Ab Klink dreigde af te haken, die kon er niet meer tegen. Hij komt uit de Hoekse Waard en dat is een ander slag volk dan Maastrichtenaren. Die uit Zuid-Holland hebben een sterk ontwikkeld schuldgevoel, die uit Limburg hebben de biechtstoel. Dat leeft soepeler.
Ab komt van heel ver. Hij was vroeger bij de gereformeerde bond, dat is de zware tak in de hervormde kerk. Ik heb jaren met bonders verkeerd. Ik was er met één getrouwd. Dat was in de tijd dat ik op een zomerse zondag een verkwikkende ijsco kocht omdat ik van mijn God op die dag wel twee kwartjes mocht uitgeven. Zij niet. Zij voelde bij de gedachte aan een financiële transactie op Zijn Dag het schuldgevoel zwaar op de schouders drukken. Veel zwaarder dan de behoefte aan twee bolletjes vanille. Met slagroom.
Als voormalig lid van een lichtere tak van de hervormde kerk voel ik ook wel eens schuld, maar dat is me meer ingepeperd door ouders die aan God noch gebod deden, dan door het geloof. Dat schuldgevoel gaat niet gepaard met de gedachten aan een alomtegenwoordige verantwoording waar feesten of eeuwig branden van af hangt.
De vrouw in dit verhaal werd later wel iets gemakkelijker onder invloed van verliefdheid, maatschappelijke ontwikkelingen en mijn belofte van eeuwige trouw.
Ik dacht hier aan nu steeds meer mensen zich afvragen wat Ab Klink beloofd is. Misschien heeft iemand hem ook wel eeuwige trouw beloofd. Bonders zijn daar gevoelig voor. Beloftes tellen zwaar. Vooral verliefde bonders denken dat ook anderen met eeuwig echt eeuwig bedoelen.
Maar, meneer Klink, ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik hem niet waar kon maken. De liefde smolt als twee ijsbolletjes op een warme zondag. Wat niet-bonders ook beloven: geloof ze niet op hun blauwe ogen. Het leven is ook veel te ingewikkeld om een eeuwigheid te kunnen overzien.
Supporters
Mijn zoon is een veel ferventere PSV-supporter dan ik. Hij heeft zich aangesloten bij een (beschaafde) club tifosi die ook alle uitwedstrijden van de club uit 040 bezoeken. Ze hebben een eigen website met eigen verslagjes en eigen foto’s waarop goed te zien dat de heren (ik zie geen dames) het ook buiten de wedstrijden goed naar hun zin hebben. Ach meneer, zo zijn kinderen.
Ik heb in een onbewaakt ogenblik geroepen dat ik wel eens mee wilde naar een fatsoenlijke uitwedstrijd. Mijn zoon is al lang volwassen dus die is het stadium “o jee, niet met m’n vader” voorbij.
Dus gisteravond lag er opeens het verzoek mee te gaan naar Sampdoria-PSV. Handig voor de heren, want pa spreekt genoeg Italiaans om meer dan due bier tegelijk te kunnen bestellen.
Ach, waarom niet, dacht ik. Er zit allicht een leuke weblog in. Mooi, zei mijn zoon, dan regelen wij de zaken, je hoort van me.
Drie keer raden wat hij vanmorgen sms’te? Om vlucht en hotel te kunnen boeken dienen de organiserende supporters over een creditcard te beschikken. Die heeft pa toch? Geen probleem, ze betalen alles netjes terug.
Die heeft pa. Waar zouden die PSV-diehards toch zijn zonder vader?
Herbewapening
(Door Ab Klaassens)
Onlangs overleed onze vroegere buurvrouw doordat het haar tijd was. Ze had zich bijna een leven lang opgeofferd voor de idealen van haar levenspartner, een bakkerszoon uit een Betuws dorp, aanvankelijk streng gereformeerd, later rooms katholiek.
Hij was gegrepen door het gedachtengoed van de Morele Herbewapening, een internationale organisatie, in 1938 opgericht door de Britse dominee Frank Buchman. Die beweging ging uit van het goede van de mens en verwachtte daarom ook van Adolf Hitler dat hij een bijdrage kon leveren aan een verbetering van het menselijk gedrag, waar ook ter wereld.
Voor een schamel loon zette wijlen de echtgenoot van onze overleden buurvrouw zich in voor de versterking en instandhouding van de organisatie. Toen het voor hem tijd werd om na te denken over zijn toekomst in materiële zin kreeg hij hulp van Frits Philips die hem een baan als directeur personeelszaken bezorgde bij één van de Philips-vestigingen in Nederland, waar de man zich ontpopte als een genadeloze despoot.
Frits Philips had wel sympathie voor de Morele Herbewapening, evenals uitgerangeerde leden van Europese koningshuizen en door uitbuiting van arbeiders rijk geworden industriëlen. Tot aan zijn laatste levensdagen zat wijlen de buurman – altijd somber, altijd humorloos - vol oordelen over het menselijk gedrag. Hij werd milder nadat hij de eeuwige doem van het calvinisme had ingeruild voor de vergeving van Rome. Ik heb hem zowaar zien lachen, kort voordat hij overleed.
Hoewel zijn echtgenote ons aanvankelijk bleef beschouwen als personen die er eigenlijk niet behoorden te zijn leidde het naast elkaar wonen toch tot contacten en tot voorzichtige visites met een kopje thee of glaasje wijn. Ze leed, constateerde ik, aan smetvrees. Ze droeg bij alle huishoudelijke werkzaamheden altijd van die wegwerphandschoenen; ze had jaren in de verpleging gewerkt.
Ze hield van vis, vooral van een op de graat gebakken schol, maar wilde de baklucht niet in huis. Geen probleem, als ik voor onszelf vis bakte bereidde ik ook voor haar zo’n visje. Op een avond zag ik dat ze met iets in haar hand over onze gezamenlijke oprit liep. Ze gooide het visafval in onze vuilnisbak.
Meneer Baantjer
Appie Baantjer is dood. En net nou ik hem zoveel had willen vragen. Want we hebben natuurlijk allemaal die ontzettend spannende beelden gezien van de arrestatie van Dino S. De most wanted man die volgens een verhaal in het Volkskrantje al jaren op de vlucht was en zich schuil hield in een kleine, rommelige, deprimerende woning, verzorgd door een man en een vrouw die een verdieping lager woonden.
Dus ik had meneer Baantjer willen vragen: wat zijn dat voor mensen, die man en die vrouw? Mensen die tegen een kleine beloning een grote boef vertroetelen en zo hun bijstandsuitkering aanvullen?
In het Volkskrantje stonden nog veel meer boeiende dingen. Volgens de baas van het politieteam dat Dino arresteerde waren de gordijnen van de deprimerende woning altijd dicht. En Dino zelf, zo hadden de gleufhoeden ontdekt, vermomde zich zelfs binnenhuis. Dus ik had meneer Baantjer willen vragen: heeft de politie apparaten waarmee ze zelfs door onze gordijnen kan kijken?
En dan is er ook nog het tipgeld. Vijftigduizend euro was er uitgeloofd om Dino te vangen. Iemand dacht vijftig ruggen te cashen door de man, die de boef der boeven wordt genoemd, te verlinken.
Mooi niet, want volgens justitie was de tip “een puzzelstukje dat hielp ons beeld compleet te maken”. Drie jaar lang kunnen ze Dino niet vinden en dan opeens is er twee weken na een tip het moment dat de politiebaas “We got him”, kan zeggen. Dus ik had meneer Baantjer willen vragen: is dat nou logisch of probeert justitie alleen maar onder uitbetaling uit te komen? Maar ja, meneer Baantjer is er niet meer.
Vocalies (127)
(Door Marlies)
Het is nog augustus als ik dit schrijf. De enige rustige maand op mijn werk, zo heb ik in de afgelopen anderhalf jaar ondervonden. Vorig jaar zou ik het niet gedurfd hebben, maar dit jaar wel: de computer aanzetten en Vocalies laten streamen. Ik zet ‘m zachtjes hoor en als de telefoon gaat draai ik met één hand de knop naar bijna nul en met de andere neem ik de telefoon op.
Door het jaar heen staat diezelfde telefoon tamelijk roodgloeiend en blijf je aan het heen en weer draaien aan de volumeknop, dus geef je het al gauw op. Bovendien zijn de meeste collega’s bepaald geen liefhebbers van klassieke muziek; dus die ga je niet plagen; de twee dagen per week dat een van de part-timers Radio 538 of iets dergelijks aanzet heb je maar te verdragen. Geeft ook lekker de gelegenheid om af en toe eens uit te halen naar al die onzin die erop klinkt dus je hoort mij verder niet mopperen.
De paar dagen dat Vocalies klinkt hebben mij trouwens een paar aangename gesprekken over klassieke muziek gebracht. De gedachte dat er hier in dit overheidswalhalla geen enkel klassieke muziekliefhebber te vinden was is daarmee definitief gelogenstraft. Ze zijn er wel…. Ik vertel u twee anekdotes die dat bewijzen.
Er was die collega die bij ons wat kopieerwerk deed en onrustig rondkeek waar toch dat gekweel vandaan kwam. Ik zag het wel, maar deed maar net of mijn neus bloedde…. Er klonken opera-noten van Verdi…. Hij draaide zich met zijn papieren in de hand om en vroeg: Is dat nou Bach? Ik verslikte me bijna in de koffie. Niet van de toren blazen, dacht ik, ieder zijn vak en hij is een tamelijk briljante verkeersdeskundige…. Nee, zei ik, dat is Verdi, een van de mooiste aria’s die hij geschreven heeft uit Rigoletto…. De collega bromde iets onverstaanbaars en ging zijns weegs. Ik had nog graag een verdere poging gedaan hem binnen te hengelen in de operawereld, maar besloot mijn volgend moment maar af te wachten.
Een paar dagen later kwam hij over een lege stoel heen hangen.
Heb jij nou ook, nu je zo met die muziek bezig bent, een absoluut gehoor?, vroeg hij, op een toon alsof het hebben van een absoluut gehoor een enge afwijking is en de mens die het heeft een griezelige psychopaat. Ik kon hem geruststellen…. Ik heb geen absoluut gehoor. Er is zelfs een tijd geweest zei ik grinnikend, (en denkend aan de tijd aan het begin van mijn conservatoriumjaren dat ik chronisch te hoog zong), dat ik absoluut géén gehoor had. Hij lachte mee.
Ik had de gelegenheid hem te vertellen wat ik dacht van de term absoluut gehoor en kon mededelen dat ik een van de docenten solfège op het conservatorium (die wel een absoluut gehoor dacht te hebben…) bijna tot waanzin gedreven heb met mijn geschmier. Stel u voor wat een marteling het is om zelf precies te weten hoe iets moet klinken en vervolgens een student te hebben die zich schmierend en stuntelend door een cantaatetje van Bach worstelt. Blijf daar maar eens geduldig onder! Volgens mij trouwens, bestaat een absoluut gehoor helemaal niet, maar daarover moeten we in een volgend stukje maar eens van gedachten wisselen.
De collega leerde mij ook iets wat ik niet wist: wist u dat in de film Raging Bull (over het leven van bokser Jake La Motta, gespeeld door Robert de Niro) het Intermezzo uit Cavalleria Rusticana zit? We hebben het ter plaatse opgezocht en hadden ineens een klik: Mascagni schreef prachtige muziek!
De tweede anekdote ging over een uitspraak die een Amsterdamse pianist in een ver verleden ooit deed. Hij is nu pianist van het heren-zang-gezelschap Frommernann (genoemd naar de oprichter van The Comedian Harmonists). Destijds was hij repetitor aan het Mozarteum in Salzburg, tijdens de zomer-akademie. Ik studeerde er drie weken en was blij eens even geen Duits en Engels te hoeven spreken en ratelde even lekker onbezorgd Nederlands. Een Duitse collega hoorde ons praten en verbaasde zich over onze tongvallen: zijn harde Jordanees klonk in haar oren heel anders dan mijn Brabantse tongval. Toen ze het zich hardop afvroeg was hij sneller dan ik (dat zijn Amsterdammers vaak met hun mond: sneller dan ik). Hij wees naar mij sprak de legendarische woorden (die ik vandaag de dag nog steeds illustratief vind voor de verregaande arrogantie van Randstedelingen waar het hun spraak betreft): Ja, maar sssijijijij hep un akssent!!!!
We hebben er weer hartelijk om gelachen en als troost is hier een filmpje van het gezelschap Frommermann, om het even goed te maken naar David, in het begin van het filmpje vangt u een glimp van hem op….
Wijsheid
Mensen kunnen vreemde gedachten hebben. Het is maar goed dat die niet altijd worden uitgesproken. Mijn stelling is: wijsheid is dat je op tijd weet te zwijgen.
Neem nou de voetblessure van mijn vrouw. Ze is bang dat die er toe zal leiden dat we nooit meer lange wandeltochten zullen kunnen maken. Ik ben daar optimistischer over en als zij gelijk krijgt gaan we lange fietstochten maken. Per saldo sloven wij ons alleen maar zo uit om van het ene naar het andere terras te komen en dat gaat met de fiets sneller.
Gisteren zei ze gekscherend: misschien moet je me maar inruilen. Ze zei er wel bij: voor iemand die niet zo slim is maar wel goed kan lopen.
Het verbaast me dat iemand de gedachte kan hebben dat je een mens die tijdelijk gemankeerd is in zou moeten ruilen, ook al wordt die gedachte gekscherend uitgesproken. Hij is er wel. Ik weet dat hij voortkomt uit ongeduld en frustratie, dus ik neem hem voor lief.
Vandaag las ik in het Volkskrantje een verhaal over het CDA. Enkele vorige eeuwse christelijke mastodonten vinden dat de club die ooit hun bezit was, niet met de PVV moet heulen. Dat kan. De jonge garde roert zich ook. Er was er eentje die anoniem over de onderhandelingen het volgende zei: “Die (de mastodonten – jdv) denken dat het daar gaat over: Ok, dan onthoofden we maar tien moslims per week. Daar gaat het helemaal niet over.”
Ik heb dat de afgelopen weken niet eerder iemand horen zeggen. Maar er is dus blijkbaar een volksvertegenwoordiger met in zijn hoofd de gedachte “onthoofden van moslims”. En die dan ook nog denkt dat oude prominenten in zijn partij dat denken. Alleen al de gedachte dat iemand op dat niveau zoiets in zijn kop heeft en dat dan ook nog uitspreekt brengt mij tot de stelling: wijsheid is dat je op tijd weet te zwijgen.
Verongelijkt
(Door Ab Klaassens)
Vaste klant in het kringetje van luisteraars die reageren op een stelling van het radioprogramma Standpunt.nl op Radio I is een altijd verongelijkt klinkende mevrouw uit Voorschoten die gloeiend de pest heeft aan alles wat links is of links lijkt. En er is, in haar ogen, veel links in de wereld en daarom is ook alles wat fout gaat links gedoe.
Berichten over smeltende ijskappen en stijgende waterspiegels doet zij af als linkse smoesjes, bedoeld om de goedgelovige burgers geld uit de zakken te kloppen. Als de treinen niet op tijd rijden is dat de schuld van linkse vakbonden en als de treinen wel op tijd rijden gebeurt dat ondanks het bestaan van ‘de linkse kerk’.
De beelden die het NOS-journaal en de actualiteitenrubrieken tonen over de watersnoodramp in Pakistaan kunnen de trouwe Standpuntluisteraarster uit Voorschoten niet overtuigen.
Toen in Standpunt de vraag aan de orde kwam of het niet tijd werd voor een Nationale inzamelingsactie reageerde bijna driekwart van de luisteraarsschare negatief. De luisteraarster uit Voorschoten meldde met grote stelligheid dat er helemaal gaan watersnoodramp was. “Ze laten je altijd dezelfde filmpjes zien”, zei ze.
“ We worden gewoon bedonderd.”
Het Rode Kruis vraagt in radiospotjes om geld voor de slachtoffers in Pakistan. Maar wat wil je: Rood is links. En de mevrouw uit Voorschoten is een fervent supporter van Geert Wilders.
Bah!
Er was vandaag op Twitter ontzettend veel te doen over de wedstrijd Ajax-Dynamo Kiev. Vooral onder PSV-supporters. En dan bedoel ik dat deel van mijn medesupporters dat hoopte dat Ajax zou sneven.
Ik ben een rare PSV-supporter, want ik hoopte echt dat Ajax zou winnen. Gelukkig is dat gebeurd. Twee Nederlandse clubs in de de Champions League. Wat willen we nou nog meer? Dat is toch een sportieve prestatie van jewelste. En wordt “mijn” PSV daar dan slechter van? Welnee. Wij worden gewoon kampioen! En we winnen de UEFA-cup of hoe dat reservebekertje ook mag heten. Iedereen blij.
Wat me vreselijk stoorde was die NOS-commentator bij de wedstrijd. Die dropl*l had het voortdurend over de financiële overwinning van Ajax in plaats van over de sportieve overwinning. Zijn commentaar gaf wel duidelijk aan wat heden ten dage voetbal is: een zaak van geld en commentatoren die zich daar te veel mee vereenzelvigen. En sportjournalist zou daar afstand van moeten nemen.
