Vocalies (453) Tom Lanoye 15 oktober 2017

(Door Marlies)

Zag u ergens de afgelopen weken Tom Lanoye  bij De Wereld Draait Door? En
dacht u toen ook:  naar die voorstelling zou ik wel eens toe willen, maar ja, er
zijn vast geen kaartjes meer?

Echtgenoot keek van opzij en zag mijn breiwerk zakken, ik had alle
concentratie nodig om Lanoye’s mengeling van Vlaams, Engels, Amerikaans
en Frans te volgen.

Een dag later zag ik een subtiele verandering in onze gezamenlijk Google-
agenda… 13 oktober: ‘Stadsschouwburg Tilburg, Tom Lanoye, ‘Ten oorlog’’ en
ik ben er geweest,  en zat de dag erna  aan de ontbijttafel nog uit te puffen.
Wat een energie van die kleine, wat onooglijke Vlaming, die je op straat
gewoon voorbij zou lopen. En wat kwam Shakespeare dichtbij en wat is er veel
aan vocaal geweld te beleven zonder dat er echt gezongen wordt… een
ontdekkinkje van de afgelopen maanden, waarin ik meer gesproken dan
gezongen woord tot mij nam. Maar dan het uitbundig gesproken woord!

Ik heb het gevreten gisteren, de voorstelling begint als een soort one man-
show, sterk cabaret-achtig en aan het einde zit je ademloos te kijken naar de
ondergang van ‘Risjaar Modderfokker the Thirth’, een gebochelde dégénére,
die volstrekt terecht voortijdig aan zijn einde komt.

Alles komt langs, seks, liefde, wellust, kindermisbruik, machtsmisbruik, je
noemt het maar op. Het is tegelijkertijd een zegen en een verschrikking dat je
moet inzien dat Shakespeare tijdloos is en wellicht zal blijven… zolang er
mensen rondlopen op deze geteisterde aardkloot, zul je stukken kunnen
schrijven over groot menselijk vermogen tot liefhebben en zorgen en het
misschien nog wel groter vermogen tot moorden en machtsmisbruik.

Ga kijken, als je langzaam in de voorstelling glijdt is het verbazend makkelijk
Lanoye’s mengeling van talen en stijlen te volgen.  Wat een acteur!

Op 19  oktober staat-ie in Rotterdam en op 23 oktober in Heerlen, daarna
vertrekt hij naar Vlaanderen. Google hem!

In het filmpje het gesprek over de voorstelling in DWDD.

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Vrouwenvoetbal 18 juli 2017

Vandaag spelen de IJslandse voetbalvrouwen in Tilburg een EK-wedstrijd tegen de Franse vrouwen.
Ik heb een fantastische IJslandse vriendin (die toevallig in Tilburg woont) en ik kan u verzekeren dat
als haar voetballende landgenotes maar de helft van haar spirit hebben, de Franse dames al zullen
zijn afgeschminkt voordat het laatste fluitsignaal klinkt.

Vrouwenvoetbal (tot voor enkele jaren geleden om mij volstrekt onbegrijpelijke redenen nog damesvoetbal
genoemd) is hot. Sinds onze eigen Leeuwinnen de eerste wedstrijd tegen de Vikingladies van Noorwegen
wonnen met goed voetbal, zijn zelfs de meest zure mannen om. Zelfs die ene met die snor.

Ook op onze redactie hoor ik zoetjesaan geluiden dat vrouwenvoetbal helemaal niet zo raar is.
We hebben zelfs twee vrouwen op de redactie die het spelletje jaren hebben gespeeld en die nu
postuum respect krijgen van de grootste criticasters.

Ik verblijf regelmatig in het buitenland onder voetbalsupporters als één van de maten. Ik weet hoe
het daar toe gaat. De mannen klitten doorgaans samen op een tevoren aangewezen plein alwaar ze
zoveel mogelijk bier drinken. Bij slecht weer plakken ze tegen elkaar in Irish Pubs dan wel Hardrock
café’s, zo die er zijn.

Een opvallend kenmerk van eencellige mannelijke supporters is dat ze voortdurend liedjes zingen als
er – bij voorkeur – hoogbenige blonde vrouwen langs komen. In die liedjes worden de vrouwen
uitgedaagd lichaamsdelen te tonen die deze zingende dombo’s uitsluitend uit de Wehkampgids kennen.
Deze amoeben schreeuwen ook dat piemels daar in moeten wat ze alleen van horen zeggen kennen.

Ik ben heel benieuwd wat de supporters van de vrouwenteams doen. Die kunnen het toch niet maken
om zo seksistisch tekeer te gaan, terwijl ze later vrouwen aanmoedigen.

Ik hoop eerlijk gezegd dat de IJslandse supporters in Tilburg vandaag hun Franse opponenten
gek maken met het inmiddels wereldberoemde Vikingclapping, waarbij mij als voetbalsupporter nog
steeds de rillingen over de rug lopen en de tranen van in de ogen springen.

 

 

 

  1. Wieneke (reply)

    18 juli 2017 at 18:06

    Een beetje als de haka’s van de Nieuw-Zeelandse rugbyploeg All Blacks. Ook behoorlijk intimiderend 🙂

    Zie het filmpje: https://youtu.be/yiKFYTFJ_kw

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.