Kerstkaart 21 december 2015

De meeste tijd van mijn leven heb ik in of aan de rand van volksbuurten
gewoond. Dat heeft een aantal voordelen. Je weet wat er leeft onder
de mensen en je leert dat volkswijsheid soms zo gek nog niet is.

Een ander belangrijk voordeel is dat je maar een paar minuten hoeft
te lopen om een unieke kerstkaart te maken.

Ik wens u hele fijne kerstdagen en een goed 2016 waarbij de
creativiteit van onze volksbuurt tot voorbeeld mag zijn.

kerst

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (389) 21 december 2015

(Door Marlies)

Net terug van een tochtje naar Geldrop. Te voet wel te verstaan,  door een
lente-achtig natuurgebied.

Vervreemdende kerstmarkt in centrum Geldrop met een kerstman die het bar
warm had in zijn ho-ho-ho-pak. Een nijlgans die het ooievaarsnest op een paal
aan het inspecteren was en een buizerd die we wel hoorden maar niet zagen….

Wat mij betreft mag kerst altijd zo zijn, ik ben niet van sneeuw en ijs en
donkerte…. Het was onze kerst – met gebakken eieren en een pint van het vat –
want met de echte kerstdagen ben ik er niet en ook oud en nieuw brengen we
dit jaar gescheiden door.

Hoewel het ons beider instemming heeft dat het dit jaar zo gaat voelt het toch
een beetje vreemd. Op de terugweg zwegen wij en kreeg ik de kans na te
denken over mijn stukkies de komende tijd, want die moet ik een beetje
tussen alle drukte door persen…  belofte maakt schuld: ik zou u op de hoogte
houden van de mooie opera’s en concerten die ik tijdens de feestdagen bezoek.

Lucia di Lammermoor
Op zondag 27 december gaan we – de gasten van Musico en ik – in twee
groepen uiteen. De ene groep blijft in Wiesbaden en gaat daar naar Orfeo, van
Christoph Willibald von Gluck en de tweede groep gaat naar Frankfurt om te
genieten van Lucia di Lammermoor. Ik weet nog niet met welke groep ik mee
mag, maar u krijgt nu een stukkie over Lucia.

Een van de toppers van Donizetti, deze Lucia. Met weinig koor, maar met een
werkelijk prachtig en moeilijk terzet en met twee sopranen-killers: ‘Regnava
nel silencio’ en ‘Il dolce suono’ (gevolgd door de waanzins-aria). Bovendien is
de slot-aria voor de tenor ook een zeer bekende: al doorstoken tijdens een
duel zingt Edgardo zijn werkelijk prachtige ‘Tu che a Dio spiegasti l’ali’, wat
vrij vertaald zoveel betekent als ‘Jij die van God vleugelen hebt gekregen’.

De plot is heel kort samen te vatten: Lucia wordt door haar broer gedwongen
in een liefdeloos huwelijk. Het komt hem zakelijk goed uit als ze met een rijke
man trouwt en daarmee het eigen familiekapitaal veilig stelt én uitbreidt.
Sommige geesten verdragen het niet in liefdeloze keurslijven gedwongen te
worden en Lucia draait dus door, om niet te zeggen: ze wordt knettergek: ze
vermoordt tijdens de huwelijksnacht haar kersverse echtgenoot en de man
van wie ze wél houdt wordt kort daarna in een duel gedood. Wat een ellende,
maar wat een prachtige muziek brengt deze ellende voort.

Joan Sutherland
Ik hoorde Joan Sutherland in een van haar laatste optreden in Eindhoven
(notabene!) de rol zingen en ze was zo magisch dat de eerste twee rijen van de
zaal terugweken als ze hysterisch, met het bebloede mes nog in haar handen
naar voren liep. Ik was met een dierbare vriend toen, die een paar maanden
later plotseling overleed en die de kaartjes had gekocht. Op de trappen van de
stadsschouwburg zwaaide iemand met vier briefjes van 100 gulden voor de
twee kaartjes die wij hadden en hij verblikte niet en zei meteen krachtig ‘nee!’
Ik hield van hem voor die vastberadenheid en liep glimlachend achter hem
aan naar binnen: dan ben je rijk!

In het filmpje een bloedstollende versie met Anna Netrebko. Ondertiteld, dus
u kunt het bijna per woord volgen. Let op het samenspel met de piccolo. En let
op hoe Netrebko de trap neemt in één lange toon. Wauw! Ze is meester over
de situatie en kent het repertoire van voor naar achter en weet precies, maar
dan ook zeer precies hoe luid ze moet zijn om nog net over het orkest uit te
komen. Jammer dat het publiek in zijn enthousiasme de sfeer kapot slaat na
de laatste noot, maar als u de tijd neemt om de aria uit te luisteren hebt u iets
onvergetelijks gehoord (en gezien!).

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Denemarken 20 december 2015

Ik ben zo’n type dat probeert zaken van verschillende kanten te bekijken. Na
veertig jaar journalistiek weet ik dat zwart en wit niet bestaan. De wereld is
één groot grijs gebied.

Journalisten die zaken van alle kanten bekijken en de nuance zoeken hebben
het in de huidige tijd niet gemakkelijk. Nuance verkoopt niet in een
mediawereld die zich kapot vecht tegen de concurrentie.

De ombudsman van de NRC had daar vorige week een mooi stukkie over toen
hij uitlegde dat ronkende koppen soms niet de lading dekken omdat anders
niemand het bijbehorende artikel zou lezen. Hij zei het iets genuanceerder,
maar als ik het zo opschrijf . . . . Afijn, dat bedoel ik.

Vanmorgen las ik dat Denemarken sieraden en geld wil afpakken van
vluchtelingen. Denemarken vindt dat de vluchtelingen op die manier een
bijdrage leveren aan hun opvang.

Het was zo’n moment dat ik verkrampte en beelden van nazikampen door
mijn hoofd schoten.

Ongetwijfeld ligt dit verhaal ook genuanceerder, maar dit keer wil ik dat niet
weten. Dit keer wil ik zwelgen in mijn primaire afkeur van die maatregel.
Denemarken, waar de liberalen regeren met gedoogsteun van de
nationalisten. Het kan hier ook gebeuren als de PVV meer invloed krijgt. Dat
moeten we niet willen. Echt niet.

Als je vindt dat vluchtelingen een bijdrage moeten leveren laat ze dan werk
verrichten waar je geen Nederlander meer voor uit z’n nest krijgt. Dan
bevorder je meteen de eigenwaarde van de vluchtelingen en de integratie.
Maar ga niet aan de grens oma’s erfstuk van een vinger staan rukken.

  1. Irene (reply)

    20 december 2015 at 12:40

    Zoals in Arnhem, las ik net, waar asielzoekers werk gedaan hebben als ramen lappen en de tuin opruimen bij mensen die dat zelf niet kunnen en ook geen geld hebben om het te laten doen.

  2. ab klaassens (reply)

    20 december 2015 at 21:22

    Rijke vluchtelingen kopen een toeristenvisum en worden met alle egards
    ontvangen op het uitverkoren vliegveld. Minder bedeelde vluchtelingen
    hebben bijna alles wat ze hadden opgeofferd aan een barre tocht over water en land.
    En wat ze dan toch nog hebben overgehouden moeten ze afgeven aan de
    christenmensen met een spijkerhard geloof. Denemarken in de greep van Geert
    Wilders: het moet niet gekker worden.

  3. Laurent (reply)

    26 december 2015 at 23:22

    Het was zo’n bericht waarvan je aanvankelijk dacht dat het een zieke hoax was…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fiets 18 december 2015

Ik heb een paar dagen geleden weer een fietsongeluk gehad. Belandde ik vier
jaar geleden nog in het ziekenhuis met een dubbele beenbreuk, dit keer ben ik
er van af gekomen met een pijnlijke schouder, die inmiddels goeddeels en
vanzelf is hersteld.

Werd ik vorige keer ondersteboven gereden door een onvoorzichtige
automobilist, dit keer was ik zelf de schuldige. Op een drukke, donkere en
natte weg zag ik een achteropkomende pizzakoerier over het hoofd toen ik
linksaf sloeg. Samen met de koerier lag ik weer op het asfalt. Hij was ook
ongedeerd en gelukkig niet boos. Het spatbord van zijn brommertje
was wel kapot.

Zijn gealarmeerde baas, die tien minuten later arriveerde, kwam met
uitgestoken hand naar me toe. Het eerste wat hij vroeg was: hebben jullie zelf
niks? Nee, nou dan valt het allemaal dus mee”.

Het achterwiel van de fiets die ik gebruik voor stadsritjes was zo ongeveer
dubbel. Een slag met een grote S.

Vandaag ben ik bij de rijwielhersteller geweest. Die heeft de fiets, die dus voor
de tweede keer averij heeft opgelopen, bekeken. Behalve het wiel was er niks
aan de hand. Dat wiel zou hij vervangen. Niet door een origineel wiel, want
dan moest ik drie weken wachten en veel duurder uit. “Als het maar draait”,
zei ik. “Fijn zo’n makkelijke klant”, zei hij.

Terwijl ik mijn gegevens vertelde kwam er een mevrouw de werkplaats
binnen. “Jouw fiets is niet klaar”, zei hij. “Maar hij zou vandaag toch klaar
zijn”, zei de vrouw. “Dat is die ook”, zei de fietsenmaker, “maar pas nadat ik
een sms heb gestuurd”. De vrouw droop af.

Toen al mijn gegevens waren ingevoerd vroeg ik de man of hij mij zou bellen
als de fiets opgelapt was. “Bellen?” vroeg hij, “wat is dat voor ouderwets
gedoe. Je krijgt een sms”.

Hij gaf mij een bonnetje mee ten bewijze dat ik mijn fiets had achtergelaten.
Dat heb ik weggegooid. Bonnetjes, dat is zo vorige eeuw.

  1. Irene (reply)

    20 december 2015 at 12:46

    Een sms? Wat is dat voor ouderwets gedoe. Geeneens een whatsappje?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kerst 18 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Als ik al een cadeautje wil voor onder de kerstboom laat het dan een pil
zijn die mij de hele maand december buiten bewustzijn houdt.

De agressie waarmee de commercie mij bestookt met dingen die moeten
slaat mij neer als een korenhalm in een regenbui.

In sinterklaas geloof ik evenmin als in de zoon van god die om deze tijd geboren
zou zijn en als dat waar is zou hij, volgens de bijbel van de christenen,
iedereen uit de van luxe uitpuilende supermarkten hebben gejaagd, zoals hij
heeft gedaan met de bankiers in de tempel, ruim tweeduizend jaar geleden.

Want die zoon van de god van de christenen predikte soberheid en zorg voor
de armen.

Ik geloof niet in een god die personen bedient of straft. Ik volg de filosoof
Spinoza in zijn redenering dat er een kracht bestaat die wij met het ons
toebedeeld  geestelijk vermogen, niet kunnen volgen.

Ik zie machteloos toe hoe een klein familiefeestje, de geboorte van een voor
christenen belangrijk persoon en heidense gebruiken rond de zonnewende,
in combinatie zijn verworden tot een orgie van bestedingen waarvan arme
armer worden dan ze al waren en rijken rijker.

Ik kan het niet verdragen.

Daarom wil ik die pil.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nederland 17 december 2015

Wij spraken van Italiaanse toestanden en bedoelden de grote omloopsnelheid van de regeringen in het land
waar wij ons in de zomer zo graag in de zon wentelen. Toen kregen wij het kabinet Kok II en de kabinetten
Balkenende 1 t/m 4. Italië was het Binnenhof binnen geslopen.

Wij spraken van Siciliaanse toestanden en bedoelden het grote aantal moorden, wraakacties en afrekeningen
op het eiland waar wij ons zo graag te goed doen aan zeevruchten en witte wijn. Tot Alfred Heineken werd
ontvoerd en wij kennis maakten met Willem Holleeder.  Zoals sommige Sicilianen de maffiosi uit pure
angst welgezind zijn zo sloten wij een knuffelcrimineel in de armen.

Wij spraken van Oost-Europese toestanden en bedoelden dat mensen achter het voor ons zo intrigerende
ijzeren gordijn nauwelijks toegang kregen tot verpleeghuizen. Tot onze eigen regering de bezuinigingen
inzetten op de gezondheidszorg en wij onze hulpbehoevende ouders zelf moeten verzorgen.

Wij spraken van Chinese toestanden en bedoelden de uitbuiting van arbeiders die voor weinig geld onder
slechte omstandigheden speciaal voor ons kleding naaiden. Toen werd het bij ons crisis en ontnamen
bedrijven hun werknemers hun rechten om ze via de achterdeur als rechteloze ZZP’ers weer binnen te laten.

Wij spraken van bananenrepublieken en bedoelden politiek instabiele landen in Zuid-Amerika.
Landen die even ondoorgrondelijk zijn als hun wouden ondoordringbaar. Tot gisteren toen de oppositie
in de Tweede Kamer een motie van afkeuring indiende tegen het kabinet Rutte. En iedereen daarna verder
ging alsof er niets was gebeurd. De oppositiepartijen denken er nog over na of ze boos zullen blijven.
Geloof me, dat blijven ze niet.

Nederland is een land dat zichzelf als voorbeeld stelt voor de rest van de wereld.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verzekering 17 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Ik zorg voor jou als jou iets overkomt en jij zorgt voor mij als mij iets overkomt.
Daarom doen wij beiden elke maand een bedrag in een spaarpot, voor het geval dat….

Dat is het principe van de verzekering, niet voor niks door streng gelovigen tot zonde
verklaard omdat je je niet behoort te verzekeren tegen het lot dat Onze Lieve Heer je
heeft toebedeeld.

Helaas zijn er verzekerden die goddeloos omspringen met het solidariteitsbeginsel
waarop het verzekeringssysteem is gebaseerd. Zij rekenen op optimaal profijt van de
verzekeringspremie die zij betalen en gniffelen tevreden over hun eigen slimmigheid
als ze voor een tientje reisverzekeringspremie honderd eurootjes kunnen
declareren voor een zogenaamd verloren zonnebril.

De komende weken storten talloze Nederlanders zich weer roekeloos op twee
stroken plastic van een berg, niet beseffend dat ik meebetaal aan het gips waarin
zij – ook al weer op mijn kosten – worden thuisbezorgd.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Albert Heijn 16 december 2015

Caissières van Albert Heijn gaan de gezondheid van ouderen in de gaten
houden. Als AH-medewerkers merken dat een oudere vergeetachtig is of
zichzelf verwaarloost, vragen ze of er  behoefte is aan een praatje in de winkel
met een vrijwilliger van een zorgorganisatie. Ik neem aan dat in de
AH-zorgwinkels die vrijwilligers permanent rond hangen bij het apparaat
waar je de hele dag gratis koffie kunt lurken.

Ik probeer me voor te stellen hoe dat gaat. Ik heb bijvoorbeeld twee
bankpasjes. Het komt voor dat ik aan de kassa de pincode van het andere
pasje in tik. Uit een soort gewoonte. Vermoedelijk zal de caissière mij dan
eerst argwanend aankijken, dan vragen of het wel goed met me gaat en als ik
zeg dat ik me gewoon vergist heb, zal ze haar telefoon grijpen en door de
winkel roepen: zorgverleenster voor kassa 2, zorgverleenster voor kassa 2.

U denkt dat ik een doomscenario schets? Dat denk ik niet. Een caissière die de
hele dag artikelen langs een scannertje trekt zal blij zijn dat haar
verantwoordelijkheden worden uitgebreid. Die zal dus in mijn geval
onmiddellijk in de zorgmodus schieten. Elk mens zoekt variatie in z’n
dagelijkse beslommeringen. Zo’n caissière is niet anders.

Kattenvoer
En dan hebben we het nog niet over het “in de gaten houden van de
gezondheid”. Zal het mij overkomen dat als ik met acht kleine blikjes
kattenvoer aan de kassa sta, zo’n opgewaardeerd meisje mij vraagt:
“meneer . . . eet u wel goed”. En dat als ik dan zeg: ik heb twee katten, zij haar
telefoon grijpt en door de winkel roept: zorgverleenster voor kassa 2,
zorgverleenster voor kassa 2.

En dan moet ik nog door het hele proces van: wilt u koopzegels, nee, wilt u
restaurantzegels, nee, wilt u bestekzegels, nee,  spaart u poppetjes, nee,wilt u
het bonnetje, ja, zei u nou ja?

Ik stel voor dat Albert Heijn bij de uitgang een zorgverlener zet bij wie je kunt
uithuilen met de tekst: “ik kwam hier alleen maar voor een paar
boodschappen . . . “

  1. els (reply)

    16 december 2015 at 12:02

    Ga, net als ik, contactloos betalen, heb je nergens last van. Dat kan nog niet overal, maar het staat heel vlot, hoor! Alsof je d’r verstand van hebt, zal ik maar zeggen. Ze durven je dan geen zorgverlener aan te raden…..

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (388) 16 december 2015

(Door Marlies)

Ik had beloofd u te laten meegenieten van mijn reizen, of
voorgenomen reizen met kerst en oud en nieuw. Nou, hier ben ik weer.

Op eerste kerstdag zitten we in Wiesbaden. Het belooft de warmste kerst ooit
te worden en wat zullen we genieten. ‘We’ zijn mijn gasten van Musico en
ikzelf. Als het weer meezit kunnen we ook genieten van de stad en zelfs te voet
naar het theater; ik vind dat altijd heerlijk. Als je heen loopt klopt je hart vol
verwachting en kun je op je gemak vast een beetje voorpret hebben en op de
terugweg kun je napraten en afdraaien en dan kun je na een verdiende pint in
de bar tenminste lekker slapen…

La gazza ladra
Goed, die eerste kerstdag dus: dan gaan we naar La gazza ladra (oftewel ‘De
diefachtige ekster’, of in het Duits: ‘Der Diebische Elster’ en dan ook maar
even in het Engels: ‘The Thieving Magpie’).

Rossini, de componist, noemt zijn opera ‘semiseria’: letterlijk: half serieus.
Het is een komische opera, maar met een serieuze ondertoon en in het echte
verhaal loopt-ie slecht af: daar wordt Ninetta ter dood gebracht vóórdat men
er achter komt dat het de ekster was die een zilveren lepel stal en niet zij. In de
opera zijn ze er net op tijd bij, dus eind goed al goed, maar de ondertoon is wel
degelijk tamelijk dreigend: er is veel aan de hand in deze opera.

Het libretto is van  Giovanni Gherardini en gebaseerd op ‘La pie voleuse’ (zou
‘ekster’ in het Frans dan ‘pie’ zijn? Dan hebben we flink wat talen te pakken…)
door Jean-Marie-Theodor Badouin d’Aubigny en Louis-Charles Caigniez

Genoeg namen en feitjes, hier is – zeer kort – het plot:

Ninetta wil trouwen met Giannetto die terugkeert van de oorlog. Ze probeert
haar vader Fernando Villabella, een deserteur, in het geheim onderdak te
bieden. Ondertussen maakt de burgemeester haar ook het hof. Een verdwenen
lepel en het feit dat Isacco een zilverstuk van Ninetta heeft gekocht, zorgen dat
ervoor dat Ninetta wordt beschuldigd van diefstal en naar de gevangenis
moet. Ze wordt schuldig verklaard en ter dood veroordeeld. Op het laatste
nippertje wordt ze gered van de dood doordat blijkt dat de lepel gestolen is
door een ekster.

De ouverture wordt vaak los gespeeld en is dus uitputtend op YouTube te
vinden. De hele opera trouwens ook.

Ik zocht en vond het filmpje van de cavatina van Ninetta ‘Di piacer mi balza il
cor’, oftewel: ‘mijn hart maakt van plezier een sprongetje’. Niet helemaal de
kwaliteit die ik wilde, maar alla… Ze zet het allemaal nogal zwaar aan en dat
gedoe met die armen…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Contrabande 16 december 2015

(Door Ab Klaassens)

In het Eindhovens Dagblad las ik een bericht over een tot veertien jaar
gevangenisstraf veroordeelde  crimineel die  vanuit zijn cel crimineel bezig is.

In zijn cel is apparatuur aangetroffen waarmee hij contact houdt met
criminele relaties. Dat mag niet. De raadsman van de crimineel zegt, volgens
de verslaggever ‘dat er zogenaamde contrabanden een gevangenis
binnenkomen’.

Ik vrees dat de verslaggever de raadsman niet goed heeft begrepen doordat
het woord contrabande ontbrak in haar woordenschat.

Dat kun je twee dingen doen: Je vraagt de raadsman wat hij bedoelt met
‘contrabanden’. Of: Je denkt dat niemand weet wat ‘contrabanden’ zijn zodat
je kunt  volstaan met het toevoegsel ‘zogenaamd’.

Zo eenvoudig gaat het toe in de journalistiek.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *