Koeien 7 juni 2017

(Door Ab Klaassens)

We moeten minder rundvlees eten want koeien produceren erg veel CO2 en
daar houden de ijsberen niet van. Logisch is dan ook dat we minder melk en
melkproducten gaan gebruiken want die komen ook uit koeien. Omdat we het
gemis van eiwitten  uit koeien moeten compenseren moeten we bonen gaaneten.

Dan produceren niet de koeien maar wijzelf de zo verfoeilijke CO2, want van
bonen moet de mens net zoveel winden laten als koeien van gras.

Bovendien moeten voor het  kweken van die bonen grasland worden
veranderd in akkers. Dat is dan weer vervelend voor de weidevogels, maar
uiteindelijk weer positief voor de ijsberen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (444) Yevgeni Onegin 5 juni 2017

(Door Marlies)

Er staat weer een nieuwe podcast op mijn eigen website.

Pjotr Iljitsch Tschaikovski’s  ‘Yevgeni Onegin’, dan, zoals beloofd, een
verslagje van de voorstelling in de Opera Bastille op 28 mei jl.
De Fransen noemen de opera Eugène Oneguine. Vond ik nogal aanstellerig,
maar zij hebben de opera weer naar de Bastille gehaald en met Anna Netrebko
in de hoofdrol, dus foei, Vocalies, de Fransen aanstellerig noemen…

Het was een voorstelling die ik mijn leven lang niet zal vergeten. Ik ben meer
een Verdi-mens, van het Italiaans kan ik tenminste nog een flard verstaan hier
en daar, Russisch beheers ik niet, verder dan ‘da’, ‘njet’ en ‘pravda’ (waarheid)
gaat mijn kennis niet; gelukkig werd de opera in het Frans en Engels
boventiteld. Onegin laat zich moeilijker waarderen, je moet er meer voor
doen, niet alleen de taalbarrière nemen, ook een andere mentaliteit, een
andere levensvisie proberen te doorgronden.

Ik had er in het eerste half uur moeite mee, en mijn gasten ook, ik moest
moeite doen wakker te blijven en zag links en rechts van mij koppies
knikkebollen; ik was niet alleen in mijn gevecht tegen de slaap.

Maar toen kwam de briefaria: Tatyana schrijft haar gevoelens over en naar
Onegin in een lange, lange liefdesbrief en komt eigenlijk in de nacht dat ze de
brief schrijft tot volwassenheid. De puberteit gecomprimeerd in één nacht za’k
maar zeggen. Ze onderzoekt haar gevoelens en die gevoelens evolueren van
kinderlijke, puberale flarden naar een stroom van volwassen liefde. De zaal
werd almaar stiller tijdens de lange aria; het kan niet anders of veel, heel veel
mensen herkenden iets uit hun eigen jeugd in deze aria. De zaal was wakker
en alert en de opera vloeide samen met de tijd. Weg was mijn slaperigheid én
die van de mensen om mij heen.

En na de aria ontlaadde de emotie in de zaal zich. Ik ben eigenlijk niet zo van
applaus tussendoor, het slaat vaak de sfeer van een opera kapot, maar hier
moest het gewoon, het kon niet anders. Netrebko, die liggend de aria had
beëindigd, liet de golf van emotie over zich heen komen. Ze heeft  de rol vaker
gezongen (hij past haar als een handschoen) en het was maar goed dat ze lag.
Ieder ander standje zou moeilijk volt houden zijn geweest; het duurde
minuten vóórdat de dirigent de stok weer boven de rand van de orkestbak
omhoog stak, het sein voor voorzetting.

En zo’n vrouw laat Onegin lopen, te zeer in zijn eigen hufterigheid gezonken
om in te zien dat het geluk hem toelacht: één ware vriend hebben en een
echtgenote die een complete, intelligente, warmvoelende vrouw is; het is hem
teveel. Zijn verveeldheid en emotionele neergang is te ver gevorderd om in te
zien dat het geluk zó dichtbij is. Hij wijst de liefde van leven af als een
kinderlijke  opwelling en schiet zijn vriend neer in een zinloos duel dat
voorkomen had kunnen worden als hij ook maar één seconde afstand had
kunnen nemen van zijn egoïstische zelf.

Bij de laatste wanhoopskreet van Onegin  aan het einde, schoten mij
andermaal de tranen naar de ogen. En weer een enorme ontlading, het
applaus duurde meer dan 10 minuten. Onder de indruk schuifelden wij naar
buiten, het bloedhete Parijs in, op weg naar ons laatste diner met genoeg
gespreksstof voor een hele avond.

In het filmpje een deel uit de briefaria, Anna Netrebko in The Met in 2013.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pinksteren 4 juni 2017

Het waren hilarische tijden, de tijden waarin media daags voor Pasen of
Pinksteren het gemene volk vroegen naar de betekenis van die christelijke
dagen. Hilarisch waren vooral de antwoorden. Volgens mij is toen bij de
media de gedachte ontstaan dat je kon lachen als je mensen onverhoeds een
microfoon onder de neus duwde.

Dit jaar gebeurt het in ieder geval niet. Het is ramadan, warm en de dagen zijn
lang. De aandacht heeft zich nu verlegd naar moslims die het moeilijk hebben.
Geen verslaggever die langs de weg staat van een Veluws dorp waar dik
aangeklede families onder de brandende zon driemaal daags naar hun kerk
wandelen om zich daar driemaal twee uur te laten overladen met hel en
verdoemenis. Het zou ook zinloos zijn, de families beleven hun geloof het
liefst in de boezem van hun eigen gemeenschap.

Pinksteren is van alle christelijke feestdagen ook de moeilijkste. Kerstmis is
gemakkelijk, toen werd Jezus geboren. Daar heeft iedereen een beeld bij.
Pasen is het feest van de wederopstanding. Moeilijk, maar er is wel sprake van
een mens die uit de dood opstaat. Dat is onwaarschijnlijk, maar je kunt het
geloven.

Pinksteren is het moment van de uitstorting van de Heilige Geest. Het
Bijbelboek Handelingen 2 zegt daar over:  En er geschiedde haastelijk uit den
hemel een geluid, gelijk als van een geweldigen, gedreven wind, en vervulde
het gehele huis, waar zij zaten.   En van hen werden gezien verdeelde tongen
als van vuur, en het zat op een iegelijk van hen.


Hoe leg je dat uit aan media die zes keer per jaar berichten dat er
horrorstormen, winters des dood, horrorzomers en watersnood op komst is,
terwijl gewone stervelingen daar meestal niks van merken. Opeens wist ik het:
Denk er maar aan  dat het KNMI voor het eerst ten onrechte Code
Rood afkondigde voor extreme neerslag en daarna niemand meer dit instituut
serieus nam behalve een groepje trouwe volgelingen dat er garen bij spon.  Nu
vergeten ze het nooit meer.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Tortellini 3 juni 2017

(Door Ab Klaassens)

Omdat, na enkele uren arbeid in tuin en garage, de oude benen niet meer
wilden viel de keus voor het avondmaal op ‘iets makkelijks en gauw klaar’.

Het leek wel wat, die verse tortellini met ricotta en spinazie uit het koelrek van
Albert Heijn. Wat doperwtjes uit de diepvries erbij, een paar plakjes
parmaham, een handje versgeraspte kaas, klontje boter en wat verse salie uit
eigen tuin en klaar ben je.

Tijdens  de voorgeschreven zes minuten kooktijd lees ik de lijst van
ingrediënten. Het woord ricotta, op de voorzijde van de verpakking,
ontbreekt. Wel staan er ingrediënten genoemd die aan ricotta doen denken,
zoals wei (ontvette melk), room en stremsel.

De samenstellers van het gerecht hebben wel degelijk gedacht aan de beloofde
spinazie en wel in twee vormen: twee procent vers en  0,2 procent gedroogd.

Men moet dat niet kopen.

  1. Wieneke (reply)

    3 juni 2017 at 16:48

    Men moet dat zeker niet kopen en al helemaal niet eten. Geen tijd? Geen zin? Roerei met ui en tomaat en lekker donkerbruin brood erbij. Of eigengemaakte maaltijdsoep uit de diepvries. Pakjes en zakjes: ze komen er hier niet in wegens duur en vies.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Vocalies (443) Rigoletto 1 juni 2017

(Door Marlies)

Wat was het warm in Parijs, wat zeg ik, warm? Het was bloedheet in Parijs! Ik
kan me niet herinneren eerder in mijn leven zó ongelooflijk getranspireerd te
hebben. Het was heerlijk er weer eens te zijn en andermaal heb ik kunnen
constateren hoe elegant Parijs eigenlijk is, vergeleken bij andere grote
Europese steden. We (we, dat zijn de gasten van Musico en ik) reden bij een
stadsrondrit een flink stuk langs de Seine en de wat stugge buschauffeur
ontdooide en wees mij op de plekken waar de Parijzenaars zélf gaan
recreëren: op de oevers aan de overkant, nét weg van de meeste toeristen en
aan de voet van het ene mooie gebouw na het andere. Aan het water met een
flesje en een stokbroodje, wat wil je meer…

Wij kregen meer in de vorm van twee opera’s en een ballet. De opera’s horen
bij het beste van wat ik toe nu toe gezien heb: Rigoletto en Yevgeni Onegin.

Laat ik maar bij Rigoletto beginnen, Onegin was zo goed dat ik daar een apart
blogje aan wijd.

Soms schiet ik aan het begin van een opera vol. Ik ben dan zo blij dat ik
iedereen weer in één stuk naar de plaats van bestemming heb gekregen en dat
ikzelf mee mag; ik heb namelijk de leukste bijbaan ter wereld, al is die niet
altijd makkelijk…

Dit keer kwamen de tranen pas na de laatste noot: de collectieve ontlading van
emotie die door de Opera Bastille schalde aan het einde van Rigoletto dreef
mij de tranen naar de ogen. En net toen ik ze weer een beetje
weg-georganiseerd had kwamen ze weer, toen de zangersrol Rigoletto
opkwam met de spelersrol Rigoletto en de twee mannen elkaar omhelsden. De
regisseur had geweldige vondsten, ze klopten allemaal, voelden als volstrekt
organisch. In zijn versie is Rigoletto na de dood van zijn geliefde dochter Gilda
aan lager wal geraakt. Hij (de spelersrol Rigoletto) sjouwt met nog één
kartonnen doos aan bezittingen rond, aan het eind van zijn Latijn. Hij laat het
publiek in de ouverture zien wat er nog in die doos zit: het bebloede jurkje van
zijn dochter. Hij breekt vervolgens boven die kartonnen doos en dan begint
het verhaal vanaf het begin: met de nar Rigoletto (de zangersrol), die fel en
tamelijk hufterig de edelen van het hof van de hertog van Mantua te kakken
zet en een soort dubbelleven leidt als liefhebbende vader van een dochter die
hij tot in het absurde probeert af te schermen tegen de buitenwereld. Dat gaat
natuurlijk helemaal fout en zijn Gilda eindigt in een juten zak in een bootje,
doodgebloed, doordat ze – bewust –  in de dolk van Sparafucile gelopen is. Ze
wil met haar actie haar geliefde beschermen (de hertog van Mantua). Die is
zich totaal onbewust van de ellende die hij in dat jonge meisjeshart
veroorzaakt heeft en hoert en snoert er lustig verder op los.

Geweldige rollen: Željko Lučić (ik hoef me lekker niet meer druk te maken
over hoe je dat uitspreekt; hij is een Serviër) als Rigoletto, Vittorio Grigolo,
(geknipt voor de rol van Mantua – hij is een lekker menneke en dat weet-ie…)
en snel rijzende ster Nadine Sierra in de rol van Gilda. Wat een avond.

In het filmpje een concertante opname van de beroemdste aria van Rigoletto:
‘Cortigiani, Vil Razza Dannata’, de aria waarin hij begint met dreigen en
eindigt met smeken. Het is dan wel een concertante versie maar let op hoe
Lučić de ‘Rigoletto-knop’ als het ware aanzet en hij doet dat zo goed dat je
meteen met hem mee gaat. Heer en meester over het repertoire!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Gieren 31 mei 2017

(Door Ab Klaassens)

Vogelaars hebben in Drenthe, in de buurt van Dwingelo, de vale gier
gespot. Niet één vale gier, maar een vlucht van minstens zestig. Ze hebben,
zoals het gieren betaamt, de nacht doorgebracht op de dorre takken van een
dode boom, daar in een natuurgebied in de buurt van de radio-telescoop die
ooit de grootste van de wereld was.

Ze zijn met de zuidenwind gekomen en free-wheelend op de thermiek tot
grote gestegen en met de noordenwind in de rug terug gegaan naar
Zuid-Europa, vermoedelijk Spanje. Daar vonden deze aas-eters tot voor kort
hun voedsel: dode schapen, geiten en runderen door hun herders
achtergelaten in de bergen.

Maar kadavers laten liggen mag niet  meer van ‘Brussel’, vanwege de strijd
tegen de BSE, de gekkekoeienziekte.

Daarom hebben de gieren maar eens verkend of er hogerop iets te besnavelen
zou kunnen zijn. Maar helaas voor de gieren: zo slecht is ons   bejaardenbeleid nou ook weer niet.

  1. Wieneke (reply)

    1 juni 2017 at 09:51

    Nee, ze moeten toch nog even wachten…… maar dan wordt het smikkelen en smullen op de heide en zandverstuivingen 🙂

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Meisje 31 mei 2017

Ik stond op het fietspad te wachten voor een verkeerslicht. Het was rustig. De
appende horde scholieren wacht thuis, op het strand of tijdens een
vakantiebaantje op de uitslag van examens. De minder fortuinlijken proberen
in de blessuretijd de gaten in hun kennis op te vullen zodat ze het herexamen
wel halen.

Het is nu een stuk veiliger op de fietspaden in de stad. Geen meisjes meer die
van links naar rechts slingeren terwijl ze vriendjes en vriendinnetjes appen,
dan wel het laatste nieuws checken dat Facebook in hun bubbel blaast of dat
via Instagram en Snapchat wordt aangereikt. Je kunt hier en daar een rood
licht en een woedende automobilist missen, maar niet de laatste foto’s van je
vrienden.

Aan de overkant van de weg waar ik stond te wachten stond een meisje met
een Aziatisch uiterlijk tegen de paal van een verkeerslicht geleund. Haar
leeftijd was moeilijk te schatten. In mijn stad stikt het van de jong uitziende
Aziatische meisjes die allemaal expats zijn bij bedrijven die een rol op de
wereldmarkt spelen. Hoogopgeleide vrouwen met goede functies, dus geen
tienermeisjes meer. Ze zijn klein en rijden allemaal op kinderfietsen, dat
maakt het helemaal lastig te raden wat hun leeftijd is.

Het meisje of de vrouw aan de overkant was te voet. Zij wachtte net als ik op
groen. En ze leunde dus tegen de paal. Haar hoofd was naar voren gebogen, de
karakteristieke houding van meisjes van wie het leven zich afspeelt op de
pakweg vijftig vierkante centimeter die hun smartphone groot is.  Maar dit
was anders, dit meisje had geen smartphone in haar hand. Ze las een boek . . . .

  1. Wieneke (reply)

    31 mei 2017 at 10:10

    Je zou bijna op het meisje af stappen en haar warm de hand drukken 🙂

  2. Eef (reply)

    1 juni 2017 at 09:29

    Of een knuffel

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Schippers 30 mei 2017

Het is Edith Schippers niet gelukt een nieuw kabinet te formeren. Ze
is er niet in geslaagd partijen zover te krijgen dat ze net genoeg water
bij de wijn deden om samen met anderen dit land te kunnen regeren.

Aanvankelijk was iedereen enthousiast over het feit dat Schippers de kar
mocht gaan trekken. Het was voor het eerst dat een vrouw in haar eentje
voor deze taak werd gesteld. Een taak die vele malen ingewikkelder was
dan voorgaande keren omdat de kiezers ons land hebben versplinterd.

Het was ook voor het eerst dat de politiek iemand koos en niet de
koning, dat vond ons parlement een paar jaar geleden namelijk erg
ouderwets. Een nieuwe frisse start, dat was de aanstelling van Edith
Schippers.

Uiteindelijk bleef er weinig van de glans over. Tijdens het laatste
onderonsje waarbij D66 binnen enkele uren de CU aan de kant zette
heeft Schippers volgens cynische insiders alleen thee geschonken.

Nu gaat de oude heer Tjeenk Willink het proberen. Hij is 75. Wie zegt dat
de ouderen geen economisch nut meer hebben? De voortgang van ons
land ligt in zijn handen. Hij moet het hebben van zijn gezag. Hij wordt niet
voor niets de onderkoning van Nederland genoemd.

Zo zijn we via een omweg toch weer daar waar we een paar jaar geleden
waren. Een oudere heer met nauwe banden met het koningshuis moet het
gaan opknappen.

Is een relatief jonge vrouw niet geschikt? Ik denk van wel, op het moment
dat zij moet werken met een groep die een afspiegeling is van onze
samenleving in plaats van het in toom houden van een groep mannen met
haantjesgedrag.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Winkels 24 mei 2017

De gemeente Eindhoven heeft een retailbeleid. De binnenstad is om te
funshoppen, in elk stadsdeel moet een winkelcentrumpje (volgens mij
noemen ze dat in deze oververhitte hightech stad winkelstrip) zijn voor de
eerste levensbehoeften. Dat betekent dus dat funshoppen geen hoger doel
dient dan het in leven houden van neringdoenden die ons spullen
aanbieden waar ons leven niet van afhangt. Wie beleeft er nou fun??

In ons stadsdeel is onlangs zo’n winkelcentrumpje geopend. Dat is fijn, want
wij hebben nu op loopafstand een  Lidl, een AH-winkel, een kleine Turkse
supermarkt  en een hele grote Turkse supermarkt.. Bij die laatste  kopen wij
spullen waarmee wij dankzij de multiculturele samenleving kennis hebben
opgedaan om de geur van spruitjes te  verdrijven.

Alle behoeften om in leven te blijven binnen handbereik. Om ons te kleden is
er ook een Wibra en een schoenenwinkel met een Engelse naam die mij nu
niet te binnen schiet, dat zal dus een keten zijn die op dit moment wordt
leeggezogen door een hedgefund.

Voor onze geestelijke gezondheid is in het winkelcentrum een ouderwetse
boekwinkel gevestigd, maar die zat er al, die is ingepast. Ook de beste slager
van de stad heeft zijn plek behouden.

Vooral de komst van AH is opvallend. Ik heb uitgerekend dat wij nu in een
straal van één kilometer vier AH-winkels hebben, die nu bovendien alle vier
opeens worden beconcurreerd door een Lidl, die in ons stadsdeel node werd
gemist. Wij wonen niet in de goudkust zal ik maar zeggen.

Wij wonen in een buurt waarvan ik het vermoeden heb dat in de meeste
gezinnen om zes uur aardappels, groente en vlees op tafel staan. Voor de
broodnodige variatie zijn er in het nieuwe winkelcentrumpje nu maar liefst
twee vestigingen van verschillende pizza-ketens neergestreken.  Die gaan het
moeilijk krijgen want die moeten concurreren met de beroemdste frietzaak
van de stad die iets verderop in de wijk zit en die rond etenstijd uitpuilt met
die mensen die de warme prak een keer vervangen door snacks met namen
waarin in niets herken dat mij aan voedsel zou moeten herinneren. De
buurman van die snackbar is ook een friettent, daar zie ik nooit iemand.

Kortom, ik probeer het retailbeleid van de gemeente te doorgronden terwijl ik
naar de eeuwenoude slijterij aan de overkant slof waar een lichtreclame aan
de gevel ons vertelt dat ze guldens goedkoper zijn.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Geert 22 mei 2017

(Door Ab Klaassens)

Geert Wilders klaagt dat ‘de elite’ zijn bijna 1,4 miljoen kiezers buitensluit bij
de vorming van een nieuwe regering. Wilders is een zeer ervaren lid van het
parlement. Daarom weet hij  dat in Nederland met zijn versplinterd politieke
landschap elk kabinet berust op een kleine meerderheid, zodat er altijd een
grote minderheid buiten de boot valt.

In 1977 werd zelfs de partij die als grootste uit de verkiezingen was gekomen
buiten de regering gehouden. Dat was de Partij van de Arbeid. Die had een
forse verkiezingswinst – tien zetels – graag beloond willen zien met de
vorming van een tweede kabinet Den Uyl, maar een drammerige achterban
stelde zo hoge eisen aan het CDA dat partijleider Dries van Agt het op een
akkoordje gooide met de VVD van Hans Wiegel.

Gevolg: 2,9 miljoen PvdA kiezers niet vertegenwoordigd in de regering. Maar
ook voordat de christelijke partijen zich verenigden in het CDA wisselden zij
geregeld van regeringspartner. De ene keer mocht de VVD meedoen, de
andere keer de Pvda. En telkens werd dan  een groot deel van het kiezersvolk
niet vertegenwoordigd in de regering.

De door Geert Wilders zo bewonderde Donald Trump is niet gekozen door de
meerderheid van het volk. Hij had drie miljoen minder kiezers dan zijn
concurrent Hillary Clinton. Doordat in sommige kiesdistricten de stemmen
van plattelanders zwaarder wogen dan die van stedelingen kreeg Trump de
eerste prijs.

“Het moet niet gekker worden” is één van de favorieten in de woordenschat
van Wilders. Ik ben het met hem eens.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *