Bloemen 3 januari 2016

Het was stil op de Stratumse Heide op de eerste zaterdag
van het jaar. Hier en daar een roodborst. Bij het ven op de
grens met Gijzenrooi zaten de twee nijlganzen. Ik zie ze daar vaker.
Twee weken geleden zat één van de twee in een ooievaarsnest
even verderop. Een vreemd gezicht.

Opeens zag ik in het bos iets wits, iets onnatuurlijks. Het was niet
langs het pad, maar zo’n dertig meter het bos is. Ik dacht witte
bloemen te zien, maar dat leek mij onwaarschijnlijk in deze
tijd van het jaar en op die plek.

Ik wurmde mij door de struiken. Bij de plek gekomen zag ik een
bos bloemen. Witte bloemen, een rode roos en kaartje met
een liefdesverklaring. Er zat ook een briefje bij waarop
stond hoe zeer iemand werd gemist.

Je ziet ze vaak langs de weg, bermmonumentjes ter nagedachtenis
aan bijvoorbeeld verkeersslachtoffers. Er zijn er waar tot
in lengte van jaren bloemen bij worden gelegd. Maar ik heb
nog nooit een eerbetoon gezien dat zo ver weg gestopt is
in een bos. Als er niet wat witte bloemen bij gelegen hadden had
ik het waarschijnlijk niet eens gezien.

Waarom daar, vroeg ik me af. Welk verhaal zit daar achter?

020116

  1. Harry Perton (reply)

    3 januari 2016 at 11:13

    Waarschijnlijk is hier as van de overledene verstrooid.

    Dat nijlganzen ooievaarsnesten kraken, is niet nieuw:
    https://groninganus.wordpress.com/2013/05/17/ooievaarsnest-gekraakt/

  2. Wieneke (reply)

    4 januari 2016 at 15:22

    Wat moet je daar nu van denken? Het prikkelt de nieuwsgierigheid wel. Misschien is er op die plek iets bijzonders gebeurd? Laten we hopen dat het iets leuks was.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mankeren 3 januari 2016

(Door Ab Klaassens)

Mankeren

“Ik ontbreek niks.”

Dat zegt geen mens.

“Ik mankeer niks.”

Dat zeggen veel mensen.

Terwijl mankeren en ontbreken vrijwel synoniem zijn.

Dat kun je zien in twee zinnetjes:

Mij mankeert niks.

Mij ontbreekt niks.

“Hij is verteld dat z’n fiets is gestolen.”

“Dat moet ‘hem’ zijn, sukkel!”

Maar ‘hem’ is weer vergeten als hem iets is gevraagd.

Dan is plotseling ‘hij’ gevraagd een lezing te geven, of

‘zij’ gevraagd een excursie te leiden.

Ik ben niks gevraagd.

Toch schrijf ik er een stukkie over.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eindhoven 31 december 2015

Mijn vrouw vroeg of ik een persoonlijk jaaroverzicht ging maken.
Eigenlijk hou ik niet van jaaroverzichten. Ik kijk ook niet naar
jaaroverzichten. Dit jaar al helemaal niet want het wordt gedomineerd
door vluchtelingen en aanslagen. Die twee hebben het nieuws zo
beheerst dat ik me niet eens kan herinneren of er in 2015 ook
iets leuks is gebeurd.

Wat moet je in een persoonlijk jaaroverzicht schrijven? Er is toch heel
veel gebeurd, probeerde mijn vrouw nog. PSV is kampioen geworden,
zei ik. Toen wist ze al dat ik geen serieuze poging zou doen om mijn
eigen 2015 in chronologische volgorde te zetten.

Er waren twee dingen dit jaar die bepalend zijn voor de rest van ons
leven, alle andere gebeurtenissen zijn van momentopnamen.

Het allerbelangrijkste is dat wij van Den Bosch naar Eindhoven zijn
verhuisd. Tijdens het laatste ritje van de hoofdstad naar de lichtstad
heb ik in de auto keihard “Home” van Dotan opgezet. Moet ik nog
uitleggen hoe blij ik was dat ik terug ging naar Eindhoven? Het klinkt
pathetisch maar ik ben een beetje verliefd op die stad. Of zoals mijn
vrouw het zegt: het is een lelijke stad maar het is wel mijn lelijke stad.

Het op één na belangrijkste is dat ik korter ben gaan werken en meer
tijd heb om te doen wat ik leuk vind. Achteraf gezien had ik dat eerder
moeten doen. Maar dat is achteraf. Ik hou niet van terugkijken.
2016 lonkt en zal net als alle andere jaren hoogtepunten en
dieptepunten kennen. Wat blijft is dat geluk in jezelf zit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solidariteit 31 december 2015

(Door Ab Klaassens)

De drukte in de winkelgebieden duidt erop dat de consumenten nu
al bezig zijn de voordeeltjes te verzilveren die het VVD/Pvda-kabinet
ons heeft beloofd.  Vijf miljard aan belastingverlagingen: dat scheelt
een jas (die we toch al niet  nodig hadden door de zomerse winter)

Vijf miljard. Gewoon gejat van de gemeenten die voor de helft van het
geld dat het rijk eraan besteedde de zorg moeten betalen  voor de
hulpbehoevenden.

Dat veroorzaakt krimp bij de gemeenten.

De mensen die profiteren van de belastingverlaging zullen in al hun
blijheid dansen op slecht onderhouden straten, zullen meer moeten
betalen voor hun schouwburgkaartjes en een stukje verder moeten
rijden als ze willen schaatsen op een kunstijsbaan.  Maar dat is te
te hebben als je goed  betaald en gezond bent.

De slachtoffers van de belastingverlaging zijn de hulpbehoevenden.
Zij worden afhankelijk van gemeenteambtenaren die slecht zijn
voorbereid op hun nieuwe taak en door plaatselijke politici worden
gemaand zo zuinig mogelijk te doen.

VVD en PvdA hebben gekozen voor de sterken.

Vroeger stond de partij waarvan ik met toenemende twijfel nog
steeds lid ben voor solidariteit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pukkemuk 30 december 2015

Er is al twee dagen opwinding in mijn provincie. In Dongen heeft de eigenaar van speelpaleis Pukkemuk
een groep moslims buiten gezet. En in Den Bosch werd een groep asielzoekers de deelname aan een
lichtjesprocessie ontzegd. Ze hebben hun eigen rondje door de stad gelopen.

Discriminatie roept het weldenkende deel van de natie. Wat het andere en hardst schreeuwende deel roept
dat kunt u zelf wel invullen.

Het gekke is dat ik plotseling begrip heb voor de mensen met de luidste stemmen.

Boerka
Kijk, je zet niet een groep moslims buiten, dat vind ik verwerpelijk. Maar wat gebeurde er in Dongen.
Dat kwam een familie van twintig leden binnen van wie drie gekleed waren in een boerka. Ze werden net als
iedereen welkom geheten.

Tot zover was er niks aan de hand. Het probleem ontstond toen de groep in een hoekje samenklitte
om te bidden. Ik kan me voorstellen dat in het licht van de tijd, mensen daarvan schrikken. De overheid
roept ons voortdurend op alert te zijn op terrorisme. Dan vind ik het niet gek als er onrust ontstaat in een
speelpaleis als in de hoek een groep moslims bij elkaar kruipt. Zeker als er drie in een boerka gekleed
zijn en je niet kunt zien wat er onder zit. En dan begrijp ik ook nog wel dat de eigenaar de groep
daar op aanspreekt.

Imam
Later bleek overigens dat de mannelijke leider van de groep een zoon is van een imam uit Tilburg
die landelijk in opspraak is geweest vanwege zijn extremistische denkbeelden. Misschien was het
wel provocatie van de groep. Op z’n minst niet zo tactisch.

Den Bosch dan. Dat is een iets ander verhaal. De Lichtjesprocessie wordt georganiseerd door de
Berlusconi van de Brabantse hoofdstad: politicus en lokaal TV-baas Nol Roos.

Nol was de laatste tijd vooral in het nieuws omdat hij een referendum wil afdwingen tegen een AZC.
De duizenden deelnemers aan de processie hebben de intentie de doden te herdenken, maar wie achter
Nol aan loopt door de meest gastvrije stad van Nederland is op z’n minst gezegd vatbaar voor
de intenties van de grote plaatselijke leider.

Veiligheid
Burgemeester Rombouts, die nog een appeltje met Nol te schillen had  in verband met dat referendum,
had een groep asielzoekers uitgenodigd. Als er iemand doden te herdenken heeft . . .

Maar Nol wilde die mensen er niet bij hebben. Hij zei dat hij hun veiligheid niet kon garanderen als er
onder zijn volgelingen mensen lelijke dingen zouden roepen. Nu is de stad in rep en roer.

Maar dankzij een collega kreeg ik een inzicht. Hoe haalt de burgemeester het in zijn hoofd die asielzoekers
uit te nodigen in de week dat Nol Roos  zich van zijn aller slechtste kant liet zien. Misschien was het wel provocatie.
Op z’n minst niet zo tactisch.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Jeroen Pauw 29 december 2015

Jeroen Pauw is boos op de VRT. De Belgen hebben zijn format gejat. Zegt Pauw. Het format waarin een
presentator zijn gasten confronteert met uitspraken die zij vijf jaar eerder gedaan hebben. Wat is er
waargemaakt, wat is er overeind gebleven?

Ik vind het een tamelijk vreemde reactie van Pauw. Als ik één ding zeker weet over mijn vak, de journalistiek,
is het wel dat iedereen iedereen na praat. Sinds internet is dat alleen maar erger geworden. Het is zinloos je
daar over op te winden. Alleenrecht bestaat niet meer. Bovendien het terugblikken op gebeurtenissen van één,
twee of vijf jaar geleden is al zo oud als de journalistiek. Nou ja, één, twee of vijf jaar jonger.
Het gebeurt alleen te weinig.

In plaats van boos zou Pauw blij moeten zijn dat iemand zijn goede idee volgt. Sterker nog: elk medium
zou dat moeten doen.

De meeste media zijn bezig met de waan van de dag. Er zijn niet zo veel media die terugblikken. Nou ja,
één keer per jaar een jaaroverzicht, maar dat is vaak niet meer dan een aaneenschakeling van gebeurtenissen.
Of we kijken hoe het met die moddervette mevrouw is die een jaar geleden begon met afslanken. Dat vinden
we interessant.

Eigenlijk is het ontzettend jammer dat niemand af en toe achterom kijkt. Daar kun je veel van leren.
Het confronteren van mensen met uitspraken die ze vijf jaar geleden deden is een onuitputtelijke bron van nieuws.
Vooral als je politici aanspreekt. Dus Jeroen Pauw, vent je idee uit  en hoop dat je zo het vak een handje helpt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vrijthof 29 december 2015

(Door Ab Klaassens)

 

DE hof is een deftige tuin.

HET hof is een verzameling van dignitarissen,

hofdames, kamerheren en kamermeisjes,  

paladijnen, ritmeesters en lakeien in

dienst van koning,koningin en vaderland.

Waarom zegt iedereen ‘Het Vrijthof’ als

André Rieu daar staat te fiedelen?

De naam  ‘Het Vrijthof’ is niet afkomstig uit het

Duitse Friedhof, zeggen de geleerden.

Maastrichters – en André Rieu – zeggen en

schrijven ‘DE vriethof’.

Wie hebben er HET van gemaakt?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kimmy Schmidt 28 december 2015

Mijn hoofd zit vol. Vol met informatie die ik dit jaar tot mij heb genomen.
Eerlijk gezegd zou ik best een week lang het woord vluchteling niet meer
willen horen of lezen. Niet dat ik mij van de problematiek af wil keren, maar
het was veel.

Dat geldt ook voor het woord terrorisme. En het woord klimaat, ook maar
even niet. Laat staan de tekst “de warmste sinds . . .”.

Voor iemand die alles wil lezen en alles wil weten was het best een zwaar jaar.
Minder lezen, hoor ik u denken. Maar zoals tienermeisjes geen genoeg kunnen
krijgen van social media, zo ben ik verslaafd aan informatie.

De afgelopen dagen was ik alleen. Mijn vrouw was op reis. Ik heb tijdens de
kerst met mijn jongste zoon gegeten en gechilled op de bank en een dagje
gewerkt.

Gisteren had ik het opeens helemaal gehad. Nadat ik een beetje gepoetst en
gekookt had, besloot ik de dag verder door te brengen als pyjamadag. Dat is
niks voor mij. Maar na gisteren moet ik zeggen: dat was niks voor mij.

Heerlijk, een hele dag geen nieuws volgen, geen achtergrondartikelen lezen. Ik
heb aan het eind van ochtend het eerste deel van de TV-serie Unbreakable
Kimmy Schmidt op gezet. Ik was meteen verkocht. Pas toen ik ’s avonds het
dertiende en laatste deel had gezien ben ik gaan slapen. Helemaal opgeknapt,
dankzij Kimmy. Ik kan het u aanraden: een pyjamadag samen met Kimmy.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Syndroom 26 december 2015

Ik heb een vriendje en dat is M.  Hij heeft het extra chromosoom 21. Dankzij het
programma Syndroom van Johnny de Mol weet heel Nederland dat downers veel
meer in hun macht hebben dan gemiddeld wordt gedacht. Dankzij M. wist ik dat al jaren.

M. is iets ouder dan twintig. Hij is de zoon van vrienden. Ik ken hem al zijn hele leven.
Tegenwoordig volgt hij een horecaopleiding en woont hij niet meer thuis. Hij heeft
een vriendin, althans de laatste keer dat ik hem daadwerkelijk sprak.

We hebben altijd goeie gesprekken over zijn opleiding en over zijn vriendin. Met gemak
kan hij twintig minuten lang zijn complete weekrooster oplepelen. Om te voorkomen
dat ik, de grijze man, vergeet welke lessen hij op bijvoorbeeld woensdagmorgen en
donderdagmiddag heeft, herhaalt hij de opsomming voor de zekerheid altijd een keer.

De laatste keer dat hij bij ons kwam eten vond ik een briefje op het toilet. Dat heeft
gewicht, want M. is dus een horecaman.

briefje

Laatst vroeg hij of ik bij de omroep wel eens bekende Nederlanders tegen kwam.
Ik vertelde hem dat ik soms Frans Bauer in de gang zie lopen. Een enkele keer duikt
Guus Meeuwis op. Laatst was K3 in onze studio te gast. Dat intrigeert M. mateloos.

Sieneke
Sinds die tijd stuurt hij mij af en toe een appje, want hij heeft nog een droom.
Hij wil heel graag een meet en greet met Sieneke,  Hoewel de meeste mensen alweer
vergeten zijn of verdrongen hebben dat Sieneke in 2010 in de voorronde
van het Eurosongfestival strandde, is ze niet uit het geheugen van M. te branden.

M. denkt dat Sieneke vaste gast in onze studio is en dat ik zo’n meet en greet kan regelen.
Nou kun je M. veel uitleggen maar niet dat Sieneke niet tot de vaste kern BN’ers
behoort die ons regelmatig frequenteren. Ik heb hem geappt
dat ik niks voor hem kan betekenen, maar dat hij moet blijven dromen.

Zeker weten. Appte hij mij terug.  Dat vind ik mooi, ik moet hem alleen nog eens
vragen waarom hij altijd midden in de nacht appt?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

V&D 24 december 2015

Nederland huilt om het mogelijke faillissement van warenhuisketen V&D.
Opnieuw dreigt er een Nederlands stijlicoon te verdwijnen. Op dezelfde
computer als waarmee we op Twitter en Facebook ons medeleven betuigen
met de V&D-medewerkers en onze woede uiten over waardeloos geworden
cadeaubonnen, bestellen we ondertussen online spullen. Niet bij V&D want
daar hebben ze de nieuwe tijd niet helemaal begrepen.

Nostalgisch als we zijn aan het eind van het jaar, schrijven we onze
herinneringen op aan Vroom en Dreesmann.

Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst in dat warenhuis ben
geweest. Ik vermoed een paar jaar geleden toen ik er twee koffers heb gekocht.
Daarvoor zal ik er ongetwijfeld wel eens binnen zijn gelopen, maar daar heb ik
echt geen beeld meer bij.

De enige echte herinnering aan V&D dateert van eind jaren zestig. Mijn
vriendje Bertie was iets ouder en hing tegen het hippiedom aan. Ik was daar
net te jong voor en veel te burgerlijk. Maar ik wilde wel mee doen. Ik droeg
broeken met wijde pijpen en bloemetjesoverhemden, nou ja, op zon- en
feestdagen dan. Het waren m’n nette kleren.

Bertie vond dat wij ook gouden kettingen moesten dragen. Van die lange. Op
een dag togen wij naar de plaatselijke V&D waar ze een mooie collectie
goudkleurige kettingen hadden. Wij tooiden ons met dat sieraad en en passant
kochten we ijzeren haarkammen, want dat was ook hip. Veel meer heb ik niet
bijgedragen aan het voortbestaan van V&D.

Ik weet niet of ik die ketting vaak heb gedragen, ik denk het eerlijk gezegd
niet. Ik was toen helemaal niet van uitdossen, opgevoed als ik was met de
stelling: doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Waar waren eigenlijk meer
Hema.

  1. Wieneke (reply)

    24 december 2015 at 09:36

    Ja, van die twee door mij gekochte herenpyama’s in het filiaal Groningen gaat de boel ook niet gered worden. Ik was in Rotterdam altijd alleen van De Bijenkorf en tegenwoordig ben ik zeer van de Hema. Als de laatste verdwijnt ben ik echt droef. Er zijn sowieso veel te veel winkels. Je wordt toch halfzot van die straten vol met goedkope spijkerbroekententen? Je weet wel, die met die rotherrie 🙂

  2. Ximaar (reply)

    28 december 2015 at 14:50

    V&D is een complex probleem. Ook al verkopen ze over het internet, dan nog houden ze de hoge kosten voor hun panden en personeel. Op de prijs kunnen ze dus niet concurreren tegen eenvoudigere winkels of internetdozenschuivers zonder enige winkel. Maar V&D en vergelijkbare warenhuizen hebben ook te lijden onder de Ikea-gekte. Daarom zal hier het filiaal in Alkmaar het nog wel redelijk doen. Het volgende grote warenhuis is 25km in Hoorn en die is ook van de V&D. Het is zeker zo dat veel mensen alleen kijken en niet kopen. Dus wel een redelijk volle winkel, maar niet zoveel mensen bij de kassa’s. Ze hebben hier echter een zeer populaire La Place en daarvoor moeten de mensen door de winkel naar de bovenste verdieiping. Daar zie je wel een rij voor de ingang. V&D (of beter hun investeringsmaatschappij) heeft alles ‘lekker’ gescheiden. De winst van La Place gaat niet naar de V&D en de panden worden weer door een ander bedrijf verhuurd. Alles gericht op belastingontwijking en optimale kortetermijnwinst. Dat gaat na een aantal jaren geheid mis, ook als mensen niet via het internet kopen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *