Vrijthof 29 december 2015

(Door Ab Klaassens)

 

DE hof is een deftige tuin.

HET hof is een verzameling van dignitarissen,

hofdames, kamerheren en kamermeisjes,  

paladijnen, ritmeesters en lakeien in

dienst van koning,koningin en vaderland.

Waarom zegt iedereen ‘Het Vrijthof’ als

André Rieu daar staat te fiedelen?

De naam  ‘Het Vrijthof’ is niet afkomstig uit het

Duitse Friedhof, zeggen de geleerden.

Maastrichters – en André Rieu – zeggen en

schrijven ‘DE vriethof’.

Wie hebben er HET van gemaakt?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kimmy Schmidt 28 december 2015

Mijn hoofd zit vol. Vol met informatie die ik dit jaar tot mij heb genomen.
Eerlijk gezegd zou ik best een week lang het woord vluchteling niet meer
willen horen of lezen. Niet dat ik mij van de problematiek af wil keren, maar
het was veel.

Dat geldt ook voor het woord terrorisme. En het woord klimaat, ook maar
even niet. Laat staan de tekst “de warmste sinds . . .”.

Voor iemand die alles wil lezen en alles wil weten was het best een zwaar jaar.
Minder lezen, hoor ik u denken. Maar zoals tienermeisjes geen genoeg kunnen
krijgen van social media, zo ben ik verslaafd aan informatie.

De afgelopen dagen was ik alleen. Mijn vrouw was op reis. Ik heb tijdens de
kerst met mijn jongste zoon gegeten en gechilled op de bank en een dagje
gewerkt.

Gisteren had ik het opeens helemaal gehad. Nadat ik een beetje gepoetst en
gekookt had, besloot ik de dag verder door te brengen als pyjamadag. Dat is
niks voor mij. Maar na gisteren moet ik zeggen: dat was niks voor mij.

Heerlijk, een hele dag geen nieuws volgen, geen achtergrondartikelen lezen. Ik
heb aan het eind van ochtend het eerste deel van de TV-serie Unbreakable
Kimmy Schmidt op gezet. Ik was meteen verkocht. Pas toen ik ’s avonds het
dertiende en laatste deel had gezien ben ik gaan slapen. Helemaal opgeknapt,
dankzij Kimmy. Ik kan het u aanraden: een pyjamadag samen met Kimmy.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Syndroom 26 december 2015

Ik heb een vriendje en dat is M.  Hij heeft het extra chromosoom 21. Dankzij het
programma Syndroom van Johnny de Mol weet heel Nederland dat downers veel
meer in hun macht hebben dan gemiddeld wordt gedacht. Dankzij M. wist ik dat al jaren.

M. is iets ouder dan twintig. Hij is de zoon van vrienden. Ik ken hem al zijn hele leven.
Tegenwoordig volgt hij een horecaopleiding en woont hij niet meer thuis. Hij heeft
een vriendin, althans de laatste keer dat ik hem daadwerkelijk sprak.

We hebben altijd goeie gesprekken over zijn opleiding en over zijn vriendin. Met gemak
kan hij twintig minuten lang zijn complete weekrooster oplepelen. Om te voorkomen
dat ik, de grijze man, vergeet welke lessen hij op bijvoorbeeld woensdagmorgen en
donderdagmiddag heeft, herhaalt hij de opsomming voor de zekerheid altijd een keer.

De laatste keer dat hij bij ons kwam eten vond ik een briefje op het toilet. Dat heeft
gewicht, want M. is dus een horecaman.

briefje

Laatst vroeg hij of ik bij de omroep wel eens bekende Nederlanders tegen kwam.
Ik vertelde hem dat ik soms Frans Bauer in de gang zie lopen. Een enkele keer duikt
Guus Meeuwis op. Laatst was K3 in onze studio te gast. Dat intrigeert M. mateloos.

Sieneke
Sinds die tijd stuurt hij mij af en toe een appje, want hij heeft nog een droom.
Hij wil heel graag een meet en greet met Sieneke,  Hoewel de meeste mensen alweer
vergeten zijn of verdrongen hebben dat Sieneke in 2010 in de voorronde
van het Eurosongfestival strandde, is ze niet uit het geheugen van M. te branden.

M. denkt dat Sieneke vaste gast in onze studio is en dat ik zo’n meet en greet kan regelen.
Nou kun je M. veel uitleggen maar niet dat Sieneke niet tot de vaste kern BN’ers
behoort die ons regelmatig frequenteren. Ik heb hem geappt
dat ik niks voor hem kan betekenen, maar dat hij moet blijven dromen.

Zeker weten. Appte hij mij terug.  Dat vind ik mooi, ik moet hem alleen nog eens
vragen waarom hij altijd midden in de nacht appt?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

V&D 24 december 2015

Nederland huilt om het mogelijke faillissement van warenhuisketen V&D.
Opnieuw dreigt er een Nederlands stijlicoon te verdwijnen. Op dezelfde
computer als waarmee we op Twitter en Facebook ons medeleven betuigen
met de V&D-medewerkers en onze woede uiten over waardeloos geworden
cadeaubonnen, bestellen we ondertussen online spullen. Niet bij V&D want
daar hebben ze de nieuwe tijd niet helemaal begrepen.

Nostalgisch als we zijn aan het eind van het jaar, schrijven we onze
herinneringen op aan Vroom en Dreesmann.

Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst in dat warenhuis ben
geweest. Ik vermoed een paar jaar geleden toen ik er twee koffers heb gekocht.
Daarvoor zal ik er ongetwijfeld wel eens binnen zijn gelopen, maar daar heb ik
echt geen beeld meer bij.

De enige echte herinnering aan V&D dateert van eind jaren zestig. Mijn
vriendje Bertie was iets ouder en hing tegen het hippiedom aan. Ik was daar
net te jong voor en veel te burgerlijk. Maar ik wilde wel mee doen. Ik droeg
broeken met wijde pijpen en bloemetjesoverhemden, nou ja, op zon- en
feestdagen dan. Het waren m’n nette kleren.

Bertie vond dat wij ook gouden kettingen moesten dragen. Van die lange. Op
een dag togen wij naar de plaatselijke V&D waar ze een mooie collectie
goudkleurige kettingen hadden. Wij tooiden ons met dat sieraad en en passant
kochten we ijzeren haarkammen, want dat was ook hip. Veel meer heb ik niet
bijgedragen aan het voortbestaan van V&D.

Ik weet niet of ik die ketting vaak heb gedragen, ik denk het eerlijk gezegd
niet. Ik was toen helemaal niet van uitdossen, opgevoed als ik was met de
stelling: doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Waar waren eigenlijk meer
Hema.

  1. Wieneke (reply)

    24 december 2015 at 09:36

    Ja, van die twee door mij gekochte herenpyama’s in het filiaal Groningen gaat de boel ook niet gered worden. Ik was in Rotterdam altijd alleen van De Bijenkorf en tegenwoordig ben ik zeer van de Hema. Als de laatste verdwijnt ben ik echt droef. Er zijn sowieso veel te veel winkels. Je wordt toch halfzot van die straten vol met goedkope spijkerbroekententen? Je weet wel, die met die rotherrie 🙂

  2. Ximaar (reply)

    28 december 2015 at 14:50

    V&D is een complex probleem. Ook al verkopen ze over het internet, dan nog houden ze de hoge kosten voor hun panden en personeel. Op de prijs kunnen ze dus niet concurreren tegen eenvoudigere winkels of internetdozenschuivers zonder enige winkel. Maar V&D en vergelijkbare warenhuizen hebben ook te lijden onder de Ikea-gekte. Daarom zal hier het filiaal in Alkmaar het nog wel redelijk doen. Het volgende grote warenhuis is 25km in Hoorn en die is ook van de V&D. Het is zeker zo dat veel mensen alleen kijken en niet kopen. Dus wel een redelijk volle winkel, maar niet zoveel mensen bij de kassa’s. Ze hebben hier echter een zeer populaire La Place en daarvoor moeten de mensen door de winkel naar de bovenste verdieiping. Daar zie je wel een rij voor de ingang. V&D (of beter hun investeringsmaatschappij) heeft alles ‘lekker’ gescheiden. De winst van La Place gaat niet naar de V&D en de panden worden weer door een ander bedrijf verhuurd. Alles gericht op belastingontwijking en optimale kortetermijnwinst. Dat gaat na een aantal jaren geheid mis, ook als mensen niet via het internet kopen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (390) 23 december 2015

(Door Marlies)

Voor onze reis naar Wiesbaden – die de 24ste begint – hebt u nog een productie
van me tegoed.

Die van ‘Orfeo’ van Christoph Willibald (Rittervon) Gluck. Het was me er eentje
die Gluck. Eigenlijk heeft hij heel veel betekent voor de opera. Hij wist moderniseringen
door te voeren die de opera goed hebben gedaan en waar degenen die na hem
kwamen flink van konden profiteren. Ik ga u zijn hele leven niet oplepelen, het stukkie
zou veel te lang worden.

U kent het verhaal, ik schreef er al eens over en het verhaal komt uit de Griekse oudheid:
Orfeo verliest zijn zeer geliefde Euridice aan een slangenbeet. Hij weet de goden met
zijn weemoedig gezang te vermurwen en hij mag haar weer meenemen uit het dodenrijk,
mits… zij achter hem blijft lopen en hij niet naar haar omkijkt. In de originele
versie kijkt hij wel om en verliest hij haar voor altijd. In de versie van Gluck loopt het goed af,
al is het op het nippertje: de sukkel van een Orfeo kijkt toch om en opnieuw sterft zijn geliefde.
Maar dan komt Amor tussenbeide en komt het toch nog goed.

‘Orfeo’ heeft één zeer herkenbare aria: ‘Che faro senza Euridice’(oftewel in een Hazes-vertaling:
‘Wat moet ik zonder jou…’). Ik heb er altijd moeite mee ernaar te luisteren, want ik weet dat
het wijsje dagenlang in mijn hoofd zal hangen en dwars door allerlei anders schoon
heen zal denderen.

Ik laad voor u een bijzonder ontroerende opname op van Dame Janet Baker die een prachtige
en tedere Orfeo neerzette. Ik was in tranen…

Heb fijne kerstdagen met mooie momenten voor echt sentiment en hou u een beetje doof voor alle
valse sentimenten die dezer dagen op ons afgevuurd worden… met een beetje zelfkennis
kunt u echt van vals onderscheiden en misschien is dat meteen een mooie wens voor 2016:
als we met zijn allen een beetje meer onze eigen beschaving in de gaten houden en wat minder
gericht zijn op het afrekenen van anderen, dan zou 2016 een kleine kans hebben iets beter
af te lopen dan 2015.

Tot aan de andere kant van kerst. Als u facebook in de gaten houdt zult u me daar wel vinden
met ‘live’- verslagen van onze reis.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Johannes de Doper 23 december 2015

Het meest intrigerende van een religie vind ik dat mensen in een Opperwezen
geloven dat nog nooit door iemand is gezien. Dat mensen geloven in profeten
waarover verhalen zijn geschreven door mensen die bevooroordeelde
volgelingen waren.

Binnen de Rooms-Katholieke kerk vind ik de rituelen en de pracht en de praal
altijd indrukwekkend. In de protestantse kerk waar ik een aantal jaren toe
behoorde was schraalhans keukenmeester.

Natuurlijk heb ik mij als protestant altijd afgevraagd of die roemsen hun geld
niet beter aan de armen konden geven, maar van binnen voelde ik altijd een
zekere emotie als ik een processie zag. En laten we wel zijn, die kerk heeft ook
prachtige kunst voorgebracht, die wij nog dagelijks in indrukwekkende
kathedralen kunnen bewonderen.

Het enige dat ik echt nooit serieus heb genomen zijn de relikwieën. Ik ben in
meerdere kerken geweest waar ze stukjes van het kruis van Christus dan wel
botten van heiligen bewaarden. Meestal in schrijnen waarvoor de gelovigen
dan in aanbidding neer knielden. Wat ik lachwekkend vond, want ik geloof
heilig dat hier sprake is van een eeuwenoude volksmisleiding.

Nu lees ik dat ze bepaalde botten die in Bulgarije werden gevonden door een
deeltjesversneller willen halen om te onderzoeken of ze werkelijk van
Johannes de Doper waren. De wetenschap kan vaststellen of de botten uit de
tijd stammen dat Johannes leefde. Maar ik lees nergens dat ze dan ook
kunnen vaststellen of ze van hem zijn en niet van de buurman, die
schaapsherder was of zo.

Ik betreur zo’n onderzoek. Als blijkt dat die botten uit een andere tijd
stammen ontneem je de kerk één van zijn charmes, hoewel echte gelovigen
een wetenschapper natuurlijk nooit zullen geloven.

“Ons eerste doel is niet direct om te zeggen of iets een mythe is, of de
waarheid,” aldus één van de onderzoekers. Hij had een prediker kunnen zijn.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lobbyen 22 december 2015

Gewone mensen moeten meer invloed krijgen op nieuwe wetten. Daarom
behandelt de Tweede Kamer volgend jaar een wet die dat makkelijker moet
maken. De PvdA wil het beïnvloeden van wetgeving, oftewel lobbyen,
inzichtelijker en meer openbaar maken, schrijft de NOS.

Als ik de verhalen mag geloven wemelt het rond de Tweede Kamer van
lobbyïsten. Mannen en vrouwen die namens belangenorganisaties en
bedrijven proberen Kamerleden hun richting in te duwen. De website Follow
The Money heeft daar een aantal interessante artikelen over geschreven. By
the way: FTM is vaak veel interessanter dan traditionele media.

En nu wil de PvdA dus dat ook gewone mensen zich er tegen aan kunnen
bemoeien. Het roept een paar vragen op. Waarom hebben wij verkiezingen?
Partijen gaan éénmaal per vier jaar de strijd met elkaar aan op basis van
verkiezingsprogramma’s. Me dunkt dat wij met onze stem al een behoorlijke
invloed uitoefenen op welke wetten er de komende vier jaar in stemming
worden gebracht.

Maar zoals wij alleen weten loopt de houdbaarheidsdatum van een
verkiezingsprogramma af op de avond waarop partijleiders al dan niet met
geheven dan wel afhangende armen op een podium met muzikanten staan.

Dus daarom is het wel goed dat het gewone volk ook op andere manieren een
stem krijgt. Referenda komen in ons land nog niet goed van de grond. Daarom
zal de PvdA wel voor de weg van de lobby kiezen.

16 miljoen voetbalcoaches
Dan horen ze op die manier wat de mensen precies willen. Er lijkt mij wel een
praktisch probleem te zijn. Zouden die 16 miljoen voetbalcoaches die ons land
telt ook nog tijd hebben om zich met wetgeving te bemoeien? Zo niet, wie is
dan hun lobbyïst en hoe wordt die gekozen. Of gaan we het per internet doen?
Dat wordt lachen, want daar hebben de grootste schreeuwers het voor het
zeggen.

Bovendien, volgens mij heeft het gewone volk al een lobbyïst in Den Haag. Die
heet Geert Wilders. Daarom zou ik tegen de PvdA willen zeggen: laat je oren
niet hangen naar de liberalen, zorg voor de arbeiders, dan heb je geen
U-bochten nodig om het gewone volk een stem te geven.

  1. Irene (reply)

    22 december 2015 at 09:57

    Precies. Referenda zijn al onhanteerbaar en overbodig. Dat de politici hun werk doen in plaats van ‘het volk’ te vragen wat er moet gebeuren als er een lastige kwestie is. Bedankt voor de FTM tip.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Handbal 22 december 2015

(Door Ab Klaassens)

In een reportage over de prestaties van de Nederlandse handbaldames kreeg
ik beelden voor ogen die ik bij beschouwing van verslagen over zaalsporten
inNederland  nooit heb gezien.

In  Nederland wordt de zaalsport  beoefend in veredelde  gymlokalen, in een
land als Denemarken is een sporthal een paleis vergeleken met wat er in
Nederland  voor de zaalsport beschikbaar is.

Lang geleden speelde ik mee in de Amsterdamse basketbalcompetitie.De
wedstrijden waren in oude hallen van de RAI waar je na een val de splinters
van de versleten houten vloer uit je vel moest peuteren.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw moest ik voor Het Vrije Volk verslag
doen van een internationaal zaalhandbaltoernooi in Utrecht. De deelnemende
ploegen kwamen voornamelijk uit Scandinavische en Oost-Europese
landen,die al rijk voorzien waren van goede accommodatie voor de
zaalsporten.

Ik zie nu nog de verbijstering van de handbal jongens en – meisjes voor me
toen zij de  hun toebedeelde speelruimte  voor het eerst onder ogen kregen.
Het was een oude veemarkthal, met een vloer  van keiharde waalsteentjes, vol
oneffenheden  en groene poepstrepen in de voegen. De jongens en meisjes
vielen zich blauw, de bobo’s deden dat drinkend.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kerstkaart 21 december 2015

De meeste tijd van mijn leven heb ik in of aan de rand van volksbuurten
gewoond. Dat heeft een aantal voordelen. Je weet wat er leeft onder
de mensen en je leert dat volkswijsheid soms zo gek nog niet is.

Een ander belangrijk voordeel is dat je maar een paar minuten hoeft
te lopen om een unieke kerstkaart te maken.

Ik wens u hele fijne kerstdagen en een goed 2016 waarbij de
creativiteit van onze volksbuurt tot voorbeeld mag zijn.

kerst

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (389) 21 december 2015

(Door Marlies)

Net terug van een tochtje naar Geldrop. Te voet wel te verstaan,  door een
lente-achtig natuurgebied.

Vervreemdende kerstmarkt in centrum Geldrop met een kerstman die het bar
warm had in zijn ho-ho-ho-pak. Een nijlgans die het ooievaarsnest op een paal
aan het inspecteren was en een buizerd die we wel hoorden maar niet zagen….

Wat mij betreft mag kerst altijd zo zijn, ik ben niet van sneeuw en ijs en
donkerte…. Het was onze kerst – met gebakken eieren en een pint van het vat –
want met de echte kerstdagen ben ik er niet en ook oud en nieuw brengen we
dit jaar gescheiden door.

Hoewel het ons beider instemming heeft dat het dit jaar zo gaat voelt het toch
een beetje vreemd. Op de terugweg zwegen wij en kreeg ik de kans na te
denken over mijn stukkies de komende tijd, want die moet ik een beetje
tussen alle drukte door persen…  belofte maakt schuld: ik zou u op de hoogte
houden van de mooie opera’s en concerten die ik tijdens de feestdagen bezoek.

Lucia di Lammermoor
Op zondag 27 december gaan we – de gasten van Musico en ik – in twee
groepen uiteen. De ene groep blijft in Wiesbaden en gaat daar naar Orfeo, van
Christoph Willibald von Gluck en de tweede groep gaat naar Frankfurt om te
genieten van Lucia di Lammermoor. Ik weet nog niet met welke groep ik mee
mag, maar u krijgt nu een stukkie over Lucia.

Een van de toppers van Donizetti, deze Lucia. Met weinig koor, maar met een
werkelijk prachtig en moeilijk terzet en met twee sopranen-killers: ‘Regnava
nel silencio’ en ‘Il dolce suono’ (gevolgd door de waanzins-aria). Bovendien is
de slot-aria voor de tenor ook een zeer bekende: al doorstoken tijdens een
duel zingt Edgardo zijn werkelijk prachtige ‘Tu che a Dio spiegasti l’ali’, wat
vrij vertaald zoveel betekent als ‘Jij die van God vleugelen hebt gekregen’.

De plot is heel kort samen te vatten: Lucia wordt door haar broer gedwongen
in een liefdeloos huwelijk. Het komt hem zakelijk goed uit als ze met een rijke
man trouwt en daarmee het eigen familiekapitaal veilig stelt én uitbreidt.
Sommige geesten verdragen het niet in liefdeloze keurslijven gedwongen te
worden en Lucia draait dus door, om niet te zeggen: ze wordt knettergek: ze
vermoordt tijdens de huwelijksnacht haar kersverse echtgenoot en de man
van wie ze wél houdt wordt kort daarna in een duel gedood. Wat een ellende,
maar wat een prachtige muziek brengt deze ellende voort.

Joan Sutherland
Ik hoorde Joan Sutherland in een van haar laatste optreden in Eindhoven
(notabene!) de rol zingen en ze was zo magisch dat de eerste twee rijen van de
zaal terugweken als ze hysterisch, met het bebloede mes nog in haar handen
naar voren liep. Ik was met een dierbare vriend toen, die een paar maanden
later plotseling overleed en die de kaartjes had gekocht. Op de trappen van de
stadsschouwburg zwaaide iemand met vier briefjes van 100 gulden voor de
twee kaartjes die wij hadden en hij verblikte niet en zei meteen krachtig ‘nee!’
Ik hield van hem voor die vastberadenheid en liep glimlachend achter hem
aan naar binnen: dan ben je rijk!

In het filmpje een bloedstollende versie met Anna Netrebko. Ondertiteld, dus
u kunt het bijna per woord volgen. Let op het samenspel met de piccolo. En let
op hoe Netrebko de trap neemt in één lange toon. Wauw! Ze is meester over
de situatie en kent het repertoire van voor naar achter en weet precies, maar
dan ook zeer precies hoe luid ze moet zijn om nog net over het orkest uit te
komen. Jammer dat het publiek in zijn enthousiasme de sfeer kapot slaat na
de laatste noot, maar als u de tijd neemt om de aria uit te luisteren hebt u iets
onvergetelijks gehoord (en gezien!).

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *