Als je al een tijdje in dit heilige vak meedraait denk je toch wel dat zo’n beetje de groten der aarde kent: ik mocht ooit tenor Rolando Villazon interviewen en in mijn dagen bij Radio 4 kwamen de namen van nogal wat celebrety’s langs: Von Otter, Fleming (zowel de zangeres als de pianist, Van Zweden (ooit onder gezongen, ja ja!), Jan Willem de Vriend, in de lift met Ernst Daniel Smid, ach het zijn niet de allergrootsten, maar het waren/zijn stuk voor stuk op hun eigen manier bevlogen en begaafde mensen.
Dat je dan op een verjaardagspartijtje de naam van Marco Beasley voor het eerst moet horen is toch eigenlijk wel iets om een beetje ontdaan van te raken. Het woord verjaardagspartijtje doet overigens geen recht aan de uiterst genoeglijke namiddag die we doorbrachten met de vrienden van een vriendin. Leuke gesprekken, die wat verder gingen dan: ‘wat doe je voor werk? en ‘heb je kinderen’?’ (die laatste vraag schijnt in ’s mensens leven nogal een grote plaats in te nemen, maar dat terzijde…).
Een van de laatste gesprekken ging dus over Marco Beasley. Ik zat een beetje met de samenstelling van de volgende Vocalies in mijn maag (die ging dit keer voor het eerst eens niet van een leien dakje) en besloot zijn naam eens te googelen. Wie weet bracht het me suggesties.
Potverdrie wat een stem en wat een vent… ademloos zat ik het linkje op You tube aan te klikken en nog eens en nog eens. Zo moet ouwe muziek gezongen worden, precies zo organisch en natuurlijk en klinkend alsof het ongeschoold zo tot je komt, recht uit het hart, al het gekunstelde weg. Komt en luistert, gij Monteverdi’s, di Lasso’s, Paisiello’s en Landi’s. Hier is een man die het snapt en uw muziek dichtbij ons brengt. En ook de uitvoerende kant, de Herreweghes, Jacobsen en Kuijken’s. Soms lijkt het wel of u er in al uw ijver op uit bent afstand te scheppen tussen ons en de oude muziek; hier is iemand die alle bruggen slecht en doet wat u allen zou moeten doen: de afstand verkleinen. Ik sluit het linkje onderaan dit stukkie in. En hierna een korte biografie van Beasley.
Laat zijn Engelse naam u niet bedotten: hij is opgegroeid in Napels, zoon van een Engelse vader en Italiaanse moeder, geboren in 1957.
Hij studeerde in Bologna, vooraal de zang uit de renaissance en de barok. Hij ontmoette er Cathy Berberian. Ze stierf te vroeg voor Beasley (en eigenlijk voor ons allemaal, want die vrouw kon wat met haar stem, ongelooflijk; ze had bovendien een prettige gestoordheid die dwars door alle schoolse techniekjes van benepen zangpedagogen heentjoepte).
Ik zit naar hem te kijken en kan inderdaad (zoals recensies ook zeggen), moeilijk uitdrukken wat me zo trekt in die man. Hij is niet knap; hij zou uitstekend passen als slechterik in een film als The da Vinci code. Hij kleedt zich sober, vaak in rood en zwart. De stem heeft geen bijzonder timbre, maar volgt een zo natuurlijke weg, dat je mee moet of je wil of niet. Zijn Italiaans is wat aan de Zuid-Italiaanse kant, soms een beetje lui hangend op medeklinkers, maar daardoor uitstekend te verstaan. En voor zover ik het kan oordelen zingt hij andere talen accentloos. Waarschijnlijk een voordeel van meertalig opgroeien.
Samen met Stefano Rocco en Guido Morini richtte hij het ensemble Accordone op en daar treedt hij het meeste mee op, maar hij staat ook met ‘gewone’ orkesten op het podium en met de meest vreemde samenstellingen aan amateurkoren en –instrumentalisten. En nooit uit de hoogte tegen de mensen waar hij mee werkt.
Voor mij blies hij de oude muziek nieuw leven in. Ik startte mijn zingende leven met het vertolken van oude muziek, maar ging erbij weg, omdat ik het allemaal zo gemanierd en overkeurig vond. Via Beasley wordt een oude liefde wakker. Misschien voor u ook.
