Vocalies: dalletje 10 februari 2020

(Door Marlies)

Ik zat een beetje in een dalletje met mijn Vocalies… Na ruim 10 jaar heb je zo’n beetje alle opera’s
wel besproken, genoeg gescholden op slechte uitvoeringen, of slechte zangers, bijdehand genoeg
allerlei anekdotes verteld en genoeg veren in je eigen reet gestoken.

Ik draaide in de bus van Musico, terugrijdend van de kerstreis, de eerste afleveringen van mijn
podcast Vocalies (die had ik jaren niet gehoord) en was verrast: wat ik 10 jaar geleden in mijn
podcasts beweerde staat nog steeds. Er is verschrikkelijk veel leuks om u te laten horen en
inmiddels ‘own’ ik mijn zuidelijke tongval als een kwaliteit en laat ik me niet meer terugzetten
door randstedelijke arrogantie.

Tenslotte hoor je bij mij het verschil tussen een f en een v, een s en een z, heb ik 3 soorten r-en
tot mijn beschikking (waarvan er eentje eigenlijk geen r is) en kan ik kiezen uit vele gradaties
g’s, van zeer zacht tot zo scherp dat je er keelpijn van krijgt. En ik kan vrijwel accentloos het
Duits, Engels, Frans, Italiaans en Spaans uitspreken… me dunkt…

Ik moet dus weer aan het schrijven zien te komen, ook dat kan ik. U merkt: ik heb geen last
van valse bescheidenheid (nooit gehad ook, eigenlijk, sprak zij grinnikend). Ik ben in januari
61 geworden en ook dat zal ik maar eens gaan ‘ownen’; hè, wat een vreselijke term eigenlijk.
In de ambtenarij (waar ik het grootste deel van mijn tijd werkzaam ben) hebben ze het over ‘
eigenaarschap’ da’s misschien een (iets) betere term.

Toen ik van de week weer eens stond te neuriën en lucht-dirigeren bij onze printer zei een
collega (overigens zonder een spoor van valsigheid) “jij hebt ook altijd muziek in je kop hè?!”
schoot het me te binnen: ik ga eens een weekje hier op Vocalies een dagboekje bijhouden van
wat er zoal – te pas en te onpas – door mijn hoofd schiet aan vocaals en klassieks tijdens een
hele week in het leven met een grote L.

Op die manier kom ik weer in een soort van schrijf-modus, breng ik wat orde aan in de chaos
in mijn hoofd (want dat is het soms hoor, in die bovenkamer van mij…) en kan ik u een heleboel
tips meegeven voor het luisteren naar heel veel muziek. Vooral klassiek, maar soms ook pop en
alle aanverwante gebieden (behalve rap, want dat vind ik het lelijkste wat er is).

Ik beoog geen volledigheid en ik weet niet hoelang de stroom duurt, maar we gaan het gewoon
proberen…. Aan het einde van de week denkt u waarschijnlijk: dat mens is knettergek, maar
hopelijk vindt u dan ook dat er in die gekte ook een soort préttige gestoordheid zit.

Tot morgen, dan gaat het over ‘de laarsjes bij Carmen’… lekker raadselachtig vindt u niet?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat er nu gebeurt is heel on-Brabants 8 februari 2020

Toen ik dertig jaar geleden van de Veluwe naar Brabant verhuisde zei een collega daar:
ga jij echt tussen de autosloperijen, woonwagenkampen en varkensboeren wonen. Hij kende
Brabant als doorgangsland naar zijn vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk.

De A2 en de A50 waren er nog niet, dus je bracht op weg naar de Provence relatief veel
reistijd door op Brabantse tweebaanswegen.

Vanwege het ontbreken van die snelle verbinding woonde ik doordeweeks een aantal maanden
bij een hospita voordat ik een huis had gevonden. Zij leerde mij een paar dingen: Brabantse
gastvrijheid is een vorm van eigenbelang, voor wat hoort wat; Brabanders juichen met hun
handen in hun zakken; Brabanders naaien hun eigen naad; misschien is nee.

Welkom in Brabant.

Mijn hospita zette dingen graag zwaar aan, maar ze bleek niet helemaal ongelijk te
hebben. Desalniettemin bouwde ik hier een leven op, voornamelijk met Brabanders die
aan geen enkel stereotiep voldoen en waar ik veel van hou.

Ik zag Brabant veranderen. Mensen boven de rivieren zeggen wel eens dat Brabant zelfbewuster
is geworden. Dat is onzin. Brabant is altijd zelfbewust geweest, boven de rivieren zien ze dat nu pas.

De eerste grote crisis die ik meemaakte (dan heb ik het niet over persoonlijke zaken)
was het faillissement van DAF en het vertrek van Philips uit Eindhoven. De wereld
stortte in, zo leek het.

Onder leiding van twee achtereenvolgende PvdA-burgemeesters (Welschen en Van Gijzel)
en nauwe samenwerking met weldenkende ondernemers die verder keken dan hun eigen
portemonnee werd Zuidoost-Brabant aan de haren uit het moeras getrokken. Als de nood het
hoogst is sluiten Brabanders de rijen en worden muren tussen links en rechts afgebroken.

Ondertussen ontwikkelde Brabant zich tot het drugslab van Europa. Ik moet vaak denken aan
mijn Veluwse collega en mijn hospita die zei dat Brabanders hun eigen naad naaien. Ondertussen
bleek Brabant ook een voedingsbodem voor PVV en Forum voor Democratie. Brabanders zijn
gevoelig voor retoriek tegen de gevestigde orde.

Er kwam een tweede grote crisis, in de landbouw dit keer. De varkenspest en ruim zeventig
Q-koorts doden. Opnieuw sloegen links en rechts de handen ineen en zo kreeg Brabant de strengst
denkbare milieuregels.

Daardoor ontstond juist in deze provincie het besef dat we aan de vooravond staan van een
nieuw tijdperk, ingegeven door de klimaatcrisis. Ook de boeren, die van oudsher zo’n belangrijk
stempel drukken op deze provincie, zien dat. Het probleem is dat die boeren het tempo niet bij
kunnen houden. Dat komt niet omdat zij te langzaam gaan, maar omdat de politiek te snel gaat.

En dus kon Farmers Defence Force ontstaan want Brabanders zijn gevoelig voor retoriek tegen de
gevestigde orde. Totdat de holocaust erbij wordt gesleept en politici persoonlijk werden bedreigd.
Brabant mag dan een provincie zijn waar de criminaliteit welig tiert, maar er is wel een duidelijke
scheidslijn tussen de gewone Brabander en de criminele Brabander.

Ik zie nu de derde grote crisis in dertig jaar. Een politieke crisis. De VVD, inmiddels uitgegroeid
tot de grootste in de provincie, wil nu samen met CDA en FvD omdat ze er met linkse
bondgenoten van weleer niet meer uitkomen.

In mijn commentaar bij Omroep Brabant heb ik gezegd dat het ondenkbaar is dat je in het huidige
tijdsgewricht gaat samenwerken met een partij die zegt: er is geen stikstofprobleem, we hebben
te veel natuurgebieden. Maar goed, mijn denkvermogen is ook maar beperkt.

De twee vorige crises waren een economische- en landbouwcrisis. Brabanders van links en rechts
zetten daar samen de schouders onder omdat zij zagen dat provinciegenoten massaal werkloos
dreigden te worden of omdat ze zagen dat provinciegenoten slachtoffer dreigden te worden van
nare ziektes en omdat ze zien dat de natuur naar de haaien gaat.

Nu er een crisis is in het eigen politieke huis lukt het niet uit een impasse te komen. Dat is heel
on-Brabants. Zoveel weet ik na dertig jaar wel van deze provincie.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

En hoe zit dat dan met Fleur Agema? 4 februari 2020

Thierry Baudet was te snel met zijn tweet dat twee vriendinnen door enkele Marokkanen onheus
waren bejegend in de trein, maar hij biedt niet zijn excuses aan.

De Marokkanen bleken Nederlandse treincontroleurs. Die spraken de dames aan omdat ze zaten
te kakelen in een stiltecoupé. Persoonlijk vind ik dat een ernstig vergrijp. Zulke vriendinnen
zou ik meteen ontvrienden.

Er ontstond in mijn tijdlijnen veel ophef over de tweet. Sterker nog, Tweede-Kamerleden maakten
er een dingetje van. Ze wilden hun collega Baudet ter verantwoording roepen.

Het is duidelijk dat politiek Den Haag Baudet – maar vooral zijn electoraat – als een factor van
betekenis ziet.

Maar hoe zit dat dan met Fleur Agema van de PVV? Fleur Agema heeft ooit getwitterd dat in
Eindhoven ouderen uit hun bejaardenhuis werden gezet omdat ze plaats moesten maken voor
asielzoekers, die in de ogen van Agema potentiële terroristen zijn.

Dat was stemmingmakerij en volksverlakkerij van de bovenste plank. Het feit was dat die ouderen
tijdelijk in dat huis woonden omdat hun eigen bejaardenhuis werd gerenoveerd. Toen dat klaar
was gingen die ouderen terug naar hun eigen huis en werd hun tijdelijke onderkomen een
tijdelijk opvangcentrum voor vluchtelingen.

Ik heb mij toen redelijk boos gemaakt op Fleur Agema. Dat vond ik zelf wel jammer want ze doet
goeie dingen. Ik heb wel eens gezegd dat het betreurenswaardig is dat Agema bij de PVV zit want
daardoor is ze verplicht af en toe lelijke dingen te schreeuwen, zoals Jehova’s Getuigen verplicht
zijn de voet tussen de deur te steken terwijl het bij een kopje thee heel aardige mensen zijn.

Voor zover ik kan nagaan is er indertijd nooit een storm van protest losgebarsten over de tweet
van Agema, die wat mij betreft minstens net zo verderfelijk is als die van Baudet. Misschien heeft
het er mee te maken dat de storm die de PVV ooit in ons land veroorzaakte op dat moment was
geluwd en de andere partijen de hete adem niet meer in hun nek voelden.

Evenmin zie ik stormen van protest over tweets van lokale volksvertegenwoordigers die de grootste onzin
rondpompen op social media.

Baudet, is mijn stellige indruk, vindt zichzelf het middelpunt van de wereld. Er zijn mensen die hem
een narcist noemen. Als hij dat niet is, dan zal hij dat zeker worden met al die aandacht die hij wel
krijgt en al die andere mensen die precies hetzelfde doen als hij, niet.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over de verloedering van de wijken 3 februari 2020

De regionale kranten in mijn provincie hebben vandaag een verhaal over de verloedering
van de wijken.

De kranten schrijven: De situatie in de armste wijken van Nederland verslechtert in hoog
tempo. Inwoners worden steeds armer en voelen zich ongezond en onveilig. Woningcorporaties
willen dat het kabinet ingrijpt.

En hoe komt dat dan volgens de onderzoekers:  Doordat tegenwoordig vooral mensen met
lage inkomens in aanmerking komen voor sociale huur, worden armere wijken steeds armer.
Wie een hoger inkomen krijgt, maakt zich schuldig aan ‘scheefwonen’ en moet zijn huis en
dus de wijk verlaten. 

Nog niet zo lang geleden schreef ik hier een stukkie over het feit dat in mijn eigen volkswijk
de afgelopen jaren zo is gebouwd dat er een mix is ontstaan, die volgens wat ik er vanaf
mijn ivoren torenflat van zie, redelijk goed werkt.

De gemeente Eindhoven is – net als alle andere gemeenten – bezig met de omgevingsvisie.
Een paar weken geleden hebben we met een aantal vrienden om tafel gezeten om daar een
zienswijze op te schrijven. Gewoon, omdat het wel en wee van onze stad ons aan het hart gaat
en omdat het prettig is daar met een aantal mensen over te brainstormen.

Laat nou net de situatie in de wijken één van onze speerpunten zijn.

Weet u wat, ik plaats hier dat deel van de tekst van onze zienswijze, dat over dit onderwerp gaat.

Voor een sociale stad vinden wij het belangrijk dat het gemeentebestuur stuurt op het
terugkomen van wijkcentra. In een vitale stad zijn voorzieningen zoals welzijn, (thuis)zorg,
de wijkagent, onderwijs (huiswerkbegeleiding met computers), ontmoetingsplek en cultuur
dicht bij de mensen van belang voor het ‘o zo belangrijke’ netwerk van wijkbewoners.
Een concreet voorbeeld is het treffen van voorzieningen voor de 1e lijns zorg in de wijk,
op loopafstand voor de bewoners. In het faciliteren van dit soort voorzieningen kan
en moet de gemeente richtinggevend zijn en dit niet aan het particulier initiatief overlaten.

Voor een sociale stad vinden wij het belangrijk dat de woonbuurten zoveel mogelijk gemêleerd
zijn wat betreft opbouw van de bevolkingssamenstelling en dat het gemeentebestuur initiatieven
stimuleert/faciliteert die diversiteit en betrokkenheid bij de wijk en met elkaar vergroten
(van tegemoetkoming in huur tbv inzet voor de wijk tot meedoen aan klussendag in de
wijk en actief bevorderen van meer “zorg samen buurten”). Ook hier vinden wij dat de
gemeente nadrukkelijk de richting moet aangeven.

In de nu geformuleerde deelambities en de zes stedelijke opgaven missen we een duidelijke
plek voor de versterking van onderwijs, kunst en cultuur. Wij zouden graag zien dat de
gemeenteraad dit aspect expliciet opneemt in de deelambities en stedelijke opgaven.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laat Toon alsjeblieft zitten 27 januari 2020

Met verbijstering zag ik zondagavond een stuk of vijftig woedende supporters
een aanval doen op de toegangsdeur van het sjieke deel van het stadion. De deur waar ik als
eenvoudige supporter nooit door naar binnen mag. Ik zag de ME zich formeren en gaf op
mijn fietsje wat extra gas. Sommige dingen zijn te onwaardig om naar te kijken.

Als iemand denkt dat ik nu ga zeggen: maar ik begrijp die woedende supporters wel, die
heeft het mis. Ik weet waarom ze het doen, maar dat is wat anders. Hun woede wordt gevoed
door de slechte resultaten van PSV en drank en andere middelen. Zoveel weet ik er wel van
dankzij mijn tripjes naar het buitenland.  Die tripjes worden hun nu door de neus geboord.
Wat in dit verband eigenlijk best een aardige woordspeling is, maar die kun je alleen begrijpen
als je een keer mee bent geweest en in het toilet van een bierkelder in Munchen de papiertjes
hebt gezien waarin de coke zat.

Tuurlijk ben ik ook teleurgesteld. Het is voetbaltechnisch gezien ook een drama, maar drama’s
komen in elk bedrijf voor. Er zijn overal soms momenten dat het minder gaat. Soms wordt er
dan iemand geslachtofferd in de hoop dat het beter gaat. Soms gaat dat niet meteen, zoals nu
bij PSV.

Het slachtofferen van iemand heeft meestal wel tot gevolg dat de anderen aan de top op hun
hoede zijn. Dat ze een stapje meer zetten om te voorkomen dat er nog eens zo’n situatie
ontstaat. Je maakt mij niet wijs dat ze dat in de directiekamer van PSV niet door hebben.

Natuurlijk zijn de spelers die zijn aangekocht onder leiding van John de Jong niet wat iedereen
ervan verwachtte. Het is vervelend dat er eigenlijk niet eentje aan de verwachtingen voldoet.
Maar dat heeft er ook mee te maken dat de rest van het team als natte kranten speelt. Een
elftal is zo sterk als de zwakste schakel. Als je geen eenheid hebt kan niemand boven zichzelf
uitstijgen. Een eenheid wordt gemaakt door een trainer.

Daarom lijkt mij één slachtoffer wel voldoende. Als je nu de hele top naar huis stuurt dan
wordt zo’n club stuurloos en je lost er niks mee op. Integendeel je gooit een brok ervaring weg.
Nota bene een man die boeken schrijft over leiderschap. Die weet hoe het werkt, geef hem nu
de tijd te bewijzen wat hij waard is als crisismanager. Dat vraagt geduld en ik weet dat
supporters dat in het algemeen niet hebben. Als Gerbrands c.s. snel laten zien welke
verbeteringen er worden doorgevoerd, dan kan het tij weer keren.

Terwijl is gisteravond naar huis fietste en die vijftig man tekeer zag gaan, gingen er ruim
dertigduizend gewoon naar huis. Een groot deel van die mensen floot de ordeverstoorders in
het stadion uit toen de spandoeken tegen de directie werden ontrold. We moeten zien te voorkomen
dan de situatie in de greep komt van een minderheid met een grote mond. Daar zijn we om ons
heen al genoeg slechte voorbeelden van.

 

  1. Piet van den Boom (reply)

    29 januari 2020 at 20:30

    Het blijft sport, en dus heeft het kenmerken van gokken. In principe een even grote kans om te winnen, te verliezen of quitte te spelen.
    Verliezen hoort bij het spel. Als iemand bij een flipperkast verliest schopt hij het apparaat toch ook niet te grabbel?
    Voetbal is in wezen niet meer dan een spelletje. Maar de voetbalwereld is veranderd in een waanzinnig casino waar het gaat om miljoenenwinsten en -verliezen. De clubs zelf scheppen een sfeer van veel te hoge verwachtingen. Het wordt dan voor fans moeilijk om geduld te bewaren als het fout gaat. Een keer, ok. Twee keer jammer. Maar als het erger wordt slaat de frustratie toe. En helaas zijn sommige supporters niet zulke talenten in het omgaan met frustraties…
    En clubs zijn nog altijd niet erg handig als het gaat om crisismanagement,

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat zegt het verhaal van Nikkie over mijn vak? 18 januari 2020

Terug van vakantie las ik dat één van de belangrijkste nieuwsfeiten van afgelopen week de
coming out van Nikkie Tutorials was. Ik ben niet op haar YouTubekanaal geabonneerd.
Ik ken haar alleen uit wat ik er soms over lees.

En ik lees er soms iets over omdat Iemand die er in slaagt met filmpjes over make-up een
miljoenenpubliek te veroveren mijn onvoorwaardelijke respect heeft. Ik heb haar
coming-outfilmpje bekeken en ik was oprecht geraakt door haar verhaal.

Wat ik beroepsmatig boeiend vond was dat zij alle talkshows het nakijken gaf. Die had ze
met 30 miljoen views ook helemaal niet meer nodig. Nu kon ze net zo lang als ze zelf wilde
en zonder hinderlijk te worden onderbroken haar eigen verhaal op haar eigen manier doen
en bovendien meer mensen bereiken dan alle talkshow samen in een heel jaar.

Een grappig uitvloeisel van dit uitermate slimme besluit was dat de serieuze media de volgende
dag extra stof tot schrijven hadden, namelijk hoe Nikkie de talkshows het nakijken gaf.
Typisch Nederlands. Vroeger schreven die media over geruchtmakende uitspraken die
talkshowgasten deden, nu gaat het vooral over de programma’s zelf en hun kijkcijfers.

Wat mij in het hele verhaal van Nikkie niet loslaat is de vraag hoe het kan dat haar transformatie
nu pas naar buiten komt. Natuurlijk, ze werd gechanteerd en ze koos er voor het heft in eigen
hand te nemen. Maar los daarvan. Ze is als jongen geboren en ze heeft in ieder geval de eerste
jaren van haar leven als jongen geleefd.

Er zijn dus familieleden die, toen Nikkie eenmaal wereldberoemd was, ergens een keer op een
feestje gezegd moeten hebben: die heb ik nog als neefje gekend. Of buren die terloops opmerken
dat ze haar nog als buurjongetje hebben gekend.

Er moeten onderwijzers zijn die in een onbewaakt ogenblik hebben gezegd: toen ze bij mij in de
klas zat was het nog een jongetje. Al was het maar omdat het de menselijke aard is te laten weten
dat jij een geheimpje hebt. Dat de ontvanger natuurlijk nooit mag doorvertellen.

Uiteindelijk moet er een grote groep mensen zijn geweest die het leven van Nikkie kende en
dan is het wachten op het moment dat een journalist via de buurvrouw van een aangetrouwde
tante iets opvangt en gaat wroeten.

Schijnbaar is dat allemaal niet gebeurd. Jarenlang heeft ‘het geheim’ van Nikkie nooit de
buitenwereld bereikt. Dat vind ik anno 2020 nog het meest intrigerende aan dit verhaal. Misschien
is dat voor haar het meest waardevolle. Dat iedereen – behalve die mafkees die haar chanteerde –
die haar van vroeger en nu kent weet dat Nikkie Nikkie is en er geen enkele aanleiding in zag
daar ook maar iets in te zien dat al smiespelend verder verteld moest worden.

Het kan zijn dat ik er voetstoots van uitga dat alles uitlekt en een verhaal als dat van Nikkie
nieuwswaarde heeft omdat ik toevallig journalist ben, maar dat dat voor directbetrokkenen de
normaalste zaak van de wereld is. Wat zegt dat eigenlijk over mijn vak?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De ingehouden woede van Enexis 17 januari 2020

Soms zou ik vlieg willen zijn in bepaalde kantoorruimtes waar besluiten worden genomen.
Achter al die gesloten deuren waar liters koffie worden weg geslurpt worden dingen gezegd
die vele malen interessanter zijn dan de teksten die communicatiestrategen daarover de
wereld in sturen.  Dat is maar goed ook. Je moet als beslisser vrijuit kunnen spreken.

Ik zou graag de afgelopen weken vlieg geweest willen zijn ten burele van Enexis. Dat is de
club die in mijn stad de stroom- en gasleidingen aanlegt. Wij kregen deze week een brief van
de kabelaar waarin de ingehouden woede van de opsteller vanaf droop.

Wat moet u weten. Anderhalf jaar lang lag de straat waaraan ons appartementencomplex ligt
in delen open. Dat betekende omrijden. Dat was niet erg, zeker niet toen aan het eind van
de hak- en breekperiode bleek dat de straat er enorm op vooruit was gegaan.

Maar nu moet er opnieuw worden gebroken. Enexis stelt de bewoners daarvan door middel
van een brief op de hoogte. De kabelaar gebruikt de eerste alinea om ons twee keer te vertellen
dat er een wettelijke aansluitplicht bestaat als iemand een aanvraag voor een aansluiting doet.

Een deel van de straat moet weer open omdat Enexis na de reconstructie nieuwe aanvragen
heeft ontvangen van nieuwe gebruikers “door herbestemming van een object”.  Opnieuw
wordt ons duidelijk gemaakt dat de wet dan voorschrijft dat Enexis uitrukt en haar plicht doet.
Je voelt aan alles dat ten kantore van Enexis iemand heeft gezegd: hadden ze dat nondeju niet
meteen kunnen zeggen. Eikels!

Maar het houdt niet op. Enexis laat ons nogmaals weten dat de gemeente een reconstructie heeft
uitgevoerd “waarin wij (lees Enexis) nu in moeten gaan graven”. Op kantoor hebben ze op dit
moment waarschijnlijk nog een paar krachttermen gebruikt en zo hard met de vuist op tafel
geslagen dat de koffiekopjes rammelden.

Om te voorkomen dat wij straks tegen die arme gravers van Enexis hatelijke opmerkingen gaan
maken (“hadden jullie dat niet meteen kunnen doen”) schrijft de kabelaar nog maar eens:
“Gemeente Eindhoven en Enexis kunnen niets doen aan het feit dat er een aansluitplicht is, maar
kunnen dit niet tegenhouden”. Het is de derde keer dat de kabelaar zichzelf vrijpleit in een brief
van vijf alinea’s.  Dat vind ik een tricky opmerking, want de vraag dringt zich op of één van de
grootste kabelaars van Nederland van die aansluitplicht af zou willen. Dat is een wel een politiek
dingetje vind ik.

Enexis belooft dat ze er alles aan gaan doen de overlast te beperken en dat de straat weer in de
staat wordt teruggebracht voorafgaand aan de werkzaamheden.

Dat is ze geraden.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De overbruggingsbaan 8 januari 2020

Er is iets nieuws op komst in Nederland, zo lees ik in het Eindhovens Dagblad: de
overbruggingsbaan. Dat is een baan voor oudere werknemers waarin ze het tot aan hun
pensioen wat rustiger aan kunnen doen, maar waarbij wel hun ervaring te gelde
wordt gemaakt.

Dat lijkt mij een goed idee, temeer omdat ik iets doe wat daar een beetje op lijkt.
Let wel: ik doe het niet rustiger aan, want ik werk meer uren dan ik betaald krijg, maar
ik ben baas over mijn eigen agenda en voor mij werkt dat heel goed. Ik kan nu zelf de
balans zoeken en daar krijg je meer energie van.

Ik ben op mijn zeventiende begonnen met werken. Toen ik zestig werd hoopte ik een
tandje minder te kunnen doen. Dat bleek niet te kunnen. Omroep Brabant, waar ik in
dienst ben, duwde mij in een – nog net niet – dag- en nachtrooster. Dat is geen verwijt,
een omroep moet heden ten dage continue nieuws brengen om de concurrentie het hoofd
te bieden.

Die onregelmatigheid bleek voor mij slopend te zijn. Tel daarbij op dat ik het gevoel had
meer een contentfabrieksarbeider te zijn dan een journalist en je begrijpt waar dat op uit
dreigde te draaien. Totdat de lokale Omroep Meierij op de stoep stond. Of Omroep Brabant
niet een mannetje of vrouwtje had dat genoeg ervaring heeft om die lokale omroep te
professionaliseren? Dat mannetje hadden ze.

Lang verhaal kort: uiteindelijk zijn beide omroepen overeengekomen dat ik tot aan mijn
pensionering in 2022 bij Omroep Meierij gedetacheerd blijf. Behalve dat volg ik voor
Omroep Brabant de provinciepolitiek. Dat vind ik ook interessant. Zelfs van de nachtelijke
vergaderingen over stikstof krijg ik meer energie dan van ’s avonds laat aan een bureau
zitten in een studio op een verlaten bedrijventerrein. Beide partijen hebben daarvoor
een financiële regeling getroffen, waar ik – oprecht – de details niet van ken.

Ik was al een paar jaar met een soort deelpensioen. Vier dagen werken en de vijfde dag
krijg ik betaald uit de spaarpot die ooit bedoeld was voor vervroegde uittreding.

Ik heb heel veel geluk gehad. In de eerste plaats omdat er iemand om hulp kwam vragen
en omdat mijn werkgever bereid was daarover mee te denken. Dat laatste gebeurt natuurlijk
niet uit liefdadigheid (een deel van mijn salaris wordt teruggestort en ze hebben iemand
die een oogje op de provinciale politiek houdt), maar ze hadden het ook niet hoeven doen.

Het gevolg is wel dat ik nu heel veel uren maak, maar het zijn wel uren waarin ik mijn
ervaring veel beter te gelde maak dan ik ooit had kunnen doen. Belangrijk is ook dat ik zelf
die uren indeel. Als ik met collega’s van Omroep Brabant praat merk ik dat ze vooral op
dat laatste jaloers zijn. Journalisten zijn per definitie vrijdenkers die ongelukkig worden als
ze in een rooster worden geklemd. Sinds de komst van internet, de 24-uurs nieuwsstroom
en de moordende concurrentie en de daarmee gepaard gaan scoringsdrang kan dat helaas
niet anders. Dat is bij een lokale omroep allemaal net iets anders.

Ik snap wel dat en overbruggingsbaan niet in alle gevallen en in alle beroepen kan, bovendien
is mijn geval maar één van de mogelijkheden. Wat ik zeker weet is dat er een weg is waar een
wil is.

 

  1. maria (reply)

    10 januari 2020 at 16:40

    Dus zo, ik dacht al dat ik jouw overbruggingsstukje gemist had.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Moet dat nou zo? 6 januari 2020

Het is 2020 en ik stel vast dat ik een ouderwetse preut ben. Claudia de Breij zei het al in haar
Oudejaarsconference: „Je mag tegenwoordig álles zeggen in dit land”

Mijn vraag is: moet je ook alles willen zeggen of benoemen? Terwijl ik me die vraag stel ben ik me
ervan bewust dat ik mij daarmee buiten de realiteit van 2020 stel.

Zoekend naar een bepaald TV-programma in de digitale gids die NPO Start heet stuitte ik
toevallig op een misdaadserie van Nederlandse makelij die 8 januari begint. De serie heeft de
naam De K*thoer. Ik gebruik een sterretje, BNNVARA, dat de serie heeft geproduceerd, heeft op de
plaats van het sterretje een u staan. De jongeren en de arbeiders zijn samen niet zo terughoudend.

Het programma gaat over een columniste die dagelijks wordt overspoeld door nare taal en die
daarmee gaat afrekenen. Ik ken de serie niet, maar ik denk dat zij representatief is voor hele
volksstammen die dat ook wel zouden willen.

Ik kan mij zo voorstellen dat Femke, zo heet de columniste, ook wordt uitgescholden voor het woord
waarnaar de serie is genoemd. Ik heb zelf geen noemenswaardige ervaring met scheldpartijen (ik
word niet uitgescholden en ik scheld niet uit) en op de tijdlijnen van social media waar ik mij op beweeg,
komt het ook niet voor. Wat ik ervan weet, weet ik uit artikelen die ik er over lees. Het schijnt dat mensen
zich achter hun toetsenbord gedragen als amoeben. Ik vraag me nu zelfs af of ik mijzelf en de mensen
met wie ik online communiceer nog wel tot een dwarsdoorsnee van de bevolking mag rekenen.

Het lijkt mij zeer intimiderend als je met anonieme scheldpartijen te maken krijgt. Ik ben vrij laconiek
onder een aantal tamelijk ernstige fysieke bedreigen die mij in mijn werk zijn overkomen, maar dat
komt waarschijnlijk omdat ik mijn opponenten in alle gevallen in de ogen kon kijken. Anonieme
bedreigingen lijken mij doodeng. Dus ik denk dat ik kan begrijpen dat iemand zich daar letterlijk tegen
gaat wapenen. De foto’s bij de serie laten mensen met wapens zien, ik bedenk dit niet zelf.

Maar waarom noemt een publieke omroep zo’n programma De K*thoer. Ja, omdat Femke daarvoor
wordt uitgescholden, dat had ik zelf kunnen bedenken. Mijn vraag is eigenlijk: waarom zorgt een
publieke omroep ervoor dat dat woord voortaan zonder gene kan worden uitgesproken: “Heb jij
De K*thoer al gezien?”Of: “Er wordt goed geacteerd in De K*thoer”. Waarom dwingen de makers
recensenten tot het gebruik van het woord k*thoer? Hoe gaan ze er in de reclamespot voor BNNVara
programma’s die De Wereld Draait Door is daar mee om? Matthijs van Nieuwkerk is mijlenver boven
mij verheven, maar volgens mij hebben wij wel dezelfde soort gene.

Ik weet een beetje hoe het werkt in de media. Je moet ervoor zorgen dat je in overaanbod opvalt.
Nieuwsmedia hebben het maken van koppen waarmee de lezers worden gelokt tot een kunst verheven.
Hele studies worden eraan gewijd op redacties, al dan niet geholpen door speciaal daarvoor
ontwikkelde computerprogramma’s.

Dus ik snap wel dat de makers van zo’n programma tijdens het brainstormen bedacht hebben dat ze
met één krachtig woord alle aandacht op zich wilden vestigen. Dat lijkt mij met De K*thoer gelukt.
Maar zo wordt zo’n woord salonfähig en wordt het ontdaan van de vreselijke lading die het heeft.
Zo ging het ook met het vreselijke k*tmarokkanen.

Wat ik zeg: ik ben een ouderwetse preut.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Niet op social media kijken 4 januari 2020

Ik las in NRC vanmorgen een verhaal over de twee jongetjes die verantwoordelijk worden
gehouden voor de brand in de flat in Arnhem. Daar kwamen twee mensen bij om het leven
en twee mensen werden gewond omdat ze in de lift giftige rook inademden.

In het artikel werden mensen opgevoerd die door de journalist deskundig geacht werden een
mening te geven over de kwestie. De kinderombudsvrouw, een hoogleraar jeugdrecht en er
werd een VVD-wethouder geciteerd die over de kwestie twitterde.

Het is een artikel dat tot nadenken stemt over vragen als: konden die twee jochies zich voorstellen
welke gevolgen hun daad zou kunnen hebben en hoe moeten ze daarvoor gestraft worden?

De journalistiek kennende zal deze kwestie nog wel even in het nieuws blijven. Het is ook nogal
een vraagstuk en neem maar aan dat ’t het gesprek van de dag is aan menige (stam)tafel. Dat is
goed, want praten over dat soort dingen dwingt je na te denken en nadenken scherpt de geest.
Volgens mij is dat zelfs een moto van de krant die met het genoemde artikel de eigen
slogan waarmaakt.

Nadenken en met mensen praten over dit soort zaken is belangrijk. Vooral nadenken is goed.
Dat is niet hetzelfde als een mening wegknallen op social media. Misschien was ik daarom wel
getroffen door een zinnetje in datzelfde artikel: Het gezin zou zijn geadviseerd voorlopig niet
op sociale media te kijken. 

  1. Irene (reply)

    4 januari 2020 at 11:56

    En dat zouden meer mensen moeten doen.

  2. Ximaar (reply)

    4 januari 2020 at 14:29

    De vraag is, wat is (a-)sociale media. Volgens mij vallen blogs daar ook onder. Zelf blokkeer ik facebook en vergelijkbare meuk. Binnen twitter heb ik wat woorden die de troep er uit filteren. Krijg dus niets te zien met o.m. Baudet of widm er in. En dan dan is het een redelijk prettig medium. 😉

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *