04 Feb '10 277 W
Spoorbrug
(gastcolumn door Ab Klaassens)
Jan vertelde woensdag hoe moeilijk het is goede informatie te krijgen als er iets gebeurt met een spoorbrug, bijvoorbeeld als een schipper zijn vaartuig niet goed in de hand heeft gehouden.
De spoorwegen zijn erbij betrokken – maar wie van de spoorwegen? – en ook rijkswaterstaat, beide altijd bereid tot een positief verhaal, maar gesloten als een oester wanneer er iets is mis gegaan.
Het verhaal wierp mij terug op een gebeurtenis van een halve eeuw geleden – jawel, opa vertelt. Ik werkte tijdelijk, als vervanger van een zieke collega, op de redactie Zaandam van Het Vrije Volk. Ik kreeg de tip dat de Hembrug, de toenmalige spoorbrug over het Noordzeekanaal, was aangevaren door een groot schip waardoor de brug zo was beschadigd dat er geen treinverkeer meer mogelijk was.
Bekend was dat de spoorbrug moest worden geopend bij nadering van een oceaanstomer, als de dienstregeling van de N.S. dat toeliet. Verantwoordelijk voor de melding was Rijkswaterstaat. Verantwoordelijk voor het tijdig openen van de brug was de N.S., in de praktijk de stationschef van Zaandam.
Vijftig jaar geleden hadden Rijkswaterstaat en de Nederlandse Spoorwegen niet één voorlichter ( en nu te veel). En alle ambtenaren hadden de instructie om nooit met de pers te praten.
Ik heb toen de stationschef van Zaandam gebeld met de mededeling dat Rijkswaterstaat mij had verteld dat hij de spoorbrug ten onrechte niet had geopend, zodat het zijn schuld was dat de brug was beschadigd. Een leugen.
De man reageerde als door een wesp gestoken en vertelde mij tot in detail wat er volgens hem gebeurd was. Ik had dus m’n verhaal, maar – helaas – zonder commentaar van Rijkswaterstaat.
Meestromers:
mooi hoor! ooit was een vriend in een trein die bij een botsing betrokken was en waar ook nog 17 doden bij vielen. hij belde ons vanuit een langs de spoorlijn staand huisje op dat alles goed met hem was al moest hij een gescheurde broek vervangen. terwijl mijn man per auto naar hem op weg ging ( 50 km verder op) probeerde ik bij de diverse instanties van de spoorwegen uitsluitsel over de lokatie te krijgen..nul op het request. bij het hoodstation was er niemand die er iets over wilde zeggen, maar gelukkig belde ik de stationschef van het piepkleine stationnetje waar de vrouw van onze vriend op hem stond te wachten ( uiteraard te vergeefs) en die was totaal bereid me alles te vertellen. en ook nog de vrouw in te lichten zodat ze de volgende dag haar man gewoon bij ons kwam ophalen.
erna marcus (Email) (URL) - 04 Februari '10 - 23:42