Vocalies 30 is er. Kijk hiernaast in de grote blauwe icoon!
Vandaag in 1821 werd Michelle Ferdinande Pauline García geboren. Een allround muzikale vrouw. Ze had wel alles mee: haar vader de Spaanse tenor Manuel del Pópulo Vicente García, haar oudere zuster de wereldberoemde mezzo-sopraan Maria Malibran (Cecilia Bartoli heeft een mooie cd gemaakt met liederen van Maria Malibran), haar moeder een geduldige en liefdevolle piano- en zanglerares, tsja, als je dan geen carrière maakt….
Als klein kind reisde ze met haar familie naar London en New York (en daar was je in die tijd niet zomaar). Zowat het hele gezin trad in New York op in de eerste uitvoering daar van Mozart’s Don Giovanni. Toen ze een jaar of zes was, sprak ze al vloeiend Spaans, Frans, Engels en Italiaans, pfoe…
Als ze elf is sterft haar vader plotseling, haar moeder neemt zijn rol als docent over en ze gaat steeds meer zingen en steeds minder piano spelen. Omdat ze behalve het zingen en bespelen van de piano ook de nodige theorie-lessen kreeg, werd het mogelijk op latere leeftijd nog te gaan componeren ook. Het moet een intelligente, hoogbegaafde dames geweest zijn, deze Viardot.
Ze trekt me aan omdat ze zo eigengereid was . In die tijd niet makkelijk voor een vrouw en al helemaal niet binnen de muziek. Ze was de muze van een aantal belangrijke componisten van die tijd: Chopin wijdt Mazurka’s aan haar; George Sand baseert de helding uit een van haar boeken op het leven van Pauline en Camille Saint-Saëns wijdt zijn Samson et Dalilah aan haar, om er maar eens een paar te noemen.
In 1836 sterft haar wereldberoemde zus, nog maar 28 jaar oud. Pauline wordt professioneel zangeres, met een enorm bereik, een uitstekende zangtechniek en, voor zo’n jonge vrouw: een verbluffende passie op het toneel. In tegenstelling tot haar zus was Pauline geen schoonheid: eerder bijna lelijk. Toch krijgt ze het publiek aan haar voeten; het beste bewijs dat ware schoonheid van binnen zit.
Ik herken daar wel wat in: zelf bepaald geen schoonheid stond ik eens naast een ravissante en goede sopraan een concert te zingen. Iemand uit het publiek zei naderhand dat ze had gezien hoe er bij de schoonheid veel minder veranderde en doorstraalde dan bij mij tijdens het zingen; er viel bij mij zingend immers een wereld te winnen… Het is het dierbaarste compliment dat ik ooit kreeg.
Terug naar Pauline: ze trouwt op haar achttiende met Louis Viardot, ongeveer 21 jaar ouder. Hij wijdde zijn leven en zijn carrière aan haar en was haar stabiele rots in de branding. Haar kinderen hadden ook muzikale carrières: zoon Paul werd violist, dochter Louise componist en schrijfster en nog twee jongere dochters beiden zangeres. Haar gelukkige huwelijksleven weerhoudt haar er niet van vriendschappen te sluiten met andere mannen. In verschillende bronnen wordt overigens gesuggereerd dat ze verhoudingen zou hebben gehad met die mannen, in andere bronnen beweert men dat het slechts om platonische liefdes gaat. We zullen nooit weten hoe het precies zat.
Ze had een lange en vervullende carrière als zangeres en besloot op tijd te stoppen (in 1863). Heel af en toe liet ze zich overhalen om nog eens iets te zingen (in Brahms’s Altrapsodie bijvoorbeeld), maar ze wijdde zich na haar ‘pensionering’ steeds meer aan het componeren.
Haar man sterft in 1883, zijzelf op negenentachtig-jarige leeftijd in 1910. Ze ligt begraven op het Montmartre-kerkhof in Parijs.
Wat een vrouw!
In het filmpje Cecilia Bartoli in een wereldberoemd concert in het prachtige theatertje in Vincenza. Let op de pianist: Jean Yves Thibaudet, niet zomaar eentje!
