Zo, als u dit leest is kerst voorbij. De etsende kinderkoortjes zijn weer in de cd-kast opgeborgen, waar ze hopelijk blijven liggen tot ze wegrotten. De wereld is even tot stilstand gekomen (min of meer) en de goeie wensen zijn weer gedaan. Over een kleine week kan ik met goed fatsoen mijn huis weer in zijn oorspronkelijke, niet-bling-bling-staat terugbrengen en mijn lief kussen vanwege Nieuwjaar en over tot de orde van de dag. U vindt mij cynisch…? ach u hebt wel een beetje gelijk, ik heb niet zo’n pet op van de mensheid, een aantal uitgezonderd. Kerst is nog niet voorbij of ze slaan elkaar alweer de hersens in.
Waar ik mij vroeger uitzinnig op verheugde in de kersttijd was het Promconcert van de Stofhappers in Eindhoven. Een dezer dagen zag ik het Promconcert op tv (het enige echte dan bedoel ik….) aangekondigd staan en mijmerde ik over de Stofhappers even weg.
U kent ze niet? Het was een soort van feest-orkest in Eindhoven. Ze onderscheidden zich van ‘gewone’ blaasorkesten doordat ze een blauwe stofjas droegen, waaruit een boerenzakdoek bungelde. De meesten konden geen noot lezen , zo groot als een koe. Dirigent Ad Maas arrangeerde vaardig de gekste stukken voor blaasorkest-zonder-muzikale-achtergrond en hield zijn club bij elkaar door zelf op een kleine trom het ritme krachtig mee te slaan (je moest wel van beton zijn om daar tegenin te durven spelen) en met een snerpend fluitje aan te geven waneer hij dacht dat nou maar es afgelopen moest zijn. Met als gevolg dat het gelijk speelde en gelijk eindigde. Alles wat daar tussen gebeurde was geheel voor de verantwoordelijkheid van de orkestleden… Dikke pret dus en zoals eerder gezegd en bovendien flink tegen de bestaande klassieke ordes aanschoppen.
Toen het Muziekcentrum Frits Philips geopend werd met een concert met muziek van Mahler (dacht ik) en er alleen bobo’s binnen mochten in de tempel van meneer Frits, gaven De Stofhappers buiten op de Markt hun eigen alternatieve concert en ik meen dat ze er binnen last van gehad hebben, even, want ze waren niet haatdragend die jongens, dus toen men van binnenuit meldde dat de opname voor Radio 4 ervan te lijden zou hebben, hebben de heren het volume wat naar beneden geschroefd. Het waren donderstenen, maar geen barbaren…
Ze bestaan niet meer, de Stofhappers, na iets van 15 jaar met succes de bestaande muzikale ordes in Eindhoven en omgeving te hebben geteisterd besloot de vriendenclub dat de glans eraf was en hing men zijn instrument aan de wilgen. Ze hebben nog een paar geprobeerd het zaakje bij elkaar te houden door met elkaar leuke dingen te organiseren, maar ‘leuke dingen’ binden niet zoals muziek dat kan doen en bij mijn weten herinnert er weinig meer in Eindhoven aan de stofjassen van weleer. Jammer.
Ik mocht een van de promsconcerten (op nieuwjaarsdag) met De Stofhappers zingen. Tot vlak voor het concert was ongewis wat er allemaal zou gaan gebeuren. Toen ik derde kerstdag eens begon te piepen dat het nou toch wel es tijd werd voor spijkers met koppen vervoegden pianist en dirigent zich te mijnen huize. Koffie hoefden ze niet, had ik niet een flesje wijn uit het kerstpakket paraat? En ze kropen getweeën achter de piano die nooit vóór die tijd en nooit meer daarna zo van achter naar voren is doorgerammeld. Allerlei klassieks en jazzigs kwam eruit te voorschijn en met het alcoholpercentage steeg de lol (gelukkig zaten er twee flesjes in het kerstpakket). Eind van het liedje speelde zich af in een groot wijkhuis in Eindhoven. Opera kwam er langs: ik zong Carmen terwijl er achter mij van alles werd uitgespookt dat de zaal deed brullen van het lachen. Ik heb niet om durven kijken. Tedere momenten waren er in de mooiste operette-duetten, waarbij de zaal muisstil meedeinde. Uitbundige lol, die een voorbode was van het Carnaval dat komen ging (zoals het echt behoort gevierd te worden trouwens, zonder billenknijperij en overmatige alcohol). ’s Avonds zat ik met mijn lief in de plaatselijke Chinees, lichtelijk teut, nog na te lachen over zo’n prachtige middag. En het zal wel de zangpedogogen doen hoofdschudden wat ik daar uitgespookt heb (ik heb het destijds maar niet verteld), maar het was de verbroedering en de lol ten top.
Dus voor de jongens daar in Eindhoven en voor u allen: heb een goed en muzikaal en gezond 2009. En moge u ooit meemaken in uw muzikale leven wat ik met De Stofhappers meemaakte.
Condooms en de Königin?
Het moet niet gekker worden. Ik kijk niet veel tv, wel vaak onder het strijken. En omdat mijn handen dan druk bezig zijn, kan het wel eens zijn dat ik niet wegzap terwijl de reclame toch toeslaat. Daarom krijg ik ongewild en onbedoeld reclame-boodschappen mee. En ondanks dat ik mij tracht af te sluiten voor zoveel onzin valt het me op dat er wel veel klassieke muziek sluipt in de boodschappen…
Wie die keuzes maakt bij die reclame-jongens weet ik niet, maar misschien moeten ze eens een basis-cursusje luisteren naar klassieke muziek (voor dummies) gaan doen. Sjonge jonge….
Zo zag ik de reclame voor een nieuw model Renault vergezeld gaan van het Dies Irea uit het Verdi-Requiem. Zou u zo’n auto kopen als u wist dat daarmee de dag des oordeels was aangebroken? Tien tegen een dat je je hartstikke dood rijdt…. Je kunt de Goden misschien beter niet verzoeken.
En volgens mij heeft het Koninklijk Concertgebouw Orkest leuk verdiend door een reclame in te spelen waarbij je allerlei verf-fonteinen uit de grond rond een flatgebouw ziet spuiten (ik meen tenminste de hand van Maestro Chailly te horen in deze muziek). Voor welk product de reclame is, is mij ontgaan. Dat ontgaat me trouwens meestal, tenzij ik mezelf dwing even extra goed op te letten en het goed op te schrijven. Reden waarom ik ter voorbereiding van dit logje wekenlang papiertjes door de tent heb laten slingeren, waarbij ik dan opschreef wat het muziekstuk was en voor welk product. Briefje kwijt natuurlijk…. Volgens mij ging het om de Ouverture van La Gazza Ladra, de diefachtige ekster, ook al zo’n twijfelachtige keuze….
En die auto, die langs gebouwen rijdt waar steeds stukken afvallen, die dan net niet op die auto donderen…. Daar zit ook zo’n bekende deun onder, die ik niet thuis kan brengen… U?
Kijk: dat je een (slechte) tenor een reclame voor pizza’s in laat zingen met ‘La donna è mobile’ (uit Verdi’s Rigoletto) snap ik, dan heeft het een functie, maar toen ik als klap op deze klassieke vuurpijl een reclame voor Durex-condooms zag met daaronder de aria van de Königin der nacht uit Mozart’s Zauberflöte, toen was de reden voor dit stukkie geboren.
In mijn hoofd wordt de aria van de Königin der Nacht al decennia lang geassocieerd met Cristina Deutekom. Die begon er haar carrière mee. Toen ze nog nauwelijks kon zingen, maar wel kon stem-gymnastieken verdiende ze over de hele wereld haar kost met die aria. Simpel: je rijdt de Königin in haar nachtblauwe mantel twee keer in de opera het toneel op en die kwinkeleert dan haar woede uit en kan vervolgens afschminken en het vliegtuig in naar de volgende schnabbel. Op zich trouwens niks mis mee hoor, als je die f drie-gestreept kunt zingen, moet je ‘m te gelde maken, groot gelijk.
Maar de stappen: Cristina Deutekom, Königin der Nacht, sex, Durex, die waren te veel voor mijn klassieke brein. Met open mond en de strijkbout ergens halverwege de plank heb ik staan kijken naar die over elkaar heen schuivende voetjes en de camera zien inzoomen op het nachtkastje. Ik werd er niet opgewonden van…..
In de link de aria die ik bedoel ‘Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen’
Aflvering 15 van Vocalies staat erop!!!
Internet-orkest
Terwijl ik dit stukkie zit te typen speelt op de boxen het London Symphony Orchestra onder leiding van Tan Dun ‘A Symphony for You Tube’.
Had u er al over gelezen of gehoord? Zo niet dan is hier uw kans. Ik voeg straks een linkje bij waardoor u in het woud van filmpjes en reclameboodschappen voor het nieuw te formeren orkest uitkomt. Als u talent had voor klassieke muziek (wat dat dan ook moge betekenen) en dat talent is nooit ontplooid , altijd miskend en nooit tot volle wasdom gekomen, dan is hier uw kans. Maak een video-opname van uzelf terwijl u uw deel van de Symfonie speelt en stuur ‘m op. Wie weet zit u volgend jaar met een heel orkest lotgenoten in New York om de symfonie gecomponeerd en gedirigeerd door Tan Dun te spelen. Trek er tijd en geld voor uit, want ook in de klassieke muziek komt er niks voor niks. Op zijn minst kost het bloed zweet en tranen.
Mijn lief (die toch echt van me houdt) tipte mij (ook met die licht cynische ondertoon die wij beiden zo in elkaar waarderen): hier is je kans, eindelijk een doorbraak, naar New York in 2009!!!
Ik grinnikte eens gepast en schudde mijn hoofd: my auditions-days are over en da’s maar goed ook. Ik had er geen talent voor, voor het zingen van audities. Je moet van gewapend beton zijn om zo’n circuit te overleven en dat ben ik niet. Goed beschouwd bevalt de beschouwende kant van de klassieke muziek (hier op de website lekker mekkeren over wat mij er wel en niet aan bevalt) mij eigenlijk uitstekend.
Maar ga de filmpjes bekijken! Het is heel aandoenlijk Tan Dun te zien dirigeren in volstrekte stilte. Je kunt zien dat hij de muziek hoort in zijn hoofd, tot in de kleinste details. En ik schoot, onbedoeld, in een schater toen Valery Gergiev in zijn steenkolen-Engels en met zijn blik schuin omhoog naar de auto-cue een wervend tekstje insprak. Hij heeft het over ‘shit-music’, terwijl hij ‘sheet-music’ (bladmuziek) bedoelt. Ik had het even over gedaan, maar Maestro Gergiev staat niet bekend om zijn geduld en alla, het stond er verder best aardig op.
Het is een machtig mooi initiatief van You Tube, dat alle lof verdient. Sorry jongens het is niet mijn bedoeling jullie onderuit te halen. Hoe meer mensen we binnenhengelen in de wereld van de klassieke muziek hoe beter. Inderdaad: al spelen ze op stokjes: als ze maar spelen. Ooit zullen ze dan ook de schoonheid en de vervulling ervaren van de echte klassieke muziek.
Het YouTube Symphony Orchestra wordt samengesteld in samenwerking met het Koninklijk Concertgebouworkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, conservatoria en sterren uit de wereld van de klassieke muziek., waaronder dus TanDun en de wereldberoemde pianist Lang Lang.
Iedere muzikant kan auditie doen. Wie een poging wil wagen, kan tot 28 januari twee filmpjes inzenden. Hoe het allemaal in zijn werk gaat, is achter de link te vinden.
Een jury van muziekexperts selecteert uit de inzendingen 300 'semi-finalisten'. Gebruikers van YouTube kunnen tussen 14 en 22 februari hun stem uitbrengen op de kandidaten. Op 2 maart wordt dan bekend welke musici tot het YouTube Symphony Orchestra mogen toetreden.
De winnaars vliegen in april naar New York voor een driedaagse muziekbijeenkomst met dirigent Michael Tilson Thomas. Een live optreden in Carnegie Hall op 15 april sluit de bijeenkomst af.
Da’s nou optimaal gebruik van internet! Alles voor het goede doel.
Veel plezier; ik ben erg benieuwd naar uw filmpje!
Afgelopen week zat ik met mijn lief naar de nieuwe James Bond te kijken. Er was weliswaar aan het verhaal geen touw vast te knopen, maar wij hebben er toch van genoten. Een deel speelt zich af in ons geliefde Italië (waar 007 en een van zijn achtervolgers de restauratie van het gemeentehuis van Sienna in een paar minuten decennia achterop helpen, maar dat terzijde; gelukkig is het allemaal niet echt) en de spectaculaire achtervolgingen en gort- en gortdroge cynische humor van een dit keer niet zo gelikt knappe Bond maken veel goed.
De film eindigt met de aftitelrol en die bekijken wij altijd goed, want beiden kunnen we niet alle gezichten plaatsen. Zo was de kop van de bad guy volgens mij van dezelfde acteur die in The diving bell and the butterfly meespeelde en dan moet de aftitelrol uitkomst brengen. Tijdens de aftiteling kwam ook de oude leader van de serie weer in beeld, vergezeld van de tune zoals die zo bekend is, die vijf halve toonafstanden die elkaar opvolgen. ‘Bijna klassieke muziek’ merkte ik op, ‘ik wed dat die vier tonen net zo bekend zijn als de vier van de Vijfde van Beethoven.’ Mijn echtgenoot had effe moeite die waterval van getallen te decoderen, maar toen knikte hij. ‘Misschien wat voor je stukkie van volgende week’, merkte hij op.
En omdat u nou zo gek bent op lijstjes en meedenken (het loopt echt storm qua reacties hier…) legde ik in gedachten een lijstje aan.
Op één dan maar (de volgorde moet maar volstrekt willekeurig blijven) de begintune van Ian Fleming’s James Bond films (hoort u ‘m al in uw hoofd?). Op twee Beethoven’s vijfde (in de tweede wereldoorlog gebruikt als (morse)teken van de overwinning geloof ik).
Op drie? Wat herken je aan de eerste vier of vijf tonen? De ‘boing’ van het Journaal heeft maar één gongslag nodig. Vroeger Loeki’s tune van de reclame? De drietonige hoorn van de ambulance en de hoge tweetonige van de cops en de wat lagere van de brandweer? De eerste sprong van het Wilhelmus zal voor sommige ouderen onder ons meteen het vervolg wakker maken. Voor veel jongeren is die (kwart)sprong het begin van vele, vele kinderliedjes (ook van de liedjes van ‘kindeje voor kindeje’ van de VARA). Iedere eerste maandag van de maand om 12.00 uur de sirene? Zo’n naar boven slepende toon, zo moeilijk te imiteren voor zangers (terwijl zij toch een traploos instrument bezitten).
Voor het gemak geef ik u mijn nummers drie, vier en vijf (al zijn drie en vier wat vak-idioterig, tenslotte heb ik ervoor doorgeleerd).
Op drie: van de ouverture uit la Forza del Destino van Giuseppe Verdi hoef ik alleen maar de eerste vier tonen te horen om vervolgens de aria ‘Pace, pace, mio Dio’ te kunnen beginnen. Dat voorspel is hetzelfde. Ik zet dan ook nog tamelijk feilloos een f-II klaar op de stembanden.
Op vier: hoewel ik moeite heb met intoneren van niet gangbare samenklanken kan ik zonder problemen de inzet van de aria (uit Puccini’s Tosca) ‘Vissi d’Arte’ vinden: als ik een des-I hoor op de piano, of gestreken door een aantal strijkers, ‘springen’ mijn oren bijna automatisch naar een es een octaaf hoger, gek he? Voor insiders: da’s een none en die komt in de klassieke muziek niet heel vaak voor; in de jazz wel…
Op vijf nog een inkoppertje dat ik op een collega uitprobeerde: ik zong tetterig de eerste drie tonen van de Triomfmars uit Aida en ze riep stralend uit: ‘voetbal!’.
En hou nou maar es vol dat u geen lijstje van vijf ‘tunes’ zou kunnen maken!
Goed beschouwd zit ons hele leven vol met muziek en da’s maar goed ook. Ik zou niet zonder kunnen.
Hebt u een lijstje? Met de leukste en origineelste? Dan hou ik mij aanbevolen, sterker nog, ik zit nu al te kwispelen van plezier! Leef u uit!
Twee linkjes als beloning voor uw meedenken: die van de muziek van de leader van James Bond en die van de Vijfde van Beethoven
