Gedoe over gebruik van privé mailbox 20 april 2022

Er is gedoe over het gebruik van privé-emailadressen door
Hugo de Jonge en Jaap van Dissel. Het gebruik van een
privé adres voor het sturen van vertrouwelijke stukken
lijkt mij niet verstandig als er een beveiligd alternatief is. Als . . . . 

Want ik begrijp wel dat mensen een privé adres gebruiken.
De afgelopen jaren had ik vijf emailboxen. Een privebox,
eentje bij mijn werkgever, eentje bij de organisatie waar ik
gedetacheerd was alsmede een algemene redactiemail van
die organisatie en eentje van de vogelclub waarvan ik
coördinator ben.

Het is een heel gedoe om zoveel mailboxen bij te houden.
Daar kwam nog bij dat de drie zakelijke boxen allemaal
Outlook Office 365 waren. Dat vind ik een ramp. Die van
mijn werkgever had een bug waardoor die alleen in het
Engels te gebruiken was. Nou heb ik niet zoveel problemen
met die taal, maar gebruiksvriendelijk vind ik het niet. De
helpdesk kon het niet oplossen vertelde een collega van
die afdeling me.

Voor die van de vogelwerkgroep heb ik geprobeerd groepen
aan te maken. Crisis alom. Ik vind het een vreselijk systeem.
Maar ja, beheerders van organisaties willen vaak uniformiteit
en omdat niemand anders dan zij er verstand van hebben
zijn het vaak halfgoden.

Met mijn persoonlijke mailbox van de organisatie waar ik
was gedetacheerd ben ik snel opgehouden. Daar kwam elke
dag zo’n eindeloze stroom berichten binnen dat ik het voort
durende heen en weer geschakel al snel zat was.

Het gevolg was dat ik het meeste deed via mijn eigen mailbox.
Maar goed, ik verstuurde niet zulke vertrouwelijke stukken.
Maar dan nog vraag ik me af of het gebruik van privé-email
zo erg is dat het journaille daar dagen lang een nummer van
meen te te moeten maken. Ik bedoel: met een beetje inspanning
zijn zelfs de appjes van een minister op te vragen. 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De geur van wilde beesten 8 april 2022

In de NRC las ik dat er tijdens het debat met minister
Hugo de Jonge over de mondkapjesdeal weer ouderwets
de “geur van wilde beesten hing”.  De bloeddorstige roedel
mocht zich weer rond de interruptiemicrofoons verdringen
om naar de prooi te happen.

Doorgaans overleeft een prooi een aanval van een groep wilde
beesten niet. De Jonge verliet het strijdtoneel met
een paar schrammen. 

Dat was voorspelbaar. De kans dat de oppositie een motie
van wantrouwen zou steunen was vooraf al te verwaarlozen.
Wat was dan het nut van uren met z’n allen wilde beesten
uithangen? Stoom afblazen? Iemand dwingen twintig keer sorry
zeggen? Dat kan toch ook via Twitter. Dat scheelt een
hoop tijd die beter had kunnen worden gebruikt aan plannen
om vluchtelingen op te vangen.

Het was heel goed dat de Volkskrant de appjes tussen
De Jonge en Sywert van Lienden onthulde. Goede
onderzoeksjournalistiek is van groot belang. Dankzij
het werk van de journalisten hebben we een inkijkje gekregen
dat ons anders misschien was onthouden. We lazen hoe
De Jonge de waarheid met een korreltje zout neemt.

Je hoopt dat zo’n debat in het belangrijkste politieke orgaan
van ons land daar iets aan toevoegt.  Maar aan het eind
waren we geen stap verder dan aan het begin. Nou ja, we
wisten dat sommige politici het heerlijk vonden dat er
weer een geur van wilde beesten hing. Zelf moest ik na
afloop meer denken aan gedomesticeerde kuddedieren
waarvan de horens waren afgezaagd.

De huidige generatie politici loopt volgens mij op z’n laatste benen.
En het zullen niet de onderzoeksjournalisten zijn die
het laatste duwtje geven maar de politici zelf die zichzelf zo
nutteloos maken dat niemand meer de moeite neemt om
te gaan stemmen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.