Vocalies (387) 6 december 2015

(Door Marlies)

Op mijn eigen website Vocalies staat een nieuwe podcast met klassieke
muziek.

Helen Donath komt naar Nederland! Helen wie? Helen Donath,
wereldberoemde sopraan…. Bezig aan haar afscheidstournee en die doet ze
met concerten en masterclasses.

Het Internationaal Vocalisten Concours heeft haar weten te strikken. Ze komt
in een van de mooiste zaaltjes in Brabant haar Masterclass geven en haar
concert zingen: Muziekcentrum de Toonzaal in Den Bosch, de thuisstad van
het IVC.

Uw Vocalies zit in een kaartenbakje voor persbrichten van het IVC, vandaar
dat ik het weet en het u kan vertellen.

Op 19 december om 20.15 uur begint haar afscheidsconcert; begeleid door
echtgenoot Klaus zingt ze liederen, onder de titel “Ein glückliches
Sängerleben”. Ze is net 75 en ze is zuinig geweest op haar stem, dus er zal veel
te genieten vallen.

Ook de masterclass kunt u bezoeken, die is op zondag 20 december, vanaf
19.30 uur, in diezelfde toonzaal.

Glansrijke carrière
Nog maar even over Helen Donath, dan weet u wie u voor u heeft, als u haar al
niet kende van de glansrijke carrière die ze maakte.

Ze is geboren in de VS, in een stadje met de illustere naam Corpus Christi in
Texas.

Ze debuteerde als Lieder- en concertzangeres in New York in 1958 (pas 18!) Ze
waagde de overstap naar Europa en studeerde verder in Keulen, waar ze lid
van de operastudio werd.

In 1967 debuteerde ze bij de Salzburger Festspiele als Pamina in Mozart’s ‘Die
Zauberflöte’. Daarna lag Europa (ook) aan haar voeten.

Ze zong zeer uiteenlopende operarollen, van componisten als Mozart, Wagner
en Stravinsky. In juli 2015 sloot ze haar opera-carrière af in Wiesbaden, met
een rol in Brittens ‘The turn of the screw’. Ze werkte met grote dirigenten:
Leonard Bernstein, Georg Solti en Herbert von Karajan.

Tijdens haar afscheidstournee door Europa geeft ze maar één concert in
Nederland en u kunt daarbij zijn!

Nooit van gehoord
Ik zocht en vond op YouTube een heleboel opnamen van haar, maar koos voor
het übertuttige stuk uit de onbekende operette ‘Das Spitzentuch der Königin’
van Johann Strauss. Nóóit van gehoord, van die operette. Of dat een schande
is zal ik eens uitzoeken….

Surf zelf, er staan ook een paar interviews met haar op YouTube, kan
interessants opleveren.

Klik hier voor het filmpje.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Rob van Gijzel 2 december 2015

Onze burgemeester Rob van Gijzel vertrekt per 1 september 2016. Ik heb
hem aanvankelijk gewantrouwd, maar naarmate de jaren verstreken begon ik
in te zien welke waarde hij had voor de stad.

Van Gijzel was de man die bij zijn aantreden had bedacht dat zijn afdeling
communicatie hem vooral onder de aandacht van de landelijke media
moest brengen. Hij had niet zoveel op met lokale media hoewel zijn vader
in een grijs verleden provinciaal verslaggever van het Vrije Volks was en
ik zijn broer ken als voormalig chef-stadsredactie van dezelfde krant.

Rob dacht groter, hij wilde aanschuiven bij Pauw en Witteman. Dat wekte bij
ons, de regionale journalistiek, de indruk dat hij bezig was met een Rob van
Gijzel-show.

Na verloop van tijd bleef een enkele collega nog mokken op de
burgemeester van de grootste stad in onze provincie, maar de meeste
mensen ontdekten dat het Rob van Gijzel in de eerste plaats te doen
was om zijn geliefde stad. Zijn ietwat arrogante houding werd als een
strategisch wapen geaccepteerd.

De langste tijd van zijn ambtstermijn woonde ik in Den Bosch. Ik zag
dat die stad steeds meer in zichzelf gekeerd raakte en een burgemeester
had die barstte van zelfgenoegzaamheid en waarvan iedereen nu zo
langzamerhand vindt dat hij plaats moet maken voor iemand anders.

Ondertussen zag ik Eindhoven nationaal en internationaal steeds
vaker op de kaart staan. De naam Van Gijzel was onlosmakelijk
verbonden met die groei. Raadsleden roemen hem daar nu voor.

Van Gijzel is de man die er voor zorgde dat de Brabanders die de
stad bevolken de blik naar de wereld richtten in plaats van naar de
eigen navel, zoals in de provinciehoofdstad. Van Gijzel is ook de man met
grote visies. Voor mij persoonlijk geldt dat hij  de man is die voor een
temperament zorgde in de stad, waardoor ik er naartoe terug verlangde.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vara 2 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Op zaterdag 28 november besteedde de Omroep van Wakker Nederland in
haar radioprogramma opmerkelijk veel aandacht aan een congres van de
Socialistische Partij waarin een nieuwe leider moest worden gekozen.

De verslaggeving van deze Telegraaf–satelliet was zo neutraal dat ik begon te
twijfelen aan de kwaliteit van mijn gehoorapparaat.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw luisterden de vromen naar de katholieke
of de protestante omroep, de liberalen naar de algemene omroep, de
vrijzinnigen naar de vrijzinnige omroep en de socialisten naar de VARA en
waar die letters voor staan weet niemand meer sinds ene Matthijs een half
miljoen per jaar claimt voor acht maanden werk.

Op één van twee Hilversumse radiozenders in de jaren vijftig was de
zaterdagmiddag het speelterrein van de VARA.

Het was toen nogal wat dat die rooie VARA bereid bleek een uur zendtijd af te
staan aan de aartsvijand van de rooien, de VVD. Die partij hield een congres
en liet in de door de rooien beschikbare zendtijd allerlei geluiden horen die
nietsvermoedende vaste luisteraars van de VARA vertwijfeld naar hun
lidmaatschapskaart deed zoeken..

Dat werd er niet beter op toen een door de VVD ingehuurde presentator de
verslaggeving van het VVD-congres afsloot met de woorden: “En dan geef ik u
nu terug aan de VARA-studio en desondanks wens ik u nog een prettige
middag.”

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Legaliseer wietteelt 1 december 2015

In mijn journalistieke loopbaan zijn er twee constanten waar na veertig jaar
nog nauwelijks beweging in zit. De eerste is de permanente bewoning van
recreatiewoningen, de tweede is gedoe over wietteelt.

Begin jaren zeventig was op de Veluwe, waar ik toen werkte, de kwestie van de
permanente bewoning een heet hangijzer. Dat is het nog steeds. In veertig jaar
hebben generaties lokale politici deze kwestie niet kunnen oplossen.

In diezelfde periode werd het roken van stikkies, zoals dat toen heette, door de
overheid tot probleem gebombardeerd. Vooral in het dorp waar ik werkte was
dat een dingetje. Ik weet nog dat wij bij de krant een tip kregen dat iemand
achter de jongerensoos was gesignaleerd met een joint tussen de lippen. Ik
herinner me zelfs de naam van de jongeman.

De overheid heeft sinds die ene joint in Barneveld het gedoogbeleid bedacht.
Daarmee zijn we van de drup in een stromende regen geraakt. Werden veertig
jaar geleden slechts de goede zeden in een streng gereformeerd dorp bedreigd,
nu is er in Brabant een wietoorlog aan de gang. Compleet met liquidaties en
burgemeesters die bedreigd worden.

Burgemeesters smeken om gecontroleerde wietteelt zodat criminelen de wind
uit de zeilen wordt genomen. Een VNG-commissie maakt zich er sinds deze
week hard voor. De landelijke overheid maakt nog geen bewegingen. Die
beroept zich op Europese regels, terwijl de kogels ons om de oren vliegen en
de kosten van de bestrijding van de wietteelt tot ongekende hoogte zijn
gestegen.

De criminelen anticiperen ondertussen door een industrie op te tuigen van
chemische drugs, voor het geval ze het monopolie op de wietteelt kwijt raken.
Ik denk dat het tijd wordt voor gecontroleerde wietteelt en dat het geld dat nu
wordt gebruikt om zoldertjes met tien plantjes leeg te halen wordt ingezet
voor bestrijding van die veel gevaarlijker pillenindustrie. Maar ik bang dat ik
op de dag van mijn pensionering zal schrijven: tijdens mijn loopbaan waren er
twee constanten . . . . .

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zwarte Piet 30 november 2015

(Door Ab Klaassens)

Ongeveer een jaar geleden vroeg ik Jim, bediende in een Turkse winkel
in de buurt waar ik woon wat hij vond van de pietendiscussie die toen
in grote hevigheid woedde in de media.

Jim, Antilliaan en zo zwart als een mens kan zijn, vertelde mij dat hij in de
maanden oktober-november-december het liefst thuis zou blijven met de
gordijnen dicht.

Want vanaf het moment waarop de pepernoten zich aandienden in de
schappen van de winkels werd hij nageroepen als zwarte piet en kwamen
kinderen hem bananen aanbieden.

Afgezien daarvan beschouwde Jim de zwart geverfde blanken als slecht
getekende karikaturen van zichzelf.

De discussie over onze Piet is weer opgelaaid doordat de Hema het zwart
van de pieten in haar reclame-uitingen heeft  vervangen door een veegje roet.

De reacties waren, zoals iedereen kon voorspellen, weer van hooligans-niveau

Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als Geert Wilders zou hebben
verklaard dat zwarte piet eigenlijk een moslim is.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Boerkaverbod 29 november 2015

Voor de vijfde keer proberen onze politieke leiders een boerkaverbod in te
voeren. Want zeggen ze, in bepaalde situaties is het van belang dat mensen
elkaar in de ogen kunnen kijken. Zoals in zorginstellingen, het onderwijs, in
overheidsgebouwen en in het openbaar vervoer.

Tot nu toe kreeg de regering de handen niet op elkaar voor een boerkaverbod.
Veel politici vinden dat die paar vrouwen in Nederland die niet hun leven lang
bezig zijn met de vernieuwing van hun garderobe, niet de moeite van een
debat waard zijn. Zelfs de PVV niet. Geert Wilders zag ooit meer heil in
moslims pesten met een kopvoddentaks.

Storm van verontwaardiging
PvdA-minister Ronald Plasterk gaat een nieuwe poging wagen, zodat hij toch
vermeld wordt in de annalen van de Nederlandse geschiedenis. Als het aan de
regering ligt krijgt iemand die een boerka draagt een boete van 400 euro.
Daar moet een storm van verontwaardiging op komen van al die mensen die
op verjaardagen klagen dat ze drie tientjes boete kregen hoewel ze maar een
paar kilometer te hard reden.

Ik voel wel iets voor de gedachte dat je in bepaalde gevallen iemand in de ogen
moet kunnen kijken en dat het dragen van de boerka daarom beperkt wordt
tot de huiselijke kring of de moskee. Het is voor mij niet meer dan een kwestie
van beschaving om jezelf in het sociale verkeer bekend te maken.

Het zou wel fijn zijn als tegelijkertijd met het boerkaverbod er een verbod
komt op anonimiteit op internet. Het aantal vrouwen dat zich verstopt in een
kleed is een fractie van het aantal mensen dat onder een schuilnaam vuil spuit
over diezelfde vrouwen. Iedereen die op internetfora los gaat over moslims,
christenen, vluchtelingen, rechters, politici, ambtenaren, politiemensen en
andere groepen die hun geluk in de weg staan, zou verplicht het masker af
moeten leggen. Een kwestie van beschaving.

  1. ab klaassens (reply)

    30 november 2015 at 19:46

    Als ik onder naam reageer op de vuiligheid van Twitter, Facebook en de sites van GeenStijl en Telegraaf
    moet ik een nieuwe glasverzekering afsluiten.Vandaag hoorde ik op de radio dat twee miljoen Nederlanders
    een verstandelijke beperking hebben. Dat wist ik niet maar onderhuids gloeide wel een vermoeden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (386) 28 november 2015

(Door Marlies)

Eerst effe: ik heb op mijn eigen website Vocalies weer een nieuwe podcast
gezet.

Foei, wat ging het leven er met me vandoor de afgelopen weken. Allemaal leuk
hoor, wat er zoals gebeurde: fijne wandeltocht gemaakt met vriendin, druk op
het werk, effe op en neer naar jarige zus, gebreid dat het een aard had, naar de
bruiloft van zwager, affijn, het leven in het algemeen za’k maar zeggen.

Een van de leukere dingen die gebeurde was dat ik gevraagd werd niet alleen
met kerst maar ook met oud en nieuw een reis te begeleiden. Het gaat er van
komen: met oud en nieuw zit uw Vocalies in de Scala van Milaan.

Waarschijnlijk kun je me op 4 januari opvegen, maar alla, van leven word je
moe en daarna lonken de Kaapverdische eilanden.

Een van de leuke bijverschijnselen van al deze drukte is dat u mee kunt
genieten van de producties waar ik met de gasten van Musico naar toe mag.
Laten we in deze tijd van sprookjes (de Sint en het kind van Bethlehem)
daarom maar eens beginnen met Hänsel und Gretl van Engelbert
Humperdinck (niet de zanger, de componist, maar dat had u al begrepen).

Humperdinck werd geboren in 1854 in Duitsland. Zijn vader was leraar , zijn
moeder dochter van een dirigent en cantor. Hij studeerde muziek aan de
Rheinische Musikhochschule in Keulen en werkte daar ook korte tijd. In 1876
verhuisde hij naar München en studeerde en werkte daar verder. Met een
gewonnen studiebeurs kon hij in Italië verder studeren.

Hij trok vervolgens zo’n beetje Europa door, was eventjes medewerker van
Richard Wagner. Hänsel und Gretl was zijn bekendste werk, het maakte hem
financieel onafhankelijk.

Ik hoef u het verhaal niet uit te leggen. Het is een variant op het aloude Hans
en Grietje-sprookje dat vooral bij kinderen zeer tot de verbeelding spreekt.

Veertien engelen
Heerlijke rollen om te zingen, vooral die van de Knusperhexe, want die mag
nou eens lekker schel en lelijk (let op: niet vals!) uithalen. Het bekendste
stukkie eruit is het gedichtje dat ook mijn kindertijd domineerde. Ik kan het
nog uit mijn hoofd opschrijven:

’s Avonds als ik slapen ga, volgen mij veertien engelen na
twee aan mijn hoofeind, twee aan mijn voeteind,
twee aan mijn linkerzij, twee aan mijn rechterzij,
twee die mij dekken, twee die mij wekken,
twee die mij wijzen naar ’s hemels paradijzen.

Het is een duet tussen Hans en Grietje en het is van een aandoenlijkheid die
zelfs de meest verstokte cynicus kan laten smelten (vooropgesteld dat hij/zij
erin mee wil gaan natuurlijk).

Hou de website in de gaten, want ik ga al die producties lekker met u
voorbespreken, kunt u een beetje meegenieten van de reizen die ik maak.

André Rieu
Ik laad een filmpje op van een concert van André Rieu ergens in Duitsland.
Hij legt het nog een keer uit en de blik van Hänsel ging bij mij meteen naar
mijn hart. En de komen zo prachtig unisono uit, die twee! En dan het koper:
naar goed-Limburgse traditie spatzuiver en stijlgetrouw. Wie wil schelden op
Rieu doet dat maar ergens anders. Ik bewonder hem zeer en hij zet een
’einwandfreie’ versie van dit schattige duet neer.

 

  1. Wieneke (reply)

    29 november 2015 at 09:24

    Wat zoet, die twee. Ik had het optreden al eens eerder gezien op tv en toen vond ik het ook al zo leuk en mooi.
    Schelden op Rieu??? De man verdient alleen maar lof! Zoveel plezier brengt hij de mensen tijdens de concerten. Ik kijk er graag naar en word met de minuut vrolijker.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Suriname 27 november 2015

(Door Ab Klaassens)

Kijkend naar een prachtig programma van de VPRO op zondag 22 november
over Surinaamse muzikanten gingen mijn gedachten terug naar het bewind
van Joop den Uyl in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

In die jaren viel het slot van een proces dat vele jaren eerder in gang was
gezet: de beëindiging van het koloniaal Nederlandse bewind over Suriname.

In 1975, veertig jaar geleden, werd Suriname een zelfstandige republiek. Jan
Pronk, toen minister van ontwikkelingssamenwerking danste in Paramaribo
met Surinaamse schonen als een verhuizer die zware kasten verplaatst en
landde na de feestelijkheden klapwiekend van de whisky op Schiphol.

Bij de PvdA-afdeling Eindhoven was intussen wel enige bezorgdheid ontstaan
over de kwaliteit van het onderwijs en de gezondheidszorg in het
gedekoloniseerde stukje koninkrijk. Reden waarom enkele leden het
plaatselijk partijbestuur verzochten een ledenvergadering te wijden aan het
thema Suriname.

De verdwenen bierpul
Er kwam een (Nederlandse) spreker uitleggen wat er in de nieuwe republiek
moest gebeuren; een bemoeienis die leidde tot ontsteltenis bij enkele
Surinamers die op de vergadering waren afgekomen.

Niettemin organiseerde het PvdA-afdelingsbestuur ter plekke een collecte
voor een nog te bedenken doel in de voormalige kolonie. De opbrengst van
de collecte ging in een bierpul die op de bestuurstafel bleef staan toen de
partijleden zich even gingen verpozen aan de bar van het café dat de
vergaderruimte beschikbaar had gesteld.

Onverbeterlijke optimist
Terug in het zaaltje moesten de partijgenoten vaststellen dat de bierpul met
inhoud alsmede de Surinamers waren verdwenen. Een onverbeterlijke
optimist verklaarde dat de Surinamers beter dan wij Hollanders konden
weten hoe je de opbrengst van zo’n collecte het best besteedt, al was er geen
verband bewezen bewezen  het vertrek van de bijzondere gasten en de
verdwenen pul.

De voorzitter sloot de vergadering met het uitspreken van de verwachting dat
Suriname zich met de hulp van Nederland kon ontwikkelen tot een krachtige
natie in het woelige Zuid-Amerika.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zeikerds 26 november 2015

Ze kwamen superlatieven tekort, de beveiligers van de cafés in
Manchester en de bobbies met hun zwartwit geblokte petten.
Nog nooit hadden ze zo’n geweldige sfeer meegemaakt.

Wij, de drieduizend supporters die met PSV waren meegereisd naar de
voetbalhoofdstad van de wereld, waren trots op onszelf. “Maar”, zei één van
de agenten, “ik heb nog nooit zulke zeikerds meegemaakt als jullie”.

Dat kwam zo. Supporters zijn mensen die graag een biertje lusten in de uren
voordat de wedstrijd begint. Speciaal voor de voorpret was er dit keer een
plein vrijgemaakt waar we ons konden vermaken.

Een uurtje of twee voordat de wedstrijd begon opperde iemand plotseling het
idee in één lange mars naar het stadion te gaan. De politie krabde zich
achter de oren. Dat betekende dat de halve stad moest worden afgezet.

Maar relaxed als de Engelse politie is, kwam er toestemming. Een
bewonderenswaardig staaltje crowdcontrol. Want zeg nou zelf, het is
gemakkelijker iedereen tegelijk naar één plek te krijgen dan plukken van
honderden supporters op eigen houtje te laten gaan.

In allerijl werden hier en daar kruispunten afgezet en kon de
tocht beginnen. Drie kwartier lopen met een blaas vol bier is
een hele toer. Elke boom en elk bosje werd besproeid.

Geen agent die daar moeilijk over deed. Ze deden het af met het
grapje dat wij de grootste zeikerds waren van alle supporters
die ze ooit hadden begeleid.

Gekker werd het niet. Geen onvertogen woord, niet het
kleinste opstootje. Iedereen blij. Zo kan het ook.

PSV boekte een uitermate belangrijk gelijkspel in een wedstrijd
waarvan de meesten dachten dat we kansloos waren. Om in
sportcliché-termen te spreken: we vierden na afloop op de tribune
feest alsof we gewonnen hadden.

De supporters waren in het stadion sowieso heer en meester. Met z’n
drieduizenden overstemden we de ruim zeventigduizend
supporters van ManUnited met gemak.

Op weg naar onze hotels vroegen we ons af waarom onze club
wel de sterren van de hemel speelt tegen grote Europese
broers en – met alle respect – zichzelf in de luren laat leggen
door Willem II. Zo gaat dat, want supporters die hun club lief
hebben, hebben altijd wat te zeiken.

  1. Jamal (reply)

    26 november 2015 at 19:33

    Mooi stukkie Jan

  2. M (reply)

    26 november 2015 at 23:47

    Mooi om te lezen

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *