Treitervlogger 22 april 2017

De treitervlogger heeft officieel zijn intrede gedaan in de Nederlandse
journalistiek. Een jaar geleden werd Ismail Ilgun uit Zaandam door
minister-president Mark Rutte nog tuig van de richel genoemd, sinds
vorige week behoort Ismael tot de stal van AD-verslaggevers. Hij
trekt met zijn cameraatje de ‘achterbuurten’ in om het leven daar
vast te leggen. Ik vind het een briljante zet van de AD-collega’s om Ilgun
in te lijven.

Een jaar of vijftien geleden klaagde toen nog overwegend
wit journalistiek Nederland steen en been dat er geen allochtone
journalisten waren. Omdat de witten niet konden doordringen in de
gemeenschappen van de allochtonen hadden zij het gevoel dat zij daardoor
een belangrijk deel van het nieuws misten. Dat kunnen we nu wel als
een understatement beschouwen.

Met behulp van vakbonden en hoofdredacties werden journalisten
vrijgemaakt om allochtoon talent te werven. We gingen de paden op en
de lanen in op zoek naar nieuwe collega’s met een licht getinte dan wel
donkere huidskleur.

Meestal kwamen we terug met de mededeling dat we ze niet konden
vinden. Dan werden er weer vergaderingen belegd waar wij van geslaagde
allochtone journalisten die hun plek hadden gevonden in het Hilversumse
op ons donder kregen omdat we niet goed genoeg gezocht hadden.

En nu was daar opeens Ismael, een ruwe diamant die dankzij de nieuwe
media in de schoot werd geworpen. Het AD ziet zijn potentie en
gaat hem slijpen. Een slimme zet, want nu komt deze krant eindelijk
op plekken waar de witte journalisten nooit komen. Ik zou willen dat
wij twintig jaar geleden tegen een Ismael waren aangelopen, dan zou
de kloof tussen de gevestigde journalistiek en een heel groot deel van
onze landgenoten waarschijnlijk niet zo diep zijn geweest.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Duimpie 20 december 2016

Aleppo, Leonard Cohen dood, aanslagen in Nice en Berlijn, PSV op acht punten achterstand,
aardbevingen in Italië, Trump, Zwarte Piet.

Aan het eind van het jaar probeer ik altijd ergens in de wereld lichtpuntjes te zien.
Die zijn er.

Ik voel dat 2016 de geschiedenis in gaat als het jaar waarin de roep om een nieuwe democratie
eindelijk breed werd gehoord. De verandering zal zich niet binnen vijf jaar voltrekken, maar
als ik blijf leven volgens de statistieken dan maak ik nog mee dat het volk eindelijk echt een
stem krijgt.

In dat licht bezien hoop je dat anderen ook lichtpuntjes zien. Maar daarin ben ik teleurgesteld.
Trump is politicus van het jaar. Wilders is politicus van het jaar. Ik weet wel dat ze gekozen zijn
omdat ze het meeste invloed hadden op de media. Maar wat zegt het over de media dat ze politici
die tot nu toe geen enkele regeringsverantwoordelijk droegen, zoveel aandacht geven dat ze zulke
‘prijzen’  kunnen winnen?

Ik weet het niet. Laat ik het zo zeggen: je bereikt meer mensen als je quotes van Wilders rond
strooit dan wanneer je een saai maar nuttig wetsvoorstelletje van een backbencher onder de
aandacht brengt.

Dan de verkiezing van het woord van het woord van het jaar. Treitervlogger. Hoe kunnen mensen
in een tijd die toch al bol staat van negativisme ook nog eens zo’n woord kiezen?

In de jongerentaal stond ‘duimpie’  op 1. Dat zeggen ze als waardering. Dat is positief. Ik zet
mijn kaarten voor de toekomst op de jeugd

  1. ab klaassens (reply)

    20 december 2016 at 13:51

    Aan de door Een Vandaag georganiseerde verkiezing
    van de politicus van het jaar deden 45.000 mensen
    mee. Elfduizend deelnemers stemden op Wilders.
    Flauwekul dus. De parlementaire pers sloeg dit keer
    de eigen verkiezing van de pvhj over omdat geen
    enkele politicus aan de kwaliteitseisen voldeed.ab

  2. Laurent (reply)

    20 december 2016 at 22:09

    Ik ben veel banger dat het jaar 2016 weer herinnerd gaat worden als een jaar waarin men de democratie afschafte, als je naar het aantal autoritaire regimes kijkt dat overal opduikt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.