(Door Marlies)

In een Volkskrant vol met ellende en somberte ontwaar ik op zondagmiddag
aan de keukentafel toch nog een (vocaal) klassiek bericht dat de moeite waard
is aan u dóór te vertellen. Niet dat de thematiek van de opera in kwestie (ik
doel op ‘Thijl’, de opera van Jan van Gilse) er nou een is om blij van te
worden, integendeel…., maar het feit dat de opera eens uitgevoerd wordt, is
iets om blij van te worden.

Munne hemel wat een ellende in de wereld. Ik verkeer niet in de vrolijkste
periode van mijn leven, maar het gaat altijd nog veel beter dan wat de krant
presenteert: Trump-ellende, verdwenen jongens in Mexico die nooit meer
terug komen, vaccinatie-ellende, middelbare-school-diploma-ellende en nog
veel meer (volgorde trouwens volstrekt willekeurig). De neiging (die ik altijd
krijg als het mij minder goed gaat) tot mij terugtrekken op een eiland met
mijn favoriete muziek komt weer levensgroot naar boven.

Manlief heeft even alle kranten terzijde geschoven en zit iets vergelijkbaars te
doen als ik op mijn eiland zou doen: hij zit filmmuziek te verzamelen en te
beluisteren en verrast mij met deunen (uitstekend gecomponeerd trouwens!)
van Star Wars, The Thunderbirds (ja echt, weet u nog?, dat was me een partij
slecht vroeger, maar de muziek deugde!) A Space Odyssey, Harry Potter (u
weet wel met dat pingeltje aan het begin…) en ik knap ervan op.

Ik scheur de pagina met de informatie over ‘Thijl’ uit de krant, fl…. de rest bij
het oud papier en zet mij aan dit stukje.

Tisnogalwat, wat ze daar gedaan hebben in Utrecht, maar als iemand het voor
elkaar kan krijgen zijn zij het. Een paar jaar geleden deden ze even zo vrolijk
Wagner in een rijnaak, dus ze weten van aanpakken.

Op de website vindt u de speeldata. Ik grinnik bij het zien van de
openingspagina: de kop van titelrol-zanger Anthony Heidweiller is een
heerlijke slechte. Hij is een oud-studiegenoot en de perfecte persoon voor deze
rol denk ik…

Ik zoek op YouTube en vind daar ook van alles over ‘Thijl’. Ik laad een van de
filmpjes voor u op: ‘Slaet op den Trommele’. Heidweiller maakt één gebaar
terwijl hij op het toneel springt en ik zie hem zo weer voor me in onze lessen
‘Declamatie’ op het Utrechts Conservatorium, ergens tussen 1985 en 1990.
Grappig hoe iemands lichaamstaal bij hem/haar blijft al die jaren…
Geen gemakkelijk repertoire trouwens; het doet oude-muziek-achtig aan,
maar is complex qua toonsoorten…  en het moet goed luid hier en daar, iets
waar Heidweiller in ieder geval in dít filmpje geen moeite mee heeft: hij
dendert moeiteloos dwars door koor, orkest en tromgeroffel heen… heerlijk!

Hoe dan ook: een mooie bestemming voor een zomeruitje, Thijl….

 

 

,

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.