Wandelen in Eindhoven 4 mei 2016

Eén van de leukste boekjes die ik de afgelopen jaren heb aangeschaft is het
boekje “Wandelen buiten de binnenstad van Eindhoven” van Kees Volkers.
Het is een boekje met wandelingen tussen de tien en de twintig kilometer. We
hebben er al een paar gelopen.

Dan denk je dat je zo’n stad kent. Ik woon er nu een jaar maar ik heb er al
eens drie jaar gewoond en sinds 1988 werk ik er. Ik heb er in de tijd dat ik
radioverslaggeving deed vele kilometers door de stad gemaakt.

Eindhoven is mijn stad. Ik fiets nu elke dag van het zuidelijkste puntje naar
het noordelijkste puntje. Twaalf kilometer dwars door de stad en elk dag denk
ik: dit is mijn stad. Verliefdheid hou ik voor Marlies met wie ik vandaag op de
kop af twaalf jaar getrouwd ben, maar Eindhoven heeft ook een grote plek in
mijn hart.

Al fietsend door de stad valt het me steeds weer op hoe groen die is. Overal
parken en parkjes. Brede wegen worden veelal gescheiden door brede groene
middenbermen.

Nu we de wandelingen uit het boekje van Kees Volkers lopen ontdekken we
nog veel meer. Ik heb inmiddels twee fraaie begraafplaatsen ontdekt waarvan
ik het bestaan niet kende. Aan de rand van het centrum ligt een pad langs de
Dommel waar diverse vogelsoorten hun territorium hebben.

Zelfs achter een bedrijventerrein tussen Eindhoven en Geldrop liggen stukjes
groen waar volgens mij een vogelaar wel een ochtendje zoet kan brengen.
Allemaal ontdekt dankzij dat boekje.

Ik kan nog wel even door gaan maar ik u al roepen: maar jij bent verliefd op
die stad. Ik stel voor dat iedereen die in Eindhoven woont en beetje sportief is
dat boekje aanschaft. Dan gaat verliefdheid vanzelf over in houden van.

wandelen

  1. Laurent (reply)

    6 mei 2016 at 22:50

    Vooral de directe omgeving van Eindhoven is een heel aantrekkelijk landelijk gebied. Ergens tussen Geldrop en Nuenen waan je je vèr buiten bewoond gebied, zo stil en landelijk is het er.

  2. maria (reply)

    8 mei 2016 at 18:06

    En sinds de 49e minuut , voor jou, nog weer een reden om van Eindhoven te houden. Gefeliciteerd

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (403) Van der Vlugt en co 3 mei 2016

(Door Marlies)

Wat een heerlijke dag hadden we zondag! Juiste plek: Amsterdam in de
lente. Juiste gezelschap: vier jonge honden, een niet meer zo jonge hond,
collega’s van echtgenoot, en echtgenoot zelf. Juiste muziek: The Tallis
Scholars in het Concertgebouw, met op het programma het Miserere mei
van Gregori Allegri, een gegarandeerde hit.

Over dit Miserere Mei schreef ik al eens. Het is wonderschone muziek,
echt therapeutisch: als er ooit tranen vast zitten: draai dit stuk en
het komt los.

De echte ontroering zat ‘m voor mij in de ‘bijvangst’ van het
Zondagochtendconcert: we waren op tijd in het Concertgebouw om
‘Van der Vlugt en co’ nog te horen spreken en musiceren in het programma
Spiegelzaal (het populaire ‘voorprogramma’  voor het ZondagOchtendConcert,
vanuit – u raadt het al – de Spiegelzaal van het Concertgebouw,
al eeuwenlang gepresenteerd door Hans van den Boom, mijn favoriete
Radio4-presentator.

‘Van der Vlugt en co’ bestaat uit Bram van der Vlugt, spreker, zijn zoon
en dochter en een ‘vriend van de familie’ (zo noemde hij hem zelf),
die respectievelijk alle soorten sax, viool en contrabas spelen.

Bram van der Vlugt is nadat hij staf en mijter aan de wilgen hing allerminst
uitgewerkt, in tegendeel zou ik bijna zeggen: nu is er kans voor nieuwe dingen.
Als je op je tachtigste die nog aanpakt is er niks aan de hand met je geest
ouderdoms-wise gesproken…

Ik werd geraakt door het gemak waarmee Bram de teksten (voor het
grootste deel uit het hoofd) voordroeg en door zijn prefecte Nederlands
(ja, ja, mensen: met een zachte g en een mooie, niet te hard rollende r). De
stem heeft iets volstrekt tijdloos, maar klinkt ook als van een wijs man en
hij hanteert het tongue-in-cheek-principe met een feilloze timing. Ik moest
erg lachen om zijn gedicht ‘De drie-tenige luiaard’. Hij leek volkomen op zijn
gemak, effortless, zonder een spoor van zenuwen (daar zal Sinterklaas hem
wel bij geholpen hebben…), hij genoot.

Vanuit het Concertgebouw gingen ze gevieren op weg naar Arnhem, alwaar
in de middag het hele programma gesproken en gespeeld zou worden.
Als mijn gezelschap niet zo leuk geweest was, was ik hen nagereisd. En een
van de jonge honden zei: “alleen dit optredentje was de treinreis al waard!”.
Ik kon het volmondig beamen.

Op de website van het programma Spiegelzaal vindt u vast wel de (het zijn
niet zoveel denk ik) speeldata van dit aparte en charmante programma.

Hieronder in het filmpje een deeltje eruit.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Netflix 2 mei 2016

Begin jaren tachtig werd ik – als journalist – gestalkt door
een man. Ik heb het verhaal vast als eens verteld. Hij kwam
de redactie op lopen en beweerde dat hij technicus was
bij de TV. In Hilversum. Hij was er uit getrapt omdat hij niet
wilde meewerken aan een project.

Hij moest met het TV-signaal een extra signaal meesturen
dat mensen thuis zou beïnvloeden. Mensen zouden dan
dingen gaan doen die de verzenders bedachten. Slechte
dingen.

Ik vond de man tamelijk gestoord en noemde hem in
gedachten Roodbaard vanwege dat zichtbare uiterlijke
kenmerk van hem.

Ik scheepte hem af met de opmerking dat hij schriftelijk
bewijs moest overleggen. De weken daarna kwam hij steeds
terug met zijn verhaal, maar zonder het gevraagde bewijs.

Op een dag kwam hij triomfantelijk binnen met een pak
papier.  Het bleken vellen vol autokentekens van bezoekers
aan een CDA-congres. Het bewijs van een samenzwering.
Ik heb hem onvriendelijk gevraagd mij met rust te laten.
Daarna heb ik hem nooit meer gezien.

Welke idioot bedenkt nu dat door de ether iemand jou
in je veilige huiskamer kan bereiken.

De jaren daarna dacht ik af en toe aan Roodbaard als ik
reclamespotjes zag. Signalen die mensen aanzetten tot
soms slechte dingen.

Afgelopen weekend popte Roodbaard weer op in mijn hoofd.
Ons Netflix vloog er uit.

Ik deed alles wat ik in mijn leven van heldeskmedewerkers
heb geleerd. Apparaten uit. Stroom er af. Opnieuw inloggen.
Tevergeefs. Ik belde de helpdesk van Netflix en ik werd
geholpen door een uiterst vriendelijke man, die uiteindelijk
mijn probleem oploste.

So far so good. Tot hij zei: zo nu kunt u weer verder kijken
naar Better call Saul. Dat wist hij niet van mij . . . .

  1. Laurent (reply)

    2 mei 2016 at 12:29

    Ja, inmiddels zijn we wel degelijk zo ver…

  2. Laurent (reply)

    2 mei 2016 at 12:32

    In de paar maanden die ik op een computerhelpdesk werkte kreeg ik eens een man aan de lijn die aanvankelijk heel verstandig en normaal klonk, maar gaandeweg het erover begon te hebben dat hij gehacked was door de CIA en dat daarom zijn internet niet goed werkte. Later kreeg ik hem nog wel eens aan de lijn, weet niet meer hoe ik hem afgewimpeld heb.

  3. ab klaassens (reply)

    2 mei 2016 at 13:41

    Het raadsel van Jan is niet zo groot: Op de kabel is verkeer in twee richtingen.
    De man van de helpdesk kan zien wat de klant met zijn instructies doet.

  4. Irene (reply)

    3 mei 2016 at 21:15

    Maar hij had je er oorspronkelijk toch niet toe bewogen om Better call Saul te gaan bekijken? Dat hoop ik tenminste 😉

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Suiker 30 april 2016

(Door Ab Klaassens)

Met een diep bord en een vork demonstreerde topkok
Robert Kranenburg enkele jaren geleden op een
vmbo-school in Flevoland hoe je mayonaise maakt.

Eidooier met een likje mosterd los roeren, zout en peper
er bij, olie druppelsgewijs al roerend toevoegen en zowaar
daar is de binding, daar is de mayonaise.

Teleurstelling voor Robert Kranenburg: de leerlingen
vonden de mayonaise uit een fabriekspotje lekkerder.
Het verschil: suiker.

Ook enkele jaren geleden boden Eef en ik onze buren
een flensjesmaaltijd aan met zoete en hartige vullingen.

De drie dochters van onze buren konden onze flensjes
niet waarderen. Ze waren gewend aan flensjes van de
supermarkt. Het verschil: suiker.

Bekijk de samenstelling van de diverse woksauzen voor
Aziatische gerechten. Allemaal met suiker, soms vermomd
als melasse of fructose, terwijl die zoetigheid zelden
voorkomt in de originele recepten uit de kookboeken.
Geen toegevoegde suiker roepen sommige potten jam.
Maar er zit dan wel veel ingedikt vruchtensap in en
dat is ook suiker.

In de jaren dertig van de vorige eeuw zong de revue-artiest
Lou Bandy tijdens de mobilisatie van de Nederlandse
dienstplichtigen:

Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan?
Wie heeft dan gedaan, wie heeft dan gedaan?
De hele compagnie die heeft z’n eten laten staan
Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan?

In de  supermarkt bekeek ik de ingrediëntenlijst
van een blik erwtensoep.

Inderdaad:  de levensmiddelenindustrie houdt
ons zoet.

 

  1. Wieneke (reply)

    2 mei 2016 at 09:44

    Daarom geen potjes, pakjes en zakjes in mijn huis. Ik krijg steeds meer de pest aan die voedingsmiddelen maffia.

  2. Laurent (reply)

    7 mei 2016 at 12:02

    Onder andere daarom wordt iedereen in de westerse wereld, de VS voorop, ook steeds dikker.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Digitaal lezen 29 april 2016

Ik ben een boekenlezer, altijd geweest. Als kind was ik vaak te vinden in de oude bibliotheek
van Tiel. Later wilde ik boeken hebben en kocht ik ze. Toen wij vorig jaar een ander huis
zochten had ik me neergelegd bij de gedachte dat een deel van onze (mijn vrouw is ook een lezer)
boekencollectie naar de Vincentiusvereniging zou gaan.

Gelukkig vonden we een huis met een enorme kamer, we konden zelfs een extra boekenkast
op maat laten maken.

Ik vul die kast niet meer, want ik lees alleen nog maar e-boeken. Ik ben eigenlijk volledig
gedigitaliseerd.  Ik vind het prettig lezen op een iPad. Ik kan de letters groter maken (fijn als je
ouder wordt) en ik kan heel veel boeken tegelijk meenemen op vakantie.

Lezen, zegen verstokte lezers, is fijn want je kunt zelf de beelden invullen. Daar ben ik het mee
eens, maar ik ben aan het zondigen geslagen tegen die regel.

Het begon met het boek “Aquarium” van David Vann. De hoofdpersoon, het meisje dat het
verhaal vertelt, loopt vaak dezelfde weg van haar huis naar het zeeaquarium waar zij een speciale
band met de vissen heeft. Die tocht wordt redelijk gedetailleerd beschreven.

Opeens dacht ik: zouden die straten en wegen waarover ze loopt of met haar moeder rijdt echt
bestaan? Ik wist wel dat Vann dat niet had verzonnen, maar opeens had ik toch behoefte aan een
overzichtskaart. En foto’s van het Aquarium. Ik ben op Google Maps gaan zoeken. De
beschrijvingen klopten feilloos.

nora

Vorige week las ik “Nora” van  Colm Tóibín. Dat speelt zich af in het zuidoosten van Ierland.
Opnieuw kreeg ik de onbedwingbare neiging om Google Maps aan te klikken. Die app zit op dezelfde
iPad, makkelijk zat.

Zo ontdekte ik hoe al die plaatsjes die worden beschreven ten opzichte van elkaar liggen. Dat vond ik
wel een verrijking van mijn leesplezier.

Ik heb er over nagedacht en ik vind dat het verantwoord is. Kijk, als je “Het tumult van de tijd” van
Julian Barnes leest weet je ook hoe hoofdpersoon Sjostakovitsj er uit zag.

Tenslotte kun je bij fictie altijd nog zelf de beelden van de hoofdpersonen maken. Digitalisering
is mooi maar één van de belangrijkste geneugten van lezen – zelf beelden maken – is net iets mooier.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ebru Umar 28 april 2016

NRC Handelsblad deed dinsdag op de voorpagina een moedige
poging uit te leggen dat premier Rutte en onze minister van
buitenlandse zaken Koenders het wel hebben opgenomen voor
Ebru Umar.

Deze Nederlandse columniste werd in Turkije gearresteerd omdat
ze zich de toorn van Erdogan op de hals had gehaald.

Als ik alle emoties en de verontwaardiging over deze kwestie
uitschakel  denk ik onwillekeurig aan de woorden die Rutte en
Koenders in de beslotenheid van het torentje werkelijk  tegen elkaar
gesproken zouden kunnen hebben.

Iemand noemde Umar, een leerling van Theo van Gogh, iemand
die van kwetsen haar beroep heeft gemaakt. Ik vermoed dat een
zwijgende meerderheid vindt dat iemand die zo haar geld verdient
– geen emotie geen verontwaardiging! – niet moet zeuren als je in een
leeuwenkooi stapt, de leeuw uitdaagt en vervolgens een kras
oploopt als de leeuw zijn klauw uit slaat.

Het lijkt mij dat onze bewindslieden tot die groep behoren maar
doen wat ze moeten doen: opkomen voor een bedreigde staatsburger.

Maar zou het zo kunnen zijn dat ze in de veilige omgeving van
een ministerskamer  tegen elkaar hebben gezegd: had dat mens
in Turkije niet gewoon vakantie kunnen vieren en haar werk van
kwetsende columnist even los kunnen laten. Turkije is een prachtig
land waar je volop kunt genieten van een eeuwenoude cultuur.

Nu moeten die bewindslieden volop aan de bak om de immer
verontwaardigde oppositie tevreden te stellen. Doen
ze wel genoeg  om Ebru Umar uit de leeuwenkooi te redden
waar ze vrijwillig in is gestapt? En zo ja, kunnen ze dat dan in een
minstens tien kantjes tellende kamerbrief uit de doeken doen?

Als Umar terugkeert in Nederland zullen de talkshowredacties zich
op haar storten als een troep leeuwen, die haar dit keer niet willen
verscheuren maar als een heldin door de arena willen leiden.
Redacties die er naar snakken met Umar zelf te  spreken omdat
heel Nederland nu wel weet wat Fidan Ekiz er van vindt.

Misschien zullen ze premier Rutte of minister Koenders ook aan
tafel willen hebben. En dat die twee elkaar dan aankijken. “Wij
moeten naar Brussel”,  hoor ik Rutte dan zeggen. En dat Koenders
dan zegt: “Naar Brussel? Vanavond? Och ja natuurlijk wij moeten
naar Brussel“.  Hun woordvoerders bellen de redacties af.

Maar het kan ook heel anders toe gegaan zijn in de beslotenheid
van het torentje. We kunnen niet in de hoofden van ministers
kijken tot ze over dertig jaarhun memoires schrijven of een
filmmaker een gedramatiseerde versie maakt van de recente
gebeurtenissen.

Mits we op dat moment niet bezet zijn door Turkije, weet dan
niemand meer wie Ebru Umar was.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (403) Shakespeare 25 april 2016

(Door Marlies)

Een klein uitstapje van vocaal naar Shakespeare mag wel, vindt u niet? Ik heb
afgelopen zaterdag zitten smullen en wil u daar graag van laten meegenieten.
Het was voor mij bovendien een mooie voorbereiding voor mijn
Shakespeare/Budapestreis die ik in mei ga doen met Musico.

De BBC vierde de 400ste sterfdag van William Shakespeare en deed dat – als
altijd buitengewoon degelijk – met een avondvullende show op de BBC. We
ielen er midden in toen we ons tv-avondje eigenlijk al wilden afsluiten en
naar bed wilden gaan. Echtgenoot haalde het einde net niet en viel in slaap
op de bank, maar Vocalies zat op het puntje van de bank en moest alle zeilen
bij zetten om niks te missen. Er is geen ondertiteling bij de BBC, en het Engels
van William is van 400 jaar geleden.

Ik moet u eerlijk bekennen dat een deel me ontging, mijn Engels is meer dan
redelijk, maar dit vergt zoveel taalinzicht, dat niet alles binnenkwam. Wat wel
binnenkwam – ook al omdat het maar om één zinnetje ging – was het
geharrewar’ over Shakespeare’s beroemdste regel tekst: “To be or not to be,
that’s the question…”. Prins Charles verwierf zich een plekje in mijn hart
met zijn interventie aan het eind, hilarisch.

Wat een stem-schoonheid was er, zowel zingend als sprekend en wat wordt er
nog veel moois gemaakt en wat is Shakespeare tijdloos… kortom: ik kom
superlatieven tekort!

Zie het korte filmpje hieronder en ja, als u goed kijkt ziet u ze allemaal: Benedict
Cumberbatch, Ian McKellen. Judy Dench, David Tennant (die ook mee
resenteerde) en later kwam nog Hellen Mirren langs en nog een paar hele grote
namen, die ik niet meteen thuis kan brengen.

Als u kunt: spoor de uitzending op en kijk! Ik kan me trouwens levendig
voorstellen dat ‘onze’ NPO de uitzending een dezer dagen herhaalt.

 

 

 

  1. Wieneke (reply)

    28 april 2016 at 13:39

    Filmpje is niet te bekijken. Mag niet!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Theo Maassen en Erdogan 25 april 2016

De gevierde Israëlische schrijver Amos Oz ontwikkelt in zijn boek Judas een mooie theorie.
Hij laat zijn hoofdpersoon Sjmoeël zeggen. “(…) Jezus was toch helemaal geen Christen.
Hij is als jood geboren en als jood gestorven. Het is nooit bij hem opgekomen om een nieuwe
godsdienst te stichten. Het was Paulus, die het christendom heeft uitvonden. (…) Als de joden
hem hadden geaccepteerd, had de hele geschiedenis er compleet anders uitgezien. Dan was
de kerk nooit ontstaan”.

Dan zou volgens Sjmoeël Europa een milde gelouterde versie van het jodendom hebben
aangenomen. Dan waren ons de diaspora, de vervolgingen, de pogroms, de inquisitie, de
bloedsprookjes, de verordeningen bespaard zijn gebleven, en ook de Sjoa.

Jezus was een man die het joodse geloof probeerde te zuiveren van te ontdoen van “zelfvoldane
aanhangsels, van allerlei vette uitstulpingen die het priesterschap eraan had laten groeien
en waarmee farizeeën haar hadden beladen”.

Ik vind het een prachtige theorie, dat Jezus de hele christelijke kerk niet nastreefde, maar dat
die bedacht is door gewone stervelingen. Die theorie zou ik zomaar kunnen geloven.

Ik heb een decennium intensief meegedraaid in de christelijke kerk en ik heb ontdekt dat al
die scheuringen die voor het meest verdeelde instituut heeft geleid dat ik ken, veroorzaakt zijn
door mensen die – vooral uit eigenbelang  – teksten naar hun eigen hand gingen zetten. Het is
ook moeilijk om woorden die zo lang geleden in een volstrekt andere tijd zijn geschreven uit
te leggen.

Vandaag las ik dat de Rooms-Katholieke kerk een nieuw Onze Vader krijgt, dat is het
belangrijkste gebed in de christelijke wereld. Een commissie van rechtsgeleerden heeft er
tientallen jaren over gedaan om de tekst te moderniseren en de beste vertaling te vinden.  Dat
is nog eens wat anders dan jezelf als strijder voor IS aanmelden na het zien van één
YouTube-filmpje.

Vanmorgen stond er in de Volkskrant een ingezonden brief van Theo Maassen. De eerste keer
dat ik een aanval op Erdogan humoristisch vond (zo, ik hoef nooit meer naar Turkije) en niet
alleen maar platvloers.

Maassen komt uit Eindhoven, dus wij hebben daar als regionale omroep een apart bericht van
gemaakt, zodat alle Eindhovenaren er kennis van kunnen nemen en niet alleen de Volkskrantlezers.
De eerste kop boven dat artikel was: Theo Maassen zet vraagtekens bij satire over Erdogan.
Daar ontstond veel discussie over op de redactie, want er waren mensen – onder wie ik – die
meenden dat de vraagtekens van Maassen satire op zich waren. Er werd een compromis gesloten.
Het woord vraagtekens kwam tussen aanhalingstekens te staan.

Om maar aan te geven hoe moeilijk het is om teksten te interpreteren. Laat staan om het zodanig
te doen dat de wereldgeschiedenis een wending krijgt die niemand wil.

Om zelf te oordelen, de tekst van de brief van Theo Maassen.

Satire
Jonathan van het Reve neemt het in zijn column (V, 23 april) op voor
Hans Teeuwen. Hij stelt dat satire niets ‘moet’. Helemaal mee eens,
maar de vraag lijkt mij gerechtvaardigd of alles wat hardop uitgesproken
wordt door een humorist automatisch onder de noemer satire valt. Onze
vrijheid van meningsuiting is te belangrijk om constant als excuus
misbruikt te worden mensen standrechtelijk te beledigen.
De heer Erdogan wegzetten als een zelfzuchtige en luie minnaar is niet
alleen lafhartig en respectloos, het is bovenal een onversneden leugen.
k heb de heer Erdogan leren kennen als een uiterst bedreven,
onbaatzuchtige pijper die er letterlijk geen genoeg van krijgt.
Dat Hans Teeuwen niet oraal bevredigd is door hem zegt waarschijnlijk
meer over het primaire geslachtsorgaan van deze geinponem dan
over de ethos van het ons zo bevriende staatshoofd.

Theo Maassen, Eindhoven

  1. ab klaassens (reply)

    25 april 2016 at 18:50

    Maassen en Teeuwen genieten ’s ochtends bij het ontbijt van pas
    geboren rotweilerpups, levend gefrituurd in
    paardenvet. Dat is niet waar maar toch het vertellen waard
    want we hebben allemaal het recht op vrije meningsuiting.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prince 25 april 2016

(Door Ab Klaassens)

Terwijl ik in de keuken bezig was riep Eef vanuit de
woonkamer: ”Prince is dood.” Ze vernam de onheilstijding
toen ze naar De Wereld Draait Door zat te kijken.

Ik schraapte de resten van het avondmaal van de
borden en probeerde beelden van de gevierde artiest
uit mijn geheugen te vissen. Ja, ik had hem wel eens
gezien op TV en vond toen wat hij deed niet zo nodig.

Dat we verder moeten zonder Prince deed mij niks….|
….of toch wel: ik dacht aan de jaren vijftig
van de vorige eeuw toen wij jongeren opeens na
jaren van gezapige dansmuziek op de radio via de
bioscoop kennis maakten met Bill Haley en zijn
comets  Met zijn ‘we gonna rock around the clock tonight’
veroorzaakte hij woeste taferelen in de filmzalen.

We dansten dansen die we niet op dansles hadden geleerd
en veroorzaakten vernielingen in de filmzalen.

De politie greep in, burgemeesters verboden vertoning
van de film.

Ik heb via internet gekeken naar het optreden van
Bill Haley en zijn comets.

Het klinkt als de suffe dansorkesten waarvan mijn
leeftijdgenoten en ik destijds afscheid namen. Je groei
na Bill Haley nog een poosje mee met nieuwe trends.
De Beatles en de Stones…heerlijk, nog steeds.  Sting,
Bruce Springsteen, prima.

Dan komt er een moment waarop het stokt. Je gehoor
gaat achteruit, de stemmen hebben woorden die je niet
verstaat. De nuances in het ritme vervlakken tot  sjoeke
sjoeke, sjoeke sjoeke boem boem boem.

In gedachten ga je terug naar ‘In a sentimental mood’ van
Duke Ellington, ‘My funny Valentine’ van Chet Baker en
‘Moonlight Serenade’ van Glenn Miller.

Dan wordt het tijd te zoeken naar papieren waarop staat
welke verzekeringsmaatschappij  welk bedrag uitkeert bij
overlijden.

 

 

  1. Wieneke (reply)

    25 april 2016 at 08:45

    Leuk om Bill Haley weer eens in actie te zien. Laat die polis maar zitten, hoor. Gewoon meedansen, meneer Ab 😉

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (402) Lucia di Lammermoor 23 april 2016

(Door Marlies)

Ik heb er al eens vaker over geschreven. Vooral een aardig
berichtje voor mensen uit Eindhoven en omgeving, maar alla,
laat ik het Zuid-oosten dan maar eens voortrekken boven de
Randstad, meestal is het andersom.

Het NatLab  heeft een direct lijntje met London Convent Garden
Royal Opera House, tenminste dat hebben ze van september tot
en met juni, het kan nog even dus.

Live meegenieten van de mooiste opera’s en avondvullende balletten
rechtstreeks uit het Londense Royal Opera House / Covent Garden.

Op zondag 8 mei, om 11.00 uur  gaat er Gaetano Donizetti’s Lucia di
Lammermoor; die is weliswaar niet live, want een ‘encore-voorstelling’
maar dat maakt de pret er niet minder om. Een top-bezetting: Diana
Damrau, expert in het coloratuur repertoire en de Amerikaanse tenor
Charles Castronovo als haar tegenspeler Edgardo.

Bloed-kort het plot, dat kan, want het is een dun verhaaltje.
Er is in het Schotland van de 17de eeuw een voortdurende vete tussen
twee families en Lucia en haar geliefde worden daar de dupe van.
De broer van Lucia dwingt haar te trouwen – vanwege het geld – met
een man waar ze niet van houdt en in de huwelijksnacht gaat het fout.
Lucia flipt (dat is wel heel populair taalgebruik voor het drama van de
opera, maar het moest kort…), vermoordt haar echtgenoot en sterft – n
een van de mooiste aria’s ooit te hebben gezongen. Edgardo raakt na
een duel levensgevaarlijk gewond en zingt vlak voor hij sterft ook nog
een wonderschone aria. Einde opera.

NatLab oordeelt dat deze opera ook geschikt is voor jonger publiek,
vanaf  15 jaar schrijven ze. Nou is alle opera geschikt voor publiek
vanaf 15 jaar, maar hoe ze aan die conclusie komen? Ik zie er het
gemiddelde puberkind van 15 niet gaan zitten, maar alla, streven
naar een jonger publiek is altijd goed.

Gaat u vooral op 8 mei kijken en hou ‘ons’  NatLab in de gaten voor
de nieuwe produkties.

In het filmpje een concertante uitvoering van de waanzinsaria door
Diana Damrau. Met een orkestlid dat een soort glas-orgeltje bespeelt,
geweldig !

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *