Volgende week wordt er Europees gekookt 10 juni 2019

Op de begane vloer van ons appartementencomplex is een restaurant gevestigd waar mensen met
een afstand tot de arbeidsmarkt onder begeleiding werken. Om die afstand in te lopen.

Jaren geleden zat er al eens zo’n restaurant, maar toen de organisatie die daarvoor verantwoordelijk
was, het niet langer tot het takenpakket rekende, werd dat gesloten. Dat was jammer want er
was vanuit de buurt veel belangstelling voor een smakelijke hap voor weinig geld. Als je niet
reserveerde liep je de kans dat je tevergeefs aanklopte.

Er kwam een Arabisch restaurant voor in de plaats. Dat heeft het een half jaar volgehouden. Ik
begreep dat de eigenaar probeerde alles alleen te doen, dat kan natuurlijk niet in de horeca.

Er zaten nooit zoveel mensen bij onze Arabische onderbuur. Misschien, dacht ik wel eens, moet je
toch bier schenken als je zo excentrisch ligt en je het van de aanloop uit de buurt moet hebben. De
mensen in de buurt zijn namelijk gewend bij de eerste zonnestraal met een vol Bavariakratje en in
een hempie in de voortuin neer te strijken.

Inmiddels is er dus toch weer een sociaal restaurant in de ruimte op de begane grond. Ik heb begrepen
dat het nu op een andere manier uitgebaat wordt en dat de beheerder niet meer alleen afhankelijk
is van mensen die komen eten.

Elke week is er één dag wereldkeuken. We aten met een aantal vrienden Ethiopisch. Met onze handen.
Daarna was het Argentijns. Na een redelijk goede ervaring met de Ethiopische pannenkoeken
(geleverd door een Ethiopisch restaurant hier ter stede want de bereiding daarvan durfde de begeleider
met zijn personeel niet aan)  besloten we niet zelf te koken maar met de lift naar beneden te gaan en
aan te schuiven bij onze buren.

De begeleider schotelde ons een mooi driegangenmenu voor. Niet met Argentijnse biefstuk
natuurlijk want dat kan niet voor 17,50 euro. De keukenbrigade rende veel heen en weer, maar
uitserveren ho maar. Na lang wachten deelde de begeleider de gasten mee dat het voorgerecht nog langer
op zich liet wachten. Daarom werd dat het tussengerecht en kregen we een ander voorgerecht. Voor
dezelfde prijs, zei hij.

De ongeveer twintig gasten vonden het prima. Iedereen weet dat er iets mis kan gaan op de kronkelige
weg naar de arbeidsmarkt. We kregen een rauwkostsalade. Daarna kregen we soep. Die was niet
aangekondigd. Nee, zei de begeleider, het werd geen vijfgangendiner. Het oorspronkelijk voorgerecht
was uiteindelijk helemaal mislukt. Vandaar soep.

Daarna ging het vlot. Na de soep kwam het hoofdgerecht: kip. Want in Argentinië hebben ze ook kippen.
Daar zat een auberginegerecht bij met als wetenswaardigheid, zo werd ons vanuit de keuken meegedeeld,
dat het gemaakt was volgens het enige Argentijnse recept voor aubergines. Want in tegenstelling tot
kippen hebben ze die niet in dat land.

Onderwijl bleek dat een aantal gasten was ingevlogen vanuit een lokale tangoschool. We kregen een
demonstratie. Voor hetzelfde geld.

Bij het weggaan vertelde de beheerder dat hij overwoog volgende keer Europees te koken. Hij dacht
zelf aan Italiaans.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Google Street View neemt de privacy uitermate serieus 7 juni 2019

Behalve de miljarden gebruikers van Facebook en Instagram zijn veel mensen gehecht aan hun privacy.

Steeds meer organisaties houden daar rekening mee. Dat gaat soms ver.

Google Street View is ook aan strenge regels gebonden. Gezichten van mensen en kentekens van auto’s
moeten geblurd worden. Wazig gemaakt in gewoon Nederlands.

Daar maken ze bij Google serieus werk van. Berry Holslag maakt realistische beelden van mensfiguren.
Die staan op verschillende plaatsen in Nederland. Ik vind ze leuk. In het Bellamypark (anders dan de
naam doet vermoeden is dat een tamelijk kaal plein) in Vlissingen staat de Dichter van het Park.  Bij
het politiebureau in Naaldwijk staat ook een beeld van Holslag: de diender.

Hun gezichten zijn heel menselijk. Dus wat doet Google street View, die blurt de beelden . . . .

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

PVV in het geweer tegen exoten 6 juni 2019

Zou een hardwerkende PVV-politicus die het met steeds minder, minder, minder collega’s moet doen,
tijd hebben om na te denken over de formulering van – in dit geval – kritische vragen aan Gedeputeerde
Staten van Brabant.

De PVV staat bekend als een partij waar de metaforen gemakkelijk uit de pen vloeien. Kopvoddentax
en klimaatminaretten in plaats van windmolens zijn daarvan voorbeelden. Ze zijn er zo bedreven in
dat je geneigd bent teksten van PVV’ers twee keer te lezen om te voorkomen dat je iets mist.

De Brabantse PVV schreef deze week in Statenvragen: “Is het college het met de PVV eens dat invasieve
exoten altijd geweerd moeten worden uit onze provincie”?

In zo’n geval is het raadzaam de tekst nog eens goed te herkauwen.

De invasieve exoot is in dit geval de Aziatische hoornaar. Dat is geen metafoor, maar een heus beest
dat een bedreiging vormt. Ze komen steeds vaker voor in Nederland. Vorige week werd er een
aangetroffen in Raamsdonk.

“De Aziatische hoornaar is een agressief dier dat graag honingbijen eet en die zijn juist erg belangrijk
voor ons ecosysteem. Ook andere insecten vormen voer voor de Aziatische hoornaar, die een
concurrent is van de Europese hoornaar. Daarom is deze soort op grond van de Europese Verordening
Invasieve Uitheemse Soorten aangewezen als soort die bestreden moet worden,” aldus PVV’er Maikel Boon.

Ook achter die passage moeten we niet meer zoeken dan er staat. Waarschijnlijk is ook het beroep
op Europese regels gemeend, hoewel de PVV zich uitput in verzet tegen Europese regels.

Voor de PVV is de Aziatische hoornaar schijnbaar een grotere bedreiging dan andere exoten.
Althans ik heb de partij nooit vragen horen stellen over de nijlgans, een exoot die je tegenwoordig
overal ziet. De nijlgans houdt zich dan ook redelijk gedeisd. Af en toe pikken ze een ooievaarsnest in om
te broeden, maar ja, voor dat nest hadden en oer-Hollandse ooievaars dan zelf toch al geen belangstelling.

En dat de koekoek haar eieren in andermans nest legt en veel kleinere en minder weerbare vogels
uitbuit om haar jongen groot te brengen, is natuurlijk ook geen probleem. De koekoek hoort bij
het Nederlandse meubilair.

Evenmin heb ik de PVV zich zorgen horen maken over een koppeltje rosse pijlstaarten dat in Brabant
is neergestreken. Vogelaars zijn daar opgewonden over, maar jagers loeren op dat beestje omdat het de lokale
vogelsoorten homeopathisch dreigt te verdunnen. Maar misschien is dat nieuws aan de PVV voorbijgegaan.
Je kunt niet alles bijhouden als je partij wordt opgevreten door de uil van Thierry Baudet.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De kapper mag niet veranderen 5 juni 2019

Hoe lang ben ik al niet meer bij de kapper geweest? Twintig jaar? Meer denk ik. Sinds ik afscheid nam
van mijn vette piekhaar, een tondeuse kocht en mijn vrouw de taak van kapper over nam. Die tondeuse,
herinner ik mij, heb ik afgerekend in guldens. Die was toen best duur, maar wel een investering
voor het leven.

Wat ik mij herinner van kapperszaken is dat het plekken waren waar vooral veel werd geouwehoerd. Door
de kapper en de clientèle. Een half uurtje bij de kapper leverde een schat aan informatie op. Vroeger was
het voor een lokale journalist de place to be.

Er werd ook veel geroddeld over de mensen in het dorp. Dat waren de verhalen waar je vroeger niet over
publiceerde. En je las er de bladen. De kapsalon gebruikte je als alibi. “Dat las ik bij de kapper”, is misschien
wel heel lang het meest gebruikte excuus geweest voor politiek correct links.

Zou het nog steeds zo zijn in de kapsalons? Ik denk het wel. Een vriendin van ons had tijdens haar
werkend leven een kapsalon. Na haar pensionering springt ze af en toe bij als haar opvolgster handjes
te kort komt. Nog steeds kan ze fantastisch vertellen over wat ze allemaal hoort als ze met haar handen in
het haar van de dames uit het dorp zit. Ze kan het tegen ons vertellen want het is ver van Eindhoven en
wij kennen niemand. Nou ja, niet persoonlijk dan.

Als ik door de stad fiets zie ik veel kapperszaken die vooral gerund worden door mensen uit een andere
cultuur. Daar klonteren altijd veel mensen samen. Voor die mensen is de kapper een ontmoetingsplek.

En zo hoort het ook. Dat mag niet veranderen.

Vorige week zag ik een nieuwe zaak in onze volkswijk met de naam Knip & Go.  Dat &Go is modern.
Het betekent in alle gevallen dat je snel wordt geholpen en geen tijd verliest. Want tijd verliezen dat
kan anno 2019 niet meer.  Als moet snel, snel, snel. Dat snap ik, maar een kapper die in een
doodnormale Eindhovense buurt zijn zaak Knip & Go noemt heeft het volgens mij niet goed begrepen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ondertussen pingelt de smartphone van mijn vrouw 29 mei 2019

Met de komst van digitale media heeft het pushbericht zijn intrede gedaan. U weet wel, dat uw smartphone
opeens door middel van een geluidje aangeeft dat er breaking nieuws is en u naar uw zakcomputer grijpt
om te zien wat er dan zo brekend is want u mocht eens iets missen.

Vroeger was breaking news echt brekend nieuws. Eén keer in de zoveel tijd gebeurde er iets waar heel
Nederland over sprak en dan was het maar beter dat je wist waar het over ging om te voorkomen dat je
als wereldvreemd door het leven ging.

Tegenwoordig is alles brekend nieuws. Soms dwingt de zakcomputer ons meerdere keren per dag op het
schermpje te kijken. Zeker als je toestaat dat het nieuws van meerdere media met luid gepingel jouw
leven binnen dringt.

In negen van de tien gevallen gaat het om het zogenoemde 112-nieuws. Omdat mij dat van al het nieuws
het minst interesseert heb ik de pushmeldingen uitgezet. Die enkele keer dat er echt iets anders aan de hand
is hoor ik dat vanzelf. Enerzijds omdat het dan werkelijk iets is waar heel Nederland en dus de mensen
in mijn omgeving over praten, anderzijds omdat ik op momenten dat ik alleen ben op mijn eigen tijd
een aantal keren per dag mijn nieuwsbronnen check.

Mijn vrouw heeft de pushfunctie van de lokale krant aan staan. Elke morgen klokslag 7.00 uur pingelt
haar telefoon. De krant meldt dan het belangrijkste nieuws van die dag, dat ik op dat moment aan het
ontbijt zit te lezen.

Dinsdag waarschuwde de krant ons er voor dat het verkeer op de wegen muurvast stond omdat er een
OV-staking was. Omdat ik een afspraak buiten de deur had ben ik vroeg van huis gegaan, wetend dat
het verkeer in de spits in Eindhoven altijd muurvast staat, dus nu helemaal. Nog nooit ben ik zo snel
door de stad gegaan. Mijn brekend nieuws van dat moment was dat er geen kip op de weg was. Ook de
snelweg waar ik over reed en waar het normaal gesproken aanschuiven is, lag er bij als de de snelweg
waarop wij tijdens de oliecrisis op een autoloze zondag fietsten.

Door de dag heen hoorde ik op de radio dat er in sommige delen van het land wel wat extra verkeer
was maar dat de verwachtte problemen uitbleven. Vanmorgen las ik in diezelfde krant dat de chaos
was uitgebleven omdat veel mensen thuis werkten.

Ondertussen hoorde ik de smartphone van mijn vrouw alweer nieuw nieuws opdringen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

We gaan er als land op vooruit 28 mei 2019

Wie heeft niet die ervaring? Je bent in het buitenland en je wisselt een paar woorden met een inwoner
van dat land. Over het weer of een ander banaal onderwerp waarmee een vluchtige ontmoeting begint.

Ondanks dat je probeert de taal van de gastheer te spreken hoort hij onmiddellijk dat je uit Duitsland
komt, wat jij dan weer moet corrigeren in Nederland. Dan heb je twee kansen. Hij vraagt of je uit
Amsterdam komt of dat je Johan Kroif kent.

In het eerste geval leg je uit dat Nederland groter is dan Amsterdam en dat je in Eindhoven woont.
Eindhoven? Dat is in het zuiden vertel je. Daar waar the Philips factories were. Aaahhhh, Philips.
Van de radio’s. Dat schept een band.

In het tweede geval zeg je dat je Johan Kroif kent van naam en daden. Niet persoonlijk natuurlijk.
Bovendien vertel ik er altijd bij dat ik geen Ajax-fan ben maar een PeeSvee-fan. Als je geluk hebt
kennen ze Romario.

In Ierland raakten we aan de praat met een jongedame. Zij wist van Eindhoven. Niet vanwege the
Philips factories, maar omdat ze er was geweest op weg naar het Belgische festival Graspop.
Eindhoven lag toch vlak bij België, vroeg ze. Op de schaal van Ierland ligt Eindhoven bijna in Belgie,
dus dat hebben we direct toegegeven.

Goh, zei we tegen elkaar, geen Amsterdam en Kroif, maar Graspop. ’t Is weer eens wat anders.

In Fanore troffen we een ouder echtpaar dat ons in Germany plaatste. Nee hoor, zeiden wij, wij
komen uit Nederland en bereidden ons voor op de volgende logische vraag. Fout. Het eerste
wat de man zei was: Aaaahhhh . . . André Rieu.

We gaan er als land op vooruit, merkte mijn vrouw droogjes op.

  1. Eef (reply)

    28 mei 2019 at 10:31

    Gelukkig riepen ze niet ‘tulpen uit Amsterdam’!

  2. maria (reply)

    28 mei 2019 at 17:40

    Heerlijk Ierland! inclusief The Burren. Niet zo moeilijk om met een local in gesprek te komen. : ) En als je alleen bent, ook niet zo moeilijk, heb je de (tawny) pipits die je de oren van je hoofd fluiten. Goede herinnerimgenm aan De Pub in Lisdoonvarna (roadside tavern) Heb je nog meer counties bezocht?

    1. Jan de Vries (reply)

      29 mei 2019 at 07:43

      Maria, Wij zijn langs de west- en zuidkust gegaan. Met de auto van A naar B en dan dagen wandelen

  3. maria (reply)

    28 mei 2019 at 17:46

    o ja, die ‘André Rieu-ervaring hadden wij ook. Ik weet niet goed meer wanneer (langer dan 10 jaar terug) en waar: Een vrouw bij een boerderij met bomen langs een karrenspoor… Aan het eind of begin van een wandeling.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vragen bij het nieuws over een kidnap 1 mei 2019

Wat is erger? Twee mannen die zijn gekidnapt en later veilig thuis zijn gekomen of twee politiemensen
die tijdens dat incident zijn gedood en die dus nooit meer thuis komen?

In Nigeria werden twee senior medewerkers van onze eigen Royal Dutch Shell gekidnapt. Nigeria is een
gevaarlijk land voor Shellbazen, die er olie uit de grond halen. Daarom kregen ze tijdens hun werkbezoek
een politie-escorte.

Tijdens de kidnap werden twee politiemensen gedood. In de verhalen over dit incident ligt bijna
overal ter wereld het accent op de vrijheidsberoving van de twee Shellmensen. De gedode politiemensen
komen steeds op de tweede plaats, soms zelfs pas in de tweede alinea.

De Shell-medewerkers zullen misschien nog weken met knikkende knieën rondlopen maar de twee
Nigerianen die hen beschermden komen nooit meer thuis. Misschien hadden ze gezinnen. Vrouwen,
kinderen, die het nu zonder man, vader en kostwinner moeten doen. Zouden ze een weduwen- en
wezenpensioen krijgen? Zou Shell er voor zorgen dat het hen in de toekomst aan niets ontbreekt?
Zou de Koninklijke zich realiseren dat mensen zich hebben opgeofferd zodat zij haar miljardenwinsten
veilig weet?

Dat zijn zo van die die dingen die ik mij afvraag als ik zo’n verhaal lees.

  1. Carin (reply)

    1 mei 2019 at 10:38

    Jan, wat geweldig goed dat jij ons bewust maakt van de bril waardoor wij de wereld bekijken!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Madame Butterfly 25 april 2019

(Door Marlies)

Deze week ging Madama Butterfly in première bij De Nationale Opera. Ga kijken als u kunt! Wonderschone
leader hebben ze op de website van DNO. Wonderschone enscenering ook, die van 2002 komt nog eens terug.
Ik heb hem toen gezien. Werkelijk geweldig, dat mooie strakke. Het vraagt veel van de zangers, maar het
komt volgens mij de opera ten goede!

Heel kort het verhaal
Cio-Cio-San (Butterfly) trouwt met de Amerikaanse marineofficier Pinkerton en krijgt met hem een kind. Nog
voordat het kind er is, is Pinkerton al weer terug naar Amerika.

Na een jaar of drie komt hij terug en presteert het zijn Amerikaanse echtgenote mee te brengen en Butterfly
te vragen haar kind aan hen af te staan.

Butterfly zag haar verbintenis als een echt huwelijk, voor Pinkerton was het slechts een exotisch avontuurtje.
Butterfly pleegt zelfmoord: “Met ere sterven wie niet met ere kan blijven leven”, zo formuleert Butterfly, de
kern van het harakiri-principe.

Er zitten hartverscheurende scènes in: als Butterfly zich realiseert dat haar huwelijk niet geldig is en als ze
haar kind uiteindelijk toch afstaat, vla voordat ze zelfmoord pleegt.

Elena Stikhina zingt Madama Butterfly. Ze is zo’n sopraan die bijna stormenderhand het operatoneel
verovert. Ze is nog hartstikke jong (geboren in 1986) en je houdt je hart vast: ze zegt zelf al dat het zingen
van deze rol een krachttoer is. Dat is het ook als je meer geroutineerd bent. Je moet je emoties zeer onder
controle kunnen houden, maar niet afstandelijk overkomen. “Nooit je motor oversturen” zou mijn
hoofdvakdocent zeggen. Ga d’r maar aan staan, bij een rol die zo onder je huid kruipt. Het wordt vast een
prachtige voorstelling!

Speellijstje:
26 en 29 april, 2, 5, 7, 10 en 13 mei

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 Meid, dacht ik, neem hem in een tangconstructie 20 april 2019

Een tafeltje verder in het restaurant zaten twee mannen en een vrouw. Mannen met grijs haar, type
zakenman. Casual gekleed in truien in pasteltinten. De vrouw was jonger. Halflang bruin, krullend
haar. Beetje mollig, niet onknap.

Eén van de mannen sprak luid, vooral tegen de vrouw. De man vertelde stoere dingen die zijn
wereldwijsheid moesten etaleren. De vrouw luisterde, de tweede man knikte af en toe.

Je moest meeluisteren, of je wilde of niet. De relatie tussen de drie werd gaande de monoloog van
de man duidelijk. Hij en zijn zakenpartner wilden zaken doen met de vrouw, die financieel nogal bij
de pinken leek. De man besprak met haar de mogelijkheid van constructies waar een belastingambtenaar
zijn tanden op stuk kon bijten.

De vrouw droeg een minijurk waar twee stevige benen onderuit staken. Dat zag ik toen zij haar neus
ging poederen. De twee mannen vielen tijdens haar afwezigheid stil. Schijnbaar hoefden ze elkaar
niet meer te overtuigen.

Toen de vrouw terug kwam werd het gesprek joliger en vertrouwelijker en klonken de woorden van
de man die voortdurend aan het woord was steeds zwaarder.

“Je jurk is eigenlijk te lang”, hoorde ik hem opeens tegen de vrouw zeggen. Vervolgens spreidde hij
zijn wereldwijsheid ten toon. “De gemiddelde Nederlandse vrouw is lelijk”,  zei hij. Meid, geef hem een
draai om zijn oren en ga naar huis, dacht ik.

Tijdens zijn zakenreizen naar Italië was hij tot de conclusie gekomen dat de Italiaanse vrouwen de
mooiste vrouwen ter wereld waren. Totdat je er de plamuur afschraapt, dacht ik.

Maar die mening had hij herzien sinds hij zaken deed in Afghanistan en Iran. Daar woonden werkelijk
de allermooiste vrouwen ter wereld.  Meid, dacht ik, neem hem in een tangconstructie.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Wagner onder je huid! 16 april 2019

(Door Marlies)

Wat een avond, zondag . . . pfoe… Heftig en mooi tegelijk, luid, om niet te zeggen zéér luid., humorvol . . .
Waar was je dan, zult u vragen . . .

Ik was in Essen. Ik deed twee dingen die ik zeer zelden doe: ik was voor een ééndaagse reis met Musico
onderweg. Dat komt niet vaak voor, omdat die reizen vaak pas laat in Utrecht weer terug zijn en ik dan
niet meer thuis geraak. En ik ging naar Wagner, doe ik ook al niet vaak, om niet te zeggen: nooit . . .

Maar nu was het zover. ‘’ Tsja, als je dan toch voor Wagner gaat, doe het dan in
één keer goed… . . . Toch?

We hadden een bus (bijna) vol erg aardige gasten en de collega-reisleider deed een lange en zeer
degelijke inleiding.

Wagner schreef zijn ‘Ring des Nibelungen’ tussen 1853 en 1874. Vier grote opera’s: Das Rheingold,
Die Walküre, Siegfried en Götterdämmerung, en een inleiding. Het was bedoeld als ‘Ein Bühnenfestspiel
für 3 Tage und einen Vorabend’, nee dan ben je niet megalomaan… Alles moest ervoor wijken, koningen
en operagebouwen moesten zich maar aanpassen. Dit was het wat de wereld zou gaan veroveren. Think big!

Der Ring is een parabel over macht en beschrijft de vergeefse pogingen van oppergod Wotan om de
macht over de wereld te verwerven. Da’s maar één zin, en het lijkt daardoor alsof het libretto makkelijk
te volgen is. Nou, niets is minder waar.

Sommige dingen moet je misschien niet willen volgen, je moet je overgeven, je moet ze ondergaan.
Niet voor niets zeg ik altijd tegen mijn gasten als we naar een wat ‘rafelige’ voorstelling gaan: stel je
geest open en onderga het en bedenk achteraf op je gemak wat je ervan vindt. Zulke raadgevingen
moet je natuurlijk niet zelf in de wind slaan.

Het was niet moeilijk, dat openstellen en met de stroom mee.

De Duitse komiek Loriot heeft een geheel eigen bewerking van de hele Ring gemaakt: hij schrapte
heel veel muziek, maakte een verhaal met mooie humor erin en liet de mooiste aria’s en muziekstukken
intact. Zo kwam hij uit op een voorstelling van dik drie uur. Zondag ging die voorstelling dus concertant
in Essen. Er was al een zegtocht door Duitsland en het is nog niet af: de voorstelling zal nog vaker
gespeeld worden.

Zal ik u es wat vertellen: ik heb er zelfs erg veel plezier mee gehad. De humor was subtiel en vilein,
precies zoals ik ‘m graag heb; in prachtig Duits, uitgesproken door acteur Jens Winterstein. Het orkest
(op de bühne en nu eens niet in de bak) speelde fantastisch: de bastrombones zaten op mijn ooghoogte
en denderden me af en toe bijna van mijn stoel (Wagner en koper: een tegelijk hemelse en duvelse
combinatie). De solisten doseerden precies goed: doordat er niet scènisch gespeeld werd moesten ze
veel zorgvuldiger doseren en al dat gezwaai met een zwaard en een speer leidt alleen maar af.

Ik had een prachtavond.
Ga ik ooit naar een hele ‘Ring’? Ik denk het niet, maar Wagner kwam een stuk dichterbij. Nét niet
dichtbij genoeg om Verdi en Puccini te verdringen, maar hij zit onder mijn huid en zal daar nog wel
een tijdje blijven…

In het filmpje de trailer, dan weet u wat ik bedoel . . .

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *