07 09 08 426 W
Berichten uit de klassieke samenleving
Nou, sorry hoor, dat ik me vandaag pas meld…. Drie heerlijke wandeldagen gehad en effe mijn mond gehouden, nou ja, zangtechnisch gesproken dan, gekletst heb ik genoeg in die drie dagen, maar dan met een hele speciale vriendin… en mijn echtgenoot (zijdelings... hij liet ons vrouwen lekker kwetteren) al lopend door de Vulkaaneiffel (en de regen…). Het was heerlijk. Ik heb twee berichtjes voor u: een uit het heden en een uit het verleden.
In Bayreuth komt het weer goed: twee achterkleindochters van Wagner gaan er het door hem opgerichte theater leiden. Zij zijn halfzusjes (de precieze familie-achtergronden zijn mij ook niet bekend, die mag u zelf uitzoeken en schrik niet: de Wagnertjes zijn geen lieverdjes) en achterkleindochters van de grote Richard, u weet wel die van Der Ring des Nibelungen en zo…
Ze werden verkozen boven een achterkleinzoon, die weer geen broer van de zusjes is, maar een neef of zo (ja ja, zou mijn vader zeggen, en die moest oom zeggen tegen de Bummelse Meulen...) en boven Gerard Mortier, de wereldberoemde intendant die overal voor hoge kwaliteit opera zorgt en voor polemiek. Nou zullen de zusjes Wagner heus Mortier niet nodig hebben voor polemiek, die komt er toch wel wat ik u brom. Oef, wat ben ik blij dat ik daar niet werk, in Bayreuth.
Wist u dat Mozart en Haydn vrienden waren? (boem, zonder bruggetje zo in het verleden) Ze hebben elkaar een paar keer ontmoet. Haydn was er vóór, tijdens en na Mozart. Toen hij in 1791 in Londen was hoorde hij dat Mozart gestorven was en toen moet hij gezegd hebben: ’s werelds grootste componist is gestorven (of woorden van die strekking, ik was er niet bij). Ze boden nogal eens tegen elkaar op in die tijd: Mozart claimde dat hij een muziekstuk zo moeilijk kon maken dat Haydn het niet zou kunnen spelen. Het kwam tot een weddenschap: bij de eerstvolgende gelegenheid dat ze elkaar weer zagen was het stuk klaar. Haydn begon welgemoed te spelen en ja hoor, hij liep ergens in het midden vast bij een noot die zo lastig op de piano lag, dat hij hem niet kon raken, niet met alle tien vingers die hij tot zijn beschikking had. Hij erkende zijn nederlaag en schoof het stuk door naar ‘Woolfie’. Die begon te spelen en bij de lastige noot aangekomen, speelde hij die wel… met zijn neus. Als u weet om welk stuk het gaat: laat het me weten!
Volgende week weer een echt stukkie én een nieuwe aflevering van Vocalies.
Reacties: