Teeven 10 december 2015

Ik ben een fan van de TV-serie Penoza waarin godmother Carmen van
Walraven (Moniek Hendriks) steeds verder de zware criminaliteit wordt
ingezogen. Om haar geliefden te beschermen draait ze er haar hand niet voor
om hier en daar iemand om te (laten) leggen. Maar ja, je houdt als fan van die
vrouw . . .

In die serie speelt Officier van Justitie Justine de Heer (Jacqueline Blom) een
opvallende rol. Om nog grotere vissen te vangen sluit ze deals met Carmen
waarvan je als eenvoudige toeschouwer denkt: hoe verzint zo’n
scenarioschrijver het.

Vreemd genoeg had ik die gedachte niet bij de misdaad die wordt getoond,
gewend als ik ben aan verhalen over liquidaties, hennepoorlogen en
frauderende zorg- en schoolbestuurders.

Sinds gisteren weet ik zeker dat je als schrijver van TV-series voortaan niets
meer hoeft te verzinnen voor een spannend verhaal. Je moet gewoon goed de
krant lezen, dan zie je hoe toenmalig Officier van Justitie Fred Teeven een
deal sloot met Cees H. die nu, jaren later door de commissie-Oosting met de
grond gelijk wordt gemaakt. Justine de Heer had er iets van kunnen leren.

Om die verrijking van een crimineel te maskeren werd door meerdere mensen
gelogen en bedrogen. Vooral door VVD’ers die gewend zijn zaken met vrindjes
te regelen buiten het officiële circuit om.

Teeven blijft maar roepen dat hij uit landsbelang handelde. Onzin. Deze en
andere moderne crimefighters worden gedreven door scoringsdrang en dan
schiet de zorgvuldigheid er nogal eens bij in. Dat komt in alle beroepen voor.

Voor die cowboys in toga heb ik een teleurstellende mededeling. Als journalist
weet ik dat het volk gek is op de gruwelijke filmpjes die worden getoond in
opsporingsprogramma’s waarover justitie de eindredactie voert. Voor
verhalen over rechtszittingen waar de officieren zouden moeten zegevieren is
nauwelijks belangstelling.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vader 9 december 2015

Als mijn vader nog zou hebben geleefd zou hij vandaag negentig jaar zijn geworden,
maar zijn leven stopte drie jaar geleden.

De laatste jaren van mijn vaders leven waren jaren waarvan mensen wel eens zeggen:
dat gun je niemand. Zijn lichaam had het al veel eerder opgegeven, hoewel ik niet
helemaal weet of zijn geest besloot dat hij genoeg gelopen en gefietst had en dat
hij voortaan gerold moest worden.

Het laatste jaar begaf zijn geest het ook totdat er niks anders meer over was dan
een lichaam dat afwisselend sliep of schreeuwde van angst.

Mijn ouders keerden begin jaren zeventig mijn vaders familie de rug toe. Er was gedoe
geweest waarvan wij kinderen nauwelijks weet hadden. De breuk was rigoureus
en definitief. Pas sinds kort heb ik lijfelijk maar vooral via Facebook weer af en
toe contact. Ik ben op bezoek geweest bij een tante en een oom die ik veertig jaar niet
meer had gezien. Het was gezellig en dat voelde goed.

Twee keer heb ik neven en nichten ontmoet die ik mij slechts als kleine kinderen
herinnerde. Het was boeiend te zien wat iedereen van z’n leven had gemaakt.

Via Facebook heb ik een oom en een tante, bij wie ik als tiener tijdelijk in huis
woonde, beloofd dat ik een keer langs kom. Dat ga ik doen.

Mijn vader heeft niet meer meegemaakt dat de banden lichtelijk hersteld werden
of laat ik zeggen dat familieleden elkaar ontmoetten zonder dat dat tot problemen leidde.

Ik weet niet wat hij daar van gevonden zou hebben. Eigenlijk denk ik dat hij dat ook
niet zou zeggen als ik vandaag te gast zou zijn geweest op zijn verjaardag. Hij vertelde
nooit wat hij dacht. We zouden vandaag alleen maar gepraat hebben over de overwintering
van PSV in de Champions League. En over het feit dat het op zijn verjaardag nog zo warm is.

  1. Wieneke (reply)

    9 december 2015 at 16:38

    Maar misschien had hij het stiekem diep in zijn hart toch wel erg leuk gevonden dat jij de familiebanden weer wat aanhaalt. Dát wist je ook nooit bij die generatie.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Veiligheidsdiensten 8 december 2015

Ik vraag me soms af wat veiligheidsdiensten eigenlijk doen.

Hun werkzaamheden spelen zich vooral af in kantoren die met
gordijnen verduisterd zijn, dus is het moeilijk te controleren wat de
naamloze mannen en vrouwen uitspoken.

In ieder geval worden ze niet serieus genomen door hun geüniformeerde
collega’s bij de reguliere politie. Die lieten tientallen rechercheurs
in geheime stukken snuffelen zonder dat de AIVD die mensen daartoe
bevoegd had verklaard. Dat lijkt mij voor die heimelijk opererende
bewakers van onze nationale veiligheid heel frustrerend.

Wat te denken van de vrienden in Amerika. De veiligheidsdiensten daar
hebben de Italiaanse regering gewaarschuwd dat er tijdens de opening van
het Heilig Jaar in Vaticaanstad wel eens een aanslag gepleegd zou kunnen
worden.

Dat had ik ze ook kunnen vertellen nadat IS in de media heeft
gezegd dat nu Rome aan de beurt is. Overigens heeft het ministerie van
Binnenlandse Zaken van het moderne Romeinse Rijk gezegd dat er geen
concrete aanwijzingen voor een aanslag zijn. Gevalletje competentiestrijd
vermoed ik. Voor de zekerheid hebben ze rondom het Sint Pietersplein
wel scherpschutters gezet.

Dan hebben we nog de FBI (weliswaar geen AIVD maar wel gewichtig)
die nu verklaart dat Tashfeen Malik en Syed Farook die in San Bernardino
veertien mensen doodschoten al langer aan het radicaliseren waren. Volgens
de FBI gaat het “om een redelijk lange tijd”. De vraag is of de FBI
dat al lang wist of dat de dienst daar achter is gekomen tijdens het
onderzoek na de moordpartij.

In dat laatste geval is het dus anderen opgevallen. Dan verbaast het mij
dat niemand aan de bel heeft getrokken. Veiligheid gaat op dit moment
ons allemaal aan. Het is voor mij wel duidelijk dat we dat niet alleen aan
de veiligheidsdiensten kunnen overlaten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Referendum 8 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Volgend jaar mogen wij, kiesgerechtigden, meedoen aan een raadgevend
referendum. De uitslag van een raadgevend referendum  moet ons parlement
aan het denken zetten. Het referendum gaat over de vraag of we nou wel of
niet een handelsverdrag moeten sluiten met een land als Oekraïne. Dus
bloembollen die kant uit en pekelaugurken terug.

De jongens van GeenStijl hebben voor zo’n referendum voldoende
handtekeningen verzameld, maar dat zou ze ook gelukt zijn met een thema als
overal 130 en alle dagen gratis bier.

De jongens van GeenStijl zeggen dat sluiting van het handelsverdrag het
begin kan zijn van toetreding van Oekraïne tot de EU, wat dan vervolgens
zou betekenen dat de Nederlandse belastingbetaler weer moet bloeden, zoals
voor Griekenland. Dat verhaal is lulkoek want Nederland heeft heel veel
handelsverdragen met allerlei landen en die kosten de belastingbetaler niks.

Heel dat gedoe van GeenStijl is niks anders dan een pesterijtje, een vorm van
belletje trekken.

Ik hoop te behoren tot een meerderheid die voor dit referendum thuis blijft.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Michelinsterren 7 december 2015

Wij eten graag buiten de deur. Mijn vrouw vaker dan ik. Dat
komt omdat zij veel vriendinnen heeft met wie ze in een
restaurant afspreekt.

Als we uit eten gaan onderscheiden we twee soorten restaurants.
De plekken waar je een hapje eet voordat je bijvoorbeeld naar
de film gaat en de restaurants waar je al dan niet met vrienden
een genoeglijke avond door brengt.

Onze nieuwe woonplaats Eindhoven heeft een keur aan goede
eetgelegenheden hebben wij ontdekt. Vooral in de categorie
hip is het aanbod groot. In dat verband kan ik De Kazerne
aanbevelen. Niet alleen hip, maar ook een goede keuken.

Via enthousiaste verhalen van bekenden kwamen we
kort na de verhuizing bij restaurant Zarzo terecht. We waren meteen
verkocht. Een fantastische keuken, niet alleen qua smaak, maar ook
als het gaat om creativiteit. En met het aardigste horecapersoneel
dat ik ken.

Een paar maanden later streken we er weer neer met een bevriend
stel dat wij culinair hoog inschatten. Dat was spannend want wat als
zij teleurgesteld zouden zijn? Maar nee, ze waren net zo enthousiast als wij.

Mooie opsteker voor Eindhoven
Vandaag worden de Michelinsterren uitgereikt. Zarzo maakt een goede
kans. Het zij ze gegund, ze verdienen het. Als het ze lukt zou dat ook
voor Eindhoven een mooie opsteker zijn. Als de andere chefkoks hun
sterren houden zou het betekenen dat de stad vier sterrenrestaurants
heeft. Hoeveel steden hebben dat? Alleen Amsterdam en Rotterdam
doen het beter en we lopen in de pas met Maastricht. Lijkt me naast
design, licht en techniek een fijn marketingdingetje voor de verkopers
van de stad..

En wij kunnen altijd zeggen: wij wisten al lang wat Zarzo waard was.
Zo’n tekst doet het goed aan de dis.

  1. Jose (reply)

    7 december 2015 at 13:04

    Proficiat voor Zarzo, en voor jou als recensent!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Datajournalistiek 6 december 2015

Donderdag en vrijdag heb ik op het Mediapark in Hilversum een fijne
cursus datajournalistiek gevolgd.

Dat kwam zo: mijn werkgever heeft bedacht dat alle vijftigplussers
bijeenkomsten moeten bijwonen waarin wordt verteld hoe zij
duurzaam de eindstreep kunnen halen.

Nadat ik tijdens de eerste bijeenkomst heibel had gehad met een
meisje van 25 dat vond dat ik als 60-jarige toch echt moest gaan
proberen een andere baan in de journalistiek te krijgen, heb ik voor
de tweede sessie bedankt.

Dat leidde tot een klein conflict met als resultaat dat mijn cheffin tot
de conclusie kwam dat iedereen gelukkiger zou worden als ik in plaats
van die bejaardensessies (dat woord heb ik bedacht) een cursus
datajournalistiek zou gaan volgen.

Cursusleider was Henk van Ess, de grootste digitale schatgraver die ik
ken. Ik heb vaker cursussen van hem gehad. Mijn stelling is: als Henk
het niet kan vinden staat het niet op het wereldwijde web. Nou hoor
ik u al denken: met Google kun toch alles vinden op internet. Jawel, op het
internet dat u en ik kennen, maar dat is slechts het topje van
de ijsberg die www heet.

Dankzij eerdere cursussen van Henk was ik al een laagje dieper gegaan.
Nu hebben we ook nog geleerd wat we met bigdata kunnen. Ik
hoor jongere collega’s die hier al langer mee bezig zijn denken:
“ha, ha, die ouwe wordt ook wakker . . .”. Kijk en dat was nou
precies de bedoeling, dat ik wakker werd en niet in slaap sukkelde
bij ouwelullenbijeenkomsten.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (387) 6 december 2015

(Door Marlies)

Op mijn eigen website Vocalies staat een nieuwe podcast met klassieke
muziek.

Helen Donath komt naar Nederland! Helen wie? Helen Donath,
wereldberoemde sopraan…. Bezig aan haar afscheidstournee en die doet ze
met concerten en masterclasses.

Het Internationaal Vocalisten Concours heeft haar weten te strikken. Ze komt
in een van de mooiste zaaltjes in Brabant haar Masterclass geven en haar
concert zingen: Muziekcentrum de Toonzaal in Den Bosch, de thuisstad van
het IVC.

Uw Vocalies zit in een kaartenbakje voor persbrichten van het IVC, vandaar
dat ik het weet en het u kan vertellen.

Op 19 december om 20.15 uur begint haar afscheidsconcert; begeleid door
echtgenoot Klaus zingt ze liederen, onder de titel “Ein glückliches
Sängerleben”. Ze is net 75 en ze is zuinig geweest op haar stem, dus er zal veel
te genieten vallen.

Ook de masterclass kunt u bezoeken, die is op zondag 20 december, vanaf
19.30 uur, in diezelfde toonzaal.

Glansrijke carrière
Nog maar even over Helen Donath, dan weet u wie u voor u heeft, als u haar al
niet kende van de glansrijke carrière die ze maakte.

Ze is geboren in de VS, in een stadje met de illustere naam Corpus Christi in
Texas.

Ze debuteerde als Lieder- en concertzangeres in New York in 1958 (pas 18!) Ze
waagde de overstap naar Europa en studeerde verder in Keulen, waar ze lid
van de operastudio werd.

In 1967 debuteerde ze bij de Salzburger Festspiele als Pamina in Mozart’s ‘Die
Zauberflöte’. Daarna lag Europa (ook) aan haar voeten.

Ze zong zeer uiteenlopende operarollen, van componisten als Mozart, Wagner
en Stravinsky. In juli 2015 sloot ze haar opera-carrière af in Wiesbaden, met
een rol in Brittens ‘The turn of the screw’. Ze werkte met grote dirigenten:
Leonard Bernstein, Georg Solti en Herbert von Karajan.

Tijdens haar afscheidstournee door Europa geeft ze maar één concert in
Nederland en u kunt daarbij zijn!

Nooit van gehoord
Ik zocht en vond op YouTube een heleboel opnamen van haar, maar koos voor
het übertuttige stuk uit de onbekende operette ‘Das Spitzentuch der Königin’
van Johann Strauss. Nóóit van gehoord, van die operette. Of dat een schande
is zal ik eens uitzoeken….

Surf zelf, er staan ook een paar interviews met haar op YouTube, kan
interessants opleveren.

Klik hier voor het filmpje.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Rob van Gijzel 2 december 2015

Onze burgemeester Rob van Gijzel vertrekt per 1 september 2016. Ik heb
hem aanvankelijk gewantrouwd, maar naarmate de jaren verstreken begon ik
in te zien welke waarde hij had voor de stad.

Van Gijzel was de man die bij zijn aantreden had bedacht dat zijn afdeling
communicatie hem vooral onder de aandacht van de landelijke media
moest brengen. Hij had niet zoveel op met lokale media hoewel zijn vader
in een grijs verleden provinciaal verslaggever van het Vrije Volks was en
ik zijn broer ken als voormalig chef-stadsredactie van dezelfde krant.

Rob dacht groter, hij wilde aanschuiven bij Pauw en Witteman. Dat wekte bij
ons, de regionale journalistiek, de indruk dat hij bezig was met een Rob van
Gijzel-show.

Na verloop van tijd bleef een enkele collega nog mokken op de
burgemeester van de grootste stad in onze provincie, maar de meeste
mensen ontdekten dat het Rob van Gijzel in de eerste plaats te doen
was om zijn geliefde stad. Zijn ietwat arrogante houding werd als een
strategisch wapen geaccepteerd.

De langste tijd van zijn ambtstermijn woonde ik in Den Bosch. Ik zag
dat die stad steeds meer in zichzelf gekeerd raakte en een burgemeester
had die barstte van zelfgenoegzaamheid en waarvan iedereen nu zo
langzamerhand vindt dat hij plaats moet maken voor iemand anders.

Ondertussen zag ik Eindhoven nationaal en internationaal steeds
vaker op de kaart staan. De naam Van Gijzel was onlosmakelijk
verbonden met die groei. Raadsleden roemen hem daar nu voor.

Van Gijzel is de man die er voor zorgde dat de Brabanders die de
stad bevolken de blik naar de wereld richtten in plaats van naar de
eigen navel, zoals in de provinciehoofdstad. Van Gijzel is ook de man met
grote visies. Voor mij persoonlijk geldt dat hij  de man is die voor een
temperament zorgde in de stad, waardoor ik er naartoe terug verlangde.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vara 2 december 2015

(Door Ab Klaassens)

Op zaterdag 28 november besteedde de Omroep van Wakker Nederland in
haar radioprogramma opmerkelijk veel aandacht aan een congres van de
Socialistische Partij waarin een nieuwe leider moest worden gekozen.

De verslaggeving van deze Telegraaf–satelliet was zo neutraal dat ik begon te
twijfelen aan de kwaliteit van mijn gehoorapparaat.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw luisterden de vromen naar de katholieke
of de protestante omroep, de liberalen naar de algemene omroep, de
vrijzinnigen naar de vrijzinnige omroep en de socialisten naar de VARA en
waar die letters voor staan weet niemand meer sinds ene Matthijs een half
miljoen per jaar claimt voor acht maanden werk.

Op één van twee Hilversumse radiozenders in de jaren vijftig was de
zaterdagmiddag het speelterrein van de VARA.

Het was toen nogal wat dat die rooie VARA bereid bleek een uur zendtijd af te
staan aan de aartsvijand van de rooien, de VVD. Die partij hield een congres
en liet in de door de rooien beschikbare zendtijd allerlei geluiden horen die
nietsvermoedende vaste luisteraars van de VARA vertwijfeld naar hun
lidmaatschapskaart deed zoeken..

Dat werd er niet beter op toen een door de VVD ingehuurde presentator de
verslaggeving van het VVD-congres afsloot met de woorden: “En dan geef ik u
nu terug aan de VARA-studio en desondanks wens ik u nog een prettige
middag.”

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Legaliseer wietteelt 1 december 2015

In mijn journalistieke loopbaan zijn er twee constanten waar na veertig jaar
nog nauwelijks beweging in zit. De eerste is de permanente bewoning van
recreatiewoningen, de tweede is gedoe over wietteelt.

Begin jaren zeventig was op de Veluwe, waar ik toen werkte, de kwestie van de
permanente bewoning een heet hangijzer. Dat is het nog steeds. In veertig jaar
hebben generaties lokale politici deze kwestie niet kunnen oplossen.

In diezelfde periode werd het roken van stikkies, zoals dat toen heette, door de
overheid tot probleem gebombardeerd. Vooral in het dorp waar ik werkte was
dat een dingetje. Ik weet nog dat wij bij de krant een tip kregen dat iemand
achter de jongerensoos was gesignaleerd met een joint tussen de lippen. Ik
herinner me zelfs de naam van de jongeman.

De overheid heeft sinds die ene joint in Barneveld het gedoogbeleid bedacht.
Daarmee zijn we van de drup in een stromende regen geraakt. Werden veertig
jaar geleden slechts de goede zeden in een streng gereformeerd dorp bedreigd,
nu is er in Brabant een wietoorlog aan de gang. Compleet met liquidaties en
burgemeesters die bedreigd worden.

Burgemeesters smeken om gecontroleerde wietteelt zodat criminelen de wind
uit de zeilen wordt genomen. Een VNG-commissie maakt zich er sinds deze
week hard voor. De landelijke overheid maakt nog geen bewegingen. Die
beroept zich op Europese regels, terwijl de kogels ons om de oren vliegen en
de kosten van de bestrijding van de wietteelt tot ongekende hoogte zijn
gestegen.

De criminelen anticiperen ondertussen door een industrie op te tuigen van
chemische drugs, voor het geval ze het monopolie op de wietteelt kwijt raken.
Ik denk dat het tijd wordt voor gecontroleerde wietteelt en dat het geld dat nu
wordt gebruikt om zoldertjes met tien plantjes leeg te halen wordt ingezet
voor bestrijding van die veel gevaarlijker pillenindustrie. Maar ik bang dat ik
op de dag van mijn pensionering zal schrijven: tijdens mijn loopbaan waren er
twee constanten . . . . .

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *