Mijn omroep staat open voor andere dingen op de bedrijfswebsite dan reguliere
nieuwsberichten. Daarom werd mij gisteren gevraagd iets te schrijven dat
het chagrijn vertolkte van een gemist EK-voetbal.  Mijn collega Alice van
der Plas maakte er een mooie afbeelding bij.

Oranje

Jarenlang kleurden onze straten Oranje als ons nationale voetbalelftal
ergens ver weg onze eer verdedigde. Iedereen die niet mee kon gaan naar
de buitenlandse arena’s creëerde met de buurt een eigen feestterrein.
Daar was niet veel voor nodig. Dekzeilen tegen de gevel, vlaggetjes kris-kras
van het ene huis naar het andere, TV-toestellen naar buiten, een barbecue
en een paar kratjes bier en wij vierden het voetbal. Nu zijn we er niet bij en
at is niet prima. Onze voetbalhelden vieren vakantie of zitten zich thuis te
verbijten, net als Koos.

“Jij moet zeker de hele maand voetbal kijken”,  zegt Annie.

Ze staat voorovergebogen over een pan op het vuur en ziet niet hoe Koos aan de
keukentafel zijn hoofd schudt. Ze kan niet horen dat hij denkt: Ach mens.

Koos kijkt chagrijnig voor zich uit. Hij draait zijn bierflesje rond.

“Wij hebben toch nog van dat oranje zeil in de schuur liggen. En volgens mij liggen
de vlaggetjes van de vorige keer nog bij Arie. Misschien kunnen we weer iets
leuks maken”, zegt Annie.

Ze kijkt over haar schouder achterom en ziet dat Koos en lange teug uit zijn
flesje neemt.

“Dat kan alleen jij bedenken”,  zegt hij. “Wie gaat zijn straat nou oranje maken
als Nederland niet meedoet”.

“Het gaat toch om de gezelligheid”,  zegt Annie. “Wat hebben we gelachen om
Arie. Ik heb die stomme voetbalhumor nooit begrepen, maar nou wel. Volgens
mij is het vooral leuk als je met z’n allen gezellig kijkt. En dan zijn we toch gewoon
voor België”.

“Wat eten we eigenlijk”,  vraagt Koos zuchtend.

“Worteltjes”,  zegt Annie. “Dat leek mij wel toepasselijk”.  Ze lacht.

Koos zet zijn flesje met een klap op tafel en loopt weg.

“Voetbalhumor”,  roept Annie hem na.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.