Live 4 april 2017

De meest vervelende journalistieke klus is de live-verslaggeving vanachter
een bureau. Wie niet in het vak zit zal zich nu afvragen: kan dat dan? Ja,
dat kan. Sterker nog, het gebeurt dagelijks.

In mijn wereld komt het vaak voor dat er ergens een incident is (klein of
groot) en dat er direct een begin van een nieuwsbericht wordt geschreven
voor de internetpagina. Je wilt mensen tenslotte zo snel mogelijk informeren.

Voordat er een verslaggever ter plekke is moet je het qua informatie doen
met  social media. Dan kom je in een grijs gebied, want je weet niet
of de mensen die iets roepen betrouwbaar zijn.

Ondertussen wil je je publiek informeren, enerzijds omdat je dat echt wil,
anderzijds omdat datzelfde publiek anders naar een andere website gaat.
Dat laatste wil je in ieder geval niet. Heel vaak gebeurt het dan ook dat je
onzin van Twitter overschrijft met Twitter als bron. Daarmee probeer je
jezelf in te dekken.

Om die reden lees ik zelf bijna nooit live-blogs van gebeurtenissen in de
wereld, ik weet hoe het gaat. Ik wacht wel tot collega’s de feiten hebben
verzameld, dat bespaart me een hoop onzin.

Ik moest hier gisteravond aan denken toen ik De Wereld Draait Door zag.
Matthijs van Nieuwkerk speculeerde met Derk Sauer lustig over de aanslag
in Sint-Petersburg. Waren het de Tsjetsjtenen, was het IS of waren het
stromannetjes van Poetin?

“We mogen alles denken want we weten nog niks”,  hoorde ik Van Nieuwkerk
zeggen. Dan denk ik: je mag wel alles denken, maar als presentator van zo’n
invloedrijk programma op de publieke omroep zou je je misschien moeten
afvragen of je ook alles moet zeggen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Dafne 18 augustus 2016

Dafne Schippers is tweede geworden op de 200 meter sprint tijdens de
Olympische Spelen in Rio.

Ik las het toen ik vanmorgen het nieuws checkte. Ik was niet vroeg opgestaan
om de race te zien. Die komt vandaag nog tachtig keer langs. Terwijl ik op
het schermpje van mijn smartphone las dat Dafne zo aangeslagen was dat
ze – gelijk de eerste de beste voetballer – met deuren had gesmeten, zag ik vanuit mijn
raam een vuurrode zon langzaam boven de bossen uit klimmen.

Ik werd vervuld van blijdschap want gisteren dacht ik nog dat de zon nooit meer op
zou komen als Dafne niet de gouden medaille zou winnen. Dat viel dus mee en
tevreden zag ik dat het zonnetje van vuurrood was veranderd in goudgeel. Alsof hij wilde
zeggen: er is maar één gouden medaille die er toe doet en dat ben ik.

Ik ben niet zo sportminded. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van
Dafne had gehoord totdat ze bij De Wereld Draait Door te gast was. Wat
ik begreep was dat het heel bijzonder was dat een mooie blonde vrouw zo
verschrikkelijk hard kon lopen. Ze was vooral heer en meester op de 200
meter sprint. Dat leek mij op zich een respectabele prestatie.

Maar ik merkte in die uitzending ook dat Matthijs van Nieuwkerk dat niet
genoeg vond. Deze Dafne moest tijdens de Olympische Spelen de
Koningin van de 100 meter worden. Dat, zo hoorde ik, is het allerbelangrijkste
onderdeel van het hele Olympische feest.

Ik zag Dafne twijfelen en de druk op haar toenemen. Matthijs wist niet van
wijken. Dafne zou en moest die 100 meter lopen. Mathijs zweepte het hele
Nederlandse volk op. Dafne, Dafne, Dafne . . . .

Ze bezweek en de rest is geschiedenis. Zilver is mooi, heel mooi. Een
hoogtepunt in de Nederlandse atletiekgeschiedenis. Maar Dafne sloeg met
deuren. Ze had niet voldaan aan de hype die er om haar heen was
gecreëerd. Matthijs bedankt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.