jaar heb ik geen griepprik gehad, ondanks de uitnodiging. Niet uit principe of zo, maar gewoon omdat we geen zin hadden
    in de ontzettend lange rij van prikenthousiasten, die zich voor de dokterspraktijk hadden verzameld. We hadden nog meer te doen.
    Nou, ik ben die hele winter aan het kwakkelen geweest. Dat kán natuurlijk toeval zijn geweest. Maar een longontsteking en een mij
    nog nooit overkomen labyrintitis bijvoorbeeld deden mij besluiten er dit jaar toch maar een te gaan halen. Geen garantie, maar ach,
    je kan niet weten. En ik ben niet bang voor prikken, dat scheelt ook.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (384) 5 november 2015

(Door Marlies)

Mooie avond gehad gisteren…. In het kader van ‘November Music’ naar
‘Mariken in de tuin der lusten’ van Opera2Day geweest.

Voor de gelegenheid maar eens terug naar ons oude Den Bosch, het lijkt
een eeuw geleden dat we er woonden en die constatering an sich is goed:
we passen beter in Eindhoven. Maar nondepie wat is Den Bosch een mooie stad!

De recensies van de opera waren niet allemaal lovend en de vrienden die ons
uitgenodigd hadden zijn van de experimentele projecten, meer dan wij…
dus ik probeerde mijn geest open te houden en de vileine opmerkingen
over hedendaags klassiek binnen.

Dat lukte en dat was maar goed ook: we hadden een prachtige avond. Heerlijk
op het gemak gegeten en op hetzelfde gemak naar het theater gedreuteld.

Moet u ook doen: maak er een compleet avondje van, je komt zo veel beter in de
stemming en op het laatste moment ruzieën met parkeer-automaten en garderobes
is niet bevorderlijk voor het tot je nemen van cultuur.

Er werd wonderschoon gezongen
Goed ‘Mariken in de tuin der lusten’ dus. Het viel me mee, het was een hele zit,
maar er werd wonderschoon gezongen en het orkest, bestaande uit een wat
zonderlinge compilatie van strijkers, ‘oud’ slagwerk en oude, middeleeuwse
instrumenten speelde dienstbaar en accuraat. Complimenten voor de dirigent.

De vriendin had me gewaarschuwd: componiste Calliope Tsoupaki vind je misschien
niet heel toegankelijk, nogal experimenteel. Nou, ook dat viel mee: het bleef
allemaal ongeveer in de toonsoort en binnen de vierkwartsmaat.

Mijn geest heeft orde nodig en die kreeg-ie. Het paste allemaal wonderwel en
dat is een groot compliment voor de componiste: de zang had sterke Gregoriaanse
invloeden,  sommige stukken waren volgens mij onbewerkt en alleen van een lichte
accoord- begeleiding voorzien.

Gregoriaans is therapeutisch
De dames, die het eerste deel uit de orkestbak zongen en daardoor af en toe
een beetje wegvielen in het orkestgeweld zongen werkelijk prachtig. Ik vind
Gregoriaans altijd bijna therapeutische muziek: zo mooi als die zes vrouwen
vanuit meerstemmigheid in unisono-accoorden vielen (de knagers onder u weten
wat ik bedoel), waauw, dat vraagt om alle antennes uit en hele goeie oren. Een sober,
maar uiterst efficiënt decor, veel mannen in het zwart, mooi licht, kortom
alles was er!  Ik had een prachtige avond…

Ge-emmer van de katholieke kerk
Je kunt van mening verschillen of je in deze tijd dat ge-emmer van de
katholieke kerk over vergeving en boetedoening en de liefdeloosheid waarmee ze
haar leden tegemoet treedt nog wel op het toneel moet brengen: het lijkt alsof
het instituut ondanks die houding toch overwint… maar alla, het boek is in de
middeleeuwen geschreven, de toptijd voor de katholieke kerk… en de muziek
is van een tijdloze schoonheid.

Hieronder een speellijst, als u nog wil gaan dan kan dat. Doe het, het is een
mooie gelegenheid kennis te maken met de wat gematigder stroming van de
hedendaagse klassieke muziek.

Vrijdag 6 november, Schouwburg Almere
Zaterdag 7 november, Theater De Spiegel Zwolle
Dinsdag 10 november,  Stadsschouwburg Tilburg
Vrijdag 13 november, Stadsschouwburg Nijmegen
Zondag 15 november, Theater De Vest Alkmaar
Woensdag 18 november, Stadsschouwburg Groningen
Zaterdag 21 november, Schouwburg Arnhem

Voor al mijn columns over klassieke muziek zie mijn eigen website Vocalies.

In het filmpje de trailer van de opera.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Ristorante 5 november 2015

(Door Ab Klaassens)

Eindelijk, na maanden van verbouwingen, was ’t dan zo ver:
de pizzeria/ristorante in ons nieuwe winkelcentrum opende de deuren.

Het zag er zeer ambitieus uit. Tafels en stoelen voor een man of tachtig,
vitrines vol heerlijkheden, twee koks in een gedeeltelijk open keuken,
druk pratend in een Italiaans dialect …..het oude Romaans misschien?

Het meisje van de bediening presenteerde ons een kaart met
tientallen pizza- en pastagerechten en een veelheid van andere
klassiekers uit de Italiaanse keuken. We wilden beiden de gevulde
kippenborst en vroegen om wijn.

“Dit is een alcoholvrij restaurant” zei het meisje met grote stelligheid.
We kozen water.

Paniek bij de witte brigade
Het water kwam snel, maar de rest van onze bestelling (kip)
veroorzaakte paniek bij de witte brigade. De dienster trok haar
jasje aan om in de nabijgelegen AH-super kip te halen. Intussen
hadden andere gasten, na ons binnengekomen, de onheilstijding
vernomen dat hun ze pizza’s met een slok water naar binnen
moesten spoelen.

De aanvoerder van een achttal gasten aan een ons belendende
tafel verordonneerde “allemaal cola”, waarop hij zich naar
de nog geopende slijterij spoedde. Na zijn terugkomst geurde
het restaurant plotseling naar Bacardi.

Drie kwartier wachten op je kipgerecht bij een glas water en nóg
een glas water is een bezoeking, maar de troost was rijk: de kip
was voortreffelijk bereid. Pas toen wij waren vertrokken zagen we
buiten op een schoolbord met krijt geschreven de tekst: 100% halal.

Peinzend over het Italiaanse dialect van het keukenpersoneel
passeerden wij op weg naar huis onze enige buurtkroeg.

Die was gesloten.

  1. Laurent (reply)

    5 november 2015 at 18:59

    Nou, dat het zo lang duurde betekende dat het geen voorgebraden en later opgewarmde kip was, vandaar dat-ie ook goed smaakte dus. (Fris nieuw ontwerp hier, overigens)

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *