Misschien ben ik wel veranderd door de meiden van de Lidl 21 juli 2019

Ik las in de Volkskrant een aardig verhaal over hoe je kunt keuvelen met iedereen. Oftewel: een
stoomcursus smalltalk.

Mij lukt het pas de laatste jaren om zomaar een praatje aan te knopen met iemand. Als ik
zakelijk een interview doe dan ken ik geen schroom, behalve als ik nabestaanden van slachtoffers
moet uithoren, maar dat vindt 99,9 procent van mijn collega’s vreselijk, dus dat hoef ik mezelf
niet te verwijten.

Maar zomaar een praatje aanknopen met iemand achter een kassa of zo, dat vond ik altijd erg
lastig. De laatste jaren gaat het eigenlijk vanzelf. Misschien is het de leeftijd. Ik had het er gisteren
nog met mijn vrouw over: naarmate je ouder wordt en je rugzak voller raakt, gaan dat soort
dingen gemakkelijker.

In het artikel dat ik las ik de volgende zin: Ten eerste, door het vaak te doen: praat met de
trambestuurder, de barista, de ober en de caissière, en het zal vanzelf makkelijker gaan.

Daar heb ik nog wel een opmerking bij, vooral waar het gaat over de caissière.  Ik woon tussen
twee volksbuurten en winkel bij de Lidl en de AH.  Ik kan u vertellen dat de ene caissière de andere
niet is. Die van de Lidl zijn voornamelijk vrouwen uit de buurt. Ze zijn adrem, hebben volkse humor
en babbelen vlot, niet in de laatste plaats omdat ze de helft van de clientèle kennen. Dat helpt mij
ook over de drempel. Misschien ben ik wel veranderd door de meiden van de Lidl.

Die van de Albert Heijn zijn van een ander slag. Het zijn voornamelijk studenten, die bovendien zo
geprogrammeerd zijn dat ze maar een paar zinnetjes kennen: heeft u een bonuskaart, wilt u spaarzegels,
spaart u mee voor de pannenactie, wilt u de bon?  Daar wijken ze niet van af en als je een praatje
aanknoopt raken ze in de war. Ik heb ooit bij het opladen van de lopende band gezegd dat ik geen
koopzegels, geen spaarzegels en geen bonnetje wilde. Drie keer raden, welke riedel ik toch over
me heen kreeg.

Doe mij maar de Lidl met z’n meiden en vrouwen uit de buurt. Dat is ook beter voor
mijn ontwikkeling.

  1. Ximaar (reply)

    21 juli 2019 at 11:10

    Ben altijd alleen op fietsvakantie geweest en vind het leuk om wat te zeggen. Na een maffe opmerking heb ik snel in de gaten of de ander het ook leuk vind. Geen idee wanneer dat begonnen is. Zo rond m’n 16de was ik erg in mezelf gekeerd. Ooit met een eerste generatie marokkaan een heel gesprek gehad op de stadswal over de kosten die banken in rekening brengen. De man was volledig geïntegreerd, hij klaagde nog beter dan menige autochtoon.

    Bij AH kom ik vrijwel niet. Vindt ze duur en idd onpersoolijk, Heb voldoende alternatieven die dichterbij zijn en daar zit vaak leuk winkelpersoneel bij.

  2. jankrosenbrink (reply)

    22 juli 2019 at 15:57

    leuk en zinvol verhaal, vroeger kon Rene, ben zijn achternaam even kwijt, op het Volkskrantblog erg leuke verhalen vertellen over zijn kassavrouwen en meisjes.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Peper- en zoutstelletje 12 maart 2018

Vroeger, jongens en meisjes, kon het gebeuren dat je als bruidspaar heel veel
peper- en zoutstelletjes kreeg. Dat kwam omdat de mensen het niet zo breed
hadden. Omdat ome Kees en tante Mien niet met lege handen wilden komen
brachten ze een peper- en zoutvaatje mee. Niet duur en elk huishouden heeft
zo’n stukje keukengerei nodig.

Als je veel ooms en tantes had met dezelfde geniale inval kon het gebeuren dat
je de volgende dag vijf van die stelletjes in je nieuwe huis had staan. Sommige
mensen pompten hetzelfde peper- en zoutstelletje via andere bruiloften jaren
rond in de familie totdat ze tijdens weer een trouwerij tegen de lamp liepen en
de risee van de familie werden.

Wij hebben geen symmetrisch peper- en zoutstelletje. Dat komt omdat wij op
het moment dat wij gingen samenleven die stelletjes in eerdere verbintenissen
hebben achtergelaten en wij geen bruiloft hadden waar ooms en tantes hun
kleinoden konden aanbieden. Al 25 jaar lang dacht ik met regelmaat: wij
moeten eigenlijk ook een peper- en zoutstel. Het kwam er nooit van.


 

 

 

 

 

 

 

Totdat ik afgelopen weekend bij de Lidl tegen een fraaie aanbieding aanliep.
Geen stelletje maar peper- en zoutmolentjes. Hoe gelukkig kan een mens
worden. Thuis merkte is pas dat het hier elektrische apparaatjes betrof. Met
verlichting! Dat merkte ik aan het enorme papier in het doosje waarop in heel
veel talen stond hoe de peper- en zoutmolentjes gebruikt dienden te worden.
De tijd van vullen en schudden is voorbij. Het grootste deel van de tekst ging
trouwens over veiligheid want fabrikanten dekken zich tegenwoordig goed in.

Er is veel veranderd sinds ome Kees en tante Mien hun geniale inval hadden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lidl 13 juli 2016

Meestal doe ik de boodschappen. Hoewel ik geen uitgesproken
koopjesjager ben probeer ik wel zoveel mogelijk voordeeltjes mee
te pakken. Meestal doe ik die weer teniet door veel te dure
biologische producten te kopen. Principe-dingetje.

Mijn favoriete winkel is de Lidl. Dat heeft even geduurd want net
als veel andere Nederlanders heb ik lang gedacht dat je daar
alleen kon kopen als je je door middel van tattoos kon
legitimeren.

Deze week liep ik in de Lidl in het voetspoor van twee mannen
die dezelfde route liepen als ik in hetzelfde tempo.

Terwijl wij in de rij voor de kassa aansloten liep één van die
twee mannen terug naar het schap met diervoeding. “Moet je
kijken”, zei hij tegen zijn maat. “Kattenvoer voor maar 19 cent”.

Zijn maat twijfelde. “Mijn katten eten altijd hetzelfde. Volgens
mij lusten ze niks anders”. (Dat had ik kunnen zeggen.) “Ik zou het
toch proberen”, zei de andere man. Als ze het niet eten kost het
je niks”.

Het resultaat was dat er twee blikjes in het karretje voor mij
gingen. Ik dacht even na. 19 cent. Dat is meer dan de helft
goedkoper dan wat ik bij de andere supermarkt betaal. Ik sprintte
uit de rij.

Thuis presenteerde ik het nieuwe voedsel aan Sam en Poes. Ze
aten er hun pootjes bij op. Ik rekende snel uit wat dit op jaarbasis
oplevert en hoeveel biologisch eten we daar voor kunnen kopen.

Goed bezig voor het milieu mannen, zei ik tegen S&P. Die
likkebaarden tevreden.

  1. Wieneke (reply)

    13 juli 2016 at 09:44

    Lidl heeft uitstekende producten, dus waarom zou het kattenvoer slecht zijn? Maar als S & P ineens kaal worden, dan zou ik het niet meer geven 🙂

  2. Lauk (reply)

    13 juli 2016 at 11:00

    Hoeven de katten niet biologisch te eten dan?

  3. Groninganus (reply)

    15 juli 2016 at 21:15

    Groningse hit van jaren geleden, waar de winkelketen niets mee te maken wilde hebben:
    https://youtu.be/YpJcXQ-9ecM

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.