Ik ben gezegend 24 april 2022

Toen ik in 1988 bij Omroep Brabant kwam werken hadden wij
een hoofdredacteur die zei: “Jan, het is belangrijk dat je gezond je
pensioen haalt”.  Ik was begin dertig en hij – schat ik – begin
veertig. Ik vond het een rare opmerking die niet echt getuigde
van veel arbeidsvreugde.

Inmiddels is zijn missie al lang geleden geslaagd. Sinds kort
ben ik ook met pensioen, maar de gedachte dat dat ook mijn
missie had moeten zijn heb ik nooit gehad.

Sinds deze week moet ik weer aan die hoofdredacteur
denken. Vrijdagmorgen kreeg ik een mailtje van iemand die
meldde dat een oud-collega was overleden. Hij had zijn pensioen
net niet gehaald. Die collega, Gabriël van Neerven, heeft een
aantal jaren bij de omroep gewerkt. We woonden indertijd
allebei in Helmond en dronken wel eens een biertje bij mij thuis.
Vrienden zijn we niet geworden. Hij was een bevlogen journalist,
maar ook een einzelgänger.

Vrijdagavond zag ik via Twitter een bericht dat journalist Robin
Bruinsma was overleden. Hij was een jaar ouder dan ik. We
hebben samen twee jaar in het Harderwijkse kantoortje van
het Veluws Dagblad gewerkt. Ook al zo’n gedreven en
inspirerende journalist. Uiteindelijk zijn we ieder een andere
weg in geslagen en hebben we nooit meer contact gehad.

In hetzelfde bericht stond dat Robin een maand na zijn veel
jongere broer John was overleden. Ik kon het bijna niet
geloven. Met John heb ik bij de Barneveldse Krant gewerkt.
Hij kwam daar als jong broekie binnen. Ik herinner me vooral
zijn flair en zijn eigenwijsheid. We hadden ooit een discussie
over de spellingswijze van pluralis majestatis. Uiteindelijk pakte
hij de Dikke van Dale en bleek dat hij ongelijk had. Maar zo zat
John niet in elkaar: “Ik heb dus nu een fout ontdekt in het
woordenboek,” zei hij.

Ook met hem heb ik nooit meer contact gehad. Pas nu heb
ik gelezen hoe hun loopbanen verder zijn gegaan. Er staan|
liefdevolle necrologieën in de krant waar ze hebben gewerkt.

Een paar maanden geleden was ik sinds bijna veertig jaar
weer eens in Harderwijk en heb ik, staand voor dat kantoortje
– dat nu vanzelfsprekend een horecazaak is – mezelf
afgevraagd hoe het toch met Robin en mijn andere collega
Wijnand Kooijmans zou zijn. (Vandaag heb ik gezien dat
Wijnand nog steeds als freelance-journalist werkt).

Ik ben bij mezelf ook nagegaan hoeveel andere collega’s
zijn overleden voor hun pensioenleeftijd. Alleen al bij de
omroep kwam ik tot twee handen vol.

Mijn eerste hoofdredacteur in Eindhoven en ik zijn
gezegende mensen, dacht ik.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ze dachten dat ze het ANP waren 29 maart 2018

Talpa heeft het ANP overgenomen. Misschien zegt het u niks, maar voor mij
was dat best een opvallend bericht. Voor wie zoals ik al sinds 1972 in de media
werkt is het ANP een begrip. Het ANP braakte een groot deel van mijn
loopbaan via een telex een eindeloze stroom berichten uit. Er ging een belletje
als er breaking news was. Wij wisten toen niet van het bestaan van
pushberichten op een smartphone. Die kreeg je niet op een telefoon met een
draaischijf.

In mijn tijd bij de Barneveldse Krant maakten wij het regionale nieuws. Al het
nieuws uit binnen- en buitenland kwam van het ANP. Daar betaalde je
kapitalen voor. Onze binnen- en buitenlandredacteur scheurde het nieuws van
de rol, selecteerde wat hij belangrijk vond, knipte dat artikel van de rol en
zond het per buizenpost naar de zetterij.

Het ANP was niet alleen een begrip, het was een instituut. Tot internet kwam.
Toen kwam de klad er in bij het ANP. Je kon opeens overal en gratis het
nieuws vandaan halen. Er kwamen andere organisaties zoals Novum die net
zo goed waren. Er waren momenten dat ik medelijden kreeg met het ANP. Je
zag de in éminence grise langzaam aftakelen.

Gaandeweg ontdekte je dat het ANP Brabants nieuws rond pompte dat wij zelf
of andere regionale Brabantse media al uren daarvoor hadden gemeld.
Misschien zegt u dat ook  niks, maar sinds de journalistiek een wedstrijd is
geworden telt elke minuut. Als je te laat bent ben je een loser. Het ANP
verloor meer en meer terrein. Nog een korte tijd hoorde je nog wel eens de
kreet: we hebben het ANP gehaald. Maar steeds vaker hoorde je: het ANP
heeft het nu ook. Totdat dat zelfs geen vermelding meer waard was.

Mijn vrouw heeft een aantal jaren als directiesecretaresse bij Omroep Brabant
gewerkt. Vele jaren nadat wij ons verbond hadden gesloten en zij allang
ergens anders werkte heeft ze eens tegen mij verteld over het
sollicitatiegesprek bij Omroep Brabant. Ze vond dat mijn toenmalige collega’s
in de sollicitatiecommissie zich aanmatigend hadden gedragen. “Ze deden net
alsof ze het ANP waren”,  zei ze.

Dat was niet aanmatigend, zei ik. Dat was Brabantse bescheidenheid.

 

  1. Laurent (reply)

    29 maart 2018 at 22:07

    Het ANP was ook al jaren van Veronica, ook al geen aanbeveling…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.