Nog even en dan is het zover, dan zit ik in mijn zogenaamde kleedkamer op het toneel en verschijnt de knappe, jonge zigeunerin tegenover mij in de spiegel. Ze zal haar tekst beginnen met: ‘Ga je mij vanavond weer de schuld geven?’ en we zullen een aangenaam uur met elkaar doorbrengen, de conversatie heen en weer ketsend tussen haar en mij, tussen Don José en mij en afgewisseld met muzikale conversatie tussen mij en de pianist, goeie vriend Carl. Ze zal haar overtuigingen weer bekopen met de dood, maar nu heeft ze het toe kunnen lichten en zal ze minder het slachtoffer zijn dan in de opera. En gelukkig is ze een pop en kan ze de volgende keer dat Jan Smeets, haar ‘alma pater’, haar weer in handen neemt, opnieuw tot leven komen en opnieuw haar lot toelichten, en misschien weer zorgen voor een uur passie en pijn en verlangen, waar mensen even in weg zijn van hun dagelijkse beslommeringen.
Ik zal sidderen van de zenuwen, maar gezien de goede voorbereidingstijd en de professionaliteit waarmee ik omringd word zal het nu een keer gaan lukken om zelf ook te genieten van deze voorstelling, dat heb ik me vast voorgenomen. De aria’s zijn in mijn lijf gaan zitten en de stem voegt zich naar warmere mezzo-klanken. Zelfs de aria ’s van Don José en Escamillo zijn me vertrouwd geworden, al gaven ze zich moeilijk prijs (moet je als sopraan ook maar niet proberen tenor- en bariton aria’s te gaan zingen, foei!).
Danseres en regisseur Jeanne de Vaan heeft mijn stugge lijf wat losser gekregen en me middelen gegeven de beelden die ik in mijn hoofd had, ook juist over het voetlicht te krijgen. We klikten onmiddellijk en hebben samen veel plezier gehad; mijn respect voor dansers was al groot, maar is alleen maar groter geworden.
Ik zoek al maanden naar de juiste geestelijke houding en de juiste gedachten om straks de fladderende zenuwen weg te jagen en de voorstelling in eigen hand te houden. De muziek is, sterk, meeslepend, emotioneel en van een tijdloze frisheid; de teksten zijn goed, het decor klopt, de kleding klopt, wat kan er nog verkeerd, behalve onbeduidende details?
Alle vrienden komen; tot mijn verbazing pikt men in uithoeken van de pers de berichtjes op en meldt men zich voor kaartjes. Men is al dan niet vergezeld van echtgenoten, buurvrouwen, kinderen en andere belangstellenden. Ik tel in gedachten de kaartjes die ik al gereserveerd heb en kom makkelijk tot boven de twintig.
De speeldata tot nu bekend zijn:
Zaterdag 27 februari, 16.00 uur, De Azijnfabriek, Den Bosch
Zondag 7 maart, 16.00 uur, idem
Zaterdag 3 april, 12.30, idem. Dat is er eentje waarvan we verwachten dattie erg druk bezocht wordt en waarvoor geen kaartjes gereserveerd kunnen worden: wees op tijd aan de zaal (wat leuk om dat te kunnen schrijven trouwens…).
Maandag 8 maart spelen we ‘m ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag. Dat is een besloten voorstelling, waar ik me erg op verheug.
De voorstelling is te koop, als u daarover meer informatie wilt, stuur me een mailtje, dan krijgt u een telefoonnummer van me waar u meer informatie kunt krijgen. Doet u dat trouwens ook als u kaartjes wil: voor de voorstellingen van 27 februari en 7 maart kan ik reserveringen doorsturen aan het productiebureau.
Ik hoop dat Carmen en ik elkaar de komende anderhalf jaar vaak tegen zullen komen aan twee kanten van de spiegel in ‘mijn’ kleedkamer.
In het filmpje de Carmen die mijn voorbeeld was en is, al moet je natuurlijk altijd proberen je eigen draai eraan te geven.... Julia Migenes.
