Zwaan 26 januari 2016

Als het dan toch de warmste 25ste januari sinds de meting is, dan kun je
op je vrije dag maar beter naar buiten gaan. Dat deed ik gisteren.

Sinds een jaar volg ik vogelcursussen bij Nico de Haan. Elke week
digitaal een les met de vogels die je die week kunt zien. Omdat ik twee
cursussen tegelijk doe kreeg ik nu uitleg over meerdere eenden.

In  het Beuven op de Strabrechtse Heide zag ik er gisteren meerdere: grote
zaagbek, kuifeenden, brilduiker, zilverreiger. Dat geeft veel voldoening.

Er waren ook veel zwanen. Wat zijn dat toch prachtige dieren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (394) Winterreise 26 januari 2016

(Door Marlies)

Ik zit De Volkskrant te lezen, dat wil zeggen de zaterdag-bijlage
Sir Edmund. Echtgenoot koopt vaak voor mij een los exemplaar
van de krant bij de zaterdags boodschappen en ik lees het Magazine
meteen (kennudat?: alsof de wekelijkse Donald Duck binnenkomt),
de krant in de loop van het weekend en Sir Edmund neem ik altijd mee
om de eerste paar dagen van de week in de pauzes op mijn werk
door te lezen. Nee, Volkskrant geen wervings-etterbakjes op me afsturen:
ik vind het een prima constructie zo…

Winterreise
Tenor Ian Bostridge heeft een doorwrocht boekje geschreven over de
Winterreise van Franz Schubert, een van de mooiste Liedercycli ooit.
Ik las het met belangstelling en deel met Bostridge de zorgen over het
steeds meer klem raken van de klassieke muziek, en daarbinnen het Lied.

Toch is er ook grond voor optimisme: Radio en TV blijven consequent
aandacht besteden aan de klassieke muziek: onze eigen Radio 4, de
AVROTROS en de VARA met wat meer middle of the road-klassieke
programma’s (en ik bedoel nadrukkelijk niet het gedrocht dat Maestro heet,
dat ga ik niet eens met een mening honoreren).

BBC, KLARA en de Duitse zenders hebben ook uitstekende programma’s.
En dan zijn er nog de commerciëlen: heel veel moois zit er achter de kabels).

Klara
Mijn echtgenoot (her)ontdekte Klara kortgeleden weer eens en nu komt
het regelmatig voor dat ik de voordeur van ons appartement open en dat
mij daar klassieke klanken tegemoet spoelen, een aangename manier van
thuiskomen kan ik u verzekeren . . .

Ik las het stukkie over het boek van Bostridge met belangstelling, nam mij
voor de Winterreise van Schubert weer eens te gaan beluisteren en heb nog
een paar ontbrekende artiesten voor u gevonden die ‘m ook wonderschoon
gezongen hebben.

Jonas Kaufman
Tenor Jonas Kaufmann (ben ik eigenlijk zeer benieuwd naar…), er is een
eigengereide en zeer aparte versie door Nathalie Stutzmann (waarom zouden
alleen mannen de cyclus mogen zingen, hoewel), Thomas Quasthoff (hij zong
de beste Erlkönig ooit) en last but not least bariton Hermann Prey (die met
zijn vertolking van een van de laatste liederen in de cyclus: ‘Gefrorne Tränen
mij steevast de tranen naar de ogen drijft).

Ik beoog geen volledigheid overigens, want zo’n beetje iedereen die zingt heeft
ooit (delen van) de Winterreise gezongen, of ze er klaar voor waren of niet.
Een beetje levenservaring is wel het minste vereiste dat je ervoor nodig hebt,
evenals een uitstekende kennis en uitspraak van het Duits.

Kapot interpreteren
Hééél klein aanmerkinkje op het stuk in De Volkskrant en impliciet op het
boek van Bostridge: niet te veel hinein-interpretieren jongens, pfoe, zing het
nou maar en leg je hele hebben en houwen erin, dan kom je al een heel eind.

Je kunt een Lied ook kapot-interpreteren… Ik vraag me bij het lezen van zulke
wetenschappelijke verhandelingen altijd af of zo’n componist nou echt zo
ver heeft doorgedacht, of dat hij ‘gewoon’ zijn emotie van die tijd heeft
meegenomen… Toch Schubert eens over bellen…

In het filmpje een opname met Hermann Prey. Niks aan toe te voegen, of het
moet de wat verouderde opnametechniek zijn, jammer dat hij het niet met
de technieken van nu over kan doen…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mosterd 26 januari 2016

(Door Ab Klaassens)

Soms leidt de aanblik van de imposante rij mosterdsoorten in
de schappen  van de supermarkt bij mij tot nutteloos hersengeknars
en – thuisgekomen – tot  chaos in de boekenkast.

De vraag die mij dan bezighoudt is: Was de mosterd er eerder dan
het mosterdzaadje?

Mijn antwoord  is:  ja. Het mosterdzaadje is vernoemd naar de mosterd.

mosterd
Mosterd is – in oorsprong – een mengsel van druivensap (most) , zout
en zaadjes uit de koolfamilie, de  bressicae. De naamgever van mosterd
is most.

Fransen hebben het over Moutarde en daarom zou je kunnen verwachten
dat Italianen in die buurt uitkomen, bij voorbeeld met ‘mostarda’,
maar helaas: dat is een in zoete most geconserveerde combinatie va
fruit en groenten.

Het Italiaans voor mosterd is senape. Dat komt in de buurt van  het Duitse
Senf. Waar in de Nederlandse Bijbel onder Mattheus 17.20 wordt gesproken
over mosterdzaad heet dat in de Franse Bijbel ‘grain de sénavé’.

Geen link dus met moutarde.

In Nederland kent  men de spreuk: ‘Hij weet waar Abraham de mosterd
haalt. Die uitdrukking gaat niet over mosterd, maar over mutsaert. En
dat is Brabants voor takkenbos of brandhout.

  1. Arnoud (reply)

    27 januari 2016 at 14:22

    Mijn wereldbeeld staat weer geheel op z’n kop.

  2. Laurent (reply)

    28 januari 2016 at 21:21

    Wat een enorm verwarrende toestand zeg.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Homohaat 25 januari 2016

Ik heb respect voor mensen die goed doen terwijl ze weten dat hun goedheid
slechts een druppeltje op een gloeiende plaat is.

Vorige week las ik in de NRC een verhaal over onder anderen twee Brabantse
vrouwen die de strijd hebben aangebonden tegen mensen die op sociale
media haat zaaien tegen bijvoorbeeld asielzoekers.

Als gelegenheidsmoderator van de website van mijn eigen omroep weet ik
uit ervaring dat pogingen om haatzaaiers en andere domoren op andere
gedachten te brengen kansloos zijn. Notoire overtreders gaan bij ons in de
ban maar gelijk giftige paddenstoelen schieten ze op andere plekken of
onder een andere naam weer uit de grond.

Vanmorgen las ik dat minister Bussemaker heeft bedacht dat asiel-
zoekers die lijden aan homohaat zal worden geleerd welke rechten homo’s
hebben
in ons land.

Let wel: homoseksuele asielzoekers worden apart opgevangen omdat
ze gevaar lopen. Wij moeten dus mensen voorlichten die een fysieke
bedreiging zijn voor homo’s. We hebben het hier niet over mensen
die af en toe een dolletje maken met een collega die tijdens het
lopen op schouderhoogte met zijn armen zwaait. We hebben het hier
over mensen die doordrenkt zijn van homohaat.

index

Mijn eerste reactie was: kansloos om die homohaters verstand bij
te brengen. Maar dat mag geen reden zijn een poging te wagen.
Ik zeg altijd maar zo: die majestueuze eikenboom is ook ontstaan
uit één eikel. Op internet zijn zoveel eikels, het kan toch niet zo
zijn dat die allemaal wegrotten voordat ze tot wasdom komen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (393) Placido Domingo 21 januari 2016

(Door Marlies)

Ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van Placido Domingo surfte ik naar zijn facebook-pagina.
Nou ja, zíjn facebook-pagina: de pagina die zijn impresario voor hem bijhoudt… Hij is er niet minder
jarig om: vandaag wordt hij 75. Wat een mooie manier van oud worden: hij staat nog regelmatig op
het toneel, is behalve zanger (sinds een paar jaar bariton), dirigent (en geen slechte ook….),
impresario en ‘business-man’ (wat dat dan ook moge betekenen in deze context). En vanaf alle foto’s
gaat de lach en de levenslust door tot in zijn ogen… zo moet het.

Heel kort zijn levensloop, want alles is eigenlijk al geschreven.

Plácido Domingo werd geboren in Madrid op 21 januari 1941. Hij verhuisde als kind met zijn ouders
naar Mexico en studeerde daar (in Mexico-Stad) aan het conservatorium.

Stevig debuut
Hij debuteerde meteen stevig: in 1959 als Alfredo in La Traviata. In 1965 stond hij voor het eerst in
New York met de Israëlische Nationale Opera, daarna ging Europa pas plat voor hem, maar plat gingen
ze, massaal. Van de ‘Drie tenoren’ (daar werd hij bij het grotere publiek mee bekend, de andere twee
zijnde Luciano Pavarotti en José Carreras)  is hij de meest veelzijdige.

Hij beheerst zijn talen en kon daardoor later in zijn carrière ook Wagner en het Duitse Lied-
}en operetterepertoire goed zingen. Je hoort op opnames hoe hij worstelt met het Duits,
maar uiteindelijk heeft hij ook die strijd gewonnen.

Geliefd bij poppubliek
Hij startte zo’n beetje het cross-over zingen (een term die ik ter plekke verzin): zijn ‘Perhaps Love’
met John Denver maakte hem bij het pop/country and western-publiek geliefd. Hij maakte veel mee
in zijn persoonlijk leven, maar hij bleef erbij overeind; hij bleef zingen en hij bleef objectief kijken
naar eigen functioneren en wist wanneer hij wel en niet over de grens van zijn kunnen moest.
Prachtige oude man…

Ik schreef al vaker over hem; een van mijn betere stukjes gaat over de aria
uit I Pagliacci. Domingo zong de aria als jonge man en tegen het einde van carrière als tenor….
De snik aan het einde ontwikkelde zich, samen met zijn leven en inzichten….

Zo zou ik oud willen worden….

In het filmpje nog een keer die opname uit 1998. Weergaloos!

 

 

 

 

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Politie 20 januari 2016

De bel ging. De bel van het bellentableau, beneden. In mijn beeldschermpje
zag ik een oudere kale man. Ik heb een trauma opgelopen van een oudere kale
man dus mijn alarmbellen rinkelden harder dan de bel deed.

politielogo

We zijn van de politie, zei hij. Of ik open wilde doen want ze moesten bij een
buurvrouw zijn die niet antwoordde. Hij hield iets met een politielogo voor de
lens.

Maandag hing in de lift een briefje dat we alert moesten zijn omdat er een
man in ons complex was geweest die met smoesjes probeerde binnen te
komen. Volgens de beschrijving van de medebewoner had die man een Noord-
Afrikaans uiterlijk. De politieagent was duidelijk een Noord-Europeaan.

Iedereen kan wel zeggen dat ie van de politie is en zo’n logo kan ik ook maken,
zei ik in de hoorn.

Wat wilt u dan, vroeg de agent.

Een legitimatie met een foto, zei ik. Die toonde hij. Ik liet hem binnen.

Tien minuten later ging de bel van onze eigen voordeur. In de gang stond
diezelfde man samen met een collega met een Noord-Afrikaans uiterlijk.
Beiden gekleed alsof ze vanmorgen, staand voor de kledingkast dachten, wij
gaan vandaag als boefjes.

De kale gaf me een hand en stelde zich voor als Erik en tegelijk met zijn
collega toonde hij nogmaals zijn identificatiebewijs.

Ze kwamen zich afmelden en mij bedanken voor de medewerking. De
mevrouw die ze wilden spreken was er niet.

Schijnbaar wilden ze verantwoording afleggen en me geruststellen maar toen
ik ze nog eens goed monsterde werd ik nog meer wantrouwend.

Ik had nog nooit twee zulke boeventronies bij elkaar gezien. Werkelijk niet.
Als je ze voor een misdaadfilm zou moeten casten zou je ze niet vinden. Die
twee kunnen in de meest duistere milieus undercover.

Desondanks zei ik: Sorry dat ik zo wantrouwend was (ik zei expres geen
wantrouwend ben) , maar er heeft deze week schijnbaar iemand geprobeerd
met een smoes binnen te komen. Misschien kwam u daar wel voor. Daar
gaven ze geen antwoord op.

De kale en de Noord-Afrikaan begrepen het. Zouden zij ook zijn,
wantrouwend.

  1. Wieneke (reply)

    20 januari 2016 at 17:37

    Ja maar, waren het nu wel of geen echte politiemensen?

  2. Harry Perton (reply)

    20 januari 2016 at 18:46

    Was het niet zo: boeven vangt men met boeven?
    (Er is een stripverhaal van Hans Kresse over Vidocq, de politiecommissaris van Napoleon. Ook deze Vidocq had een crimineel verleden.)

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Code Oranje 19 januari 2016

Code Oranje, het is een begrip geworden dankzij de ANWB die ons op die
manier vertelt dat wij moeten oppassen voor regen, wind, storm, hagel,
felle zon. Allemaal zaken die wij vroeger door een gewoon raam waarnamen
maar die wij nu via ons venster op de wereld aangereikt krijgen nog voordat
wij de gordijnen hebben geopend.

Sinds deze week heb ik voor Code Oranje een nieuwe definitie bedacht. Als
ik ’s morgens uit het raam kijk (wij hebben geen gordijnen) en aan de einder
een prachtige lucht zie dan is het voor mij Code Oranje.

Het betekent dat als de wiedeweerga mijn kijker en camera moet pakken en
als de sodemieter moet zorgen dat ik op de Stratumse Heide kom om de
eerste zonnestralen door de bomen te kunnen zien. Dat is het beste begin
van de dag.

Datzou de ANWB  moeten aanmoedigen, het zou het welzijn van onze
natie ten goede komen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

  1. Wieneke (reply)

    20 januari 2016 at 10:24

    Precies! Laat maar kletsen, hoor. We zijn niet gisteren geboren en kunnen zelf wel beoordelen of iets kan of niet.
    Prachtig, die vroege ochtendfoto’s.

  2. W.Geurts (reply)

    20 januari 2016 at 14:19

    Volgens die foto`s is het code Oranje Blauw

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Angst 18 januari 2016

Iemand zei onlangs tegen mij: als je gepensioneerd bent dan ga je uit het
arbeidsproces maar daarmee houdt het denken niet op. Je kunt ook daarna
nog een rol vervullen.

Een wijze stelling, die ook geldt als je probeert het arbeidsproces even los te
laten op een strandstoel. Het woord dat zich via digitale nieuwsbronnen
dagelijks aan mij opdrong op ons zonnige vakantieadres was angst.

Zweem van angst over hele generatie
Op dit moment zijn we bang voor bomaanslagen en mannen met een Noord-
Afrikaans uiterlijk die onze vrouwen belagen. Maar eigenlijk ligt er een zweem
van angst over mijn hele generatie.

In mijn adolescententijd waren we bang dat er opeens een tot de tanden
gewapende Rus in de achtertuin stond.

Na de perestrojka en de val van de Berlijnse muur werd het minder angstig. In
de jaren negentig groeiden de bomen dan ook meteen tot in de hemel. We
waren zo bevrijd van angst dat we er erg in hadden dat we een enorme
financiële zeepbel aan het blazen waren, die een jaar of acht geleden met
een spetterende klap in een plasje zeepsop veranderde.

Angst voor bankiers
Ondertussen waren we sinds de aanslag op de Twin Towers in New York en de
opkomst van de PVV al bang geworden voor moslims. Daar kwam de angst
voor bankiers nog eens bovenop.

De angst voor moslims is een constante en sinds de aanslagen in Parijs en de
aanrandingen in Duitse steden is die alleen nog maar toegenomen.

Waar waren de mannen?
Wat ik mij wel steeds af vraag is of die honderden Duitse vrouwen die aangifte
hebben gedaan allemaal alleen op pad waren of met alleen vrouwen. Ik lees
nergens dat er vechtpartijen waren omdat de mannelijke partners er op los
sloegen toen hun vrouwen werden bepoteld. Maar goed, in de vakantie wil je
nog wel eens wat missen.

Het grote verschil met mijn jeugd is dat wij dachten dat de Rus massaal met
tanks, kanonnen, vliegtuigen een onvoorstelbare hordes Kozakken bij Lobith
de Rijn zouden oversteken.

Overrompeling is niet minder
Dat is nu anders. De moslimextremisten opereren in kleine groepen en slaan
van uit het niets toe. Met bommen, geweren en grijpgrage handjes. Ze hebben
waarschijnlijk het materieel niet om ons van de kaart te vegen. Maar de
overrompeling is niet minder. Ze willen ons ook bang maken en ontregelen en
dat lukt heel goed.

En dat niet alleen. Als gevolg van die dreiging geven wij enorm veel geld uit
om ons te beschermen tegen het dreigende gevaar. Soms lukt dat als een
terrorist voortijdig in de kraag wordt gevat, maar soms lukt het niet.

Viersterrengeneraals
We hebben met een onvoorspelbare en nietsontziende kamikazevijand te
maken. Geen idee wat we daar tegen moeten doen. Wat ik wel weet is dat wij
op dit moment niets hebben aan militaire oefeningen op de hei bij Oirschot.
We hebben volgens mij ook niets aan viersterrengeneraals die aan tekentafels
slagvelden bedenken.

Ik denk dat het tijd wordt dat we ons afvragen of we al dat defensiegeld niet
beter kunnen besteden om de stadsguerrilla het hoofd te bieden. Hoe erg is
het dan te zien dat spierballenpartij VVD ons ministerie van Veiligheid maar
niet aan de teugels krijgt. Dat is pas iets om angstig van te worden.

  1. Ximaar (reply)

    18 januari 2016 at 12:23

    Angst verkoopt. En de media, commercie en bestuurders maken daar (on?)bewust gebruik van. Ik heb belachelijk veel kortegolf geluisterd ten tijde van de Koude Oorlog, aangezien ik de media in het Westen ook niet echt vertrouwde. Er werd ontzettend veel onzin verteld en uiteindelijk maakten beide partijen hun bevolking akelig bang voor de zogenaamde tegenstander. Dwz een gemiddelde Rus werd net zo bang gemaakt als een gemiddelde Amerikaan of Europeaan. Tegenwoordig zie je hoe Noord-Korea deze kunst nog beter verstaat. Hun bevolking wordt nog beter gehersenspoeld met het idee dat de rest van de wereld fout is.

    Maar je ziet die angstaanjaregerij ook op totaal andere vlakken als de Y2K-hoax en de onzin over XP. Ik tuin daar dus niet meer in en mijn XP is waarschijnlijk probleemlozer en schoner dan de ‘veel betere’ opvolgers waar we absoluut op over moesten stappen, anders verging de wereld.

  2. Harry Perton (reply)

    18 januari 2016 at 17:56

    Volgens mij waren we ten tijde van de Koude Oorlog niet zozeer bang voor de Rus in de keuken, als wel voor de Russische atoombom. Maar dit kan er aan liggen dat ik opgroeide in Havelte, vlakbij de plek waar de Amerikanen een opslagplaats voor atoomwapens hadden.

  3. ab klaassens (reply)

    18 januari 2016 at 21:27

    Het aantal verkeersslachtoffers is nog altijd groter dan het aantal
    slachtoffers van politiek of religieus geweld.
    We stappen zonder angst in de auto.
    We laten ons angst aanpraten door mensen als Geert Wilders die daar
    belang bij hebben.
    Wat er op oudejaarsavond in Keulen gebeurde is ook gebeurd tijdens
    massa-bijeenkomsten in Nederland buiten aanwezigheid van Noord-Afrikanen.
    Vaderlandse billen- en tietenknijpers staan ook in het gedrang om een
    zitplaats in zo’n veewagon van de NS.
    De meeste klachten over ongewenst
    seksueel gedrag jegens jonge meisjes
    gaan nog steeds over oom Piet, buurman Kees
    en papa zelf.
    En als die Utrechtse serie-verkrachter je van je fiets trekt heb je niks
    aan een busje pepperspray.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kaapverdië 17 januari 2016

Wij zijn een week naar het eiland Sal geweest. Dat is één van de tien
Kaapverdische eilanden. Ondanks dat het vakantie was ontwikkelden
wij toch een strak schema.

08.30 uur: ontbijt
09.00 uur: strand (zonnen, zwemmen, lezen)
12.30 uur: lunch
13.30 uur: strand (zonnen, zwemmen, lezen)
16.00 uur: café Chill Out in Santa Maria (bier, mojito)
17.00 uur: uitrusten en lezen
19.00 uur: diner (buffet in hotel of kreeft en tonijnbiefstuk in Santa Maria)
20.30 uur: lezen

Voor de liefhebber voeg ik het lijstje met aanbevelenswaardige boeken bij die ik heb gelezen:

De Kozakkentuin – Jan Brokken
Lieveling – Kim van Kooten en Pauline Barendrecht
Judas – Amos Oz
De Stamhouder – Alexander Münninghof
’t Jagthuys – Merijn de Boer

08_bewerkt-1 16_bewerkt-1 18_bewerkt-1 19_bewerkt-1 29_bewerkt-1 32_bewerkt-1 39_bewerkt-1 49_bewerkt-1 51_bewerkt-1 61_bewerkt-1 71_bewerkt-1

  1. Eef (reply)

    17 januari 2016 at 15:26

    Wat een zwaar programma. Zielig!!!!

  2. Irene (reply)

    19 januari 2016 at 11:02

    Eh, was het leuk daar?

  3. Jan de Vries (reply)

    19 januari 2016 at 12:14

    Irene, het was heel leuk. We hadden het weer dat bij ons programma pastte.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pyjamadag 8 januari 2016

Ik vind dat jij de laatste tijd beter in balans bent zei iemand deze week tegen
mij. En een collega vond mij de coolste man die hij kende. Dat kwam omdat
hij mij appte terwijl ik in het bos liep. Hij wilde weten of ik er erg van baalde
dat ik geen postcodelot had terwijl er een miljoen was gevallen op het
appartementencomplex waar wij wonen.

Nee, appte ik naar eer en geweten. En: “Net een klapekster gezien. Gelukkiger
word ik niet vandaag”.  Dat vond hij tof.

images

Beter in balans. Zo voel ik dat ook. De verhuizing naar Eindhoven heeft goed
gedaan. Maar belangrijker nog is dat ik korter ben gaan werken. Tweemaal
per maand een weekend van vier dagen brengt een mens in balans.

Mijn vrije tijd breng ik veel door op de hei waar ik van huis uit in tien minuten
naar toe kan lopen. Dat is een ongekende luxe. Daar raakt een mens va
in balans.

Vorige week belde mijn vrouw vanuit Milaan. Hoe het met mij ging. “Ik heb
een pyjamadag gehouden”,  zei ik. Ik was verbaasd over mezelf. Een dag
niks doen kwam tot voor kort in mijn vocabulaire niet voor. Ik moest altijd
iets doen maar vaker nog iets lezen. En nu had ik zomaar een hele dag met de
poezen op de bank gelegen en in één ruk de10-delige  Netflix-documentaire
“Making a Murderer” gekeken.  Ik was de hype net drie dagen voor want nu
staan de media vol over die docu. Ben ik ook eens een keer trendsetter.

Maar belangrijker nog is dat ik voor mezelf een nieuwe trend heb gezet:
de pyjamadag. Gewoon een dag zalig niks doen. Dat ik dat kan is nu al
dé ontdekking van 2016. Daar moet een mens zestig voor worden.

  1. Wieneke (reply)

    8 januari 2016 at 17:29

    *knikt goedkeurend*
    Prima, alhoewel die pyama niet hoeft voor mij. Doe in plaats daarvan maar een leuke trui. Dé trui om precies te zijn. 🙂

  2. Piet (reply)

    12 januari 2016 at 10:36

    het is niet het feit dat je zestig werd en minder bent gaan werken maar simpelweg de raad van je zwager opgevolgd die dit reeds langer deed.
    ere wie ere toekomt , nie dan.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *