Ergens in augustus besloten we dat we ter gelegenheid van mijn
verjaardag weer eens in stijl zouden gaan eten.

Mijn culinaire collega M. met wie ik dit soort voornemens graag
deel vertelde dat ze net tien minuten daarvoor had gereserveerd bij
Tribeca in Heeze. De opvolger van tweesterrenrestaurant Boreas
was op dat moment nog niet open.
“Als jij daar binnenkort wil gaan eten zou ik maar vast reserveren.
Ik heb al voor december gereserveerd. Ik kreeg Jan Sobecki zelf aan de
lijn. Volgens mij hoorde ik op de achtergrond nog verbouwingsgeluiden”,
zei e.

Ik belde direct en ook ik kreeg de chef zelf aan de lijn. Inderdaad
te midden van de verbouwingsgeluiden. Of ik voor een maand
later kon reserveren? Rommel, rommel hoorde ik. Dat kon. De chef
bedankte mij uitvoerig voor mijn reservering. Ik heb nog nooit
iemand zo blij gehoord vanwege een reservering. Ik zei nog tegen
mijn collega: “volgens mij is hij verbaasd dat nog tijdens de
verbouwing al twee reserveringen op een dag krijgt”.

Vandaag kreeg Tribeca twee Michelinsterren. Dat verbaast me niet na
wat ons eind september werd voorgeschoteld. En het
enthousiasme dat ik een maand eerder aan de telefoon voelde
was in het restaurant alom aanwezig.

De rekening klopte niet. Ik weet ongeveer wat eten in een
sterrenrestaurant kost dus dat zag ik één oogopslag. Het bedrag
onder de streep was ongeveer de helft van wat het had moeten
zijn. Natuurlijk heb ik dat verteld, want ik wil nog wel eens een
keer terug naar Tribeca. Maar een maandje tevoren reserveren zal
nooit meer lukken en of ik Jan Sobecki ooit nog zelf aan de lijn
krijg, ik waag het te betwijfelen.

, , ,

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.