Ristorante 5 november 2015

(Door Ab Klaassens)

Eindelijk, na maanden van verbouwingen, was ’t dan zo ver:
de pizzeria/ristorante in ons nieuwe winkelcentrum opende de deuren.

Het zag er zeer ambitieus uit. Tafels en stoelen voor een man of tachtig,
vitrines vol heerlijkheden, twee koks in een gedeeltelijk open keuken,
druk pratend in een Italiaans dialect …..het oude Romaans misschien?

Het meisje van de bediening presenteerde ons een kaart met
tientallen pizza- en pastagerechten en een veelheid van andere
klassiekers uit de Italiaanse keuken. We wilden beiden de gevulde
kippenborst en vroegen om wijn.

“Dit is een alcoholvrij restaurant” zei het meisje met grote stelligheid.
We kozen water.

Paniek bij de witte brigade
Het water kwam snel, maar de rest van onze bestelling (kip)
veroorzaakte paniek bij de witte brigade. De dienster trok haar
jasje aan om in de nabijgelegen AH-super kip te halen. Intussen
hadden andere gasten, na ons binnengekomen, de onheilstijding
vernomen dat hun ze pizza’s met een slok water naar binnen
moesten spoelen.

De aanvoerder van een achttal gasten aan een ons belendende
tafel verordonneerde “allemaal cola”, waarop hij zich naar
de nog geopende slijterij spoedde. Na zijn terugkomst geurde
het restaurant plotseling naar Bacardi.

Drie kwartier wachten op je kipgerecht bij een glas water en nóg
een glas water is een bezoeking, maar de troost was rijk: de kip
was voortreffelijk bereid. Pas toen wij waren vertrokken zagen we
buiten op een schoolbord met krijt geschreven de tekst: 100% halal.

Peinzend over het Italiaanse dialect van het keukenpersoneel
passeerden wij op weg naar huis onze enige buurtkroeg.

Die was gesloten.

  1. Laurent (reply)

    5 november 2015 at 18:59

    Nou, dat het zo lang duurde betekende dat het geen voorgebraden en later opgewarmde kip was, vandaar dat-ie ook goed smaakte dus. (Fris nieuw ontwerp hier, overigens)

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mannen 4 november 2015

Aan tafel bij De Wereld Draait Door zaten maandagavond louter mannen.
Misschien zou het me niet zijn opgevallen als de eerste gast, Maxim Hartman,
er halverwege de uitzending vanuit de dug-out niet luidruchtig op had gewezen.

Maxim zelf was eerder te gast om reclame te maken voor zijn Tv-programma
voor uitsluitend mannen.  Maxim mist elke vorm van mannelijke beschaving
en probeert dat te overschreeuwen met platte teksten over vrouwen.

Hoewel er alleen mannen aan tafel zaten heb ik zelden zo gelachen om DWDD.
Vooral om tafelheer van stand Adriaan van Dis. Op een vileine manier maakte
hij van Maxim moeiteloos een geestelijk naakte man.  Hier zag je het verschil
tussen een ontwikkelde mens en een primaat.

Dinsdagmorgen stond ik bij de kassa van de supermarkt. Misschien kwam
het omdat ik nadacht over een mannenverhaaltje, maar het viel me op dat
de rij van vijf klanten uit louter mannen bestond.

Eén man en ik deden boodschappen zoals je je dat voorstelt. Van alles
wat in de kar. De andere drie mannen legden spullen op de band die ik als
waarnemer kwalificeerde als lunch voor straks.  Broodjes, gesneden vleeswaren,
een pak chocomel. Van die dingen.

Waar mannen vroeger van hun vrouwen een broodtrommeltje onder
de snelbinder mee kregen naar kantoor of fabriek, scharrelt nu een deel van
ons schijnbaar ’s morgens zelf de lunch bij elkaar in de supermarkt.

Het nieuwe jagen. De meesten van ons zijn een eind gekomen sinds
de holebeer. Nou Maxim nog.

  1. els (reply)

    5 november 2015 at 12:37

    Wat bén ik het met je eens, wat Maxim betreft! Hij vindt zichzelf nogal geweldig, maar “de holenbeer” is eigenlijk wel een goeie omschrijving voor ‘m. Die houden wij vrouwen erin…..

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Opnieuw 4 november 2015

Een nieuwe website. Het vorige systeem begon te haperen. Het is nog
een wonder dat in een tijd waarin de techniek voortschrijdt met de snelheid
van het licht, mijn oude site het veertien jaar heeft volgehouden.

Alle oude stukken zijn uit het wereldwijde web verdwenen. Ze staan in
mijn computer en een deel zit in mijn hoofd gebeiteld zolang dat systeem
blijft functioneren.

Ik vind het niet erg opnieuw te beginnen. Als journalist ben ik gewend
dat mensen morgen al niet meer praten over wat ik gisteren schreef.

Deze site wordt overigens wel oude wijn in nieuwe zakken, want ik ga
verder waar ik ben gebleven, samen met Marlies aka Vocalies en
mijn  oud-collega Ab Klaassens.

Gewoon omdat we het allemaal heerlijk vinden om te schrijven.

  1. Sante (reply)

    4 november 2015 at 08:30

    Jan! Ik heb er natuurlijk niks mee te maken, maar ik vind de nieuwe vormgeving geen vooruitgang. Veel te lange regels! Ik raak halverwege de weg kwijt, of hoe noem je zoiets.

  2. Jan de Vries (reply)

    4 november 2015 at 10:03

    Sante, ze noemen dat “van het pad af raken”. Nee, grapje. Je hebt volkomen gelijk. Ik heb het zelfs aangepast. Met dank voor het meedenken.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *