Vocalies (494) 5 januari 2019

(Door Marlies)

Van de drie opera’s die we tijdens onze kerstreis mochten zien was Antonio
Vivaldi’s ‘La verità in cimento’ de interessantste. Om te beginnen al de titel:
vertaal die maar es ‘dekkend’, dat is al bijna niet te doen… ‘De waarheid
in gevaar’ of ‘De waarheid op de proef gesteld’ komt denk ik het dichtste bij…

Vivaldi was een soort Mozart van zijn tijd in de zin dat hij een veelschrijver

was. Wanneer die man geslapen heeft… En dan is er ook nog eens heel veel
verloren gegaan, vooral van zijn opera’s. Deze wordt weinig uitgevoerd. In het
theater van slot Schwetzingen (een snoepie uit 1753 trouwens!)  hebben ze dit
seizoen Vivaldi als huiscomponist én hadden ze een regisseur die in staat is
gebleken het geheel uit zijn wat oubollige enscenering te halen en naar onze
tijd te plaatsen. Dat gaat niet met alle opera, maar deze leent zich er prima
voor. Het geheel is eigenlijk een soap-serie: ‘The bold and the beautiful’ avant
la lettre za’k maar zeggen.

Ik zal zo kort mogelijk het plot vertellen: puissant rijke vader Mamud (een soort
Eric Forrester voor de soap-knagers onder u) heeft een jaar of twintig geleden

bij zowel bij zijn vrouw als bij zijn minnares gelijktijdig een zoon gekregen. Om
zijn minnares ook ‘een beetje macht’ te geven heeft hij de knapen in de wieg
al verwisseld. Alleen de minnares weet ervan; keje nagaan wat voor een relatie
die met haar zoon heeft gehad, al die tijd… Stomme streek, want zoiets komt
als een boemerang terug. Pa heeft twintig jaar later genoeg wroeging om de
waarheid te willen onthullen, hetgeen minnares in kwestie geen goed idee
vindt (en da’s zachtjes uitgedrukt).

Pa is niet het type dat advies van anderen aanneemt en hij doet zijn onthulling,
met alle gevolgen van dien. De knapen en moeders weten niet waar ze het
zoeken moeten. De moeder ontfutselt een van haar zonen een pistool en de
minnares maakt een giftig drankje voor pa. En dan is er ook nog de minnares,
een opportuniste van het zuiverste water, die op de rijkdom van de erfopvolger
uit is en net zo makkelijk van relatie verandert als ze merkt dat niet de éne, maar
de àndere zoon het fortuin zal erven… Kortom: dikke pret, maar niet heus.

Pa wil nietsvermoedend van de gifbeker drinken en ma zet hem net het pistool
tegen het achterhoofd als het licht uitgaat: einde opera.

Vivaldi hield mij op het puntje van mijn stoel, ondanks de vele, vele noten die hij
nodig heeft om zijn punt te maken. Een loeistrak en loepzuiver spelend orkest
(dat de avond ervóór nog een flink deel van mijn gasten uitstekend had vermaakt
met een instrumentaal Vivaldi-programma) en geweldig zangers.

Ik noem hier alleen David DQ Lee (een van de beide zonen), omdat het te ver
voert ze allemaal te behandelen en omdat hij het counter-tenor zingen naar een
nieuw hoogtepunt tilt. Hij gebruikt namelijk niet alleen het ‘counterdeel’ van zijn
stem, maar ook zijn ‘eigen’ bariton en hij schakelt bijna ‘fretloos’ van zijn laagste
borst-stem naar de hoogste toppen van zijn counter-stem. Pedagogen waarschuwen
countertenoren altijd: kijk uit dat je strottenhoofd niet terugkantelt, want dan
krijg je gekke dingen. Nou, Lee doet dat expres wél, dat terugkantelen en dat levert
huiveringwekkende geluiden op. Ik vond het geweldig! Het leek hem niks te kosten.
Da’s maar goed ook, want acterend werd er (van allemaal trouwens) nogal wat
gevraagd.

Ik laad de trailer van de opera op, want ergens op 1 minuut 38 doet Lee een keer
het kunstje. Op scherm minder indrukwekkend dan wanneer je in de zaal zit.
U kunt dan ook zien hoe geweldig de opera vorm gegeven is en regisseur Yona Kim
legt het zelf ook nog een keer uit.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (493) 2 januari 2019

(Door Marlies)

Er is geen betere opera om 2018 mee af te sluiten en 2019 mee te beginnen dan
La Cenerentola oftewel Assepoester. Gioacchino Rossini laat zien dat het wel
degelijk wat brengt als je je tijd afwacht, je bescheiden edoch rechtvaardig opstelt,
als je vergevingsgezind kunt zijn. Opportunisme loont niet: de zussen en (vreselijke!)
vader van Assepoester komen er bekaaid af.

Ik wens u dus voordat ik verder ga een 2019 toe als van Assepoester: moge u
– als dat het geval is – uit uw patstelling komen en uw geluk vinden. En als u het
al gevonden hebt: koester het zoals Cenerentola haar prins koestert en wees mild
naar degenen die het allemaal niet begrijpen: ze zijn slechter af dan u en voor
hen komt wellicht ook nog de tijd.

We genoten met volle teugen in Mannheim: vooral de kinderen, die ruim bediend
werden met zotte situaties. Een paar rijen vóór mij zat een klein blond jongetje.
Hij ging tijdens het tweede bedrijf even weg. Die moet plassen, dacht ik; ik zag
hem in gedachten al alleen door het enorme theater dwalen. Een paar minuten later
was hij echter terug en ik zag hem naar zijn moeder een van-plezier-kwispelende-beweging
maken. Zijn geschater ging boven dat van het publiek uit en bereikte – zo te zien aan
Dandini, die de show stal als knecht van de prins – ook de zangers op het toneel.
Het was exemplarisch voor de avond: doldwaze situaties met een sterk
theater-van-de-lach-gehalte: John Lanting moet vanaf zijn wolk vergenoegd hebben toegekeken.

De zang leed er niet onder, onder de vaart die bijna moordend was: Cenerentola
overtuigde vanaf noot één. Vooral de stiefzus Clorinda (Ji Yoon) was hilarisch;
wie nog zegt dat op het gezicht van Aziaten geen emotie zichtbaar is moet naar
haar kijken: geweldig.

Voor mij was de absolute topper knecht Dandini: hij acteerde, sprong en danste,
bespeelde zelfs de bezem-gitaar als een volleerde Elvis en zong daarbij de sterren
van de hemel. De prins bleef een beetje achter bij de rest: zijn coloraturen waren
niet overal even nauwkeurig en tsja, die hoge noten, dat weten we nou wel.

Ik laad het filmpje op van Nationaltheater Mannheim en laat regisseur Cordula
Däuper het zelf even uitleggen; ze heeft geweldig werk verricht!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (492) 30 december 2018

(Door Marlies)

Soms moet opera schuren, zeggen liefhebbers wel eens. Soms ja, maar niet altijd.
De producties die ik tijdens de kerstdagen met de Musico-groep in Heidelberg
zag schuurden niet, nergens, nooit.

Met bovenstaande regeltjes begon ik mijn berichtje op Facebook een paar dagen
geleden. Ik bedacht dat het ook een mooi beginnetje was voor mijn stukkie over
La Boheme, de eerste opera die we zagen in Mannheim. Zo kunt u nog een beetje
mee nà-genieten.

Voor de zesde keer bracht ik de kerstdagen niet thuis, maar in Duitsland door.
Ik hou niet van het opgelegde pandoer van kerst en met mijn lief ben ik overeengekomen
dat ik de kerstdagen elders doorbreng en dat we met oud en nieuw samen zijn.
Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor dat hij zich zo flexibel opstelt.

Goed, La Boheme dus. De enscenering van La Boheme is al decennia lang dezelfde:
in het eerste bedrijf over elkaar heen buitelende bohemiens: dichter Rodolfo,
schilder Marcello, filosoof Colline en componist Schaunard vieren op zolder hun
eigen armoedige kerst. Creatief gaan ze om met de laatste compositie die Schaunard
gemaakt heeft: ze fikken het papier waarop hij staat op in de kachel om het nog een
beetje warm te hebben. Knap gecomponeerd van Puccini en geweldig geacteerd
door de vier mannen, organische en vol vaart. Drie van de vier mannen slaan vervolgens
aan het feesten in een restaurant in de buurt en dichter Rodolfo blijft nog even achter
om een laatste product af te maken. Hij maakt kennis met naaistertje Mimi, in het
laatste stadium van TBC.

In het tweede bedrijf dreigt het noodlot aan alle kanten en in het derde bedrijf
slaat het ongenadig toe: Mimi sterft in een ademtocht. Razendknap gecomponeerd
door Giacomo Puccini. Als altijd heftige emoties, in Heidelberg nog eens extra versterkt
doordat de man die Schaunard speelde tijdens het tweede bedrijf vader werd: hoe
hard en hoe mooi kan het vak zijn.

Ik laad het filmpje op waarin Renata Scotto uitlegt hoe Mimi sterft. Ik heb er niks
aan toe te voegen, hóef er niks aan toe te voegen, zoals zij het uitlegt: dat is de kracht
van opera.

Tot aan de andere kant van 1 januari 2019! Heb een goed en gezond en muzikaal jaar!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (490) 12 december 2018

(Door Marlies)

Ik weet het wel, ik weet het wel, in deze tijd van fake-news, gele hesjes en zwarte
pieten-discussies moet je social media met een gezonde dosis wantrouwen tegemoet
treden en dus hoor ik mijn neus op te halen voor facebook. Maar dat doe ik niet…

Door consequent berichten te verwijderen die me niet aanstaan heb ik een pagina
waar heel veel (klassieke) muziek op zit en voor de rest mooie natuurfilmpjes,
katten- en honden-gekkigheid en leuke mode. In deze donkere decembermaanden kan
ik me dus laven aan facebook en dat is een goed ding.

Vanochtend viel mijn oog op een heftig  zwaaiende Gustavo  Dudamel, die de ouverture
van Otello dirigeert. Mij hemel, ik wou dat ik een tiende van zijn energie had. Ik werd
er helemaal vrolijk van en mijn baas mag blij zijn, want door één minuut op facebook
mee te swingen met Dudamel kan ik de dag weer aan!

Waar mijn oog ook op viel was de nieuwe productie van ‘Die Tote Stadt’ van Erich
Korngold. De Nederlandse Reisopera heeft zich wat op de hals gehaald, zwaar repertoire
en een hoofdrol waar je u tegen zegt. Ik zoek op hun website en zie de subtitel, die hard
binnenkomt.

“Wie niet kan leven met de dood, heeft geen leven” 

Die tote Stadt is een psychologisch gelaagd en onthutsend liefdesdrama met Hitchcock-achtige
trekken, over Paul die, na het verlies van zijn geliefde Marie, langzaam maar zeker verstrikt
raakt in een droomwereld van obsessies en waanbeelden.

In de handen van regisseur Jakob Peters-Messer wordt deze indrukwekkende opera
een even hartstochtelijk als surrealistisch pleidooi voor rouwverwerking.

Paul kan zijn gestorven vrouw Marie niet vergeten. In melancholie verzonken krijgt
hij hallucinaties, die op het toneel worden verbeeld met Korngold’s subliem georkestreerde
tovermuziek. Hij dwaalt dagdromend door Brugge, voor hem ‘een dode stad’.

In het korte leadertje dat ik oplaad zingt hij een stukje uit de meest bekende aria uit
‘Die Tote Stadt’, ‘Glück das mir verblleb’. Die bruine ogen gaan direct naar je merg, dus
wapen u een beetje als hij zich al zingend naar de camera draait. Zijn stem is precies wat
de rol nodig heeft en hij durft kwetsbaar te zijn; een grote, deze Daniel Frank!

Er is op YouTube veel te vinden over deze intrigerende opera. Surf, maar wees gewaarschuwd;
het is niet een opera waar je voor je lol naar luistert. Louterend misschien, dat wel…
De tour loopt van 8 december tot en met 9 februari. De recensies zijn laaiend enthousiast.
Gaat het zien!

 

  1. John (reply)

    13 december 2018 at 10:48

    Voor een recensie die niet louter juichend is, kan ik iedereen aanraden Opera Gazet te lezen: http://operagazet.be/recensies/recensies-2018-2019/nl/reisopera-die-tote-stadt/

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (489) Leonard Bernstein: A quiet Place 2 december 2018

(Door Marlies)

Als ik dit typ is het 1 december. Dat betekent dat de eerste van mijn drie minst favoriete
maanden van het jaar alweer om is… bravo (alsof het een prestatie is dat de tijd verglijdt…).
Ik ben niet zo van winter en dit jaar minder dan ooit. Maar er is troost: de tijd verglijdt
inderdaad vanzelf en de feestdagen komen eraan, dat leidt af. In januari – als de winter
‘gekeerd’ is en we ons weer in een opgaande lijn bevinden – mag ik naar Kaapverdië, effe
net doen alsof de winter niet bestaat en als we terug komen lengen de dagen alweer.
U merkt het: ik ben er beter in geworden mezelf deze maanden ‘aan de gang’ te houden.

Wat me ook ‘aan de gang’ houdt zijn de stukkies voor Vocalies, alleen vond ik zo weinig
te schrijven de laatste tijd. Heeft misschien ook wel met mijn herfst-winterdipje te maken.
Hoe dan ook: terwijl ik een bietje zat te griepen ging Opera Zuid lustig door met werken
en hadden ze een hedendaagse opera te pakken. Een niet zo bekende ook: ‘A quiet place’
van Leonard Bernstein. Ik heb het dus niet over de horrorfilm met dezelfde titel.

‘A quiet place’ ging in première in juni 1984 aan La Scala in Milaan. Het is Bernstein’s
laatste werk voor de bühne. In 2018 is het 100 jaar geleden dat hij geboren werd en
daarom brengt Opera Zuid zijn opera.

U kunt er nog net naartoe (sorry dus, dat ik er niet eerder over schreef): vanavond gaat-ie
in Sittard, dinsdag 4 december in Utrecht, donderdag 6 december in Breda en zondag 9
december is de laatste voorstelling in – hoe juist voor Opera Zuid – Maastricht, de thuishaven.

‘A quiet place’ vertelt het verhaal van een eigentijds Amerikaans ‘suburban’ gezin dat
worstelt met communicatie, met aanvaarding en met het verwerken van intense emoties
na de tragische dood van een geliefde bij een door alcohol veroorzaakt auto-ongeval.

Bloedmooi en hartverscheurend, schrijft Opera Zuid zelf over deze productie.

Ik zit er wat informatie over bij elkaar te zoeken op YouTube en vind de typische
Bernstein-klanken en behalve drama, ook kleur en savoir vivre… heerlijke productie!
Ik laad het filmpje op met de introductie voor de opera van Opera Zuid zelf: die kunnen het
veel leuker zelf vertellen dan ik het hier kan opschrijven.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (486) 17 oktober 2018

(Door Marlies)

Vandaag, 17 oktober 2018,  is het een belangrijke dag. Tenor Jonas Kaufmann keert na een afwezigheid van vier jaar
terug naar The Met. Maak u niet druk: u haalt het toch niet meer om erbij te zijn. In één dag naar New York lukt niet,
waarschijnlijk zijn er toch geen kaartjes meer en áls ze er al waren, zijn ze niet te betalen.

U zult het moeten hebben van de pers rondom deze productie van Puccini’s ‘La fanciulla del West’. En van dit stukkie
natuurlijk… grapje…

En: van de film in Pathé op 27 oktober!!!!

Ik las het (zeer Amerikaanse) artikel van Joshua Barone over zijn terugkeer naar de Amerikaanse opera-tempel. Het
gaat (weer) goed met Kaufmann; het waren geen makkelijke jaren de jaren sinds 2014. Scheiding en stemproblemen.
Maar sinds begin 2018 heeft hij geen enkel optreden afgezegd, zo beweert hij. Is niet helemaal waar, want juist bij
The Met zei hij wel degelijk twee optredens af. Van eentje ervan – als ik me goed herinner –  was ook een
Musicogroep het slachtoffer. Maar ja, hij was echt ziek en wat moet je dan als het instrument waar je mee werkt
weigert en als die twee hele kleine stembandjes zeggen: “joh, nu effe lekker niet….”

Mankeer maar eens iets, als gewone sterveling. U en ik weten dat het eerste dat het begeeft je stem is, die ligt het
dichtste bij de ziel en dat hoor je onherroepelijk, ook bij grote profs als Kaufmann.

Hoe dan ook, morgen zal hij weer schitteren. Een van zijn sopranen-collega’s omschrijft zijn talent, zijn ‘Gewisse
Etwas’ als volgt: “Als-ie binnenkomt in de kleedkamers is-ie Jonas. Als-ie op toneel verschijnt is hij Jonas Kaufmann
en is het alsof hij een schakelaar aanzet waardoor hij van binnen uit lijkt te stralen. Het is magisch en het lijkt uit
iedere porie van zijn lichaam te komen…”

Tel daarbij het feit op dat het ‘gewoon’ een verdomd knappe, sexy vent is en je hebt alle ingrediënten voor ‘stardom’
in handen. Dat ‘stardom’ ook een prijs heeft, weten we allemaal.

Wilt u nog gauw effe de plot van La fanciulla?

Het verhaal speelt zich af in de Sierra Madre Mountains van Californië, tijdens het hoogtepunt van de Californische
goldrush.

De opera begint in een saloon, gevuld met ruige, maar goedhartige goudzoekers. Onder hen Ramerrez, een gezochte
crimineel. Minnie is zo’n beetje de ‘moeder’ van de goudzoekers en uiteraard zijn sommigen van hen verliefd op
haar. Bijvoorbeeld Rance, de sheriff. Maar Minnie heeft geen interesse in Rance.

De bendeleden van Ramerrez staan buiten te wachten en de bedoeling is om de saloon te beroven. Dat gaat niet door
omdat Ramerrez hopeloos verliefd wordt op Minnie en de liefde is wederzijds.

Rance arriveert met een aantal kompanen. Ze hebben het spoor van Ramerrez gevolgd tot Minnies blokhut. Minnie’s
liefde voor Ramerrez blijkt sterk: ze neemt hem in bescherming. Ze helpt hem zich schuil te houden en pokert met
Rance om zijn vrijlating. Ze wint het spel omdat ze vals speelt.

Uiteindelijk wordt Ramerrez toch gevangen genomen. Hij wordt – met de strop om z’n nek – op het laatste nippertje
gered door Minnie. De opera eindigt met Minnie en Ramerrez die, met de zegen van alle goudzoekers, op weg gaan
naar een nieuwe en betere toekomst.

Mooie gelegenheid om een fijn YouTube-filmpje op te laden waarin Jonas ‘Ch’ella mì creda libero’ zingt, de mooie
tenor-aria uit La Fanciulla. Het einde is wat abrupt, maar ik koos toch deze versie. Wat een heerlijke aria, met een
‘echte Puccini-handtekening’, ik hoor er Tosca in, en Turandot. En dan te bedenken dat er tijden waren dat ik Puccini
en Verdi niet uit elkaar kon houden (da’s lang geleden hoor…).

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (483) 23 september 2018

(Door Marlies)

Vocalies is weer op het honk. Sinds afgelopen vrijdag terug; zo uit de zomer
van Malta, teruggerold in de herfst van Nederland.

Het was een enerverende week: twee leuke voorstellingen, Verdi’s ‘Aïda’ en
‘Corto Maltese’ van hedendaags componist (en sopraan!) Monique Krüs, en
Malta uitgekamd – met name Valletta.

Leuke gesprekken met mensen uit de groep, goede contacten met plaatselijke
gidsen, waarbij ik een provinciegenoot tegenkwam (al 33 jaar daar aan het
werk!).

Heerlijk gegeten. Als je in Valletta slecht eet is het je eigen schuld: de keuze is
enorm, de prijzen uitermate gunstig en het eten goddelijk… kortom: een plek
om met mijn lief te zijner tijd terug te keren. Op een voorwaarde: we gaan er
niet autorijden. De Maltesers  rijden als heksen op bezemstelen en (oud-
Engelse kolonie) links, a lethal combination!

Aïda – uitgevoerd door Opera Spanga – was geweldig. Regisseur Corina van
Eijk trok het plot naar onze tijd door op de achtergrond geraffineerd
filmbeelden te laten zien van tanks in de woestijn, een verwijzing naar de
oorlogen in het Midden Oosten en naar oorlogen in het algemeen.

Af en toe werkten de soms schokkerige beelden een beetje op de lachspieren,
maar de meeste tijd zat je je in arren moede af te vragen wanneer er nou eens
een kentering komt in dat eeuwige vechten. Er zijn immers alleen maar
slachtoffers en als u en ik dat kunnen constateren, waarom zien de
machthebbers op de wereld dat dan niet? Het is een retorische vraag hoor, een
antwoord is er niet, anders was dat allang gegeven…

Het zouden geen topstemmen zijn die de hoofdrollen zongen, nou dat waren
ze misschien niet, maar ze worden het waarschijnlijk wel. Vooral de rol van
Amneris werd door de Nederlandse mezzo Eva Kroon uitstekend neergezet.
Als altijd had ik meer met de foute Amneris, dan met de goede Aïda. De
vondst van de regisseur om ze alle drie (Radames, Aïda en Amneris) in de
grotten te laten wegkwijnen vond ik een opmerkelijke. Het publiek om mij
heen had er meningsverschillen over, zo merkte ik bij het uitgaan van het
(prachtige!) openluchttheater.

Oorlog speelt ook mee op de achtergrond bij de hedendaagse opera ‘Corto
Maltese’ in het beeldschone theater Manoel in Valletta. Maar dan veel verder
op de achtergrond. De opera is eerder komisch dan dramatisch. Uitgevoerd
door jong talent werd het een wat rommelig geheel met een paar hele mooie
koorwerken (vooral het ‘mijnwerkerskoor’ was prachtig!) en ook hier weer een
mezzo die de boventoon voerde. Wat heb ik plezier gehad met de jonge vrouw
die de  ‘Hosenrolle’ van Rasputin zong. Een natuurtalent.

Tsja, en dan ben je weer thuis en merk je dat je deze keer wel heel weinig hebt
meegekregen van het Internationaal Vocalisten Concours. Winnaar was de
Canadese tenor Josh Lovell; inside-information leert dat hij de loeimoeilijke
aria ‘Ah mon amis’ uit ‘La fille du regiment’ zong.

Ik heb ‘m opgespoord. Zie het filmpje, waar u ook nog even het hoofd van
Dame Kiri te Kanawa in beeld krijgt. Alle hoge noten zijn raak en hij snapt per
woord wat hij zingt. Die komt er wel!

 

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (482) 5 september 2018

(Door Marlies)

Kennudat? Dat je, ééns een zanger, altijd een zanger blijft, ook als je niet meer
echt zingt? Ik val weer eens met de deur in huis, sorry, ik leg het uit.  Ik dacht
deze gedachte deze week toen een van mijn collega’s een opmerking maakte
over klassieke muziek. Op mijn ‘hoofdwerk’ (secretaresse zijn bij een
overheidsorganisatie) worden dat soort opmerkingen niet vaak gemaakt, dus
je moet ze koesteren…

Ik was kaartjes aan het snijden op een snijmachine en onregelmatig maakte
het vlijmscherpe mes een guillotine-achtig geluid. Ik stond al grinnikend aan
de finale van Poulenc’s  ‘Dialogue des Carmelites’ te denken, toen een collega,
eveneens grinnikend, opmerkte, “zeg kan dat niet in de maat… ?” Dat was
mijn opening. Ik vertelde over de bijzonder intrigerende en lugubere finale uit
de enige opera die Francis Poulenc ooit schreef: de zusters uit het klooster
worden een voor een afgevoerd naar de guillotine en Poulenc heeft bijzonder
huiveringwekkend de val van het mes in deze finale verwerkt. Ik hoorde het
stuk ooit terwijl ik in de auto zat en heb de auto stilgezet op een bospad. Ik
kon niet  verder rijden, maar ik kon de radio ook niet uitzetten.

Ik laad een filmpje op waarin de enscenering niet heel erg plastisch is, maar
de val van het blok wel heel duidelijk wordt weergegeven. Er zijn ‘plastischer’
filmpjes, kijk maar op YouTube.

Dat is een lugubere aanleiding tot deze overpeinzingen, meestal zijn de
aanleidingen leuker, dat u zich geen zorgen maakt over mijn geestelijk
welzijn…

Ik kan geen trap oplopen zonder als ik boven ben te denken aan het Laudate
Dominum van Mozart. Het was ooit een oefening: loop een trap op, adem in
op weg naar boven en eenmaal boven aangekomen zing je het begin van dit
prachtige stuk uit de Vespers van Mozart. Als je dat kunt zonder ‘bij te
snappen’, vlak voor ‘Dominum’ ben je een goeie (voetnoot: ik kon het niet;
had altijd ruzie met mijn adem bij Mozart).

 

Ik laad een filmpje op van Cecilia Bartoli, heel veel beter wordt het niet.

In een gebouw waar ik ooit werkte had de lift de twee tonen van een
overmatige kwart (dit is er een voor de muziek-theoretische knagers onder u).
Ik kon het niet laten om de noot die erná komt te zingen als ik de lift in stapte.
Collega’s leerden het af mij er verwonderd over aan te kijken. Ze waren
gewend aan deze ‘gesjeesde sopraan’. Gelukkig heeft de lift in het
appartementencomplex waar ik nu woon maar één toon; hetgeen mij er
overigens niet van weerhoudt om die toon als beginnetje voor ‘welk-lieke-dan-
ook’ te gebruiken…

 

Ik laad een filmpje op met Jose Carreras die ‘Maria’ zingt (uit
West Side Story), daar zit die overmatige kwart namelijk in, let een beetje op
en u herkent ‘m, zelfs als u geen muziektheoretisch knagertje bent. Kijken
naar het filmpje drijft me weer tot tranen. Die aandoenlijke, nog jonge
Carreras en het hoofd van dirigent Bernstein, die beseft dat hij hier iets
geweldigs aan het dirigeren is.

Zo zijn er nog veel meer voorbeelden, als ik er weer eens paar leuke bij elkaar
heb, zal ik u daarvan weer op de hoogte brengen.

Affijn, ik zou mezelf niet tot knettergek verklaren, wel tot prettig gestoord, dat
ik overal, maar dan ook echt overal muziek uit kan halen. Dat heeft vaak
ontroerd op momenten dat dat niet heel goed uitkwam, maar het heeft  me
ook door veel crises gesleept.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (480) 15 augustus 2018

(Door Marlies)

Nederland herademt: na maandenlange droogte plenst het af en toe geweldig.
De regen valt loodrecht naar beneden, alsof iemand ergens een douche-kraan
heeft open gezet; er is nauwelijks wind. Op zoek naar een onderwerp voor een
nieuw blogje stuit ik op het enige moment dat je in de komende tijd wenst dat
het even níet regent: zaterdag 18 augustus, ’s avonds… want dan is er het
slotconcert van het Prinsengracht festival en het is zo lullig als het dan hoost…

Dit jaar een extra leuke cast voor dit concert: de broertjes Jussen spelen en
hebben twee vrienden uitgenodigd: violist Daniel Lozakovich en sopraan
Laetitia Gerards. Met deze laatste is er ook een Brabantse invalshoek: Gerards
werd geboren in Helmond. Allemaal zijn ze aanstormend talent… en een
beetje ook al gearriveerd talent: als je op het Prinsengrachtpodium mag staan
tijdens het slotconcert ben je een goeie!

In het filmpje een klein interviewtje tussen AVROTROS-presentator Hans van
den Boom (‘Boom’ voor intimi, en daar hoor ik nog steeds een klein beetje
bij…) en de broertjes Jussen. Inmiddels (knappe) mannen geworden (de
broertjes bedoel ik….), maar hun ontwapenende kinderlijkheid (en dat bedoel
ik als kwaliteit!) nog niet kwijt geraakt. Ik wens hen toe dat ze die ook
behouden!

Kijken aanstaande zaterdag, buiten is het toch k-weer!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (479) 1 augustus 2018

(Door Marlies)

Komend weekend mag ik weer eens op stap: vier dagen ben ik met een groep van
Musico in Stockholm. Toen ik er twee jaar geleden was om ongeveer dezelfde
tijd was het er 15 graden. We waren veel buiten, heerlijk weer, maar de jas moest
aanblijven. Dat zal nu wel anders zijn…

Twee prachtige voorstellingen staan ons te wachten, in twee al even mooie
theatertjes: het Theater Confidencen en het Drottningholm Slot-theater behoren
tot de oudste-nog-als-theater-in-gebruik-zijnd in Europa, wat zeg ik, ter wereld!

Ik denk overigens niet dat ze in de vroege 18de eeuw al aan airco deden, dus ik
hou er rekening mee dat een waaiertje geen overbodige luxe zal zijn, de hitte is
nog niet uit de lucht en in Scandinavië is het al net zo warm als hier bij ons.

We beginnen met Orfeo, van Christoph Willibald von Gluck. U kent vast wel het
verhaal: Orfeo verliest zijn grote liefde Euridice aan een slangenbeet en besluit
haar in de onderwereld achterna te reizen en te proberen de goden te vermurwen
haar terug te geven. Dat lukt hem in de oude verhalen niet en ook niet bij álle
componisten, maar bij Gluck wèl. Hij weet met zijn gezang Amor zo te raken dat
die een tweede keer toegeeft en het stel gaat een ‘en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig’
tegemoet. In Wiesbaden hadden we in 2016 een hele bijzondere enscenering waarin
Orfeo – geholpen door Amor – zelfmoord pleegt; ook een manier om bij zijn geliefde
in de onderwereld te komen. Die enscenering leverde destijds felle discussies en een
bijzonder gesprek op tussen mij en mijn gasten; ik denk dat de enscenering van
zaterdag een meer traditionele zal zijn. Niettemin is kwaliteit verzekerd in de
handen van dirigent Arnold Östman, specialist voor dit repertoire…

Lollig detail over Theater Confidencen? De naam komt van een speciaal
geprepareerde tafel: de tafel werd in de kelder van de grote zaal gedekt, en via
een ingenieus systeem omhoog gehesen. Op die manier hadden de gasten geen
bedienden rond zich, die hun roddel en vertrouwelijke (confidentiële, vat u ‘m?)
praat af konden luisteren. Een vondst voor die tijd. Met social media zou je er
in deze tijd niet meer mee weg komen… Wat zullen die bedienden gebaald hebben…

In Drottningholm gaan we naar ‘Pygmalion’, een korte ballet-opera van Jean
Philippe Rameau. Van choreografie voorzien door een Japanner: Saburo
Teshigawara. Ik ben heel benieuwd, dat zou wel eens een prachtige voorstelling
kunnen  worden. Als het goed gedaan wordt is er niks zo mooi als de combinatie
van hedendaagse choreografie en oude muziek. Op de een of andere wonderlijke
manier is dat een gouden combinatie.

En u kent het verhaal van Pygmalion? De beeldhouwer Pygmalion maakt een
beeld dat zo mooi is dat hij er verliefd op wordt. Na enige verwikkelingen krijgt
Pygmalion zijn zin: het beeld wordt tot leven gewekt. Als het u helpt: de
musical ‘My fair lady’ is losjes op dit gegeven gebaseerd.

Ik laad voor u de mooiste ‘Che faro’ aller tijden op, zowel qua beeld, als qua
geluid. Dame Janet Baker zingt fantastisch hier en de beelden zijn van een
tederheid die tijdloos is en blijft ontroeren.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *