PvdA 17 maart 2017

Naarmate ik minder toekomst heb denk ik er wel steeds meer over
na. Over de toekomst van deze aarde bijvoorbeeld en over de toekomst
van mijn vak, de journalistiek. Het zijn twee zaken waarvan ik vind dat ze
aandacht verdienen omdat een nieuwe generatie gezond moet kunnen
blijven leven en omdat ik mijn vak te belangrijk vind om te laten sterven
in de schoonheid van een altijd weer verdwijnend snapchatfotootje.

Daarom stemde ik op een politieke partij die de toekomst van onze aarde
hoog in het vaandel heeft staan. Je doet het toch voor de mensen die na
jou komen. Zit ik nota bene met drie van die mensen aan een bureaublok
van wie er twee VVD hebben gestemd en één CDA. Belangrijkste argument:
de regels die Asscher bedacht heeft voor de ZZP’ers. Niets wilden ze meer
weten van de PvdA.

Ik vond het kenmerkend voor de teloorgang van de sociaaldemocraten.
Vroeger was dat een arbeiderspartij. In arbeidersgezinnen ging het
stemgedrag over van vader op zoon. Je stemde PvdA omdat je vader wilde
dat je van een dubbeltje een kwartje werd. Of omdat je één groot familieblok
wilde vormen tegen het Heren van het Grootkapitaal.

Inmiddels is de wereld veranderd. Arbeiders zijn er nog wel, maar doorgaans
is hun positie nu beter geregeld. De arbeiders zoals wij die vroeger kenden
(met een broodtrommeltje onder de snelbinder naar de fabriek) zijn
tegenwoordig Polen, Roemenen, Bulgaren en Litouwers. Die worden gehaald
en gebracht met busjes. Maar vooral: die stemmen niet.

En je hebt de ZZP’er. Mensen die soms moeten sappelen voor beleg op hun
brood. Dat zijn niet de nieuwe arbeiders, dat zijn éénmans BV’tjes die hun
eigen directeur, administrateur, personeelsfunctionaris en werknemer zijn. Ze
zijn niet verenigd en kennen geen groepscultuur, laat staan een partijcultuur.

Mensen die bang zijn voor islamisering kunnen tegenwoordig kiezen uit een
waaier van partijen met voormannen die overtuigender taal spreken
dan Lodewijk Asscher. Zieken, zwakken en misselijken vinden meer gehoor
bij de SP. Mensen die zich zorgen maken over het klimaat en de toekomst
van onze aarde kunnen beter terecht bij GroenLinks.

De PvdA is zijn natuurlijk achterban kwijtgeraakt. De partij heeft decennia
lang goed voor dit land gezorgd. Daar moeten we dankbaar voor zijn,
maar er komt een nieuwe tijd aan met andere mensen en nieuwe
bedreigingen. Een tijd die misschien wel meer dan ooit vraagt om een
partij die opkomt voor mensen die in de verdrukking komen. Dat vraagt
om een sterk links blok. Daarom moet de PvdA zaterdag niet alleen maar
navelstaren maar nadenken over samenwerking. Asscher is niet zo’n
partijdier, misschien kan hij de aanzet geven. De PvdA is geen doel op zich,
het is een middel.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lidmaatschap 17 oktober 2016

Ik ga iets doen wat ik nog zelden eerder heb gedaan. Ik ga een oude blog opnieuw
plaatsen. Hij is weer actueel nu Lodewijk Asscher zich kandidaat gaat stellen voor
het lijsttrekkerschap van de PvdA.

De directe aanleiding is niet het kandidaat stellen, maar het feit dat je nu voor twee euro
lid kunt worden van de PvdA zodat je snel stemrecht heb.

In de jaren tachtig gebeurde er iets heel anders. Ik schreef er over op 5 oktober 2004,
ongeveer twaalf jaar geleden. Komt ie . . . .

Ergens begin jaren tachtig was er een politieke crisis in het dorp waar ik journalist was.
De plaatselijke lijsttrekker van het CDA was overleden en de lokale afdeling dobberde
stuurloos rond. Wekenlang vochten de bloedgroepen achter gesloten deuren om het
leiderschap. Dat leverde spannende verhalen op, dankzij een lek dat ik had gevonden.

Op een zekere maandag zou er een ledenvergadering zijn waarop de knoop zou worden
doorgehakt. Alleen toegankelijk voor leden. Mijn collega van de concurrerende krant
was lid van het CDA en lachte in haar vuistje. Zij zou de volgende dag in geuren en kleuren
verslag kunnen doen van de ongetwijfeld tumultueuze vergadering en ik had het nakijken.
Zelfs mijn tipgever had besloten niet meer te lekken. De mannenbroeders hielden de rijen gesloten.

Op donderdag besloot ik tot een onconventionele stap. Ik belde de secretaresse van de
plaatselijke CDA-afdeling – de vrouw van een toenmalig Tweede Kamerlid – en meldde
me aan als lid. ’t Was even stil aan de andere kant van de lijn. In zo’n dorp kent men
elkaar en ze zei: “Ik weet wat jij van plan bent, maar dat gaat niet door.”

Dus ik kan geen lid worden van het CDA?” vroeg ik.

Nee, zo werkt dat niet,” zei ze.

Dan bel ik een bevriende relatie bij de krant om te vertellen dat het CDA lidmaatschap
weigert aan een eerzame burge
r,” zei ik.

’t Werd weer even stil. “Laat me even ruggespraak houden,” zei ze, “ik bel je over
een uur terug
.”

Ze was oorspronkelijk van ARP-huize dus ze kwam haar belofte na. Samen met de
voorzitter had ze een strategische zet bedacht. De partij zou mij een acceptgiro sturen
en zodra het geld binnen was zou mijn lidmaatschapskaart worden opgestuurd.

Kreng, dat redde ik dus nooit meer voor maandagavond. Ik stelde voor het geld contant te
betalen. Ze vroeg weer bedenktijd. En weer belde ze keurig terug. Contant betalen kon, dan
moest ik zaterdagmorgen naar de penningmeester. Die zou mij dan een kwitantie geven en
dat zou dan een tijdelijk bewijs van lidmaatschap zijn.

Mag ik dan maandag meteen naar de ledenvergadering,” vroeg ik vals.

Ja,” zuchtte ze.

Op maandagavond stapte ik het vergaderzaaltje in één van de kerkdorpen binnen. Ons kent
ons in zo’n gemeenschap en heel veel mensen kwamen op me af om te vertellen dat het een
besloten vergadering was. Ik wapperde slechts hooghartig met m’n kwitantie. Verwijtende en
lovende blikken waren mijn deel. Een enkeling knipoogde stiekem.

De vergadering zou om acht uur beginnen, maar het werd een stief kwartiertje later want
het bestuur had een kort spoedberaad. Toen het achter de tafel plaats had genomen deed de
voorzitter een mededeling vooraf. Ze hadden bepaalde ontwikkelingen geconstateerd
(’t ging over mij, ik voelde het) en daarom hadden ze besloten dat iedereen die mededelingen
zou doen over het verloop van de vergadering onverwijld als lid van het CDA geroyeerd zou
worden. Ik barstte in lachen uit. Zij die hadden geknipoogd grinnikten binnensmond.

De volgende dag stond het verhaal in de krant. Ze hadden na veel stemmingen gekozen voor de
kandidaat die ikzelf in een analyse als de enig acceptabele had voorgesteld. Nog voordat ze me
konden royeren heb ik zelf m’n lidmaatschap opgezegd.

P.S.: de hoofdredacteur betaalde me het lidmaatschapsgeld terug.

  1. Wieneke (reply)

    18 oktober 2016 at 09:19

    Mooi verhaal. Altijd leuk als je die zelfbenoemde bobo’s kunt pesten. Dat komt van al dat stiekeme achterkamertjes gedoe. Moeten ze maar transparant zijn, hoor. Ik vind trouwens dat kandidaat Monasch behoorlijk doodgezwegen wordt. Dat gaat niet eens subtiel. De man is nogal kritisch namelijk. Daar houden ze niet van bij de club, waar een trui de scepter zwaait.

  2. Laurent (reply)

    18 oktober 2016 at 18:48

    Geweldig! Deze kende ik nog niet, maar misschien las ik je toen ook nog niet. Prachtige actie 🙂

  3. Laurent (reply)

    18 oktober 2016 at 18:52

    Jacq Monasch huilt populistisch mee over de linkse elite en bekende vandaag een Pim Fortuynbewonderaar te zijn. Dank u maar nee dank u. De man beseft gewoon volkomen uitgerangeerd te zijn en dit is een wanhoopssprong. Die hele PvdA is trouwens uitgerangeerd, na hun volledige overgave aan VVD-beleid.

  4. Fien. (reply)

    20 oktober 2016 at 10:30

    Wat een verhaal. Maar dit ging over het CDA, wat volgens mij nog net zo regeert. Het had ook over de PvdA kunnen gaan.
    En wat zal het volgend jaar moeilijk kiezen worden, wat te stemmen.
    Het is dat het er bij ons erin geramd is, stemmen doe je, er is voor gevochten voor dat stemrecht. Als je niet stemt mag je ook niet klagen. Maar heel soms denk ik, ik ga niet meer. Ik maak me er niet meer druk om.

  5. ab klaassens (reply)

    26 oktober 2016 at 21:41

    Politieke partijen zijn verenigingen met leden. Verenigingen houden
    ledenvergaderingen. Politieke partijen vergaderen meestal in het
    openbaar. Een enkele keer, als persoonlijke kwesties in het geding zijn, willen
    de leden wel eens onder elkaar zijn. Wie daar bij wil zijn kan lid worden, zoals
    Jan de Vries heeft aangetoond.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Keuzes 25 mei 2016

De week begon hoopgevend. In Oostenrijk werd een linkse meneer president
in plaats van wat in de media een extreme-rechtse meneer werd genoemd.

PvdA-minister Lodewijk Asscher zei dat het niet per definitie zo is dat zijn
partij volgend jaar regeert met de VVD. Ik ben er niet achter of hij bedoelde
dat zijn partij niet meer zal regeren. Maar goed, het gaat om de intentie.

Aandeelhouders van Shell wilden tijdens hun vergadering via een motie het
bedrijf dwingen tot een milieuvriendelijker koers. De social media stonden er
vol van en je zou bijna gaan denken dat de motie een kans maakte.

Per saldo hebben we vandaag een zekerheidje (Oostenrijk), een twijfelgeval
(PvdA) en een jammerlijk verlies (de motie werd ruim weggestemd).

Toch is er beweging. Wie de voortreffelijke Shell-dialogen op de site van de
Correspondent leest ziet dat het bedrijf wel degelijk probeert op termijn
milieuvriendelijker te werken. Maar, zoals één van de medewerkers zei: een
mammoettanker verander je niet met een handomdraai van koers.

Of dingen veranderen ligt eigenlijk aan ons, gewone mensen. Wij kunnen
tijdens verkiezingen een stem uitbrengen en wij kunnen besluiten dat we geen
fossiele brandstoffen meer gebruiken. In het rijke westen kunnen we er ook
voor zorgen dat mensen in slecht bedeelde gebieden alternatieven gaan
gebruiken.

Het gaat om keuzes. Het maken van keuzes is best moeilijk in een wereld
waarin de opinie gedomineerd wordt door de grootste schreeuwers die
veranderingen in hun vertrouwde wereld vooral als bedreigingen zien in
plaats van kansen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.