Hoofdpagina

12 02 12 747 W

BIj het overlijden van Hein Meens

Een beetje beduusd zit naar mijn facebook pagina te staren. Ernst Daniel Smid meldt er dat hij heeft opgepikt dat tenor Hein Meens zou zijn overleden. “Het zal toch geen flauwe grap zijn?”zo meldt hij. Ik kan het niet helpen; door mijn hoofd schiet: “ik hoop dat het een flauwe grap is, want dan leeft hij nog!”.

Het is natuurlijk geen flauwe grap, zondag wordt bevestigd: Hein Meens is op 62-jarige leeftijd plotseling overleden.

Hij zal het zich niet herinnerd hebben, maar hij heeft in mijn zingend leven een cruciale rol gespeeld. Ergens in 1983 besloot ik dat ik meer wilde dan alleen maar zingen voor mijn plezier en dat een zangcarrière erin moest zitten. Ik was niet tevreden met mijn toenmalige pedagoog en besloot mijn licht eens elders op te steken. Ik consulteerde 3 mensen: tenor Hein Meens, bas Max van Egmond en sopraan en logopedist Grietje Oudenampsen. Zover ik me herinner was Meens de eerste die zich over mijn stem boog: op een zonnige zaterdag toog ik per auto in mijn eentje naar Cadier en Keer (ergens achter Maastricht) waar Meens toen woonde; een bijna hypnotiserend lange rit.

Meens ontving me hartelijk en stelde me op mijn gemak. Hij luisterde naar de stem en gaf een paar aanwijzingen. Bij een kop koffie daarna werd hij steeds stiller. Ik ook, want ik voelde het aankomen. Hij zag en hoorde grote problemen. Ik had hem niks verteld over mijn lessen vóór die tijd want ik wilde dat hij blanco reageerde. Uiteindelijk schraapte hij zijn keel en ik zag de worsteling: je wil toch graag goed nieuws brengen en bemoedigend zijn, nu zo vele jaren later, als ik zelf af en toe gevraagd wordt mijn eerlijke mening te geven snap ik nog beter dat het toentertijd moeilijk moet zijn geweest.

Hij zag het niet zitten. “Ik weet niet wie je les gegeven heeft, maar de stem is veel te fors behandeld en de adem zit veel te hoog; ik vrees dat dit apparaat niet meer te redden is en in ieder geval zit er voor mijn gevoel geen carrière in. Misschien dat een logopedist er nog iets aan kan verbeteren, maar een zangpedagoog kan je niet meer helpen. Ik zou iets anders met mijn leven gaan doen….” Hij keek me een beetje hulpeloos aan; hij kon niet anders. Ik slikte en raapte mijn emoties bij elkaar, bedankte hem en stapte in de auto, terug naar Eindhoven.

Ergens rond Nederweert kwamen de tranen; ik zette de auto stil en keek naar de scherven van mijn voornemens: ik had veel, heel veel moeten overwinnen om deze stap te zetten; zou er nog wat te lijmen vallen en hoe verder? Of niet verder? Het vermogen objectief naar mezelf te kijken had me tot nu toe geholpen: ik had donders goed in de gaten gehad dat er iets niet goed zat met de zangtechniek en met mijn leven, maar gelijk krijgen terwijl je er eigenlijk nog niet klaar voor bent is een ander ding….

Na drie papieren zakdoekjes volgesnoten te hebben besloot ik dat ik maar eens moest beginnen te proberen thuis te komen zonder kleerscheuren en terwijl ik de auto startte nam mijn humor, zelfrelativatie en overlevingsdrang de overhand. Cynisch grinnikend reed ik de auto de parkeerplaats af en de A2 weer op. “Volgende week Max van Egmond en de week erop Grietje Oudenampsen”, sprak ik mezelf toe, “eens kijken wat er daarna nog van je voornemens over is, Geurts… Als je daarna nog steeds wil moet het maar gaan gebeuren…”

Al deze gevoelens schoten door me heen toen ik naar het berichtje op facebook zat te staren. Verbazend hoeveel je geheugen nog tevoorschijn tovert als je het op de juiste manier triggert.

De rest is natuurlijk geschiedenis: ik ging naar Max en Grietje en die laatste nam mij een jaar lang hardhandig onder haar hoede. Ik haalde de aansluiting naar het Conservatorium en sloot dat ook met goed gevolg af. De stem heeft het gehouden, sterker nog: bleek sterker dan de geest… hele andere factoren dan de stem leidden ertoe dat het niet tot een carrière kwam, maar wel tot een vervullende zingend leven….
Hein Meens heeft gezongen en gedirigeerd en geadviseerd en heeft dat integer en gedreven gedaan. Jammer dat hij zo vroeg afscheid heeft moeten nemen van het leven.

Ik zing nog, meneer Meens en dat mede dankzij de moed die u had mij een opdonder te geven….
Dank!



Reacties:



Mooi stukkie Marlies!!
Helmi - 12 02 12 - 15:43

(Wederom) Mooi geschreven en ontroerend stuk Marlies.
Peter van Heerbeek (Email) - 14 02 12 - 13:22

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze eenvoudige vraag beantwoorden.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.