29 Jan '10 393 W
Gespleten
Ik heb een chef die mij af en toe herinnert aan de tijd dat ik zelf chef was. Nu zo’n 15 jaar geleden. Ik werd chef bij gebrek aan beter. Ik geef het maar eerlijk toe, u zou er toch achter gekomen zijn als de archieven van de omroep geopend worden.
Opeens werd ik de baas van de maten waarmee ik jaren had samengewerkt. En ik bleef gewoon de dingen zeggen die ik altijd zei. Tot mijn toenmalige hoogste chef zei: “Jan, je kunt als chef niet hetzelfde zeggen als wat je vroeger aan het bureau zei. Woorden van chefs wegen zwaarder en hebben een grotere impact dan woorden van anderen.” Ik voelde me een gevangene in mijn eigen lijf.
Mijn huidige chef, die mij dus aan vroeger doet denken, en ik hebben een soort running gag. Altijd als hij iets zegt waarvan ik vind dat dat niet bij de status past, deel ik een plaagstoot uit. We lachen er om omdat we allebei de betrekkelijkheid van status in zien. Mijn respect is er niet minder om.
Gisteren riep hij iets en voordat ik mijn rol kon spelen zei hij: “dit zeg ik als mens”.
Dat soort gespletenheid is niks voor mij. Daarom zou ik nooit meer chef willen zijn. Ik kan er niet tegen om opeens met een andere tong te gaan praten.
Neem nou Wim Kok. Gisteren verscheen hij voor de commissie die de oorzaken van de kredietcrisis onderzoekt. Als premier bestreed hij de exhibitionistische zelfverrijking. Als commissaris keurde hij een bonus van 584 procent goed.
Ik denk dat ik begrijp wat Kok bedoelde toen hij zei dat hij geen andere keus had. Ik heb ervaren dat je in de ene positie dingen moet doen in het belang van een bepaalde zaak, terwijl je datzelfde belang in een andere positie hebt bestreden. De praktijk is nou eenmaal altijd weerbarstiger dan de theorie. Overigens had hij natuurlijk wel een keus. Hij had kunnen opstappen bij ING. Het is mij een raadsel waarom hij dat niet heeft gedaan.
Premierschap is een andere verantwoordelijkheid dan het commissariaat van een bank, zei Kok. Dat lijkt mij een waarheid als een koe. Wat ik niet begrijp is dat iemand zo gespleten kan zijn. Eigenlijk is dat wel knap. Ik kon niet en daarom heb ik mijn status als chef opgegeven. Ik werd gelukkig van die beslissing.
Meestromers:
Dit is nou eens een onderwerp waarin ik me helemaal kan indenken. Ik heb ook ooit het chefschap overgedragen aan een zeer gedreven collega — het was alleen jammer dat het eerste wat hij deed was mij degelijk inpeperen dat HIJ nu de baas was, en niet IK.
Wat Kok betreft: die is wel heel ver gegaan bij het wisselen van positie. Hij heeft er zelfs een geheel nieuwe (duidelijk tweedehandse) kop bij aangeschaft.
Sante (Email) (URL) - 29 Januari '10 - 09:17
Politici hebben geen geheugen. Dat is een functie-eis. De enige misschien wel.Dus zijn ze stomverbaasd als ze met hun eigen uitspraken uit het verleden worden geconfronteerd. Niet als wij stomverbaasd zijn dat zij daar zo stomverbaasd over zijn.
ijsbrand (Email) (URL) - 29 Januari '10 - 11:08
Als ik Kok zie zitten, heb ik het gevoel, daar zit een gewezen staatsman. Dat gevoel zullen de jongeren totaal niet hebben, vrees ik en dus veel harder oordelen over hem, dan wij doen.fien - 29 Januari '10 - 11:08
‘Ik werd chef bij gebrek aan beter’, hahaha!Laurent (URL) - 29 Januari '10 - 11:19
Vakbondsman, staatsman, bovenbaas.Voor mij is Wim Kok compleet door het ijs gezakt. Als je je afkomst zo verloochent ben je geen knip voor je neus (meer) waard.
pjotr (Email) - 29 Januari '10 - 19:02
Sommige leidinggevenden komen bovendrijven door gebrek aan gewicht. De meesten worden ‘beloond’ doordat ze juist heel goed zijn in hun vak. Een vak dat ze niet meer kunnen uitoefenen als eenmaal leidinggevende zijn. Dat heeft iets tragisch. Zeker als het verlangen naar ‘het echte werk’ gepaard gaat met tekortschietende managementkwaliteiten. Helaas willen mensen niet falen in de ogen van anderen. En dus is gewoon weer je oude werk oppakken voor veel van deze ongelukkige managers geen optie. De macht, het aanzien en het riante salaris vormen een te grote verslaving. En dat is de echte tragiek: je komt niet meer los. Ooit was je vrij, de creativiteit stroomde, je deed waarvoor je hier op aarde was. Nu is er het verlangen naar de vrijheid die je als (ver)slaaf(de) nooit meer zal proeven.Managers: breek los!
Martin (URL) - 29 Januari '10 - 19:13
Mijn vader noemde dat soort lui ‘baantjesgasten’.nanos (URL) - 29 Januari '10 - 23:49
Ik snap de dubbele moraal van Kok heel goed. Als hij de bonus niet goedkeurt, dan doet iemand anders dat wel. En waarom? Omdat anders je beste medewerkers vertrekken naar een concurrent.Het afschaffen van bonussen werkt pas als dit binnen de hele bankwereld gebruikelijk is. En de bonus staat echt alleen maar ter discussie bij de “staatsbanken” zoals ING en ABN.
Paul (URL) - 30 Januari '10 - 10:38