Mooi stel 13 december 2015

Af en toe bezoeken we mijn schoonvader, een vitale tachtiger met een volle
agenda. We nemen een paar harinkies mee van de markt. En broodjes. Als die
op zijn vraagt hij: hadden jullie koffie gewild?

Voor die tijd heeft hij te druk met informatie spuien. De vorige keer moesten
we eerst een documentaire van een student journalistiek bekijken waarin hij
een leidende rol speelt. “Ik articuleer goed hè”, zei hij. Of ik mijn vrouw hoor
praten die prat gaat op haar duidelijke uitspraak, vooral van buitenlandse
talen. Ze lijkt op hem. Mooi stel.

Schilderij
Zaterdag troonde hij ons meteen mee naar een schilderij dat hij had gemaakt
van zijn ouderlijk huis. Een boerderij in Bergharen. Een verborgen talent hing
als een dierbare herinnering aan de muur. Of ik er een foto van wilde maken
die hij als bijlage naar een familielid wilde mailen. Hij wist hoe bijlages
verstuurd moesten worden.

Mijn schoonvader had met potlood op een A-viertje een plattegrond van die
inmiddels verdwenen stulp gemaakt. Daarop stond ook een foto uit de jaren
dertig, waar hij als peutertje op schoot van zijn vader zit. Minutieus had hij
informatie van elk kind opgeschreven onder de foto.

Baltische zielen
We hadden het boek Baltische Zielen van Jan Brokken meegenomen, dat
wilde hij lenen. Het was voor hem aanleiding ons in te wijden in de
verschrikkingen die de Baltische volkeren was overkomen, alsmede de
volkeren van Pommeren. Een geschiedenisles die op een middelbare
schoolopleiding niet zou misstaan.

Terwijl ik voor hem het net gemaakte fotootje op de computer bewerkte
(wedden dat hij dat over een paar dagen zelf kan) hoorde ik in de woonkamer
muziek. Nog zo’n passie die vader en dochter gemeen hebben. Mijn
schoonvader is al een leven lang een gewaardeerd vertolker van Gregoriaanse
muziek. Mijn schoonvader gaf college over oorlogsfilms. Hij had namelijk
ontdekt dat de muziek uit “De Mantel” een voortdurende herhaling is van het
kyrie in de elfde mis was. Om dat te bewijzen speelde hij een stukje op zijn
tafelorgeltje.

Hessen
Mijn vrouw vertelde dat zij binnenkort naar Wiesbaden ging. Of wij wel
wisten, vroeg mijn schoonvader, dat dat de hoofdstad van Hessen was. Hij
vertelde het maar omdat de meeste mensen denken dat het veel grotere
Frankfurt de hoofdstad is. Als oud hoofd telefonie van de legerplaats in Budel
vertelde hij en passant wat het netnummer van Frankfurt was en kregen wij
college in de netnummers van de Duitse staten.

Ondertussen greep hij het programma van een kerstmiddag waar hij een
uurtje later moest zingen. Hij nam de liederen met ons door en hij wees
meteen op de taalfouten in het programma. Hoe dom was het niet dat het
eerste nummer “Hoe leid dit kindeke . . .” was getiteld. “Tja”, zei ik, “dat moet
zijn hoe lijdt”.

Mijn vrouw en haar vader keken mij vol ongeloof aan. “Nee”, zei mijn vrouw,
“het moet leit zijn” “Het komt van liggen oftewel leien”, zei mijn schoonvader.

Mooi stel.

boerderij

  1. Carin (reply)

    13 december 2015 at 20:38

    Om te smullen…heerlijk verhaal 😉

  2. Wieneke (reply)

    14 december 2015 at 13:36

    Schitterende schoonvader! Marlies, gefeliciteerd met zo’n kwieke pa, die nog zo in de weer is met van alles. Behalve met koffie zetten dan 🙂

  3. Laurent (reply)

    14 december 2015 at 18:32

    Prachtig verhaal!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Toerisme 13 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Lang geleden was mijn levenspartner lid van de Tweede Kamer en uit hoofde
van die functie ook lid van het Benelux-parlement. Dat vergaderde eens in de
zoveel tijd in Brussel of Luxemburg ter bespreking van problemen waarvan de
gekozen oplossing werd doorverwezen naar de nationale parlementen.

Van de uitgekeerde presentiegelden en onkostenvergoedingen konden de
parlementariërs hun verblijf royaal betalen, wat sommige parlementariërs ten
zuiden van Maastricht en Breda aanleiding gaf om hun activiteit ter plaatse te
beperken tot ondertekening van de presentielijst.

Soms ging ik mee naar Brussel of Luxemburg met als zelf gekozen opdracht
om voor de Nederlandse delegatie buiten het toeristische centrum een
restaurant te zoeken voor de middag- of avondmaaltijd.

Daartoe  posteerde ik mij bij een groot overheids- of bankkantoor. Als de
lunchpauze was aangebroken volgde ik groepjes werknemers op weg naar hun
favoriete restaurant en zo vond ik allerlei eetgelegenheden waar je goed en
voordelig kon eten zonder toeristische poespas.

Deze ervaring leidt voor mij tot het advies: mijdt in elke stad de buurt waar
‘het’ volgens de folders gebeurt. Loop weg van de pleinen, duik diep de zijstraten in.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Indianen 11 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Ik fietste over de Parklaan naar het stadscentrum en dachttevreden dat mijn
gemeentebestuur een straat heeft vernoemd naar een Koreaanse voetballer
van PSV. Ik weet dat ’t niet waar is maar je kunt ook een tevreden gevoel
hebben bij iets wat je bij mekaar fantaseert.

Park Ji-Sung was een gewaardeerde middenvelder, niet alleen doordat hij een
goeie voetballer was, maar ook een aardige man.

Op die Parklaan dus werd ik staande gehouden door een man van het type
‘veel verleden, weinig toekomst’. Hij verlangde informatieover mijn fiets. Hij
wilde weten of mijn fiets een E-bike was. Dat kon ik ontkennen zonder de
waarheid geweld aan te doen.

Gelukzoekers
Vervolgens vroeg hij mijn mening over ‘al die gelukzoekers’. Ik antwoordde
dat het iedereen vrij staat zijn geluk te zoeken en dat heel veel Europeanen dat
in het verleden hebben gedaan, bijvoorbeeld door naar Amerika te emigreren.

“Maar daar woonden toen ook al mensen” zei de man.

“Die noemden wij ‘wilden’ of ‘indianen’,”zei ik.

“En die riepen misschien ook wel ‘ga maar terug naar je eigen land’ ,” zei de man.

 

  1. Wieneke (reply)

    11 december 2015 at 09:41

    Ja, ze riepen dat natuurlijk wel, maar ze werden daarna gewoon zowat uitgeroeid.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teeven 10 december 2015

Ik ben een fan van de TV-serie Penoza waarin godmother Carmen van
Walraven (Moniek Hendriks) steeds verder de zware criminaliteit wordt
ingezogen. Om haar geliefden te beschermen draait ze er haar hand niet voor
om hier en daar iemand om te (laten) leggen. Maar ja, je houdt als fan van die
vrouw . . .

In die serie speelt Officier van Justitie Justine de Heer (Jacqueline Blom) een
opvallende rol. Om nog grotere vissen te vangen sluit ze deals met Carmen
waarvan je als eenvoudige toeschouwer denkt: hoe verzint zo’n
scenarioschrijver het.

Vreemd genoeg had ik die gedachte niet bij de misdaad die wordt getoond,
gewend als ik ben aan verhalen over liquidaties, hennepoorlogen en
frauderende zorg- en schoolbestuurders.

Sinds gisteren weet ik zeker dat je als schrijver van TV-series voortaan niets
meer hoeft te verzinnen voor een spannend verhaal. Je moet gewoon goed de
krant lezen, dan zie je hoe toenmalig Officier van Justitie Fred Teeven een
deal sloot met Cees H. die nu, jaren later door de commissie-Oosting met de
grond gelijk wordt gemaakt. Justine de Heer had er iets van kunnen leren.

Om die verrijking van een crimineel te maskeren werd door meerdere mensen
gelogen en bedrogen. Vooral door VVD’ers die gewend zijn zaken met vrindjes
te regelen buiten het officiële circuit om.

Teeven blijft maar roepen dat hij uit landsbelang handelde. Onzin. Deze en
andere moderne crimefighters worden gedreven door scoringsdrang en dan
schiet de zorgvuldigheid er nogal eens bij in. Dat komt in alle beroepen voor.

Voor die cowboys in toga heb ik een teleurstellende mededeling. Als journalist
weet ik dat het volk gek is op de gruwelijke filmpjes die worden getoond in
opsporingsprogramma’s waarover justitie de eindredactie voert. Voor
verhalen over rechtszittingen waar de officieren zouden moeten zegevieren is
nauwelijks belangstelling.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vader 9 december 2015

Als mijn vader nog zou hebben geleefd zou hij vandaag negentig jaar zijn geworden,
maar zijn leven stopte drie jaar geleden.

De laatste jaren van mijn vaders leven waren jaren waarvan mensen wel eens zeggen:
dat gun je niemand. Zijn lichaam had het al veel eerder opgegeven, hoewel ik niet
helemaal weet of zijn geest besloot dat hij genoeg gelopen en gefietst had en dat
hij voortaan gerold moest worden.

Het laatste jaar begaf zijn geest het ook totdat er niks anders meer over was dan
een lichaam dat afwisselend sliep of schreeuwde van angst.

Mijn ouders keerden begin jaren zeventig mijn vaders familie de rug toe. Er was gedoe
geweest waarvan wij kinderen nauwelijks weet hadden. De breuk was rigoureus
en definitief. Pas sinds kort heb ik lijfelijk maar vooral via Facebook weer af en
toe contact. Ik ben op bezoek geweest bij een tante en een oom die ik veertig jaar niet
meer had gezien. Het was gezellig en dat voelde goed.

Twee keer heb ik neven en nichten ontmoet die ik mij slechts als kleine kinderen
herinnerde. Het was boeiend te zien wat iedereen van z’n leven had gemaakt.

Via Facebook heb ik een oom en een tante, bij wie ik als tiener tijdelijk in huis
woonde, beloofd dat ik een keer langs kom. Dat ga ik doen.

Mijn vader heeft niet meer meegemaakt dat de banden lichtelijk hersteld werden
of laat ik zeggen dat familieleden elkaar ontmoetten zonder dat dat tot problemen leidde.

Ik weet niet wat hij daar van gevonden zou hebben. Eigenlijk denk ik dat hij dat ook
niet zou zeggen als ik vandaag te gast zou zijn geweest op zijn verjaardag. Hij vertelde
nooit wat hij dacht. We zouden vandaag alleen maar gepraat hebben over de overwintering
van PSV in de Champions League. En over het feit dat het op zijn verjaardag nog zo warm is.

  1. Wieneke (reply)

    9 december 2015 at 16:38

    Maar misschien had hij het stiekem diep in zijn hart toch wel erg leuk gevonden dat jij de familiebanden weer wat aanhaalt. Dát wist je ook nooit bij die generatie.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Veiligheidsdiensten 8 december 2015

Ik vraag me soms af wat veiligheidsdiensten eigenlijk doen.

Hun werkzaamheden spelen zich vooral af in kantoren die met
gordijnen verduisterd zijn, dus is het moeilijk te controleren wat de
naamloze mannen en vrouwen uitspoken.

In ieder geval worden ze niet serieus genomen door hun geüniformeerde
collega’s bij de reguliere politie. Die lieten tientallen rechercheurs
in geheime stukken snuffelen zonder dat de AIVD die mensen daartoe
bevoegd had verklaard. Dat lijkt mij voor die heimelijk opererende
bewakers van onze nationale veiligheid heel frustrerend.

Wat te denken van de vrienden in Amerika. De veiligheidsdiensten daar
hebben de Italiaanse regering gewaarschuwd dat er tijdens de opening van
het Heilig Jaar in Vaticaanstad wel eens een aanslag gepleegd zou kunnen
worden.

Dat had ik ze ook kunnen vertellen nadat IS in de media heeft
gezegd dat nu Rome aan de beurt is. Overigens heeft het ministerie van
Binnenlandse Zaken van het moderne Romeinse Rijk gezegd dat er geen
concrete aanwijzingen voor een aanslag zijn. Gevalletje competentiestrijd
vermoed ik. Voor de zekerheid hebben ze rondom het Sint Pietersplein
wel scherpschutters gezet.

Dan hebben we nog de FBI (weliswaar geen AIVD maar wel gewichtig)
die nu verklaart dat Tashfeen Malik en Syed Farook die in San Bernardino
veertien mensen doodschoten al langer aan het radicaliseren waren. Volgens
de FBI gaat het “om een redelijk lange tijd”. De vraag is of de FBI
dat al lang wist of dat de dienst daar achter is gekomen tijdens het
onderzoek na de moordpartij.

In dat laatste geval is het dus anderen opgevallen. Dan verbaast het mij
dat niemand aan de bel heeft getrokken. Veiligheid gaat op dit moment
ons allemaal aan. Het is voor mij wel duidelijk dat we dat niet alleen aan
de veiligheidsdiensten kunnen overlaten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Referendum 8 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Volgend jaar mogen wij, kiesgerechtigden, meedoen aan een raadgevend
referendum. De uitslag van een raadgevend referendum  moet ons parlement
aan het denken zetten. Het referendum gaat over de vraag of we nou wel of
niet een handelsverdrag moeten sluiten met een land als Oekraïne. Dus
bloembollen die kant uit en pekelaugurken terug.

De jongens van GeenStijl hebben voor zo’n referendum voldoende
handtekeningen verzameld, maar dat zou ze ook gelukt zijn met een thema als
overal 130 en alle dagen gratis bier.

De jongens van GeenStijl zeggen dat sluiting van het handelsverdrag het
begin kan zijn van toetreding van Oekraïne tot de EU, wat dan vervolgens
zou betekenen dat de Nederlandse belastingbetaler weer moet bloeden, zoals
voor Griekenland. Dat verhaal is lulkoek want Nederland heeft heel veel
handelsverdragen met allerlei landen en die kosten de belastingbetaler niks.

Heel dat gedoe van GeenStijl is niks anders dan een pesterijtje, een vorm van
belletje trekken.

Ik hoop te behoren tot een meerderheid die voor dit referendum thuis blijft.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Michelinsterren 7 december 2015

Wij eten graag buiten de deur. Mijn vrouw vaker dan ik. Dat
komt omdat zij veel vriendinnen heeft met wie ze in een
restaurant afspreekt.

Als we uit eten gaan onderscheiden we twee soorten restaurants.
De plekken waar je een hapje eet voordat je bijvoorbeeld naar
de film gaat en de restaurants waar je al dan niet met vrienden
een genoeglijke avond door brengt.

Onze nieuwe woonplaats Eindhoven heeft een keur aan goede
eetgelegenheden hebben wij ontdekt. Vooral in de categorie
hip is het aanbod groot. In dat verband kan ik De Kazerne
aanbevelen. Niet alleen hip, maar ook een goede keuken.

Via enthousiaste verhalen van bekenden kwamen we
kort na de verhuizing bij restaurant Zarzo terecht. We waren meteen
verkocht. Een fantastische keuken, niet alleen qua smaak, maar ook
als het gaat om creativiteit. En met het aardigste horecapersoneel
dat ik ken.

Een paar maanden later streken we er weer neer met een bevriend
stel dat wij culinair hoog inschatten. Dat was spannend want wat als
zij teleurgesteld zouden zijn? Maar nee, ze waren net zo enthousiast als wij.

Mooie opsteker voor Eindhoven
Vandaag worden de Michelinsterren uitgereikt. Zarzo maakt een goede
kans. Het zij ze gegund, ze verdienen het. Als het ze lukt zou dat ook
voor Eindhoven een mooie opsteker zijn. Als de andere chefkoks hun
sterren houden zou het betekenen dat de stad vier sterrenrestaurants
heeft. Hoeveel steden hebben dat? Alleen Amsterdam en Rotterdam
doen het beter en we lopen in de pas met Maastricht. Lijkt me naast
design, licht en techniek een fijn marketingdingetje voor de verkopers
van de stad..

En wij kunnen altijd zeggen: wij wisten al lang wat Zarzo waard was.
Zo’n tekst doet het goed aan de dis.

  1. Jose (reply)

    7 december 2015 at 13:04

    Proficiat voor Zarzo, en voor jou als recensent!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Datajournalistiek 6 december 2015

Donderdag en vrijdag heb ik op het Mediapark in Hilversum een fijne
cursus datajournalistiek gevolgd.

Dat kwam zo: mijn werkgever heeft bedacht dat alle vijftigplussers
bijeenkomsten moeten bijwonen waarin wordt verteld hoe zij
duurzaam de eindstreep kunnen halen.

Nadat ik tijdens de eerste bijeenkomst heibel had gehad met een
meisje van 25 dat vond dat ik als 60-jarige toch echt moest gaan
proberen een andere baan in de journalistiek te krijgen, heb ik voor
de tweede sessie bedankt.

Dat leidde tot een klein conflict met als resultaat dat mijn cheffin tot
de conclusie kwam dat iedereen gelukkiger zou worden als ik in plaats
van die bejaardensessies (dat woord heb ik bedacht) een cursus
datajournalistiek zou gaan volgen.

Cursusleider was Henk van Ess, de grootste digitale schatgraver die ik
ken. Ik heb vaker cursussen van hem gehad. Mijn stelling is: als Henk
het niet kan vinden staat het niet op het wereldwijde web. Nou hoor
ik u al denken: met Google kun toch alles vinden op internet. Jawel, op het
internet dat u en ik kennen, maar dat is slechts het topje van
de ijsberg die www heet.

Dankzij eerdere cursussen van Henk was ik al een laagje dieper gegaan.
Nu hebben we ook nog geleerd wat we met bigdata kunnen. Ik
hoor jongere collega’s die hier al langer mee bezig zijn denken:
“ha, ha, die ouwe wordt ook wakker . . .”. Kijk en dat was nou
precies de bedoeling, dat ik wakker werd en niet in slaap sukkelde
bij ouwelullenbijeenkomsten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (387) 6 december 2015

(Door Marlies)

Op mijn eigen website Vocalies staat een nieuwe podcast met klassieke
muziek.

Helen Donath komt naar Nederland! Helen wie? Helen Donath,
wereldberoemde sopraan…. Bezig aan haar afscheidstournee en die doet ze
met concerten en masterclasses.

Het Internationaal Vocalisten Concours heeft haar weten te strikken. Ze komt
in een van de mooiste zaaltjes in Brabant haar Masterclass geven en haar
concert zingen: Muziekcentrum de Toonzaal in Den Bosch, de thuisstad van
het IVC.

Uw Vocalies zit in een kaartenbakje voor persbrichten van het IVC, vandaar
dat ik het weet en het u kan vertellen.

Op 19 december om 20.15 uur begint haar afscheidsconcert; begeleid door
echtgenoot Klaus zingt ze liederen, onder de titel “Ein glückliches
Sängerleben”. Ze is net 75 en ze is zuinig geweest op haar stem, dus er zal veel
te genieten vallen.

Ook de masterclass kunt u bezoeken, die is op zondag 20 december, vanaf
19.30 uur, in diezelfde toonzaal.

Glansrijke carrière
Nog maar even over Helen Donath, dan weet u wie u voor u heeft, als u haar al
niet kende van de glansrijke carrière die ze maakte.

Ze is geboren in de VS, in een stadje met de illustere naam Corpus Christi in
Texas.

Ze debuteerde als Lieder- en concertzangeres in New York in 1958 (pas 18!) Ze
waagde de overstap naar Europa en studeerde verder in Keulen, waar ze lid
van de operastudio werd.

In 1967 debuteerde ze bij de Salzburger Festspiele als Pamina in Mozart’s ‘Die
Zauberflöte’. Daarna lag Europa (ook) aan haar voeten.

Ze zong zeer uiteenlopende operarollen, van componisten als Mozart, Wagner
en Stravinsky. In juli 2015 sloot ze haar opera-carrière af in Wiesbaden, met
een rol in Brittens ‘The turn of the screw’. Ze werkte met grote dirigenten:
Leonard Bernstein, Georg Solti en Herbert von Karajan.

Tijdens haar afscheidstournee door Europa geeft ze maar één concert in
Nederland en u kunt daarbij zijn!

Nooit van gehoord
Ik zocht en vond op YouTube een heleboel opnamen van haar, maar koos voor
het übertuttige stuk uit de onbekende operette ‘Das Spitzentuch der Königin’
van Johann Strauss. Nóóit van gehoord, van die operette. Of dat een schande
is zal ik eens uitzoeken….

Surf zelf, er staan ook een paar interviews met haar op YouTube, kan
interessants opleveren.

Klik hier voor het filmpje.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *