Digitaal lezen 29 april 2016

Ik ben een boekenlezer, altijd geweest. Als kind was ik vaak te vinden in de oude bibliotheek
van Tiel. Later wilde ik boeken hebben en kocht ik ze. Toen wij vorig jaar een ander huis
zochten had ik me neergelegd bij de gedachte dat een deel van onze (mijn vrouw is ook een lezer)
boekencollectie naar de Vincentiusvereniging zou gaan.

Gelukkig vonden we een huis met een enorme kamer, we konden zelfs een extra boekenkast
op maat laten maken.

Ik vul die kast niet meer, want ik lees alleen nog maar e-boeken. Ik ben eigenlijk volledig
gedigitaliseerd.  Ik vind het prettig lezen op een iPad. Ik kan de letters groter maken (fijn als je
ouder wordt) en ik kan heel veel boeken tegelijk meenemen op vakantie.

Lezen, zegen verstokte lezers, is fijn want je kunt zelf de beelden invullen. Daar ben ik het mee
eens, maar ik ben aan het zondigen geslagen tegen die regel.

Het begon met het boek “Aquarium” van David Vann. De hoofdpersoon, het meisje dat het
verhaal vertelt, loopt vaak dezelfde weg van haar huis naar het zeeaquarium waar zij een speciale
band met de vissen heeft. Die tocht wordt redelijk gedetailleerd beschreven.

Opeens dacht ik: zouden die straten en wegen waarover ze loopt of met haar moeder rijdt echt
bestaan? Ik wist wel dat Vann dat niet had verzonnen, maar opeens had ik toch behoefte aan een
overzichtskaart. En foto’s van het Aquarium. Ik ben op Google Maps gaan zoeken. De
beschrijvingen klopten feilloos.

nora

Vorige week las ik “Nora” van  Colm Tóibín. Dat speelt zich af in het zuidoosten van Ierland.
Opnieuw kreeg ik de onbedwingbare neiging om Google Maps aan te klikken. Die app zit op dezelfde
iPad, makkelijk zat.

Zo ontdekte ik hoe al die plaatsjes die worden beschreven ten opzichte van elkaar liggen. Dat vond ik
wel een verrijking van mijn leesplezier.

Ik heb er over nagedacht en ik vind dat het verantwoord is. Kijk, als je “Het tumult van de tijd” van
Julian Barnes leest weet je ook hoe hoofdpersoon Sjostakovitsj er uit zag.

Tenslotte kun je bij fictie altijd nog zelf de beelden van de hoofdpersonen maken. Digitalisering
is mooi maar één van de belangrijkste geneugten van lezen – zelf beelden maken – is net iets mooier.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Sesamstraat 9 november 2015

Zendercoördinatoren van de NPO in Hilversum hebben het ook niet
makkelijk. Ze moeten op televisie zo programmeren dat de kijkcijfers
’s morgens bij de koffie geen reden zijn voor programmamakers de
koppies te laten hangen.

Dat is een hele klus, want het aantal concurrerende TV-zenders is enorm.
Niet alleen via de kabel, ook via internet. Je kunt tegenwoordig naar
programma’s kijken waar en wanneer je maar wilt.

Zendercoördinatoren wringen zich in allerlei bochten om mensen
te trekken. Ze ruilen bijvoorbeeld Sesamstraat in voor een
bejaardenprogramma. Zelden heb ik zoveel ophef in de media meegemaakt
als bij die mededeling. Ons halve kabinet bemoeide zich er tegenaan.

Vervolgens probeerde iedereen een verklaring te vinden voor deze
stormachtige morele verontwaardiging. Nostalgie was in dit verband
een veel gehoord woord. Dat is mij te simpel.

Aanklacht tegen individualisering
Het schijnt dat vooral grootouders zich opwinden. Waarom die opwinding
van ouderen? Ik denk dat het komt omdat Sesamstraat het laatst
overgebleven programma is dat jong en oud tot elkaar brengt.

Zo rond een uur of half zes kunnen opa en oma, net voordat pappa of
mamma de kroost komt ophalen, even samen met de kleinkinderen
praten over taal, rekenen en alle zielenroerselen die Tommie en Pino
aansnijden.

Dat verdwijnt straks dankzij al die kinderen die in hun eentje op de
iPad naar Sesamstraat kijken. Volgens mij zit ‘m daar de kneep van de
verontwaardiging. Die is een aanklacht tegen de individualisering.

En de zendercoördinatoren? Die gaan met de tijdgeest mee, en die wordt
bepaald door hun publiek.

  1. ab klaassens (reply)

    9 november 2015 at 20:36

    Als ik het goed begrijp verdwijnt een programma dat opa en oma graag samen met
    hun kleinkinderen bekijken om plaats te maken voor een programma voor oma’s en opa’s.
    Het is een wonderlijke wereld, daar in Hilversum.
    Als ik nog kleuter was zou ik me daar toch wel even aan ergeren.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.