Waarom het verkeer vastloopt 2 december 2020

Eindhoven is een fijne stad, maar omdat het een samenraapsel van een paar dorpen is,
is het verkeerstechnisch een gedrocht. Dat is al honderd jaar zo. Af en toe wordt er
een knelpunt opgelost, maar zolang je een randweg om het centrum hebt waar alle
voormalige toegangswegen uit de voormalige dorpen op uitkomen zullen wij
moeten leven met opstoppingen.

Eén van de belangrijkste knelpunten is de Kennedylaan. Dat is de brede toegangsweg
voor al het verkeer dat van de A50 de stad in komt rijden. Ik rijd er regelmatig.
In de spits is het altijd aanschuiven op de kruising met de Onze Lieve Vrouwestraat.
Je raakt eraan gewend. Kwestie van eerder of later op pad gaan als je daar niet
stil wilt staan.

De gemeente Eindhoven gaat nu met peperdure technologie het kruispunt
monitoren. Want de gemeente wil begrijpen wat er aan de hand is.

Dat zijn van die verhalen in de lokale krant waar ik onbedaarlijk om moet lachen.
Je hebt een brede toegangsweg met veel verkeer die plotseling stuit op verkeerslichten
op een kruising met een andere weg die al net zo druk is. Hoeveel technologie en
tijd heb je nodig om te begrijpen wat er aan de hand is.

Aan de andere kant van de stad heb je een vergelijkbare situatie. Daar komt het
verkeer van de A2 massaal de stad binnen. Daar rijd ik ook regelmatig want dat
is kant waar mijn huis staat. Daar zijn nooit opstoppingen want daar zijn geen
verkeerslichten, er is een grote rotonde met in het midden een fraaie fontein
die altijd in verschillende kleuren is aangelicht. Een lust voor het oog.

Het enige probleem daar is dat voetgangers en fietsers alleen met doodsverachting
aan de overkant kunnen komen. Een paar verkeerslichten zouden helpen, maar
dat wil Eindhoven niet, want dan stropt het autoverkeer.

Het is natuurlijk bizar dat wij onze hele wereld inrichten naar de auto, maar ja,
dat is nou eenmaal het middel van onze vrijheid. Gelukkig begint daar een
kentering in te komen doordat binnensteden autoluw worden gemaakt.

Maar goed, ik hoop dat ik vandaag een steentje bijdraag aan het begrip waarom
het verkeer vastloopt op een drukke kruising met verkeerslichten.

  1. Laurent (reply)

    5 december 2020 at 00:15

    Hahaha, mooie analyse!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Van mij mag Eindhoven hard applaudisseren voor Winy Maas 17 augustus 2020

Soms zie ik in een museum een kunstwerk waarvan ik denk: af-schu-we-lijk!
Hoe krijgt iemand het in z’n botte harses (dat zeiden ze vroeger bij ons in het
dorp als iemand afweek van de norm, die persoon hoefde dan niet per se gek te zijn).

Het zijn die kunstwerken waar ik het langst naar kijk. Moeilijk starend probeer
ik in de hersens van de kunstenaar te kruipen in de hoop dat ik begrijp welke
gedachtekronkel ik moet volgen. Meestal lukt het me niet hetzelfde pad te gaan.

Hoewel ik aldus het kunstwerk niet alsnog mooi ga vinden, krijg ik wel respect voor
de gedachten van de maker.

Dat komt waarschijnlijk omdat het mij aan fantasie ontbreekt om uit het niets iets
te scheppen. Ik ben een waarnemer die verslag doet. In mijn computer zitten twee
hoofdstukken van een boek waar ik ooit aan begonnen ben. Ik ben niet verder
gekomen omdat ik geen enkel idee heb hoe het verhaal verder moet. Ik heb ook
geen plot waar ik naartoe kan werken.

Dit weekend stond Eindhoven op z’n kop. De lokale krant wijdde de voorpagina aan
een verhaal over een woest plan van Winy Maas. Deze architect is door de gemeente
Eindhoven ingevlogen om de stad meer smoel te geven. Maas heeft een plan gemaakt
om de iconische Catharinakerk op te tillen en hem op een torenflat te zetten die wordt
gebouwd op de plek waar de kerk nu staat. Er stond een prachtige illustratie bij. De
gemeente wil laten onderzoeken of het kan.

Op zo’n moment is mijn dag al goed. Hoe krijgt iemand het in zijn botte harses, denk
ik dan. Vervolgens ga ik naar die tekening staren om de gedachtenkronkel te volgen.

Op social media ging het helemaal los. De algemene teneur was dat Maas van zijn
verstand was beroofd. Alle argumenten tegen kwamen langs. De krant zelf schreef er
na het weekend een commentaar over. De commentator maakte zich zorgen over het
geestelijke vermogen van Winy Maas. En dat niet alleen, hij maakte zich ook zorgen
over het geestelijk vermogen van gemeenteraadsleden die erover denken geld uit te
trekken voor een onderzoek.

Ik verwacht net als de krant dat Eindhoven nooit zo’n wereldwonder zal krijgen en het
lijkt mij ook niet verstandig geld uit te trekken dat wellicht beter gebruikt kan worden.

Maar de kritiek op Maas vind ik niet terecht. Dat komt misschien omdat ik als volstrekt
fantasieloze burgerman sommige gedachten op zich al kunst vind. Wat mij betreft mag
de gemeenteraad heel hard applaudisseren voor Winy Maas en zichzelf op de schouder
kloppen dat iemand die zoveel fantasie heeft is aangesteld om onze stad onder handen
te nemen om vervolgens het krediet voor een onderzoek unaniem maar wel met een
glimlach weg te stemmen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De ingehouden woede van Enexis 17 januari 2020

Soms zou ik vlieg willen zijn in bepaalde kantoorruimtes waar besluiten worden genomen.
Achter al die gesloten deuren waar liters koffie worden weg geslurpt worden dingen gezegd
die vele malen interessanter zijn dan de teksten die communicatiestrategen daarover de
wereld in sturen.  Dat is maar goed ook. Je moet als beslisser vrijuit kunnen spreken.

Ik zou graag de afgelopen weken vlieg geweest willen zijn ten burele van Enexis. Dat is de
club die in mijn stad de stroom- en gasleidingen aanlegt. Wij kregen deze week een brief van
de kabelaar waarin de ingehouden woede van de opsteller vanaf droop.

Wat moet u weten. Anderhalf jaar lang lag de straat waaraan ons appartementencomplex ligt
in delen open. Dat betekende omrijden. Dat was niet erg, zeker niet toen aan het eind van
de hak- en breekperiode bleek dat de straat er enorm op vooruit was gegaan.

Maar nu moet er opnieuw worden gebroken. Enexis stelt de bewoners daarvan door middel
van een brief op de hoogte. De kabelaar gebruikt de eerste alinea om ons twee keer te vertellen
dat er een wettelijke aansluitplicht bestaat als iemand een aanvraag voor een aansluiting doet.

Een deel van de straat moet weer open omdat Enexis na de reconstructie nieuwe aanvragen
heeft ontvangen van nieuwe gebruikers “door herbestemming van een object”.  Opnieuw
wordt ons duidelijk gemaakt dat de wet dan voorschrijft dat Enexis uitrukt en haar plicht doet.
Je voelt aan alles dat ten kantore van Enexis iemand heeft gezegd: hadden ze dat nondeju niet
meteen kunnen zeggen. Eikels!

Maar het houdt niet op. Enexis laat ons nogmaals weten dat de gemeente een reconstructie heeft
uitgevoerd “waarin wij (lees Enexis) nu in moeten gaan graven”. Op kantoor hebben ze op dit
moment waarschijnlijk nog een paar krachttermen gebruikt en zo hard met de vuist op tafel
geslagen dat de koffiekopjes rammelden.

Om te voorkomen dat wij straks tegen die arme gravers van Enexis hatelijke opmerkingen gaan
maken (“hadden jullie dat niet meteen kunnen doen”) schrijft de kabelaar nog maar eens:
“Gemeente Eindhoven en Enexis kunnen niets doen aan het feit dat er een aansluitplicht is, maar
kunnen dit niet tegenhouden”. Het is de derde keer dat de kabelaar zichzelf vrijpleit in een brief
van vijf alinea’s.  Dat vind ik een tricky opmerking, want de vraag dringt zich op of één van de
grootste kabelaars van Nederland van die aansluitplicht af zou willen. Dat is een wel een politiek
dingetje vind ik.

Enexis belooft dat ze er alles aan gaan doen de overlast te beperken en dat de straat weer in de
staat wordt teruggebracht voorafgaand aan de werkzaamheden.

Dat is ze geraden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Aast Eindhoven nog steeds op Nuenen? 21 november 2019

Ter promotie van de stad Eindhoven is er weer een kerstfilmpje gemaakt. Een jongeman strandt
op kerstavond in de stad. Hij komt in een vreemd hotel terecht. Achter elke deur ontdekt hij
steeds meer van de stad.

Een bijrol is weggelegd voor burgemeester John Jorritsma, die vooral zichzelf relativeert. Hulde
aan de makers, die hem zo gek hebben gekregen.

De nabespreking van het filmpje focust zich vooral op een rolletje van VVD’er Klaas Dijkhoff, die
openlijk solliciteert naar de baan van burgemeester van Eindhoven. Het is als grapje bedoeld, maar
Jorritsma en Dijkhoff zijn VVD’ers, dus ik doe het nog niet meteen als scherts af.

Ik zag in dat filmpje iets anders dat mij veel meer triggert. De echte hoofdrolspeler, de gestrande
jongeman, kan alle deuren openen, behalve één. De liftboy van het hotel (gemodelleerd naar de
liftboy in het boek Grand Hotel Europa van Ilja Pfeiffer) vertelt hem dat die deur ook niet kàn
worden geopend.  “Dat is de deur van Nuenen. Daar hebben we nog geen sleutel van”, zegt de liftboy.

Eindhoven en Nuenen stonden op de nominatie te fuseren, maar dat plannetje strandde onder
druk van de Nuenenaren. De discussie daarover was de grootste politieke soap van het jaar totdat
het CDA het bestuurspodium betrad. Maar dat is weer een ander verhaal.

De hele crux van die ene zin in dat filmpje zit ‘m in het woord NOG.  “Daar hebben we NOG geen
sleutel van”. Het woord heeft iets van verwachting in zich. We hebben de sleutel op dit moment
nog niet, maar ooit zal het ervan komen.

Als de scriptschrijvers het relativeren van Jorritsma echt tot in de finesses hadden willen doorvoeren
dan hadden ze de liftboy beter kunnen laten zeggen: Daar hebben we geen sleutel van, die is gerold
toen de burgemeester in Den Bosch ging winkelen.

Ach, het zal wel aan mij liggen. Ik moet niet te veel op details letten en gewoon genieten van een
overigens vermakelijk filmpje.

  1. maria (reply)

    24 november 2019 at 12:15

    Dank! Het is mooi gedaan. Kovacs, ontdekking voor mij dit jaar toen ze eind juni een van de treinen naar het westen had genomen;
    muzikaal en veelzijdig. ik mis natuurlijk de typisch Eindhovense knipogen, maar het gevoel komt over.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eindhoven . . . en wel hierom 22 oktober 2019

We hebben een vriendenclub van zeven en we brengen een deel van onze tijd door met
stevige wandelingen, bier en bitterballen onderweg en een eenvoudige doch voedzame
maaltijd thuis, bereid door één van ons.

Tijdens het bier en de bitterballen is er altijd iemand die een gewetensvraag stelt waarmee
we iets van onszelf moeten blootgeven. Dit keer gaf mijn vrouw de aftrap. Zouden we hetzelfde
beroep kiezen als we ons leven over mochten doen?

De huisarts in ons gezelschap was zeker van zijn zaak: hij zou opnieuw huisarts worden.
De schrijfster/presentatrice was ook duidelijk. Zij zou boerin worden en minimaal vijf
kinderen willen.

Onze vriend met een economisch achtergrond wijdde uit over de kracht en de stilte van de
zee waar hij als kind van een tropisch eiland mee was opgegroeid. Hij zou naar de
zeevaartschool gaan als hij opnieuw mocht beginnen.

Mijn vrouw zou voor een carrière van dierenarts kiezen in plaats van zangeres. Onze
vriendin de historica/universiteitswoordvoerster droomde als kind van een baan als
archeologe maar neigde nu naar een roep waarbij ze in de grond plant dan er uit opgraaft.
De vriendin die werkt als receptioniste zou een studie antropologie gaan doen en daarna
exotische volken gaan bestuderen.

En ik? Ik zou  stedenbouwkundige worden. Tijdens het rondje waarin we onze keuze nader
verklaarden vertelde ik dat ik dat wilde om mensen een fijne woonomgeving te bieden.
Ongeveer vanuit hetzelfde veel te hoog gegrepen verheffingsideaal waarmee ik 43 jaar
geleden de journalistiek binnen sloop.

Welke stad ik als voorbeeld zag, wilden mijn vrienden weten. Nou ja zeg . . .  Eindhoven
natuurlijk. Zes van de zeven wonen in Eindhoven, maar dat bracht niet automatisch alle
handen direct op elkaar. Ik legde het uit. Ik hou van Eindhoven met z’n Philipswijken met
huisjes met rode daken, de stad met z’n naar Rotterdam hunkerende hoogbouw, de stad
met zijn omgebouwde industriecomplexen zoals Strijp-S, de stad met zijn kleurrijke huisjes
in voormalig achterstandsgebied Woensel-West, maar vooral vanwege al het groen. Mijn
stadsie heeft veel parken, kleine en grote bossen op loopafstand en is daarmee de ideale
“grote stad”. Eén van ons bevestigde dat, hij wist zelfs te vertellen dat Eindhoven de
grootste verscheidenheid aan bomen heeft van alle Nederlandse steden.

We dronken onze glazen leeg en vervolgden de wandeling door de stad. Na een half uurtje
liepen we door een klein bosgebied waar het verkeer op 50 meter langs raasde. Daar zag
ik de mooiste collectie paddenstoelen die ik de laatste weken heb gezien.
Midden in de stad.  Eindhoven dus, dacht ik.

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De kapper mag niet veranderen 5 juni 2019

Hoe lang ben ik al niet meer bij de kapper geweest? Twintig jaar? Meer denk ik. Sinds ik afscheid nam
van mijn vette piekhaar, een tondeuse kocht en mijn vrouw de taak van kapper over nam. Die tondeuse,
herinner ik mij, heb ik afgerekend in guldens. Die was toen best duur, maar wel een investering
voor het leven.

Wat ik mij herinner van kapperszaken is dat het plekken waren waar vooral veel werd geouwehoerd. Door
de kapper en de clientèle. Een half uurtje bij de kapper leverde een schat aan informatie op. Vroeger was
het voor een lokale journalist de place to be.

Er werd ook veel geroddeld over de mensen in het dorp. Dat waren de verhalen waar je vroeger niet over
publiceerde. En je las er de bladen. De kapsalon gebruikte je als alibi. “Dat las ik bij de kapper”, is misschien
wel heel lang het meest gebruikte excuus geweest voor politiek correct links.

Zou het nog steeds zo zijn in de kapsalons? Ik denk het wel. Een vriendin van ons had tijdens haar
werkend leven een kapsalon. Na haar pensionering springt ze af en toe bij als haar opvolgster handjes
te kort komt. Nog steeds kan ze fantastisch vertellen over wat ze allemaal hoort als ze met haar handen in
het haar van de dames uit het dorp zit. Ze kan het tegen ons vertellen want het is ver van Eindhoven en
wij kennen niemand. Nou ja, niet persoonlijk dan.

Als ik door de stad fiets zie ik veel kapperszaken die vooral gerund worden door mensen uit een andere
cultuur. Daar klonteren altijd veel mensen samen. Voor die mensen is de kapper een ontmoetingsplek.

En zo hoort het ook. Dat mag niet veranderen.

Vorige week zag ik een nieuwe zaak in onze volkswijk met de naam Knip & Go.  Dat &Go is modern.
Het betekent in alle gevallen dat je snel wordt geholpen en geen tijd verliest. Want tijd verliezen dat
kan anno 2019 niet meer.  Als moet snel, snel, snel. Dat snap ik, maar een kapper die in een
doodnormale Eindhovense buurt zijn zaak Knip & Go noemt heeft het volgens mij niet goed begrepen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

We gaan er als land op vooruit 28 mei 2019

Wie heeft niet die ervaring? Je bent in het buitenland en je wisselt een paar woorden met een inwoner
van dat land. Over het weer of een ander banaal onderwerp waarmee een vluchtige ontmoeting begint.

Ondanks dat je probeert de taal van de gastheer te spreken hoort hij onmiddellijk dat je uit Duitsland
komt, wat jij dan weer moet corrigeren in Nederland. Dan heb je twee kansen. Hij vraagt of je uit
Amsterdam komt of dat je Johan Kroif kent.

In het eerste geval leg je uit dat Nederland groter is dan Amsterdam en dat je in Eindhoven woont.
Eindhoven? Dat is in het zuiden vertel je. Daar waar the Philips factories were. Aaahhhh, Philips.
Van de radio’s. Dat schept een band.

In het tweede geval zeg je dat je Johan Kroif kent van naam en daden. Niet persoonlijk natuurlijk.
Bovendien vertel ik er altijd bij dat ik geen Ajax-fan ben maar een PeeSvee-fan. Als je geluk hebt
kennen ze Romario.

In Ierland raakten we aan de praat met een jongedame. Zij wist van Eindhoven. Niet vanwege the
Philips factories, maar omdat ze er was geweest op weg naar het Belgische festival Graspop.
Eindhoven lag toch vlak bij België, vroeg ze. Op de schaal van Ierland ligt Eindhoven bijna in Belgie,
dus dat hebben we direct toegegeven.

Goh, zei we tegen elkaar, geen Amsterdam en Kroif, maar Graspop. ’t Is weer eens wat anders.

In Fanore troffen we een ouder echtpaar dat ons in Germany plaatste. Nee hoor, zeiden wij, wij
komen uit Nederland en bereidden ons voor op de volgende logische vraag. Fout. Het eerste
wat de man zei was: Aaaahhhh . . . André Rieu.

We gaan er als land op vooruit, merkte mijn vrouw droogjes op.

  1. Eef (reply)

    28 mei 2019 at 10:31

    Gelukkig riepen ze niet ‘tulpen uit Amsterdam’!

  2. maria (reply)

    28 mei 2019 at 17:40

    Heerlijk Ierland! inclusief The Burren. Niet zo moeilijk om met een local in gesprek te komen. : ) En als je alleen bent, ook niet zo moeilijk, heb je de (tawny) pipits die je de oren van je hoofd fluiten. Goede herinnerimgenm aan De Pub in Lisdoonvarna (roadside tavern) Heb je nog meer counties bezocht?

    1. Jan de Vries (reply)

      29 mei 2019 at 07:43

      Maria, Wij zijn langs de west- en zuidkust gegaan. Met de auto van A naar B en dan dagen wandelen

  3. maria (reply)

    28 mei 2019 at 17:46

    o ja, die ‘André Rieu-ervaring hadden wij ook. Ik weet niet goed meer wanneer (langer dan 10 jaar terug) en waar: Een vrouw bij een boerderij met bomen langs een karrenspoor… Aan het eind of begin van een wandeling.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook de WOZ rijst in Eindhoven de pan uit 12 april 2019

De kwartaalcijfers van de makelaarsclub zijn donderdag bekend geworden. De woningmarkt is minder
verhit dan vorig jaar. In Eindhoven, lees ik in de lokale media, rijzen de huizenprijzen nog steeds de
pan uit. Vertel mij wat.

Enige tijd geleden kreeg ik de jaarlijkse belastingaanslag van de gemeente. Daar staat ook de WOZ-waarde
op. Ons huis blijkt in vier jaar tijd 70.000 euro meer waard te zijn dan waar wij het voor kochten.  Dat is
rond de dertig procent. In die periode is de WOZ-belasting die wij betalen met meer dan honderd procent
gestegen.

Leuk, zul je denken, zo’n forse stijging van de prijs van je huis. Maar elke huizenbezitter weet dat je daar
weinig aan hebt. Als je niet van plan bent te verkopen is het virtueel geld en als je wel gaat verkopen en
iets nieuws wil kopen dan verdwijnt dat geld als sneeuw voor de zon. De enigen die er nog iets aan zouden
kunnen hebben zijn de erfgenamen, Maar ja, dan moet je wel dood gaan.

Is zo’n prijsstijging reëel? Zeker. Wij wonen in een appartementencomplex waar vrijwel elk leegkomend
appartement wordt verkocht aan expats. Je kunt voor je woninkje vragen wat je wilt, er is altijd wel
een Amerikaan, Indiër, Japanner of Italiaan die betaalt, al dan niet geholpen door hun werkgevers.

Daar komt nog bij dat er in Eindhoven weinig wordt gebouwd. Er is weinig ruimte in de stad, de
samenwerking met de gemeenten rondom Eindhoven  om dit probleem samen op te lossen verloopt stroef.
Bovendien hebben de meesten de handen vol aan interne bestuurlijke problemen.

De provincie wil liever geen grote nieuwbouwwijken meer, maar kantoren ombouwen tot woningen.
De laatste grote nieuwbouwwijk in Eindhoven/Veldhoven is Meerhoven. Daar is de voertaal Engels, want
die ligt op een steenworp afstand van de High Tech Campus en ASML waar de meeste expats hun werk
hebben.

De regio is booming. Hier wordt het geld verdiend voor de rest van Nederland. Maar hier wordt ook geld
uitgegeven door huizenbezitters zoals ik, die als gevolg van de uit de pan rijzende huizenprijzen elk jaar
meer belasting betalen. Kortom: pratend over die groei zou ik willen vragen: what’s in it for me? Dat doe
ik niet voor niks in het Engels.

 

  1. Ximaar (reply)

    15 april 2019 at 11:23

    Mijn WOZ-waarde stijgt wel, maar m’n WOZ-aanslag zakt heel langzaam. Wel stijgen de gemeentelijke kosten voor afval en riool.

  2. Ximaar (reply)

    15 april 2019 at 21:59

    Ik heb het even nagerekend en het is de gemeente Eindhoven die het WOZ-tarief met 7% per jaar laat stijgen. Dat is erg veel en heeft niets met de WOZ-waarde te maken. Die 7,5% WOZ-waarde kan zeker marktconform zijn.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Er is iets mis tussen het Muziekcentrum en Eindhoven 10 maart 2019

Het Philips Muziekcentrum in Eindhoven lijdt een kwijnend bestaan.
Dat is jammer in een stad die alle hoogopgeleide nieuwkomers behalve
een fatsoenlijk huis ook een fatsoenlijk cultuuraanbod moet bieden, wil
je die kenniswerkers behouden.

De verliezen zijn groot en de programmering blijkbaar niet aantrekkelijk
genoeg voor een groot publiek. Het muziekgebouw wil de standaard niet
verlagen. Dat is een bekend dilemma.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik vaker naar het Concertgebouw in Amsterdam
ga dan naar het muziekcentrum in mijn eigen stad. In de hoofdstad zijn
bijzondere dingen te zien, die in de provincie niet te zien zijn omdat er
simpelweg te weinig publiek voor is.  Aan de Eindhovense zaal ligt het niet,
die is prachtig en de akoestiek is fantastisch.

Het zoveelste debacle doet mij denken aan de tijd dat het muziekcentrum
en het winkelcentrum de Heuvelgalerie gebouwd werden. We besteedden
er bij Omroep Brabant veel aandacht aan. Eindhoven kreeg dan ook iets
bijzonders.

Eindhovense muziekgezelschappen die dachten dat zij mee zouden kunnen
liften op de nieuwe voorziening kregen al gauw nul op het rekest. De
toenmalige directie haalde de neus op voor amateurkunst. Volgens mij is
er toen al iets mis gegaan tussen Eindhoven en het Philips Muziekcentrum.

Ter gelegenheid van de opening zonden wij het openingsconcert (Mahler)
live uit op de radio. Dat was toen best een klus waarvoor we expertise
van buiten inhuurden. Het ging goed en we waren trots. Een paar dagen
later verscheen de nieuwsbrief van het muziekcentrum waarin vooral NRC
en de Volkskrant werden genoemd omdat zij aandacht aan de opening
hadden besteed. Geen woord over de inspanningen van de regionale omroep.
Dat was een afknapper.

Later ben ik er nog wel eens geweest, op het kantoor van de PR-medewerker.
Hij liet me lijsten zien van plaatsen waar bezoekers vandaan kwamen.
Zelfs uit Leeuwarden vertelde hij, want het muziekcentrum wilde de
cultuurtempel van Zuid-Nederland zijn. Het mocht niet baten.

Er werd een nieuwe directeur ingevlogen die zijn sporen had verdiend als
manager van een sportcentrum en die alom werd gewaardeerd in de stad.
Dat mocht ook niet baten. Inmiddels is er alweer een gat in de begroting
en geen zicht op betere tijden. Er is iets mis in  de relatie tussen het
muziekcentrum en Eindhoven en de ommelanden. Misschien wordt het tijd
dat eens te benoemen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skatehal of zwemparadijs? 4 januari 2019

Het is de week van Maarten Houben, de veelgeplaagde burgemeester van Nuenen,
een gemeente die vecht tegen fusie met Eindhoven. Hij is verbaasd dat rijksgeld
voor Brainport wel wordt gebruikt voor een skatehal in Eindhoven maar niet voor
het open houden van familie-zwemparadijs de Tongelreep, waar de hele regio van
profiteert.

Je kunt de bal terugkaatsen en vragen hoeveel gemeenten in Zuidoost-Brabant
spontaan de portemonnee hebben getrokken voor het noodlijdende Muziekcentrum
in Eindhoven, waar de hele regio van profiteert.

Je kunt ook de schouders ophalen en denken: het CDA van Houben heeft de
laatste jaren de neiging tot populisme-light en daar past zo’n nieuwjaarstoespraak in.

Maar eerlijk gezegd denk ik dat Houben zegt wat ik steeds meer mensen in mijn
eigen omgeving hoor zeggen: Eindhoven denkt vooral aan het behagen van expats
en buitenlandse studenten en te weinig aan “de gewone Eindhovenaar”, wie dat
dan ook moge zijn. Het beeld wordt versterkt door de verhalen dat expats dankzij
hun bovenmodale salarissen de huizenprijzen opdrijven.

Het is een eeuwenoud probleem van steden die uit hun voegen barsten dankzij
snelgroeiende bedrijven die schreeuwen om arbeidskrachten. Elke stad probeert
dan voorwaarden te scheppen om de arbeidskrachten die van ver komen binnenboord
te houden. Want werk schept  ander werk waar iedereen van profiteert.

Hoe vind je het evenwicht tussen groepen mensen die schijnbaar op verschillende
manieren hun vrije tijd doorbrengen?

Eén ding is zeker: lokale politiek heeft geen invloed op de wereldeconomie. Die
kent z’n eigen wetten. Als het mis gaat en al die buitenlandse arbeidsnomaden
hun boeltje oppakken en naar een ander land verhuizen wat heb je dan over. Skaters?

Ik heb burgemeester Jorritsma van Eindhoven onlangs in het provinciehuis
horen klagen dat het zo moeizaam gaat met regionale samenwerking.
Misschien moet hij de nieuwjaarstoespraak van Houben nog eens nalezen
om te ontdekken waar de pijn zit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *