Vocalies (458) Giannni Schicchi 16 november 2017

(Door Marlies)

Stel u wil een ontwikkelde, breed georiënteerde leek binnen hengelen voor
opera. Naar welke voorstelling(en) zou u gaan?

Iedereen die wel eens op mijn website heeft rondgesnuffeld kent mijn
voorkeur voor lijstjes, vooral als ze met klassieke muziek te maken hebben
(over literatuur vind ik het ook leuk, maar nét iets minder…); dus mocht u de
aandrang  hebben te reageren: niet onderdrukken!

Ik zou ze in ieder geval meenemen naar Puccini’s eenakter Giannni Schicchi.
En laat nou De Nationale Opera daar een uitvoering van geven! De première is
al geweest, maar er zijn nog voorstellingen op:  16, 19, 21, 24, 26 en 28
november.

Ik zag Schicchi in Riga in een geweldige enscenering: vaart, uitstekende zang
en een hedendaagse regie vol verrassingen waren die avond ons deel. Een
Tokkie-achtige familie, die geen enkele rem kende: het hele huis werd leeg
gehaald. Terwijl ze zongen haalden twee zangers het aquarium van de muur
(er zaten echte vissen in, ik zweer het u!) en het water klotste over het toneel
en hun kleren en ik heb me een kriek gelachen.

Ik leg u in een paar regels uit waarom we zoveel plezier hadden:

Buoso Donati is zojuist overleden. Hij heeft zijn hele vermogen nagelaten aan
een klooster. Z’n familie zoekt zijn testament, want wil dat veranderen, zodat
zíj de erfgenamen worden en niet het klooster. En er is een
liefdesgeschiedenis: ’aartsritselaar’ Gianni Schicchi’s dochter Lauretta is
verliefd op Rinuccio, neef van de overledene. Er volgt een hoop gedoe, de kern
hiervan zijnde dat ze net moeten doen alsof Donati nog leeft en een nieuw
testament kan ondertekenen.

Het loopt goed af, tenminste voor de gelieven, die nu kunnen trouwens, voor
Schicchi die in de slipstream maar meteen gezorgd heeft dat hij het huis en de
molen erft en minder goed voor de familie, die er bekaaid afkomt. Aan het
einde spreekt Schicchi het publiek kort toe.

In de onderlaag van zijn korte speechje appelleert hij volgens mij vilein aan de
gretigheid waarmee wij allen op geld uit zijn… Maar die conclusie is geheel
voor mijn rekening.

Voor de knagers onder u is hier de tekst:

Ditemi voi, signori,se i quattrini di Buoso potevan finir meglio di così! Per
questa bizzarria m’han cacciato all’inferno… e così sia; ma, con licenza dei
gran padre Dante, se stasera vi siete divertiti, concedetemi voi… l’attenuante!

Zegt u mij dames en heren, kon de avond beter eindigen? Voor deze
eigenaardigheden zal men mij naar de hel jagen, en dat moet dan maar zo
zijn. Maar – met toestemming van vader Dante – als u zich vanavond
vermaakt hebt, vergeeft u mij?

U krijgt die avond trouwens twee opera’s, twee eenakters: tegenover Schicchi
staat Zemlinksy’s  ‘Eine florentinische Tragödie’ een inktzwarte tragedie over
een koopman die alles als handelswaar ziet. Mooie tegenstelling, zo lees ik op
de website van De Nationale Opera.

De verleiding was groot om het filmpje van de versie in Riga van 2010 op te
laden, maar ik doe het niet: het is alleen voor mij leuk ‘you had to be there’
za’k maar zeggen…

Dus ‘gewoon’ de wereldberoemde aria ‘O, mio babbino caro’, gezongen door
sopraan Mariangela Sicilio

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Vocalies (449) La Boheme 29 augustus 2017

(Door Marlies)

De Nationale Opera gaat weer een klapper maken, wat ik u brom: op 1 december 2017 gaat daar
Giacomo Puccini’s ‘La Bohème’ in première. Een vernieuwende opera in z’n  tijd (de première
was in  1896) omdat-ie realistisch was. Het ging nou eens even niet over koningen of ander adellijk
gebroed, over bosnimfen, spoken, fabels of legendes, nee het ging over gewone mensen, árme
gewone mensen… weliswaar in een lekker vrijgevochten kunstenaarsmilieu, maar toch…

Ik was nooit zo’n fan van La Bohème (meer een Tosca-mens), tot ik Renata Scotto een keer min
of meer toevallig op YouTube iets hoorde vertellen over de slotscène van La Boheme.

Puccini wilde geen uitbundige sterfaria maar een steeds zwakker wordende stem. En het is
hem gelukt.

En dan komt er ná dat sterven nog een korte scène waarin de anderen al door hebben dat Mimi
dood is, maar Rodolfo nog in de bubbel zit van dat het allemaal wel goed zal komen en dat ze nu
tenminste rustig slaapt. Als de anderen nerveus beginnen te schuifelen vermoedt hij dat er toch
iets mis is en vraagt uitleg: gesproken tekst. Zijn reactie als blijkt dat Mimi is gestorven
is hartverscheurend.

Eenmaal op de peilloze diepte van al dat leed geattendeerd zie ik soms zelfs op tegen de sterfscène
van de opera, omdat ik weet dat als het goed gebeurt, ik het zeker niet droog houd en iemand
moet toch weer de gasten de zaal uit leiden en terug naar de bussen. Ik hoop dan maar dat het
slotapplaus lang genoeg is om mijn trillende ziel weer in het gareel te krijgen…

Bij de Nationale Opera zal die ontroering er wel weer zijn: Mimì en Rodolfo worden gezongen
door een nieuw vocaal koppel: Eleonora Buratto en Sergey Romanovsky. Onze ‘eigen’ Thomas
Oliemans zingt (weer) Schaunard en regisseur Benedict Andrews benadert volgens de website van
De Nationale Opera  de personages in La Bohème van heel dichtbij en keert hen binnenstebuiten.

In filmpje 1 het verhaal van Renata Scotto en in filmpje 2 Rolando Villazon, die erachter komt dat
imi echt dood is. Het is het handigste als u eerst naar Scotto kijkt, dan ziet u in de praktijk even
later hoe dat dan gaat… Opera is geweldig!

 

 

 

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.