Professionele media contra, ja wat eigenlijk? 23 augustus 2018

Er is in het wereldje van de journalistiek een discussie aan de gang over het feit dat
vrijwel alle media een foto en de volledige naam hebben gepubliceerd van de man
die wordt verdacht van de moord op Nicky Verstappen. 

Sommige collega’s vinden het meer dan terecht dat in  de jacht op de mogelijke
dader alle middelen worden ingezet. Anderen vinden dat de media geen verlengstuk
van justitie zijn en terughoudender moeten zijn. Ik ben in dit vak waarschijnlijk zo
afgestompt dat ik mij er vooral over verbaasde dat er onder vakgenoten überhaupt
nog een discussie over ontstond. 

Waar ik bij dit verhaal vooral over nadacht was dat de media zwaar inzetten op het
feit dat de verdachte een bushcrafter is. Dat is iemand die getraind is in overleven in
de natuur en die zodoende heel lang onder de radar kan blijven. Ik snap de aandacht
voor dat gegeven wel, het maakt het verhaal nog meer bijzonder dan het al is. 

Wat ik dan niet snap is dat collega’s her en der de indruk wekken dat de verdachte dus
wel nooit gevonden zal worden. Ik geloof niet dat je een leven lang van een bessen en
misschien een toevallig gevangen konijn kunt leven. Mits het een heel kort leven is
natuurlijk. Maar spannend is het natuurlijk wel voor het verhaal. Zelf denk ik dat de
voortvluchtige man meer kunde wordt toegedicht dan hij verdient.

Afgelopen zomer was het helemaal een gotspe toen sommige media zich boos maakten
over een mevrouw die een ongeluk filmde op de snelweg omdat ze opgewonden raakte
van het toenemend aantal volgers op social media waarop ze de beelden had gezet. 

Een gotspe omdat die mevrouw bij sommige media al jaren niks anders ziet dan beelden
van ongelukken en verhalen leest van slachtoffers en getuigen die de meest lugubere
details mogen vertellen. “Ja maar”,  hoorde ik een collega een paar weken geleden roepen,
“die beelden worden door professionals gemaakt en die zijn terughoudender”.  

An m’n hoela. In een tijd waarin media op internet alles leegplukken wat er langs komt
en zonder te checken doorgeven (Twitter is ook een bron hoorde ik ooit een collega
uitkramen) is er nauwelijks meer onderscheid tussen professioneel en een mevrouw die
heel veel volgers heeft omdat ze schokkende beelden op haar Facebook-pagina zet. 

Nu wordt de foto van de moordverdachte door vrijwel alle media verspreid. De man wordt
verdacht van een gruwelijke moord op een kind. Wat mij betreft mag hij de rest
van z’n leven achter een deurtje als hij het gedaan heeft. Maar wat nu als hij wordt
gevonden door lieden die hem lynchen en dat er dan een mevrouw langskomt die dat
filmt en op haar Facebookpagina zet. Gaan de media dat dan veroordelen. Waarschijnlijk
nemen sommigen gewoon dat filmpje over met als argument: Facebook is ook een
bron. Ik denk dat er nog maar heel weinig media zijn die een afweging maken die niet
wordt ingegeven door de hete adem van de concurrent. En de media die dat wel doen,
die noem ik professioneel.

Zo’n discussie op Twitter over de vraag of je naam en toenaam moet publiceren is mooi,
maar die zal er echt niet toe leiden dat de media terughoudender worden. Zolang er
mevrouwen met mobiele telefoons filmpjes publiceren van bloederige ongelukken zal
er een concurrentieslag om de pageviews geleverd worden.  

  1. Laurent (reply)

    30 augustus 2018 at 19:24

    Dat is een goede analyse

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (481) 22 augustus 2018

(Door Marlies)

Hebt u ook zo genoten van het Prinsengrachtconcert van afgelopen zaterdag? Ik betrapte
mezelf op moederlijke gevoelens waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, toen ik de
broertjes Jussen over het podium zag dartelen. En wat speelden ze geweldig, en wat
een geweldig idee om de deksels van de vleugels te verwijderen en er TL in te
monteren (en een cameraatje) en wat was grachtengordelamsterdam mooi stil,
en wat wordt die sopraan ooit een hele grote als ze geleerd heeft de zenuwen aan de
kant te zetten (iets dat ondergetekende nooit gekund heeft, dus eigenlijk heb ik geen
recht van spreken, maar ik ga er dan ook niet staan…) en wat een mupke van een violist.
Kortom: ‘een fijn fisje’ zouden ze hier in Brabant zeggen.

In het magazine bij het Eindhovens Dagblad van zaterdag 18 augustus stond trouwens
een mooie instructie hoe je je te gedragen hebt als je als onervaren luisteraar naar
klassieke concerten gaat. Er staat ook een ‘klassieke muziekgeschiedenis voor dummies’ bij.
Ik zat het grinnikend te lezen en zag weer eens een paar vooroordelen bevestigd (dat blazers
in een orkest ‘gezellig’ zijn en achter de mooie vioolmeisjes aanzitten bijvoorbeeld; een
vooroordeel dat al in mijn conservatoriumtijd heerste, hoe zou dat toch komen….? ). Dat
Bach ‘God’ is (da’s helemaal niet waar, dat is Verdi) en dat Beethoven geen wonderkind
was (dat was-ie wel…), affijn, smullen…

Gelukkig is klassieke muziek zoveel meer dan wat er in die paar pagina’s vermeld werd,
maar men pretendeerde geen volledigheid. En de vijf-delige podcast ‘Beethoven is meer
dan een hond’ is niet voor u en mij gemaakt, maar weet misschien nóg meer liefhebbers
van het genre binnen te hengelen.

De podcasts die hiernaast staan (meer dan 200 uur aan vooral vocale, klassieke muziek)
zijn wél dóór mij vóór u gemaakt, dus daar vestig ik hier nog maar eens de aandacht op.

De Nationale Opera doet ook haar best nieuw en jong publiek te bereiken: ze opent het
seizoen met een uitvoering van Mozart’s ‘Die Zauberflöte’, in een speciale enscenering.
Wordt spectaculair!

Gelukkig is opera zoveel meer dan alleen ‘Die Zauberflöte’, maar het is een begin.
Ik zou een beginnend klassieke muziekliefhebber ook naar zoiets meenemen, u?

Daarom in het filmpje hieronder de trailer van ‘Die Zauberflöte’. Dikke pret!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zondvloed 21 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

“Apres nous le deluge”, na ons de zondvloed. De uitspraak wordt toegeschreven aan madame
La Pompadour, in 1750 of daaromtrent het liefje van de Franse koning Lodewijk de vijftiende.
Ik denk eraan als ik bezie hoe onverschillig de mensheid reageert op de onheilsberichten
over snel smeltende ijskappen in de poolgebieden en de gletsjers in berggebieden overal op
aarde. Een meerderheid van de wetenschappers geeft ons, aardbewoners, de schuld; een
minderheid ziet de opwarming als iets onvermijdelijks, zoals de aarde lang geleden de ijstijd
heeft doorstaan.

Als de meerderheid van de wetenschappers gelijk heeft zal de mens z’n gedrag moeten
aanpassen. Dat lukt niet in een democratie, waarin de gekozen leiders voortdurend rekening
moeten houden met de wil van een slecht geïnformeerd volk.

Een mini-beeld in  een groot probleem: De intensieve veeteelt is één van de bronnen van de
opwarming van de aarde.  In Nederland durft alleen mevrouw Thieme van de Partij voor de
Dieren de kiezer van z’n biefstuk af te houden. De anderen zwijgen; de volgende verkiezingen
zijn altijd dichtbij.

  1. Laurent (reply)

    30 augustus 2018 at 19:31

    Angstwekkend scherpe analyse

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Beelden 18 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

NRC Handelsblad gebruikte donderdag 16 augustus driekwart van de
voorpagina voor een opsomming in grote letters van de Amerikaanse steden
waarin medewerkers van de rooms-katholieke kerk zich vermoedelijk hebben
vergrepen aan minderjarigen.

Ik vind het een typerend voorbeeld van de toenemende beeldcultuur in de
journalistiek.  Een feit, of op z’n minst de beschuldiging is dat de priesters zich
vrijwel overal hebben misdragen. Moet je dat illustreren met een paar
bladzijden uit een plaatsnamengids?

De Volkskrant besteedde onlangs twee pagina’s aan een reeks foto’s van dure
herenkostuums.  Die waren aangetroffen in één van de vele appartementen
van Paul Manafort, adviseur van omstreden politici, ex-campagneleider van
Donald Tromp en nu verdacht van belastingontduiking .  Zo’n fotoreeks zegt
mij niets meer dan de woorden die je nodig hebt om te vertellen dat Manafort
geen genoegen nam met een jasje voor doordeweeks en één voor de zondag.

Als je kritisch naar de TV kijkt of naar de radio luistert zie je en hoor je hoe
iedereen die er volgens de omroepredacties toe doet iemand  speelt en zelden
zichzelf. Vooral op TV wordt de keuze van de gasten in discussieprogramma’s
bepaald door hoe iemand overkomt, door het beeld. Politici en hoge pieten uit
het bedrijfsleven laten zich bij zulke gelegenheden bijstaan door PR-
medewerkers die zich vooral bekommeren over het imago – het beeld –  van
hun baasjes en bazinnen.  Wat je van die mensen ziet zijn hoogstens je eigen
veronderstellingen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (480) 15 augustus 2018

(Door Marlies)

Nederland herademt: na maandenlange droogte plenst het af en toe geweldig.
De regen valt loodrecht naar beneden, alsof iemand ergens een douche-kraan
heeft open gezet; er is nauwelijks wind. Op zoek naar een onderwerp voor een
nieuw blogje stuit ik op het enige moment dat je in de komende tijd wenst dat
het even níet regent: zaterdag 18 augustus, ’s avonds… want dan is er het
slotconcert van het Prinsengracht festival en het is zo lullig als het dan hoost…

Dit jaar een extra leuke cast voor dit concert: de broertjes Jussen spelen en
hebben twee vrienden uitgenodigd: violist Daniel Lozakovich en sopraan
Laetitia Gerards. Met deze laatste is er ook een Brabantse invalshoek: Gerards
werd geboren in Helmond. Allemaal zijn ze aanstormend talent… en een
beetje ook al gearriveerd talent: als je op het Prinsengrachtpodium mag staan
tijdens het slotconcert ben je een goeie!

In het filmpje een klein interviewtje tussen AVROTROS-presentator Hans van
den Boom (‘Boom’ voor intimi, en daar hoor ik nog steeds een klein beetje
bij…) en de broertjes Jussen. Inmiddels (knappe) mannen geworden (de
broertjes bedoel ik….), maar hun ontwapenende kinderlijkheid (en dat bedoel
ik als kwaliteit!) nog niet kwijt geraakt. Ik wens hen toe dat ze die ook
behouden!

Kijken aanstaande zaterdag, buiten is het toch k-weer!

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Voetbal 14 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

Wie zou toch de man zijn die:

  • van vrijdagavond tot zondag 19.00 uur niks wil horen of lezen over het
    voetbal in de eredivisie.
  • die daarom alle contacten mijdt die hem iets over dat voetbal zouden
    kunnen vertellen.
  • die zichzelf en zijn gezinsleden gebiedt alleen naar buitenlandse zenders
    te kijken en te luisteren tijdens een weekend eredivisievoetbal.

Wie zou dat zijn?

Wie het ook is: Tom Egbers  van Studio Sport respecteert zijn verlangens  en
houdt de uitslagen geheim tot het einde van de samenvattingen in de
uitzending van zondagavond. Terwijl 99,9 procent van de voetballiefhebbers
weet wat  de uitslag is houdt Egbers dat voor zich met zinnetjes als:

  •  na het echec in Europa heeft Feyenoord tegen de Graafschap wel iets
    goed te maken.
  • Emmen staat uit tegen Ado voor de moeilijke klus zijn promotie naar de
    eredivisie waar te maken.

Dooie teksten, zinloze kletspraat. In mijn jeugd meldde de nieuwslezer
zondagmiddag op de radio één maal de uitslagen van de belangrijkste
voetbalwedstrijden.

Dat bereikte niet iedere voetballiefhebber. Een kleine uitgever in Amsterdam
publiceerde  daarom op zondagmiddag een piepklein krantje met de
voetbaluitslagen en wat ander nieuws. Dat krantje – de Cetem  – werd door
straatverkopers voor een paar centen aan de man gebracht bij tramhaltes,
drukbezochte pleinen en in kroegen.

“De Cetem, de Cetem!”, schreeuwden de straatverkopers. “Steek ‘m in je reet
en vergeet ‘m” riepen de straatjongens.

 

  1. Jos (reply)

    14 augustus 2018 at 11:54

    Ach…. dat ik ooit nog zou verlangen naar Frits van Turenhout…

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nageroepen door Afrikaanse mannen 13 augustus 2018

Mijn vrouw wordt deze zomer op straat in Eindhoven nageroepen door
Afrikaanse mannen. Moet ik daar nu een PVV-draai aan geven waarmee ik de
onderbuiken voed? Nee, dat moet ik niet want de reden is volstrekt onschuldig
en mijn vrouw moet er erg om lachen. Niet omdat zij er als vrouw van xx jaar
geniet van de aandacht, maar omdat het een oprecht compliment is.

Voordat PVV’ers louter op basis van de kop munt menen te kunnen slaan uit
dit stukje, leg ik het uit. Tijdens onze vakanties op Kaapverdië raakte
mijn vrouw gecharmeerd van de Afrikaanse kleding. Zij loopt in de zomer
graag in wat zij “flodderboeken” noemt. Van die flodderboeken met Afrikaans
design. Dat die stoffen voornamelijk bij de Helmondse Vlisco worden
ontworpen laat ik even in het midden.

Dus mijn vrouw kocht wat van die vrolijke kleding. De blouses combineert ze
met witte broeken en de broeken combineert ze met Europese hemden. Het
gaat zelfs haar te ver om met een volledig Afrikaans pak over straat te gaan.

Maar als ze aldus gekleed over straat gaat roepen Afrikaanse mannen
regelmatig dat ze er zo geweldig uitziet. Voor die mannen is de kleding van
mijn vrouw een  feest der herkenning. Vaak gaan de uitroepen vergezeld van
een opgestoken duim want iedereen weet sinds Facebook dat dat het
internationale teken van“leuk”is.

Eén keer kocht ze een kledingstuk waarvoor ze door een omrekenfoutje veel te
veel betaalde. Toen wij later opnieuw langs het winkeltje van de Kaapverdiaan
kwamen en reclameerden bleek hij het wisselgeld apart gelegd te hebben om
het ons terug te geven zodra hij ons zou zien. De man vond wel dat hij voor
zijn eerlijkheid beloond moest worden en we lieten hem een klein deel van het
teveel betaalde bedrag houden. Hij had een Nederlander kunnen zijn.

De kleding bleek overigens niet zo goed gefabriceerd te zijn want deze week
heeft mijn vrouw zelf wat verstelwerk moeten uitvoeren. Maar ja, voor de prijs
die we betaalden vindt zij dat geen probleem. De complimenten vergoeden
veel.

  1. Eef (reply)

    13 augustus 2018 at 11:35

    Goh, je bent er weer

  2. Laurent Bruning (reply)

    13 augustus 2018 at 22:53

    Wat een leuk verhaal!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Muziek 2 augustus 2018

(Door Ab Klaassens)

Toen ik de supermarkt binnen ging spoelden oude klanken met me mee:
mijn tophits van de jaren tachtig, de liedjes die ik heb onthouden maar mij
onthouden worden omdat ik van een doelgroep ben waarvoor Radio 5 is
ingericht: alleen te beluisteren via de kabel.

De man met de gitaar bij de ingang van de supermarkt kende mijn
klassiekers  en ik was niet de enige die hij wat troost gaf want het regende
muntgeld in de koffer van zijn gitaar.

Als de net-managers van de publieke omroep waren voorzien van ogen
hadden ze kunnen zien hoe de tot Radio 5 veroordeelden swingend naar
de fietsenrekken togen; in hun ogen het flirtgedrag van weleer.

De illusie brak toen de jongste jeugd aantrad en de muzikant omsingelde.
Met een gegil afgekeken van Justin Bieberfans eisten zij: “Er staat een
paard in de gang.”

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (479) 1 augustus 2018

(Door Marlies)

Komend weekend mag ik weer eens op stap: vier dagen ben ik met een groep van
Musico in Stockholm. Toen ik er twee jaar geleden was om ongeveer dezelfde
tijd was het er 15 graden. We waren veel buiten, heerlijk weer, maar de jas moest
aanblijven. Dat zal nu wel anders zijn…

Twee prachtige voorstellingen staan ons te wachten, in twee al even mooie
theatertjes: het Theater Confidencen en het Drottningholm Slot-theater behoren
tot de oudste-nog-als-theater-in-gebruik-zijnd in Europa, wat zeg ik, ter wereld!

Ik denk overigens niet dat ze in de vroege 18de eeuw al aan airco deden, dus ik
hou er rekening mee dat een waaiertje geen overbodige luxe zal zijn, de hitte is
nog niet uit de lucht en in Scandinavië is het al net zo warm als hier bij ons.

We beginnen met Orfeo, van Christoph Willibald von Gluck. U kent vast wel het
verhaal: Orfeo verliest zijn grote liefde Euridice aan een slangenbeet en besluit
haar in de onderwereld achterna te reizen en te proberen de goden te vermurwen
haar terug te geven. Dat lukt hem in de oude verhalen niet en ook niet bij álle
componisten, maar bij Gluck wèl. Hij weet met zijn gezang Amor zo te raken dat
die een tweede keer toegeeft en het stel gaat een ‘en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig’
tegemoet. In Wiesbaden hadden we in 2016 een hele bijzondere enscenering waarin
Orfeo – geholpen door Amor – zelfmoord pleegt; ook een manier om bij zijn geliefde
in de onderwereld te komen. Die enscenering leverde destijds felle discussies en een
bijzonder gesprek op tussen mij en mijn gasten; ik denk dat de enscenering van
zaterdag een meer traditionele zal zijn. Niettemin is kwaliteit verzekerd in de
handen van dirigent Arnold Östman, specialist voor dit repertoire…

Lollig detail over Theater Confidencen? De naam komt van een speciaal
geprepareerde tafel: de tafel werd in de kelder van de grote zaal gedekt, en via
een ingenieus systeem omhoog gehesen. Op die manier hadden de gasten geen
bedienden rond zich, die hun roddel en vertrouwelijke (confidentiële, vat u ‘m?)
praat af konden luisteren. Een vondst voor die tijd. Met social media zou je er
in deze tijd niet meer mee weg komen… Wat zullen die bedienden gebaald hebben…

In Drottningholm gaan we naar ‘Pygmalion’, een korte ballet-opera van Jean
Philippe Rameau. Van choreografie voorzien door een Japanner: Saburo
Teshigawara. Ik ben heel benieuwd, dat zou wel eens een prachtige voorstelling
kunnen  worden. Als het goed gedaan wordt is er niks zo mooi als de combinatie
van hedendaagse choreografie en oude muziek. Op de een of andere wonderlijke
manier is dat een gouden combinatie.

En u kent het verhaal van Pygmalion? De beeldhouwer Pygmalion maakt een
beeld dat zo mooi is dat hij er verliefd op wordt. Na enige verwikkelingen krijgt
Pygmalion zijn zin: het beeld wordt tot leven gewekt. Als het u helpt: de
musical ‘My fair lady’ is losjes op dit gegeven gebaseerd.

Ik laad voor u de mooiste ‘Che faro’ aller tijden op, zowel qua beeld, als qua
geluid. Dame Janet Baker zingt fantastisch hier en de beelden zijn van een
tederheid die tijdloos is en blijft ontroeren.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De huilende meneer en de BN’er 31 juli 2018

Er belde een meneer naar de redactie. Hij had op Omroep Brabant gelezen dat
Johan Vlemmix in zijn huis Soestdijk II in Eindhoven een diner gaat
organiseren. Daar kun je je voor aanmelden.

Voor wie hem niet kent: Johan Vlemmix is de man die dankzij een
onuitputtelijke creativiteit en commercieel inzicht BN’er van beroep is
geworden. Dat kan ik wel waarderen.

De meneer vertelde me dat hij als kind met Johan in dezelfde Eindhovense
buurt was opgegroeid. Ze hadden een oude kinderwagen en daar haalden ze
samen oude kranten mee op.

De man had Johan 55 jaar niet meer gezien en zou hem zo graag nog eens
ontmoeten.

Ik stelde hem voor dat hij zich dan inschreef voor het diner. Maar dat was niet
zijn bedoeling. Bovendien hoorde ik zijn vrouw op de achtergrond roepen dat
in het weekend waarop Vlemmix zijn gasten ontvangt haar verjaardag zou
worden gevierd.

De beller raakte plotseling emotioneel. Hij begon te huilen. Op zo’n moment
wordt mijn zachte kant geactiveerd en haal ik alles uit de kast om iemand te
troosten. Ik bood hem aan dat ik Vlemmix zou bellen om te vragen of hij iets
voelde voor een ontmoeting met de man.  Aan de andere kant van de lijn ging
het huilen over in gierend janken.

Nadat hij was bedaard stelde ik voor dat ik Vlemmix zijn telefoonnummer zou
geven. Zijn vrouw riep op de achtergrond getallen die hij herhaalde. Door de
emotie in zijn stem moest ik goed luisteren. Toen ik de volgorde van de cijfers
blijkbaar niet goed had ging hij zich verontschuldigen. Hij had zijn gebit niet
in en daarom was hij moeilijk te verstaan. Maar het kwam goed. Vijf minuten
later had ik van een enthousiaste Vlemmix de toezegging dat hij de man zou
bellen.

Ik bracht de meneer zelf het goede nieuws, eigenlijk om hem een beetje voor
te bereiden dat BN’er Johan zijn oude speelmakker niet was vergeten en
contact zou opnemen. We hebben er samen een potje om gejankt aan de
telefoon.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *