Kan Forum Brabant zelfstandig verder? Ja hoor, dat kan 31 december 2020

2020 was ook in politiek opzicht voor Brabant een bizar jaar. Er moest  in het provinciehuis
tussentijds een nieuwe coalitie worden gevormd omdat het CDA de stekker uit de vorige trok. Uit de
puinhopen verrezen Forum voor Democratie en Lokaal Brabant als nieuwe partners voor VVD en CDA.

Vrij snel haalde het CDA de buit binnen waarom de grote sprong in het diepe was gewaagd:
boeren mochten er langer over doen om hun stallen milieuvriendelijker te maken. So far so good.

Daarna werd het spannend omdat Forum van Democratie landelijk scheurde. Dat ging niet voorbij aan
de vertegenwoordigers van deze partij in de Brabantse Staten. Een aantal leden blijft vooralsnog trouw
aan Forum-leider Thierry Baudet, anderen houden hun mond en Statenlid Loek van Wely stapte in zijn
rol van Eerste Kamerlid over naar de nieuwe partij Ja21. Hij dient nu twee heren. Dat is politiek
gesproken heel bijzonder.

Ondertussen doen de Brabantse Statenleden van Forum of thuis hun neus bloedt. Er is intern wel wat
wrijving, maar ze gaan officieel verder als een autonome fractie want Brabant is Brabant en Den
Haag is Den Haag.

Kan dat wel?  Ja dat kan, zolang ze naar buiten toe de rijen gesloten houden en eendrachtig proberen hun
belangrijkste verkiezingspunten te realiseren (een referendum en kernenergie).  Ander belangrijk punt
is het omleiden van cultuursubsidies naar theepottenmusea in plaats van naar artistieke vernieuwers.
Dat laatste is overigens eenvoudiger dan het eerste.

Voor deze hele operatie hebben ze de tijd tot aan de volgende verkiezingen van Provinciale Staten in 2023.
Het vraagt een enorme fractiediscipline en die bewaar je alleen als je samen successen boekt.
Fractiediscipline is bij alle partijen heel normaal. Als bij andere partijen elk individueel lid met een
afwijkende mening voor zichzelf zou beginnen hadden we nu in Nederland waarschijnlijk duizenden politieke
partijen. Fractiediscipline hoort bij het spel net als het sluiten van compromissen tussen partijen.

Zelfs het feit dat in de Statenfractie van FvD iemand zit met twee petten op hoeft niet eens tot problemen
te leiden. In de jaren tachtig ontstond het CDA uit KVP, CHU en ARP. In die tijd was ik verslaggever op de
Biblebelt. Het woord in de lokale politiek in die periode was: bloedgroepen. Er ontstonden in alle gemeenten
in mijn werkgebied CDA fracties met christenen van diverse pluimage, waarbij de Rooms-Katholieken een
marginale rol speelden. En iedereen weet hoe moeilijk christenen in de Biblebelt zich laten verenigen en
hoezeer in de jaren tachtig katholieken in sommige dorpen als halve heidenen werden verketterd.

Toch traden die CDA-fracties – soms met vallen en opstaan – eensgezind naar buiten. Toegegeven, het
politieke landschap was toen wel overzichtelijker. Je had nog niet zoveel splinterpartijtjes aan de rechterkant
en afsplitsen  in de politiek was in die contreien toen net zo bijzonder als echtscheiding. Dat deed je niet want wat God
verbonden had mocht de mens niet scheiden.  Dat gold natuurlijk niet voor de kerkgenootschappen zelf, want
daar was afscheiding heel normaal wanneer je vond dat de achterblijvers een dwaalleer volgden.

Forum voor Democratie in Brabant is niet gesmeed door een god maar de statenleden zijn aan elkaar
geklonken door Thierry Baudet.

Ach, het is van alle tijden om af en toe aan een god te twijfelen en je af te vragen: Heere, waarom???
Zolang er in een fractie strenggelovige voorgangers zijn die de twijfelaars kunnen overtuigen dat je een
god niet voor alles verantwoordelijk kunt houden en dat de mens ook een eigen verantwoordelijkheid
heeft kun je als tot elkaar veroordeelde stervelingen ver komen.

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Er belde mij een meisje van de regionale krant . . . . 10 december 2020

Er belde mij een dame van het regionale dagblad. Of ze zaterdagavond mocht komen als
Omroep Meierij de Skendelse Kwis uitzendt.

Natuurlijk, zei ik, als jij het leuk vindt om naar een server te kijken met knipperende
lichtjes ben je welkom.

Dat begreep ze niet. Maar jullie zenden toch de Skendelse Kwis uit, zei ze.

Voordat u net als de dame op het verkeerde been staat leg ik het uit. In veel dorpen wordt
aan het eind van het jaar een kwis gehouden. Daar doen honderden mensen aan mee. Ze
trekken in groepen door het dorp om opdrachten te vervullen en ze zitten thuis om
ingewikkelde vraagstukken op te lossen.

Het is een fenomeen dat ik vele malen leuker vind dan carnaval en dat volgens mij voor
veel meer saamhorigheid zorgt.

In Schijndel is er dit jaar geen kwis omdat evenementen zijn verboden. Eén van de organisatrices
werkt bij een landelijke omroep. Op een dag belde ze me. Zij en een team zouden een onine
versie maken van de Skendelse Kwis en ze vroeg of wij die dan ook op TV zouden willen
uitzenden. Dat wilden wij wel.

In de praktijk komt het erop neer dat wij dat programma kant- en klaar aangeleverd krijgen
via Wetransfer en dat we dat dan uitzenden. Je hoeft er de deur niet voor uit.

Dat legde ik uit aan de dame van de krant. Oh, zei ze, dan heeft de redactie het allemaal
verkeerd begrepen.

Ik stelde haar voor mijn collega van de landelijke omroep te bellen, die wist alles van de kwis
of om bij mensen thuis mee te kijken, ook een zeer beproefd journalistiek gebruik als je
niks beters hebt. Dat laatste hadden ze van de redactie ook al gezegd.

Dus nogmaals, je mag naar de server komen kijken, maar meer kan ik niet bieden, zei ik.
Dat aanbod sloeg ze af.

Mag ik uw naam, zei ze, voor het citaat.

Wat had je dan willen citeren, vroeg ik in alle oprechtheid.

Nou gewoon wat u zegt, zei ze.

Is dat dan interessant, vroeg ik.

Nou ja, zei ze, u weet hoe dat gaat. De redactie wil citaten anders wordt het
zo’n saai verhaal.

 

  1. Irene (reply)

    11 december 2020 at 12:28

    Ha leuk, een kijkje achter de schermen van de journalistiek 😉

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

FvD Brabant moet snel een puntje pakken 3 december 2020

Forum voor Democratie heeft twee uithangborden: Thierry Baudet en de afdeling Brabant die in onze
provincie samen met VVD, CDA en Lokaal Brabant aan de knoppen zit.

Het eerste uithangbord, aan de voorgevel, hangt volop in de wind. Sterker nog, door de krachtige
windstoten hangt dat bord met het hoofd van de Grote Leider, nog slechts met een stukkie ijzerdraad
aan een verroest spijkertje. Het tweede bord met de eendrachtige afdeling Brabant hangt onbewogen
aan de zijgevel, daar krijgt de wind nog geen vat op.

Brabant vraagt zich ondertussen af waarom de Brabantse afdeling van Forum voor Democratie niet
reageert op de storm voor de deur van een Amsterdams grachtenpand. Nou ja, ze reageren wel, maar
dan vooral om te zeggen dat ze niet reageren. Den Haag is Den Haag, Brabant is Brabant is het mantra.
Met andere woorden: De Grote Leider en zijn gevolg zoeken het maar lekker uit.

Baudet verkoopt veel onzin, maar in één ding had hij gelijk: elke Forum-politicus in de provincie
heeft zijn zetel aan hem te danken. In Brabant bijvoorbeeld had de provinciale afdeling geen
noemenswaardig partijprogramma. De kandidaten meden debatten als de pest. De kiezers hadden
maar één richtsnoer: Thierry Baudet.

Eric de Bie c.s. zitten er dus dankzij Baudet en zijn hofhouding. De Brabantse Forum-afdeling wilde
zo graag meeregeren dat ze bereid waren diep te gaan. Ze mochten van de VVD (en het CDA) wel twee
kroonjuwelen inbrengen: het referendum en kernenergie. Met nog ruim twee jaar te gaan kunnen
VVD en CDA dat met wat pappen en nathouden wel rekken. Vorige week bereikte het CDA datgene
waartoe het tegenwoordig op aarde is: uitstel voor de boeren. Buit binnen.

Er zijn al scenario’s geschetst voor de mogelijkheden van Forum Brabant. Ik heb zelf al – ver voor in
het Amsterdamse hoofdkwartier de lynchpartij begon – geopperd dat de opstelling van Forum Brabant
(wij zijn Brabant, geen Den Haag) maar tot één ding kan leiden: rustig meehobbelen met de grote jongens,
hier en daar een puntje pakken en vervolgens als zelfstandig Forum Brabant verder gaan. Ik heb dat
scenario wel eens aan Eric de Bie voorgehouden. Hij toonde – zoals altijd – een beminnelijke glimlach.

Zal de crisis in de landelijke partij dan langs Forum Brabant afglijden als water van een wilde eend?
Nee en daar zullen de oppositiepartijen wel voor zorgen, de PVV voorop. Die is namelijk stikjaloers
dat Forum op een achternamiddag lukte wat de Brabantse troepen van Wilders in jaren niet lukt:
meeregeren.

Daarom zie je nu dat de druk op Forum wordt opgevoerd als het gaat om het referendum. Waar blijft
dat nou, roepen de oppositiepartijen. Eric de Bie en de zijnen zijn nog aan het onderzoeken hoe dat
allemaal moet. Daar zullen ze mee moeten opschieten want dat is het puntje dat ze nodig hebben om
een eigen gezicht te tonen.

Zolang Forum in Brabant dat niet kan is die club niks anders dan een onderafdeling van een partij in
crisis, die waarschijnlijk uiteenvalt. Dan moet je wel kiezen. Wordt het Baudet of iets anders. Want op
dit moment heeft Forum Brabant nog geen kroonjuwelen om mee te pronken. Op dit moment is het
een club waarvan iedereen zich afvraagt:  wat is dat eigenlijk voor een club?

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Waarom het verkeer vastloopt 2 december 2020

Eindhoven is een fijne stad, maar omdat het een samenraapsel van een paar dorpen is,
is het verkeerstechnisch een gedrocht. Dat is al honderd jaar zo. Af en toe wordt er
een knelpunt opgelost, maar zolang je een randweg om het centrum hebt waar alle
voormalige toegangswegen uit de voormalige dorpen op uitkomen zullen wij
moeten leven met opstoppingen.

Eén van de belangrijkste knelpunten is de Kennedylaan. Dat is de brede toegangsweg
voor al het verkeer dat van de A50 de stad in komt rijden. Ik rijd er regelmatig.
In de spits is het altijd aanschuiven op de kruising met de Onze Lieve Vrouwestraat.
Je raakt eraan gewend. Kwestie van eerder of later op pad gaan als je daar niet
stil wilt staan.

De gemeente Eindhoven gaat nu met peperdure technologie het kruispunt
monitoren. Want de gemeente wil begrijpen wat er aan de hand is.

Dat zijn van die verhalen in de lokale krant waar ik onbedaarlijk om moet lachen.
Je hebt een brede toegangsweg met veel verkeer die plotseling stuit op verkeerslichten
op een kruising met een andere weg die al net zo druk is. Hoeveel technologie en
tijd heb je nodig om te begrijpen wat er aan de hand is.

Aan de andere kant van de stad heb je een vergelijkbare situatie. Daar komt het
verkeer van de A2 massaal de stad binnen. Daar rijd ik ook regelmatig want dat
is kant waar mijn huis staat. Daar zijn nooit opstoppingen want daar zijn geen
verkeerslichten, er is een grote rotonde met in het midden een fraaie fontein
die altijd in verschillende kleuren is aangelicht. Een lust voor het oog.

Het enige probleem daar is dat voetgangers en fietsers alleen met doodsverachting
aan de overkant kunnen komen. Een paar verkeerslichten zouden helpen, maar
dat wil Eindhoven niet, want dan stropt het autoverkeer.

Het is natuurlijk bizar dat wij onze hele wereld inrichten naar de auto, maar ja,
dat is nou eenmaal het middel van onze vrijheid. Gelukkig begint daar een
kentering in te komen doordat binnensteden autoluw worden gemaakt.

Maar goed, ik hoop dat ik vandaag een steentje bijdraag aan het begrip waarom
het verkeer vastloopt op een drukke kruising met verkeerslichten.

  1. Laurent (reply)

    5 december 2020 at 00:15

    Hahaha, mooie analyse!

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat is eigenlijk normaal?? 12 november 2020

Wat is normaal? Ik hoorde minister-president Mark Rutte laatst zeggen dat hij ernaar streeft dat wij de
Kerst normaal samen met onze geliefden kunnen vieren. Maar als ik de Kerst met mijn
geliefde echtgenote vier, is dat niet normaal.

Mijn lief is namelijk al jaren met de kerst afwezig. Ze is reisleidster bij een organisatie die opera- en
concertreizen organiseert. En voor die organisatie zijn de kerstdagen hoogtijdagen. Dit jaar lijkt er
niet gereisd te worden, dus is ze thuis. Hoogst abnormaal.

Hoe breng ik dan mijn kerstdagen door de laatste jaren? Mijn jongste zoon komt altijd een
nachtje logeren. Dat is een lief jong, die reken ik ook tot mijn geliefden. Wij eten samen en zakken
daarna onderuit om bier te drinken en slechte politiefilms te kijken. Volgens mij kijkt hij het liefst
altijd naar Home Alone, maar dat heb ik tot nu toe kunnen afhouden. Er zijn grenzen aan één dag
per jaar burgerman spelen.

Dit jaar zijn we dus vrijwel zeker met z’n drieën. Mijn zoon en ik hebben gestemd en we zijn het
erover eens dat mijn lief niet in een hotel hoeft. Er is er nog wel een dingetje. We hebben een chaise-longue
waar je mijn vrouw op kunt uittekenen. Die ene avond per jaar ligt mijn zoon daar op. Zijn bijna
twee meter lange lijf steekt dan aan alle kanten uit.

Dus stelde ik mijn vrouw de vraag hoe dat dan met kerst moet en ik zei dat ik eigenlijk vond dat die
jongen op die bank mag. Ik zal niet zeggen welk gebaar mijn vrouw maakte. Ze wil beste een avondje
slechte films meekijken, maar ze ligt wel op haar eigen plek. Dat is immers normaal.

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Stop met Europees voetbal 28 oktober 2020

Nee, dit wordt geen stukkie van een gefrustreerde PSV-supporter die niet tegen z’n verlies kan.
We zijn wel wat gewend in Eindhoven.

Ik ben echt bezorgd over de voetballerij in het algemeen. Een groot deel van de PSV-spelers
heeft corona. Twee kunnen donderdag niet meedoen aan de Europese wedstrijd tegen Nicosia
omdat ze Cyprus niet in mogen omdat ze corona hebben gehad. Ze zijn genezen, maar dat
telt op dat eiland niet. Tuurlijk zijn we met z’n allen Europa, maar niet altijd.

Met die anderhalve man en een paardenkop die nog wel kunnen spelen gaan we die wedstrijd
verliezen. Ik lig er niet van wakker en ga niet kijken, want mezelf opwinden over voetbal
doe ik in het stadion, niet thuis.

Waar ik me aan stoor is dat zo’n Europese competitie gewoon doorgaat. Natuurlijk, voetbal
is een parallelle wereld, maar nu die twee werelden door een virus met elkaar
verbonden zijn, is die waterscheiding niet meer te handhaven.

We klagen steen en been als ons koninklijk knuffelgezinnetje naar Griekenland gaat, maar
we vinden het schijnbaar normaal als voetballers door heel Europa reizen terwijl ze allemaal
met coronapatiënten in aanraking zijn geweest.

Sjoerd Mossou is columnist bij het AD. Ik vind hem één van de beste columnisten van Nederland.
Hij legde deze week uit dat voetbal door moet gaan want de uitzendingen op televisie zijn voor een
aantal mensen het enige vertier dat ze hebben. Brood en spelen voor het volk.

Volgens mij klopt dat niet meer. In de eerste plaats is al dat reizen door Europa levensgevaarlijk.
In de tweede plaats is het voor de thuisblijvers geen pretje om naar die wedstrijden te kijken.

Ik vind dat dat hele Europese voetbalcircus stilgelegd moet worden. Zo niet dan zou mijn kluppie
zich stantepede uit die competitie terug moeten trekken. Niet omdat ze bang zijn dat het toch
nergens toe leidt maar om een maatschappelijk statement te maken.

Ik denk dat veel clubs dat best zouden willen maar dat niemand de eerste stap durft te nemen.
Toon Gerbrands heeft een groot maatschappelijk hart, ik zou zeggen: laat het spreken. Omwille
van de lichamelijke gezondheid van de spelers en de geestelijke gezondheid van de supporters.

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Alweer en gat in de markt 26 oktober 2020

Als je mij vraagt een lijstje te maken van de grootste fouten die we de afgelopen decennia
in Nederland hebben gemaakt, dan staat de privatisering van de gezondheidszorg daarin
hoog genoteerd. Gezondheid is in mijn beleving niet iets dat je moet overlaten aan
mensen die daar rijk van willen worden.


Ik schrik elke keer van de verhalen die ik bij Follow the Money lees over de zorgcowboys.
Voor mij behoren die zorgondernemers tot dezelfde categorie als de maffia.

Nu lees ik dat de commerciële teststraten als paddenstoelen uit de grond schieten.
Het zou mij niet verbazen als binnen een paar weken alweer de verhalen opduiken
wat daar allemaal mis is.

De oorsprong van deze ontwikkeling zit ‘m er volgens mij in dat wij er niet slagen
om van overheidswege voldoende testcapaciteit te organiseren. Dan is het ook niet
zo vreemd dat handige ondernemers daarop inspringen. De meesten zullen dat
zelfs met de beste bedoelingen doen, maar je schept ook ruimte voor charlatans,
zoals dat bij de thuiszorg is gebeurd. De gelegenheid maakt de dief, zei mijn moeder
vroeger al.

Waar ik erg om moest lachen is een verhaal dat ik vanmorgen las over iemand
die wandelworkshops organiseert. Je kunt samen met deze coach gaan wandelen
en netwerken tegelijk.  Daar betaal je uiteraard een bedrag voor.

Mijn vrouw heeft een baan bij de overheid. Die mag dus al vanaf maart niet meer
op kantoor komen. Sinds die tijd wandelt ze elke week met een collega. Als ik tijd
heb ga ik mee. Ik merk dat zij samen veel zakelijke dingen bespreken. Soms doen
we met z’n drieën praatje poep.

Ik ken meer mensen die hun zakelijke relaties als wandelend in het bos onderhouden.
Ik ken ook mensen die gewoon een uurtje door de regen gaan lopen om even de zinnen
te verzetten of dingen in hun hoofd op een rijtje te zetten.

Nooit gedacht dat je daar geld mee zou kunnen verdienen. Sterker nog, de collega blijft
meestal koffiedrinken en koekjes eten. Gezellig is het wel . . . . .

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Opeens heeft een fenomeen uit mijn jeugd een naam 14 oktober 2020

Een fenomeen uit mijn jeugd heeft sinds deze week
een naam. De blokjesverjaardag. Ik hoorde het voor het
eerst uit de mond van premier Rutte die op televisie vertelde
dat de blokjesverjaardag niet meer mag om verspreiding
van het virus te voorkomen.

De blokjesverjaardag betekent dat je verspreid over de
dag groepjes mensen ontvangt in plaats van de hele bubs
in een keer.

Mijn ouders deden vroeger niet anders. `Het was toen juist
een beproefde methode om verspreiding van een heel ander
virus te voorkomen.  Namelijk dat van familiehaat.

Mijn familie was tamelijk gebrouilleerd.  Ik ben opgevoed
met het idee dat er altijd wel een oom of tante was die niet
met een andere oom of tante sprak. Zelfs niet met hun
eigen ouders, mijn opa en oma. Zelf sprak ik mijn grootouders
van vaders zijde voor het eerst toen ik een jaar of acht was.
Ik zag ze vaak want ze woonden om de hoek waar ze een
melkwinkeltje hadden. Maar spreken was taboe want er was
iets voorgevallen en dan praatte je niet meer met elkaar.

Wat er precies was voorgevallen bleef voor mij als kind
verborgen. Ik vroeg er ook niet naar, zo normaal vond ik
het dat familieleden elkaar straal negeerden, ook als ze
elkaar op straat tegen kwamen.

Dat leidde dus tot de blokjesverjaardag. De ene groep
familieleden kwam direct na het eten om zeven uur en
vertrok een uurtje later, want dan kwam er een andere groep
die de eerste niet wilde ontmoeten. Althans de familieleden
waarmee wij dan wel contact hadden. Op andere
verjaardagsfeestjes waren de samenstellingen weer heel anders.

Ik heb geen idee hoe ze bij gebrek aan een familie-app
van elkaar wisten wie wanneer waar op bezoek ging,
maar verhalen over bloedvergieten zijn mij niet bekend
dus er zal wel een deugdelijk systeem aan ten grondslag
hebben gelegen.  Als je het had moeten plannen had een ervaren
planner er waarschijnlijk een burn-out van opgelopen.

Dat waren dus de blokjesverjaardagen die nu niet meer mogen.
Dat betekent dus voor families die in hetzelfde schuitje zitten
als wij vroegen dagenlang feest. Mooi man . . . . .

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

We proberen in Twente even los te komen van corona 12 oktober 2020

We zijn begonnen aan een achtdaagse wandeltocht
door Twente. Dat was niet ons oorspronkelijke plan,
maar corona hield ons binnen de landsgrenzen, zoals
het virus ons in juni belette naar Noorwegen te gaan.
In plaats daarvan liepen we toen door Drenthe en
Zuid-`Limburg. Nu dus Twente.

Nou hebben wij in de afgelopen decennia veel
wandelweekenden in Nederland gedaan dus wij
ontdekken de schoonheid van ons land nu niet voor
het eerst zoals veel landgenoten.  Die schoonheid
kenden wij al, van Cadzand tot Bourtange en van
Vaals tot De Cocksdorp.

Dat neemt niet weg dat we dit jaar heel graag over
de Hardangervidda waren gaan lopen of in Italië. Dat
houden we te goed want we zijn optimistisch genoeg te
geloven dat er ooit een einde komt aan de coronaellende.

‘S Avonds aan de dis mijmeren we samen over wat we
nu het meest missen. Tot mijn verrassing noemde mijn
vrouw de dagelijkse routine van kantoor en collega’s. Ze
mist ook Italië natuurlijk en de de opera- en concertreizen
die ze voor Musico maakt.

Ikzelf mis het voetbalstadion het meest. De sfeer, de
emotie. En ik mis London. Een jaar of zes geleden was
ik daar voor het eerst en ik was op slag verliefd op die
stad. Daarna ging ik er minstens een keer per jaar naar toe.

We proberen nog wel zoveel mogelijk samen met
vrienden thuis te eten, dat gaat gelukkig zo veel mogelijk
door.

We realiseerden ons meteen dat er sprake is van een
luxeprobleem. Er zijn veel mensen die niet elk jaar een
wandelvakantie in Italië kunnen maken en ook nog naar
Londen kunnen.

Wat ons onrustig maakt is dat corona ons leven op dit
moment zo beheerst Je kunt geen nieuwsbron raadplegen
of het gaat over corona. Je kunt geen hotel of restaurant
binnen stappen (dat is wat we deze week dus elke dag doen)
of je wordt geconfronteerd met corona. 

We ergeren ons aan de mensen die schijt hebben aan de
coronaregels. De mensen die nog steeds aan elkaar klitten
alsof er niks aan de hand is. We ergeren ons aan de
mensen van viruswaarheid die onrust zaaien onder de
mensen die geen mogelijkheden zien om te gaan met de situatie,

Daarom tellen we onze zegeningen als we door het
Twentse landschap lopen en onze aandacht wordt
getrokken door die enkele vogel die zich nog roert, de
lichtval tussen de bomen, de beekjes, de prachtige
boerenhoeven (het ziet er hier zoveel netter uit dan in
ons Brabant). Zelfs af en toe een bui regen leidt ons even af. 

We merken dat we het nodig hebben om te voorkomen
dat we gaan denken dat alle schoonheid van deze wereld
is overwoekerd door corona.

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ze zijn er ook in het wild 9 oktober 2020

De man die ik in een klein Brabants dorp ontmoette was heel boos op mij. Niet direct, maar toen
hij ontdekte dat ik journalist ben bij een regionale- en een lokale publieke omroep.

“De NOS verspreidt fakenews,” beet hij mij toe.

Toen ik hem vertelde dat dat een ander loket is, snoof hij wild. Publieke omroep is
volgens hem één pot nat, namelijk van de staat. Die maakt de mensen bang met
verhalen over het coronavirus.

Die angst leidt er toe dat grote delen van de bevolking – waaronder hijzelf –
gek gemaakt worden. Erger nog:  het leidt ertoe dat oudere mensen de deur niet
meer uit durven. Allemaal de schuld van de staat en de publieke omroep.

Hij was ermee opgehouden. Hij keer niet meer naar het NOS-Journaal. Dat liet
alleen maar mensen aan het woord die angst zaaien. Hijzelf haalde het objectieve
wederhoor van internet, daar las je heel andere verhalen.

Ik legde hem uit dat reguliere media, in tegenstelling tot internet,  meestal de feiten
checken. Dat had ik beter niet kunnen doen, want dat was volgens hem precies wat
hij bedoelde. Ik probeerde hem en alle andere mensen op internet belachelijk te maken.

Hij had toch ook recht op een mening die gehoord moest worden. Daar heb je dus
internet voor nodig.

Ik wilde best wat water in de wijn doen door te erkennen dat sommige media gedijen
bij reuring, maar dat het volgens mij toch niet zo is als hij het voorstelde. Ik besloot
dat niet te doen want ik had het gevoel dat die opmerking hetzelfde effect zou hebben als
wanneer ik een rode boerenzakdoek uit mijn zak zo halen ten overstaan van een
stampende en briesende stier.

“Ik geloof dat wij het niet eens zijn,” zei ik voorzichtig. “Zullen we het over iets anders
hebben.”  Dat vatte hij op als een bevestiging van zijn gelijk.

In de auto, terug naar huis, was ik nog het meest verbaasd over het feit dat ik zo iemand
in het wild had ontmoet. Tot nu toe dacht ik dat deze mensen virtueel waren op social media.
Maar ze bestaan echt en je kunt ze gewoon tegenkomen in een klein Brabants dorpje.

  1. Irene (reply)

    9 oktober 2020 at 10:31

    Voor de corona vielen ze tenminste nog op door hun gele hesjes, maar nu is het een kwestie van weten te spotten 😉

Leave a reply to jankrosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *