Misschien ben ik wel veranderd door de meiden van de Lidl 21 juli 2019

Ik las in de Volkskrant een aardig verhaal over hoe je kunt keuvelen met iedereen. Oftewel: een
stoomcursus smalltalk.

Mij lukt het pas de laatste jaren om zomaar een praatje aan te knopen met iemand. Als ik
zakelijk een interview doe dan ken ik geen schroom, behalve als ik nabestaanden van slachtoffers
moet uithoren, maar dat vindt 99,9 procent van mijn collega’s vreselijk, dus dat hoef ik mezelf
niet te verwijten.

Maar zomaar een praatje aanknopen met iemand achter een kassa of zo, dat vond ik altijd erg
lastig. De laatste jaren gaat het eigenlijk vanzelf. Misschien is het de leeftijd. Ik had het er gisteren
nog met mijn vrouw over: naarmate je ouder wordt en je rugzak voller raakt, gaan dat soort
dingen gemakkelijker.

In het artikel dat ik las ik de volgende zin: Ten eerste, door het vaak te doen: praat met de
trambestuurder, de barista, de ober en de caissière, en het zal vanzelf makkelijker gaan.

Daar heb ik nog wel een opmerking bij, vooral waar het gaat over de caissière.  Ik woon tussen
twee volksbuurten en winkel bij de Lidl en de AH.  Ik kan u vertellen dat de ene caissière de andere
niet is. Die van de Lidl zijn voornamelijk vrouwen uit de buurt. Ze zijn adrem, hebben volkse humor
en babbelen vlot, niet in de laatste plaats omdat ze de helft van de clientèle kennen. Dat helpt mij
ook over de drempel. Misschien ben ik wel veranderd door de meiden van de Lidl.

Die van de Albert Heijn zijn van een ander slag. Het zijn voornamelijk studenten, die bovendien zo
geprogrammeerd zijn dat ze maar een paar zinnetjes kennen: heeft u een bonuskaart, wilt u spaarzegels,
spaart u mee voor de pannenactie, wilt u de bon?  Daar wijken ze niet van af en als je een praatje
aanknoopt raken ze in de war. Ik heb ooit bij het opladen van de lopende band gezegd dat ik geen
koopzegels, geen spaarzegels en geen bonnetje wilde. Drie keer raden, welke riedel ik toch over
me heen kreeg.

Doe mij maar de Lidl met z’n meiden en vrouwen uit de buurt. Dat is ook beter voor
mijn ontwikkeling.

  1. Ximaar (reply)

    21 juli 2019 at 11:10

    Ben altijd alleen op fietsvakantie geweest en vind het leuk om wat te zeggen. Na een maffe opmerking heb ik snel in de gaten of de ander het ook leuk vind. Geen idee wanneer dat begonnen is. Zo rond m’n 16de was ik erg in mezelf gekeerd. Ooit met een eerste generatie marokkaan een heel gesprek gehad op de stadswal over de kosten die banken in rekening brengen. De man was volledig geïntegreerd, hij klaagde nog beter dan menige autochtoon.

    Bij AH kom ik vrijwel niet. Vindt ze duur en idd onpersoolijk, Heb voldoende alternatieven die dichterbij zijn en daar zit vaak leuk winkelpersoneel bij.

  2. jankrosenbrink (reply)

    22 juli 2019 at 15:57

    leuk en zinvol verhaal, vroeger kon Rene, ben zijn achternaam even kwijt, op het Volkskrantblog erg leuke verhalen vertellen over zijn kassavrouwen en meisjes.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het is zo wijd 15 juli 2019

Ik weet dat die kop niet deugt. In Brabant zeggen we namelijk: het is zo wait. Volgens mij bedoelen
ze daarmee dat iets ver weg is, maar ik hoor het mensen ook zeggen als het moment waarnaar
ze uitgekeken hebben daar is. Het is zo ver, zeggen ze in het westen van ons land.

Maar ik bedoel toch echt wijd. Want dat zei een paar weken geleden  toen ik mij spijkerbroek
aan deed: het is zo wijd.

Ik vertel het hele verhaal.

In februari had ik zoveel last van mijn rug, dat ik de dokter raadpleegde. Die adviseerde mij een
fysiotherapeut. Bij het verlaten van de spreekkamer zei hij: en het zal ook helpen als je niet zo
topzwaar zou zijn. Ik lachte als een boer met kiespijn.

Thuis haalde ik de digitale weekschaal onder het stof vandaan. Er moest een nieuwe batterij in.
De laatste keer dat ik me woog was misschien wel acht jaar geleden. Toen woog ik 96 kilo, ik
schatte dat ik nu misschien wel 99 kilo in het schermpje zou zien verschijnen.

Het was erger, veel erger. Drie cijfers verschenen in de display: een 1, een 0 en een 4. In die
volgorde. Ik schrok. Wat nu?

“Iets minder alcohol”,  zei mijn vrouw. “En misschien moeten we een diëtiste raadplegen”. Ze bedoelde
“we” tamelijk letterlijk, want hoewel zij niet zoveel overgewicht had, wilde ze wel mee doen. “Ik ben
geen patiënt”, zei ik.  “Een diëtiste is schieten met een kanon op een mug”.

Ik koos om te beginnen voor bijna geen alcohol. In april had mijn vrouw haar informatie ingewonnen
en zette ze haar woorden in daden om. Ze stelde de Weight Watchers voor. Zo’n wekelijks groepje
waar je applaus krijgt als je weer vier ons bent afgevallen deed mijn spontaan braken en dat was niet
de manier waarop ik gewicht wilde verliezen. Mijn vrouw stelde mij gerust. Het kon ook online.

Dat begon met een nulmeting op 1 april. 101 kilo zag ik tussen mijn tenen verschijnen. Drie kilo in
twee maanden al kwijt, alleen door alcoholmatiging. Daarna ging het gestaag richting mijn streefgewicht,
90 kilo. Het wonderlijke is dat ik er nauwelijks iets voor hoef te laten. Althans zo lijkt het, want
natuurlijk laat ik dingen. Maar die vallen allemaal in de categorie, die kun je ook gemakkelijk laten.
Naarmate de tijd vorderde kwam ik erachter dat het een mentale kwestie is.

Daarnaast ben ik meer gaan bewegen. We wandelden al veel, dat is nu iets meer geworden, maar
niet overdreven.

Vanmorgen was het moment daar. Zonder al te veel voorover te hoeven buigen kon ik op de display
van de weegschaal 87,7 aflezen. Ik had mezelf beloofd op dat moment onmiddellijk een zak tijgernoten
te gaan leegeten. Maar, inmiddels is de discipline een tweede natuur geworden.

Over twee weken loopt de proefperiode bij de Weight Watchers af. Dan wil ik met die club stoppen,
want dat kost met toch bijna 18 euro in de maand. Nu vraag ik me wel af of ik het red zonder die
stok achter de deur. Omdat ik begrijp dat die gedachte hun verdienmodel is, put ik uit de mentale
kracht die ik de afgelopen maanden in mijzelf heb ontdekt. Dat is ook wel weer een verdienste van de WW.

Met mijn rug gaat het stukken beter. Dankzij de vaardige handen van Lotte.

En hoe het met mijn vrouw gaat, vraagt u?  Die valt ook af.

  1. marlies (reply)

    15 juli 2019 at 09:54

    volgens mij smokkel je twee kilo… 🙂

  2. maria (reply)

    16 juli 2019 at 10:15

    Stel je voor, dat de volgorde van die cijfers anders was… alleen maar slechtere alternatieven.
    Sàmen calorieën laten staan stimuleert echt!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Een geweldige King Lear op fort Rijnauwen 14 juli 2019

(Door Marlies)

Mooie avond was het gisteren op fort Rijnauwen (of zeg je ín fort Rijnauwen?) en welnee, ik ben niet
nat geworden en ik heb het ook niet koud gehad. Er waren fleece-dekentjes en poncho’s en de weergoden
hielden hun adem in, za’k maar zeggen…

Holland Opera bestaat 25 jaar en dat wordt gevierd, en hoe! William Shakespeare’s ‘King Lear’ is eindelijk
op noten gezet.  Lear is een geliefd toneeldrama: nu eens niet de jongen-meisje-liefde (al dan niet
onmogelijk gemaakt door families, oorlogen en ander leed…), maar familie-relaties en in het bijzonder
de relatie tussen een vader en zijn drie dochters. Een libretto van King Lear lag lange tijd op het bureau
van Giuseppe Verdi, tot een uitvoering kwam het niet.

Hedendaags componist Fons Markies maakte de combinatie van twee Shakespeare-Verdi’s (Macbeth en Otello)
en het Requiem  en vulde de leemtes op met eigen composities. Misschien doe ik hem tekort met ‘vulde de
leemtes op’, want hij heeft het geweldig gedaan: tonaal, goed zingbaar en sober: de overgangen waren
eigenlijk alleen voor Verdi-adepten te merken. Nadeeltje: het was wel een beetje een heel ‘kaal’ arrangement:
van groot symfonie-orkest naar klein blazersensemble/rockorkest (ja echt!) is wel een heel erg grote stap en
vooral het ‘Dies irea’ uit het requiem leed hieronder. Hebt u het wel eens horen spelen door een rock-orkest?
Verdi zou het geweldig gevonden hebben; ik zat er grinnikend naar te luisteren: hier kregen de rafelranden
van het stuk wél de aandacht die ze verdienden. Jammer dat Jimmy Hendrix niet meer leeft: hij zou er iets
fijns van gemaakt hebben.

Dat deed overigens het Jong Nederlands Blazerensemble ook: er iets fijns van maken: alert en hoekig spelend,
spatzuiver (op één noot in de aria van Cordelia (naar de grote aria van Desdemona uit Otello) na, de eerste
keer was de noot van de dwarfluitist kneitervals, de tweede keer raakte hij nét de noot die Verdi geschreven
heeft, maar misschien ben ik een kniesoor…).

De mannen van dansgroep 155 gaven met hun hoekige breakdance-bewegingen een geheel eigen rafel aan
het Dies irea, zeer gewaardeerd door het publiek.

Er werd uitstekend gezongen, ik ben een beetje verwend door grotere stemmen en door groot orkest en
daar ligt ook mijn liefde, maar dat is aan mij: er viel niks af te dingen op de prachtige drie vrouwenstemmen.
Ik vond het duet tussen Lear en zijn bastaard-zoon Edmund het mooiste: hoe die Edmund zich al flemend in
het hoofd van zijn vader zingt, geweldig!

Ja het was een mooie avond! Hou ze in de gaten: Holland Opera: volgend jaar doen ze ‘The divorce of Figaro’
(nou, daar heb je een opera-titel waar je wat mee kunt!) op locatie in Utrecht. Ik ga erbij zijn, als het maar
enigszins kan. U ook?

Op YouTube is er een boel te genieten. Ik wilde een kort filmpje opladen, maar daar kreeg ik een beetje jeuk
van: al die publieksreacties, daar zit u waarschijnlijk niet op te wachten. Surf zelf, het is het enige dat u blijft:
de voorstellingen tot en met 20 juli zijn allemaal uitverkocht!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dat zeg ik, zei de kok 6 juli 2019

Wij moeten eens praten, zei de kok/docent van een plaatselijk college waar hij leerlingen klaarstoomt
voor het vak van kok.

De kok had een plan voor een kookprogramma voor jongeren. Dat zou mooi passen bij
de lokale omroep waar ik tijdelijk werk.

Koken jongeren dan, vroeg ik.

Ik leid ze op, zei de kok.

Andere jongeren bedoel ik, zei ik.

Nauwelijks, zei hij. Daarom moeten we een kookprogramma voor jongeren.

Touché, gaf ik toe.

Het moet basic, zei de kok/docent.

Basic? Zei ik.

Ja, zei hij, we moeten ze leren hoe je simpel lekkere en gezonde dingen kunt maken.

Gezond?  Zei ik.  Ze eten volgens mij het liefst bij de Mac.

Tweede argument om een programma te maken, zei de kok. Weet je hoe ik op het idee kwam.

Vertel, zei ik.

Ik heb een keer friet gemaakt met de klas, zei de kok. Toen ik één van de leerlingen opdracht gaf te
beginnen met aardappels schillen keek het gros me verbaast aan.

Dat is ook corvee, zei ik.

Nee, zei de kok, ze wisten niet dat friet van aardappels wordt gemaakt. Ze hadden geen idee wat ze
uit die zak schudden die ze bij de Appie halen.

Ga weg, zei ik.

Nee, zei de kok, ik blijf want ik zie dat ik je ga overtuigen. En toen we eieren gingen koken mikte
iemand een ei zo hard in het water dat het kapot ging.

Baldadigheid, zei ik.

Nee, zei de kok, die dacht serieus dat een ei niet kon zinken.

We moeten een kookprogramma voor jongeren, zei ik.

Dat zeg ik, zei de kok.

  1. Eef (reply)

    6 juli 2019 at 12:56

    Wat dacht je van een pot rode kool versus die mooie hele rode kool die ook bij appie ligt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Het was mijn week niet 1 juli 2019

(Door Marlies)

Het was niet mijn week, de afgelopen week; ik ben blij dat-ie voorbij is. Wat begon met een onschuldig
hoestje groeide snel uit tot zo ongeveer de zwaarste griep (zo noem ik het maar even) die ik mij
herinneren kan ooit gehad te hebben. Kennudat? Dat zelfs de wortels van je tanden en je haarwortels
pijn doen, dat je voelt dat je topvol met slijm zit, maar dat zelfs dénken aan hoesten aan zeer doet en
dat je toch moet hoesten. Dat je droomt van gekleurde wagenwielen á la de wielen van de strijdwagen
van de dondergod tegen een bliksemde hemel. En dat alles tegen temeraturen van 30 graden en hoger?
Affijn, het is voorbij, ik slaap weer – en naast echtgenoot in plaats van op een niet hoestbestendig
stretchertje in de kleedkamer. Als het hiermee klaar is voor de komende 5 jaar ben ik alweer tevreden,
pijn is snel vergeten en ik heb een terugverende natuur, gelukkig…

Een van de middagen, toen het even iets beter ging deed ik, wat ik bij malaise altijd doe: ik zet de
computer aan en zap langs lievelingsfilmpjes op YouTube. Roland Goedemondt en Bert Visscher hebben
mij al vaak door dalletjes heen gesleept en als er tranen vastzitten (bij mij overigens zelden het geval,
u weet dat ik nogal een dweil ben) is er altijd Beethoven zeven, deel twee, of aanverwante artikelen.
Overigens is huilen als je al helemaal vol met slijm zit geen goed idee: het verlicht misschien de ziel,
maar verzwaart de slijm-ellende in hoofd en longen.

Kom ik toch potverdrie bij de uitvaart van Dima Hvorostovsky uit, ik was nét niet snel genoeg weg…
bizar om iemand op zijn eigen uitvaart te horen zingen en wat was het verdriet groot…

Dat triggerde me trouwens tot de volgende gedachte: hoe zou het zijn met het Singer of the world-concours
dat jaarlijks in Cardiff gehouden wordt? Hvorostovsky won daar 30 jaar geleden, net vóór een van mijn
andere all-time favourites: Bryn Terfel. Ik zoek het op YouTube. Heb ik potverdrie (nou ja
ik bedacht minder nette woorden, maar voor hier volstaat ‘potverdrie’) DIT JAAR GEMIST!!! En
het was nog wel het concours waar Hvorostovsky ge-eerd werd. Ik surfde wat verder en kwam uit bij Richard
Bonynge, partner van good old Dame Joan Sutherland, die het publiek en mij tot tranen toe roerde met zijn
eerbetoon aan Hvorostovsky.

De publieksprijs ging naar mezzo-sopraan Katy Bray, Singer of the world 2019 werd de Oekraïense bariton
Andrei Kymach. Ik zoek, maar vind geen aanvaardbare opname. Die komen er vast nog wel, de komende
jaren. En ook van mezzo Katy Bray vind ik niet iets wat hier past. Maar u gaat van hen horen, ik ben ervan
overtuigd: het Singer of the World-concours is van grote klasse en de mensen die het daar tot finales
schoppen zullen werk vinden. Er wordt weliswaar veel ‘afgebeund’ in de klassieke opleidingen, maar er
worden nog steeds geweldige zangers en instrumentalisten afgeleverd, zonder of met officieel papiertje…

Dan toch maar naar een filmpje van dierbare Dima: de aria ‘Eri tu che macchiavi’ uit Don Carlo. Ik ga er
niks over zggen, woorden schieten te kort…

 

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Commissaris 30 juni 2019

(Door Ab Klaassens)

Van Hans Alders, beroepsvergaderaar, zei men ooit dat hij tot commissaris van de koningin in
Groningen was benoemd omdat hij zo trouw de tassen van Wim Kok had gedragen. En zich
– goed betaald – liet benoemen tot voorzitter van talloze commissies die oplossingen moesten
bedenken voor problemen die door de leden van die commissies waren veroorzaakt.

Toen ik bij de Zwolsche Courant werkte (1960-67) was ik een keer deelnemer aan een discussie-weekend
in een congrescentrum op het platteland waar het functioneren van het provinciebestuur werd
besproken. Na het avond-eten zat ik naast de commissaris van de koningin bij de open haard. Hij liet
steeds maar weer een glas wodka aanrukken dat hij vervolgens ledigde in het haardvuur, ‘want dat gaf
zulke leuke vlammetjes’.

Nadat Dries van Agt als minister-president terzijde was geschoven kreeg hij als troostprijs  de
hoogste functie in de provincie Noord-Brabant. Als snel klaagde hij dat hij als commissaris van
de koningin bar weinig te doen en te vertellen had. Hij noemde zichzelf beklagenswaardig en vertrok
zodra hij  de kans kreeg naar een andere goed betaalde nutteloze functie als ambassadeur van
iets onduidelijks in Japan.

De commissaris van de koning is de baas van een lege doos.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vertrouw op die Brabantse vrouwen 23 juni 2019

Langzaam maar zeker dringt het tot Nederland door dat wij een enorm probleem hebben. De Raad van State
heeft de stikstofwetgeving (PAS) van de overheid in de prullenbak gegooid. Die regeling beschermt onze
natuur te weinig, vindt het allerhoogste rechtscollege van ons land. 3-0 voor de natuur.

Het gevolg is dat ons land op slot zit. Boerenbedrijven en andere bedrijven die in de buurt van natuurgebieden
liggen kunnen niet meer uitbreiden. In ons land is de afstand tot een natuurgebied nooit ver. Er kunnen geen
huizen meer gebouwd worden. Er kunnen geen wegen meer aangelegd worden.

Ik hoorde vorige week in de wandelgangen van het provinciehuis dat ambtenaren die belast zijn met het
verlenen van vergunningen momenteel zitten te duimendraaien. Het wachten is op een list vanuit Den Haag.

De vorige list bestond eruit dat iedereen die iets wilde dat tot meer stikstofuitstoot leidde vergunning
kreeg en die uitstoot pas later hoefde te compenseren. Daar trapte de Raad van State dus niet in. Boter
bij de vis zeiden de hooggeleerde dames en heren van de raad.

Eén van de mensen die altijd heeft gewaarschuwd dat het wel eens mis zou kunnen gaan met die
zogenoemde PAS-regeling was Johan van den Hout. Hij nam vorige week afscheid als gedeputeerde van
Noord-Brabant. Toen schreef ik hier dat hij in zijn laatste speech zei dat zijn opvolgers de borst konden
natmaken. Dat had daar mee te maken.

Wat nu, wat nu, wat nu? Er zijn wel oplossingen voorhanden, maar die zijn afhankelijk van waar politieke
partijen voor kiezen. Dan weet je wel hoe laat het is. Eén ding vind ik dan wel geruststellend. Toen ik deze
week in NRC een verhaal las over de kwestie stond daar een foto bij van de ministers die het moeten oplossen.
Ik zag drie vrouwen, van wie twee uit Brabant.

Ik heb mijn leven lang altijd al meer opgehad met vrouwen dan met mannen. Dat komt vermoedelijk omdat
ik vooral ben opgevoed door mijn moeder, die altijd overal een oplossing voor had en die ons als een kloek
beschermde. De keerzijde van de medaille was dat zij van ons eiste dat wij onder het maaiveld bleven. We
mochten geen dingen doen waar andere mensen last van zouden kunnen hebben. Dat heeft mij gevormd,
in ieder geval heeft het mij ervan overtuigd dat je je als jongetje gedeisd moet houden en moet vertrouwen
op moeder de vrouw.

Ik zou tegen al die haantjes in de Tweede Kamer, die nu roepen wat ze niet willen, willen zeggen: laten we
collectief dat jongetje worden en vertrouwen op Cora, Carola en Kajsa.

  1. Arnoud Hugo (reply)

    30 juli 2019 at 23:15

    Van Cora zou ik niet teveel verwachten. Want Schiphol, Lelystad en VVD. Ik heb daar mijn ongenoegen inmiddels over geventileerd.
    https://arnoudhugo.nl/freule-cora-van-nieuwenhuizen-tot-schiphol/

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zorg 22 juni 2019

(Door Ab Klaassens)

Omdat ik problemen had met de ademhaling stuurde de huisarts me naar de longarts. Die tapte in tien
dagen zes liter vocht achter mijn longen weg en beloofde mij nader onderzoek. Er zou wel iets kwaadaardigs
in mijn longvlies kunnen zitten, maar dat kon alleen bij een operatie onder volledige narcose worden vastgesteld.

Een dag nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen werd ik getroffen door een herseninfarct. De neurochirurg
die de bloedprop uit mijn hersenen peuterde ontraadde de longartsen de voorgenomen operatie. Zij gingen
te rade bij de cardiologen omdat de neurologen onregelmatigheden in mijn hartslag  hadden geconstateerd.

Intussen moest ik op consult bij de urologen omdat er na het herseninfarct storingen in de waterhuishouding
waren ontstaan, maar ik kreeg mij op eigen kracht weer zindelijk. Helaas bleef de vochtophoping achter
mijn longen  voortduren waardoor de longartsen mij een paar keer via een punctie in mijn rug een paar
litertjes vocht lichter moesten maken.

De longartsen gingen daarom nog maar eens te rade bij de cardiologen die mij een nieuwe, krachtige pil
voor de vochtafvoer voorschreven. Dat hielp een beetje, waarna de dosis met vijftig procent werd verhoogd.
Omdat de nieren al die chemische troep moeten verwerken wordt ook je bloed geregeld gecontroleerd.
Na zo’n controle werd ik binnen enkele uren teruggeroepen naar het ziekenhuis wegens ‘levensbedreigende’
bloedarmoede.

Na een infuus met ongeveer twee liter bloed van onbekende donoren en een dosis ijzer mocht ik naar
huis met de afspraak dat ik binnen enkele dagen zou terugkomen voor een maag-,darm- en
slokdarmonderzoek naar bloedverlies. Het onderzoek heeft de maag-, darm- en  slokdarmonderzoeker
niet aan het schrikken gemaakt.

In de Tweede Kamer hoor je de politici vaak hun zorg uitspreken over de stijgende kosten voor de
gezondheidszorg. Ik weet waarom.

  1. Laurent (reply)

    18 juli 2019 at 22:25

    Nou zeg, wat een toestanden allemaal. Ik hoop dat het snel opgelost wordt.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Opeens vielen ze me op 21 juni 2019

Opeens vielen ze me op. En als ze me opvallen dan betekent het dat het iets bijzonders is. Tijdens een
wandeling over de Stratumsche Heide zag ik in een weiland koeien met hoorns. Dat viel mij dus op.
Koeien die hoorns hebben.

Is dat gek, koeien met hoorns. Nee, want koeien zijn geschapen met hoorns. Schapen ook, maar dat
terzijde. Maar waarom valt mij dat nu dan op. Omdat de hoorns van koeien al heel lang worden afgezaagd.
Hoorns kunnen namelijk andere koeien verwonden en dat wil niemand. Zeker die andere koeien niet.

Hoe komt het dan dat in mijn jeugd alle koeien hoorns hadden? Ik kan me niet anders herinneren dat vijftig
jaar geleden de koeien die in het weiland achter onze woonwijk stonden hoorns hadden. Als wij door
dat weiland naar de dijk liepen en via de uiterwaarden naar de Waal, dan waren wij extra alert als in die
wei koeien stond. Die hadden per definitie hoorns en als ze je daarmee aanvielen dan was je nog niet klaar.

Wij waren jochies en wisten toen nog niet dat koeien helemaal niet in ons geïnteresseerd waren. Misschien
wisten we dat wel en deden net alsof een wandeling door een wei met koeien een avontuur was waarvan
mocht je hopen dat je er zonder kleerscheuren af kwam. We lieten ons in ieder geval nooit weerhouden
over het hek te klimmen en in een drafje de wei met koeien met hoorns over te steken.

Alleen er als een stier in de wei stond met nog grotere hoorns dan namen we een echte spurt. Als de stier
de moeite nam om tijdens die helletocht één hoef te verzetten dan hadden wij thuis echt een verhaal.

Op een dag waren de hoorns verdwenen. Geen idee waarom. Ik kan me niet herinneren dat de boer van
wie “onze” koeien waren ooit gemopperd heeft dat de dames elkaar gaten het lijf prikten. Uiteindelijk
verdwenen ook de koeien zelf achter een deur.

Nu zie je ze af en toe weer buiten en roepen mensen vertederd: kijk  koetjes in de wei. Gisteren viel mij
dus op dat de koeien achter ons huis weer hoorns hebben. Net als vroeger.

  1. Eef (reply)

    21 juni 2019 at 11:28

    Achter jullie huis?

  2. Irene (reply)

    21 juni 2019 at 12:49

    Ha, ik liep eens in Noorwegen te wandelen met een vriendin langs een wei vol koeien met horens. Dat zijn allemaal stieren, zei zij. En dat voor een plattelandsmens, zelfs ik flatbewoner wist beter.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies: Internationaal Vocalisten Concours 2019 van start! 20 juni 2019

(Door Marlies)

Volgende week zondag, 30 juni is het zover, dan barst in Den Bosch het IVC weer los, het Internationaal
Vocalisten Concours.

Zanger-pianistduo’s staan voor het eerst voor een IVC jury. Het doel: een plekje in de Halve Finale van het
53ste IVC LiedDuo in november.

Ze timmeren aan de weg, de mensen van het IVC, langzaam verspreid het concours zich over Europa, een
niet meer uit te wissen olievlek-van-het-goeie-soort. Tot in verre buitenlanden raakt het IVC bekend en
steeds meer disciplines worden toegevoegd aan het spectrum: een lied zingen vergt een hele andere
benadering dan een opera-aria zingen. Het een gaat met het fijnpenseel en het ander met de witkwast,
maar beiden moeten nauwkeurig zijn en ja, nauwkeurig zijn kan met een witkwast ook.

Positief vind ik ook dat de rol van de pianist nu eens gelijkgeschakeld wordt met de zanger. Het maakt
zoveel uit of je elkaar begrijpt en een pianist kan je maken en breken. Ik heb het altijd erg getroffen met
mijn pianisten uit het verleden. Soms vingen ze onvoorwaardelijk je gebroddel en maakten er iets
aanvaardbaars van, soms (en vooral in repetities waren ze streng: ik hoor over de grenzen van de dood
nog briljant pianist Hans van den Eijnden roepen: “Stáát er niet!!!”. Maar als het nodig was versnelde hij
aan het einde van een aria of lied buitengewoon subtiel en leek het daardoor alsof ik nog adem zat over
had, voor nog een geweldige (hoge) noot.

In de jury van dit IVC zitten volgens mij net zo veel pianisten als zangers en niet de minsten ook:
‘onze eigen’ Hans Eijsackers, maar ook een fenomeen als Graham Johnson, geweldig!

Je moet als jonge zanger tegenwoordig zoveel kunnen wil je een kleine kans maken tot een soort van
carrière te komen. De druk is zo hoog. Ik ben zo blij dat ik dat allemaal niet meer hoef en dat ik vanaf
een soort zijlijn kan meekijken hoe jong talent het doet. Ik kan u uit de grond van mijn hart zeggen
dat ik niet jaloers ben (nooit geweest trouwens ook, al is dat misschien moeilijk te geloven; het zit niet
in mijn dna) als het voor jonge gasten wél allemaal goed afloopt en als ze een vervullende carrière
maken in dit moeilijke, maar wonderschone  zangersvak.

Hoe dan ook: hou ze in de gaten, het IVC en de IVC-ers; zondag 30 juni begint het spektakel in de
Pleinzaal van het Theater aan de Parade in Den Bosch (akoestisch trouwens een lastige zaal…).
Er zijn vast nog kaarten! Gaan! En na afloop een pint pakken in de schaduw van de Sint Jan.

En als u niet wil gaan en thuis wil genieten: er valt genoeg te surfen op YouTube!

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *