Vocalies (119)
(Door Marlies)
Voor een nieuwe podcast met klassieke muziek klik hier.
Pfoe, op zoek naar een stukkie voor vandaag kom ik allerlei leuke wetenswaardigheidjes tegen en ik kan niet kiezen. Dan maken we er maar een collage van, da’s ook wel eens leuk en in de mode dezer dagen. Bij alle voetbal-ellende komt u toch niet toe aan cultuur (sprak zij plagerig….).
De Classical Almanac vermeldt dat vandaag in 1987 (26 juni) Henk Badings overleed in Maarheeze, The Netherlands. Laat ik daar nou opgegroeid zijn…. Maarheeze is een dorp van niks (en dat bedoel ik in de zin van grootte…) vlak bij de Brabants-Limburgse grens. Slaapdorp van Eindhoven, van oorsprong sterk argrarisch, en alleen bekend omdat de E9 (later de A2) er langs liep. Tot er een legerplaats kwam in Nato-verband. En totdat Philips er een dependance stichtte, die ‘vreemd’ volk aantrok. Toen hoorde je Maarheeze nog wel eens noemen. Inmiddels heet het dorp trouwens Cranendonck, sinds het samenging met Soerendonk en Budel . Grappig om zo’n dorp ineens in dat verband tegen te komen op een internationale website over feitjes in de klassieke muziek.
De Volkrant heeft een twee-pagina-groot stuk over de bezuinigingen op de conservatoria. Triest dat de kunsten zo moeten lijden. Ik kan er een heel eind in mee, in de klaagzang, maar ik weet ook dat veel kunstenaars toch wel gedijen, zelfs tegen de verdrukking in, soms zelfs dankzij die verdrukking. Bijna tussen de regels door lees ik dat sopraan Charlotte Margiono er neer gestreken is, (Conservatorium Utrecht bedoel ik, pardon Hogeschool van de Kunsten Utrecht….). Daar zou ik wel eens een zanglesje van willen van Margiono, lekker no nonsense mens en harde werkster volgens mij. Samen even lekker opera blèren, zonder gene….
Bij alle kabinets-ellende gaat het niet over de kunsten, alleen de economie telt nog. Rijk worden, desnoods over de ruggen van alles en iedereen heen. En zich niet realiserend dat dat alleen maar geestelijke armoe brengt….
Leuk hoor, die Classical Almanac, Moet u eens googelen: opvallend veel zangers-achtige zaken erin vandaag in het verleden: de geboorte van Giuseppe Taddei (prachtige bariton), de posthume première van Mahler’s Negende, gedirigeerd door Bruno Walter. Zal ongetwijfeld een emotionele avond geweest zijn…. Geboorte van Claudio Abbado, begenadigd dirigent van opera.Hartstikke ziek geweest en afscheid genomen van het podium, kon-ie het toch niet laten en stond-ie twee maanden later in Bologna toch weer te dirigeren. De foto’s uit zijn leven laten het verval zien: een mooie man in zijn hoogtijdagen, vrijuit zwaaiend en levenslustig tot en met, tot nu, een bijna uitgeteerde musicus, maar met de gloed nog in zijn ogen… Hopelijk blijft-ie nog even
Een handjevol première van opera’s , zo’n snuffeltochtje Classical Almanac is altijd weer goed voor een paar genoeglijke uurtjes achter Youtube om er leuke muziek bij te zoeken. Je moet er wel tijd voor hebben. Want zoals al eerder in stukkies gezegd: je bent zo een paar uur verder. Dus als u aan het voetbal en/of Wimbledon-tennis wilt ontsnappen weet u de weg.
Oranje
Voetbal is emotie. Voetbal is: tot ver in de maandagmiddag ouwehoeren over die buitenspelgoal. En wel met die overtuiging die voetbal tot de belangrijkste bijzaak van het leven heeft gemaakt.
Ik kijk op twee manieren voetbal. In het Philipsstadion, samen met 35.000 andere supporters of thuis voor de TV, al dan niet met mijn vrouw die zich steeds meer ontpopt als een briljante analyticus (“die ene boven in beeld krijgt nooit een bal, die heeft een makkelijk baantje”).
In het stadion kunnen zelfs saaie wedstrijden van mijn favoriete club (en die hebben we wat gezien de afgelopen seizoenen) emotioneel zijn. Clubliefde geeft een vertekend beeld. Juist vanwege de emotie ben ik tegen elektronische hulpmiddelen voor de wedstrijdleiding. Ik wil niet na tien seconden weten of het echt buitenspel was. Ik wil daar nog een dag over discussiëren. Techniek maakt de voetbalemotie en de voetbalbeleving kapot.
Het Nederlands elftal kijk ik thuis. Zonder emotie overigens, wel met een zak tijgernoten binnen handbereik. “We” hebben drie keer gewonnen, maar het voetbal vond ik niet om aan te zien. Omdat ik bij Oranje geen clubliefde voel ik ook geen emotie. Dat maakt het dat ik het tot nu toe een vervelende vertoning vond. Maar ik blijf wel kijken, want volgens de echte oranjekenners wordt het nog wel een spektakel.
Waar je mij nooit zult zien is in de stad tussen al dat oranjevolk. Ik vind dat carnavalsvierders in plaats van supporters. Gisteren zag ik ze weer in horden vanuit de trein onze stad in trekken. Mannen in oranje shirts en gebloemde bermuda’s. Meiden met oranje stola’s en cowboyhoeden.
Maar het allerergste vind ik toch die meiden in die oranje Bavaria-jurkjes met daaronder een legging. Nou heeft een legging op mij al hetzelfde effect als een hoofddoekje op Wilders heeft, maar een legging onder een Dutch Dress is dramatisch. Die dingen zijn expres zo kort zodat de ware mannelijke voetballiefhebber, die daar normaal geen oog voor heeft, wat afleiding heeft tijdens saaie spelmomenten.
Kortom, ik kijk gewoon thuis in een luie stoel. Tijger op schoot, kattennoten binnen hand bereik. Sorry, andersom bedoel ik.
LEVA's
(Door Ab Klaassens)
Het ijzeren gordijn en de koude oorlog bestonden nog toen ik mijn echtgenote mocht vergezellen op een tocht naar Sofia, Bulgarije, waar zij, namens de gemeente Eindhoven mocht meedoen aan een congres over de ondergrondse infrastructuur; dat is die wir-war van kabels en buizen in het zand onder het plaveisel, onmisbaar voor al wat u doet en niet kunt laten.
Van een vriend die eerder in Sofia was geweest kreeg ik bundeltje Bulgaarse leva’s met een waarde van - toen – vijftien gulden. Het was destijds verboden de Bulgaarse munt te exporteren en te importeren. Ik bekende dus toen de douanier mij vroeg of ik leva’s bij mij had, waarop ik tussen twee gewapende functionarissen naar een kantoor werd geleid waar een militair met veel onderscheidingen en een martiale snor – een generaal dus - mij in een soort van Duits de mantel uitveegde.
Ik ondermijnde met mijn subversieve activiteiten de economie van de socialistische volksrepubliek en was dus een vijand van het volk. Dat ’t om maar een beetje geld ging deed er volgens hem niet toe. Ik verklaarde daarom maar dat het mij speet en dat ik niet van plan was geweest het Bulgaars economisch stelsel te ontwrichten met mijn handje leva’s.
De generaal nam de leva’s in beslag, schreef vervolgens de gegevens van mijn paspoort over op een formulier in tweevoud en componeerde daarop een voor mij onleesbare verklaring die ik voor akkoord moest tekenen, vrezend dat ik daarop voor jaren in een martelkerker zou worden opgesloten. Maar de generaal gaf mij het kopietje en beduidde met een armgebaar dat ik kon vertrekken .
Toen ik bij de deur nog even omkeek zag ik dat de man het formulier in de prullemand liet vallen en de leva’s in z’n binnenzak stak.
CDA
Vorige week twitterde een Brabants Statenlid dat hij in 2011 graag opnieuw kandidaat wilde zijn voor provinciale staten.
Ik twitterde dat hij een slag om de arm moet houden omdat het natuurlijk best zo zou kunnen zijn dat de SP in de regering komt en hij dan geroepen zou kunnen worden tot het nobele ambt van staatssecretaris van VROM. Dat departement had ik niet willekeurig gekozen, het Statenlid heeft daar veel verstand van.
Hij vond dat ik humor had.
Humor? Nu Paars Plus mislukt is hoor je opeens mensen zeggen dat de optie PVDA, SP, GroenLinks, D66 aan de beurt is. Ik heb er de plattegrond van de Tweede Kamer bij gepakt om te kijken of die vier een meerderheid hebben, maar die brij van kleurtjes door elkaar bezorgde mij spontaan hoofdpijn.
Maar goed, zo’n links kabinet is natuurlijk een utopie. Het land schoof op naar rechts (beter: het land gleed af naar rechts) en dan denkt links zeker dat het de macht kan grijpen. Het lijkt mij onwaarschijnlijk.
Persoonlijk denk ik dat er iets anders gebeurt. U weet toch dat CDA’ers zichzelf als rentmeesters van Gods Schepping beschouwen en dat zij er voor moeten zorgen dat de zaken goed geregeld worden. Welnu dan denk ik dat Verhagen c.s. zich nog eens voor de vorm achter de oren krabben en deze week zuchtend en steunend door de knieen gaan en uit landsbelang alsnog een compromis sluiten met VVD en PVV.
VVD blij, PVV blij en het CDA kan blij verkondigen dat omwille van de bestuurbaarheid van dit land in economisch moeilijke tijden dit offer noodzakelijk was. Want dat doen ze graag bij het CDA: blij verkondigen.
Lokjood
Ik vind hem nu al de meest triestmakende figuur van het jaar: de lokjood. De man, ik neem aan dat het een man wordt, die met een keppeltje op langs groepjes Marokkanen moet lopen om zich vervolgens verrot te laten schelden. Daarna kunnen de jongens, het zijn altijd jongens, worden ingerekend, waarna ze . . . . . Tja, wat dan?
De politie gaat dan proces-verbaal opmaken. Misschien dat de door de lokjood uitgelokte jongens een nachtje in de cel doorbrengen, maar de volgende ochtend staan ze toch echt weer met hun vrienden in het park. Ze zijn het middelpunt van de groep, want de mensen met de sterkste verhalen trekken nu eenmaal meelopers aan als stront een zwerm vliegen.
Als de belediging ernstig genoeg was moet de dader een boete betalen of een taakstraf uitvoeren. Misschien moet hij een paar dagen zitten, uiteraard met aftrek van die eerste nacht na de aanhouding. Zijn verhaal zal dan nog sterker worden en status zal groeien met elke sigarettenpeuk die hij onder leiding van een door de overheid gesubsidieerde begeleider opraapt.
Wordt het probleem opgelost met de inzet van een lokjood? Ik denk het niet. Zolang het niet grondig wordt aangepakt is de lokjood gedoemd eeuwig langs hangplekken te wandelen.
HBO
“Vindt je het geen gemis dat je geen HBO-opleiding hebt”, vroeg mijn jonge collega met een officieel journalistendiploma op zak.
“Zolang lang ik jou nog vindt je hoor zeggen in plaats van vind je, vind ik het geen gemis,” zei ik
Ik walgde van mijn eigen flauwe, bijna studentikoze grap.
De jonge collega kon er wel om lachen. Hij vond dat ik na zoveel jaar wel op HBO-niveau functioneerde. Ik keek hem dankbaar aan.
Laatst vertelde iemand mij dat mensen zoals ik hun competenties kunnen laten meten en dan alsnog een HBO-diploma kunnen krijgen. Ik heb er naar gezocht maar kon die mogelijkheid voor het vak journalistiek niet vinden. En als je dat niet eens kunt vinden dan heb je niet de goede competenties. Dus ik doe het maar met wat ik heb.
Ik had – met de wijsheid van nu – best willen studeren. Antropologie lijkt me wel wat. Dat je nog eens ergens komt en nieuwe Bosjesmannen ontdekt.
En dat ik dan nu had kunnen verklaren waarom wij hier in Nederland *&#%^*#7^% inwoners van Zuid-Afrika na-apen en de godganselijke dag op een achterlijke toeter lopen te blazen. Als ik dat zou kunnen verklaren had u ook nog iets aan mijn studie gehad.
Vocalies (118)
(Door Marlies)
Eerste even twee dingen: (ik lijk Joop den Uyl wel...). Ten eerste: de opera op de Parade in Den Bosch was niet afgelopen dinsdag, maar afgelopen donderdag. Ik hoop niet dat u door mijn toedoen daar dinsdag-avond hebt zitten kleumen... als wel: mijn oprechte excuses. Suf van me om de datum die in mijn hoofd zat niet even te checken vóór publicatie. Ten tweede: gisteren (vrijdag) is het Festival Classique in Den Haag gestart: gaan als u kunt!
Vandaag in 1924 werd een van mijn favoriete zangeressen geboren. Anneliese Rothenberg. Laatste grote operette-ster en tv-persoonlijkheid. Er waren tijden dat ze niet weg te denken was van de Duitse TV en dat je zelfs een beetje Rothenberger-moe werd…. Nu nauwelijks voorstel baar. Ik ken haar stem van voor tot achter, want ik studeerde menig operette-aria met haar samen in. Zij vanuit de CD en ik vanachter de piano om hier en daar die ene noot mee te ondersteunen.
Als ik met haar studeerde was het altijd in basis goed. Zuiver, goed te verstaan en tamelijk goed getimed, hoewel ze me af en toe te keurig was… Mijn hoofdvakdocent zei/zegt altijd: de spanning zit in de witjes: als je kunt wachten met die ene prachtige noot om er daardoor nog meer aandacht op te vestigen moet je het niet laten. Het is een beetje als timen bij stand up comedians: wachten tot het publiek het al snapt en dan het punt alsnog maken. Zo’n beetje als een doelpunt bij voetbal (om maar even bij de actualiteit te blijven: als ik dit type zitten we midden in het wereldkampioenschap voetballen): je ziet het been omhoog gaan en in de richting van de bal en je weet: dit wordt een doelpunt. Maar de voet heeft de bal nog niet geraakt en hangt nog in dat magische moment…. Dat is het moment dat ik bedoel bij : de spanning zit in de witjes. Zo, nu snappen de mannelijke lezers van Vocalies het ook.
Als je met Rothenberger studeert zit de basis in ieder geval goed. Inmiddels beginnen haar opnamen een beetje gedateerd te klinken. Ze is net niet geraffineerd genoeg (waarschijnlijk omdat ze erg keurig was opgevoed) en de opnametechnieken uit de tachtiger jaren zijn inmiddels ook veel verbeterd. Jammer eigenlijk (en dat schreef ik al eens eerder) dat er geen nieuwe generatie operette-zangers is. Er wordt nog wel degelijk operette gezongen, maar vaak alleen losse aria’s en niet meer hele producties. Operettekoren vallen bij bosjes en de cd’s liggen bij De Slegte (als ze niet al eerder als onderzetter ge-eindigd zijn)
Terug naar Rothenberger. Op 24 mei van dit jaar overleed ze, 83 jaar oud. Als dat zo is, klopt mijn jaartal van geboorte, 1924, niet, dan zou ze namelijk 86 zijn geworden. Op het laatst loog ze graag een beetje over haar leeftijd. In een Duits tv-programma, waar ik al strijkend op de zondagochtend eens bij uitkwam zag ik een broze, ineengeschrompelde oude dame, die met het hondje op de arm (ja inderdaad: een witte poedel) door de tuin scharrelde en het haar dienstbode (oude diva’s hebben dienstboden in dienst, dat u dat weet….) tamelijk lastig maakte. Ze was nog slechts een schim van de schoonheid die ze in haar jeugd was. Trouwens tot op hoge leeftijd was, want ze was jarenlang eenvoudigweg niet te schatten qua leeftijd: de stem bleef jong en het lijf zag er nog steeds prachtig uit. Ze leek een beetje de Duitse variant van de koele schoonheid van Catherine Deneuve.
Nog even door haar leven: ze studeerde aan de Musikhochschule in Mannheim. In 1943 debuteerde ze aan het stadstheater in Koblenz en vanaf 1946 zong ze bij de Hamburgische Staatsoper. In 1952 debuteerde ze bij het festival van Edinburgh, in 1960 bij de Metropolitan Opera in New York en in 1961 bij het Teatro alla Scala van Milaan. Tevens was ze vanaf 1959 een regelmatige en graag geziene gast bij de Salzburger Festspiele.
In 1970 ging ze op een tournee door de Sovjet-Uni, voor die tijd een gewaagd experiment, en in 1972 door Japan. Vanaf 1970 werd ze bij een breed publiek bekend door haar presentatie voor televisie van het ZDF muziekprogramma ‘Anneliese Rothenberger gibt sich die Ehre’. Ik zou er graag nog eens een aflevering van zien., Volgens mij zouden mijn tenen ervan gaan krullen, maar toch…
Haar muzikale partners, zowel op de bühne alsook bij platenopnames, waren onder anderen Lisa della Casa, Dietrich Fischer-Dieskau, Fritz Wunderlich, Irmgard Seefried, Nicolai Gedda en Rudolf Schock.
Anneliese Rothenberger trouwde in 1954 met Gerd Dieberitz († 1999), die tevens haar manager was.
Aan het begin van haar carrière was een een hoge, licht lyrische sopraan, later kwam de stem meer op zijn plaats men ging ze was zwaardere lyrische partijen zingen: Konstanze in Mozart's Die Entführung aus dem Serail, Fiordiligi in Così fan tutte, Zdenka in Richard Strauss's Arabella, Marie in Berg's Wozzeck, Soeur Constance in Poulenc's Dialogues of the Carmelites, en ja hoor: Violetta in La traviata. Ze kon het hedendaagse repertoire net zo makkelijk aan als de ‘oudere’ opera’s en ze was een uitstekend lied-zangers. Haar Duits had een sausje van beschaving zonder bekakt te zijn.
In 1983 nam ze afscheid van het toneel. Na de dood van haar echtgenoot vestigde ze zich aan de oever van de Zwitserse Bodensee en daar bleef ze tot haar dood, afgelopen mei.
Ik heb veel aan haar te danken.
In het filmpje een duet uit de slotfase van La Traviata, met José Carreras, die ik ook zeer bewonder. Dat bedoel ik nou met gedateerd; we zouden dat nu anders ´stagen´, maar ze zingen prachtig!
Kaas
(Door Ab Klaassens)
Mevrouw Van de Ven was aanvankelijk een buurvrouw in een Eindhovens flatgebouw die wel eens bij ons kwam poetsen, maar zij werd ‘Ons Nel’, een vriendin voor het leven.
Ze kwam uit een mandenmakersfamilie in Schijndel, was getrouwd met een vertegenwoordiger in gereedschappen uit Berlicum en verloor haar vertrouwen in de katholieke kerk toen een pastoor haar kwam vertellen dat haar langdurige kinderloosheid een straf van God moest zijn omdat zij en haar Frits in de eerste jaren van hun huwelijk ‘voorzichtig’ waren geweest om geld te sparen voor de inrichting van hun eerste woning.
Vooral dankzij ons Nel maakte ik, nieuw in Brabant, kennis met het mooiste Nederlands dat in Nederland wordt gesproken en dat is – volgens mij – het Nederlands dat gesproken wordt in de Meijerij en De Kempen, dat is het gebied tussem Den Bosch en Eersel. En ze zat vol uitdrukkingen die nieuw voor mij waren.
Als ik een potje stoofvlees maakte vroeg ze “wat doe je daar daar nou allemaal onder”. Als ik een paar biertjes te veel had gedronken voor het avondmaal en dus wat lusteloos in het eten zat te prakken zei ze: “Tja, waar d’n brouwer is gewist hoeft d’n mulder (= molenaar) niet te kommen.” Als ik iets zei dat volgens haar niks nieuws was reageerde ze met ‘ja, da wit d’n bok ok’.
Ons Nel ging elk jaar met haar Frits en dochter Fransje naar een camping in Frankrijk; de auto en de caravan vol aardappelen, blikken conserven en een paar rekken eieren. Hoewel Frits een paar woorden Frans sprak durfden ze een bezoek aan een Frans restaurant niet aan, maar op aandringen van mij en Eef hebben ze het toch geprobeerd, in zo’n eenvoudig dorpsrestaurant waar de plaatselijke notabelen hun eigen tafel hebben.
Enthousiaste verhalen bij thuiskomst, vooral over de kaas na het hoofdgerecht. “ Daar kwam dan een mand vol kazen, wel tien soorten in grote brokken. We konden ’t bekáánt niet op.“ Sindsdien gaat in Franse restaurants het kaasplateau niet meer rond, maar komt een serveerster je een plakje naar keus op een klein bordje leggen.
Ronkende kop
Ik weet het: journalisten maken de dingen altijd net iets spannender dan ze zijn. Met ronkende koppen moeten wij, handelsreizigers in nieuws, u, de consument, verleiden. Wij moeten er voor zorgen dat u onze stukjes leest en zo voor bijvoorbeeld kijk- en luistercijfers en hits zorgt. Die cijfers zijn ons bestaansrecht.
Ik ben er de man niet naar om concucollega’s af te vallen. Maar vandaag kwam ik iets tegen waar mij vakmatig de broek lichtelijk van afzakte.
De politie Brabant-Noord stuurde het onderstaande bericht rond:
Man aangehouden voor mishandelen vriendin
Veghel - De politie heeft woensdagmiddag om vier uur op het politiebureau een 29-jarige inwoner uit Veghel aangehouden voor mishandeling van zijn 35-jarige vriendin. De man meldde zich aan het bureau en bekende aan een agent dat hij geprobeerd had zijn vriendin van het leven te beroven. Hij zou haar slaapmiddelen gegeven hebben in haar eten. Zijn vriendin, 35 jaar, zou in hun woning liggen. De hulpdiensten spoedden zich naar de woning en troffen daar inderdaad de vrouw aan die naar het ziekenhuis vervoerd werd. Ze is buiten levensgevaar. Aan het bureau gaf de man aan de agent ook nog een vuurwapen. De man heeft een verklaring afgelegd waaruit bleek dat hij het plan had om zijn vriendin en daarna zichzelf van het leven te beroven. Zover is het niet gekomen en hij meldde zich dus bij de politie. De technische recherche heeft de woning onderzocht en de recherche onderzoekt de zaak. De verdachte is in verzekering gesteld. De vrouw is ondertussen alweer thuis.
Het is een vreselijk verhaal. De man probeerde zijn vriendin van het leven te beroven met pillen. Maar, let op, daarna ging hij zelf naar het politiebureau om zichzelf aan te geven en een vuurwapen in te leveren. De vrouw werd gevonden, ze was niet in levensgevaar en 24 uur later al weer thuis. Het blijft een vreselijk verhaal, maar het lijkt meer om een schreeuw om aandacht van de dader dan dat hij de intentie had een drama aan te richten.
En dan maakt de internetredactie van het Brabants Dagblad er dit van:
Veghel ontsnapt aan moord en zelfmoord
donderdag 17 juni 2010 | 14:58 | Laatst bijgewerkt op: donderdag 17 juni 2010 | 15:00
VEGHEL - Veghel blijkt deze week ontsnapt te zijn aan een 'familiedrama'. Een 29-jarige Veghelaarmeldde zich woensdagmiddag op het politiebureau met de mededeling dat hij zijn 35-jarige vriendin had gedrogeerd met slaappillen met de intentie om eerst haar te vermoorden en daarna zichzelf van het leven te beroven.
De man zou een vuurwapen hebben waarmee een en ander moest worden uitgevoerd. De hulpdiensten spoedden zich na het relaas van de man naar diens woning en troffen daar inderdaad de vrouw aan. Ze werd in allerijl naar het ziekenhuis vervoerd.
CDA
Eigenlijk is het tegen mijn principe, maar vandaag herplaats ik een stukje dat ik in oktober 2004 op Stroomopwaarts schreef. Nu het CDA een congres organiseert waarop de leden kunnen beslissen of ze met de PVV in een regering willen, kan dit stukje u misschien inspireren.
Ergens begin jaren tachtig was er een politieke crisis in het dorp waar ik journalist was. De plaatselijke lijsttrekker van het CDA was overleden en de lokale afdeling dobberde stuurloos rond. Wekenlang vochten de bloedgroepen achter gesloten deuren om het leiderschap. Dat leverde spannende verhalen op, dankzij een lek dat ik had gevonden. Op een zekere maandag zou er een ledenvergadering zijn waarop de knoop zou worden doorgehakt. Alleen toegankelijk voor leden. Mijn collega van de concurrerende krant was lid van het CDA en lachte in haar vuistje. Zij zou de volgende dag in geuren en kleuren verslag kunnen doen van de ongetwijfeld tumultueuze vergadering en ik had het nakijken. Zelfs mijn tipgever had besloten niet meer te lekken. De mannenbroeders hielden de rijen gesloten.
Op donderdag besloot ik tot een onconventionele stap. Ik belde de secretaresse van de plaatselijke CDA-afdeling – de vrouw van een toenmalig Tweede Kamerlid – en meldde me aan als lid. ’t Was even stil aan de andere kant van de lijn. In zo’n dorp kent men elkaar en ze zei: “Ik weet wat jij van plan bent, maar dat gaat niet door.”
“Dus ik kan geen lid worden van het CDA?” vroeg ik.
“Nee, zo werkt dat niet,” zei ze.
“Dan bel ik een bevriende relatie bij de krant om te vertellen dat het CDA lidmaatschap weigert aan een eerzame burger,” zei ik.
’t Werd weer even stil. “Laat me even ruggespraak houden,” zei ze, “ik bel je over een uur terug.”
Ze was oorspronkelijk van ARP-huize dus ze kwam haar belofte na. Samen met de voorzitter had ze een strategische zet bedacht. De partij zou mij een acceptgiro sturen en zodra het geld binnen was zou mijn lidmaatschapskaart worden opgestuurd. ’t Kreng, dat redde ik dus nooit meer voor maandagavond.
Ik stelde voor het geld contant te betalen. Ze vroeg weer bedenktijd. En weer belde ze keurig terug. Contant betalen kon, dan moest ik zaterdagmorgen naar de penningmeester. Die zou mij dan een kwitantie geven en dat zou dan een tijdelijk bewijs van lidmaatschap zijn.
“Mag ik dan maandag meteen naar de ledenvergadering,” vroeg ik vals.
“Ja,” zuchtte ze.
Op maandagavond stapte ik het vergaderzaaltje in één van de kerkdorpen binnen. Ons kent ons in zo’n gemeenschap en heel veel mensen kwamen op me af om te vertellen dat het een besloten vergadering was. Ik wapperde slechts hooghartig met m’n kwitantie. Verwijtende en lovende blikken waren mijn deel. Een enkeling knipoogde stiekem.
De vergadering zou om acht uur beginnen, maar het werd een stief kwartiertje later want het bestuur had een kort spoedberaad. Toen het achter de tafel plaats had genomen deed de voorzitter een mededeling vooraf. Ze hadden bepaalde ontwikkelingen geconstateerd (’t ging over mij, ik voelde het) en daarom hadden ze besloten dat iedereen die mededelingen zou doen over het verloop van de vergadering onverwijld als lid van het CDA geroyeerd zou worden. Ik barstte in lachen uit. Zij die hadden geknipoogd grinnikten binnensmonds.
De volgende dag stond het verhaal in de krant. Ze hadden na veel stemmingen gekozen voor de kandidaat die ikzelf in een analyse als de enig acceptabele had voorgesteld. Nog voordat ze me konden royeren heb ik zelf m’n lidmaatschap opgezegd.
P.S.: de hoofdredacteur betaalde me het lidmaatschapsgeld terug.
Beste Peer,*
Beste Peer,
Gij zijt me dér inne gij. Hedde doar mit oew Bavariameide hil de wereld op zunne kop gezet. Ik vin da ech Brabantse boereslimheid. Een poar van die grietjes in een oranje kleedje en alles en iedereen is van de wap. Hoe doede gij dé toch? Alle minse op heel dezen aordkloot proate over oe. Gijt zijt ech unnen toffen peer Peer.
Bietje jammer da ut uit de klaauwe is gelope. De pliesie h't die meide opgepakt en nou hedde nie alleen die mokkeltjes maar ok de poppe aon ut daanse. Doar hadde natuurlijk nie op gerékend.
Da vin ik dan persoonlijk een bietje stom. Kik, witte wa ut is, ge kunt in dees wereld veul voor mekaor krijge. De minse lope massaal uit de kerk weg omdat een poar pastoors mé hunne fikke aan die jong zate.
We hebbe mee zun alle het communisme op de kniee gekrege. Dur is zelfs officieel gin apartheid meer in Zuid-Afrika.
Ik snap da gij doch da ge alles voor mekaor kunt krijge, maar da is een bietje overmoedig. D’r is namelijk één club die oppermachtig is. Machtiger nog dan Onze Lieven Heer. En veul machtiger ok dan jouwe familie, die toch heel machtig is en heel rijk. En da is de FIFA.
Peer, voetbal is de allerbelangrijkste bijzaok in de wereld, al denkte gij misschien dat da bier is. En als gij de baos bent van da voetbal, dan bende gij de baos van d’n halve wereld. En dan hoefde gij maar een keer mee oe vingers te knippen en alle landen springen in rij en gelid.
En als de FIFA zegt: ophaole die meide, dan worde die meiden opgehaold. Da hadde moete weten.
Trouwens, waor hadde gij die meide vandaon??
* Het onderstaande is geen officieel Brabants.
Sponsors
Sponsors. De wereld kan niet zonder. Zonder sponsors zouden wij het WK-voetbal slechts van horen zeggen kennen. Sponsors maken TV-uitzendingen mogelijk. Ze betalen de kleding van de Grote Vier en zelfs van die andere zeven, die eigenlijk alleen maar in de weg lopen. Maar daar kan de sponsor dan weer niks aan doen.
Tegenwoordig wordt alles gesponsord: sport, muziek, cultuur. Waarom dat moet? Omdat wij geen 180 euro kunnen betalen voor een potje ballen of een opera. Ja, vraag me niet waarom dat dan zo duur moet zijn. Dat is een andere wetenschap. Ik doe die van de kouwe grond.
Zelfs het grote meezingfestijn dat vorig weekend in Den Bosch werd gehouden wordt gesponsord. Door Ricoh. Dat is een hele grote weldoener. Althans dat vertelde een collega die bij de perspresentatie van het evenement is geweest. Een meneer van Ricoh had wel een kwartier nodig om te vertellen wat zijn bedrijf allemaal sponsort. Mijn collega vond dat buitengewoon irritant, maar ja, het hoort er allemaal wel bij. Want zonder sponsoring wordt er niet meegezongen.
De kopieergigant sponsorde ook het krantje waarin de teksten gedrukt staan van de mee te zingen liederen.
Op de achterpagina daarvan prijst Ricoh zichzelf aan en en passant worden het enthousiasme en de zangkunst van de Bosschenaren breed uitgemeten. Win-winsituatie zou ik zeggen. Maar het is mij en veel andere inwoners van de stad een raadsel waarom op die advertentiepagina een foto van de grote kerk van Breda staat en niet ONZE Sint Jan aan de voet waarvan Den Bosch zich de kelen schor zong.
Ik denk dat ze dat bewust gedaan hebben in de hoop dat één of andere plaatselijke malloot met een weblog er over zou schrijven en derhalve mee zou werken aan het vergroten van de naamsbekendheid. Sponsors zijn namelijk heel slim. Of zou iemand van Ricoh een verkeerd kopietje hebben gemaakt.
Waarom Cranendonck?
Analisten, al dan niet journalistiek geschoold, vragen zich vertwijfeld af hoe het toch kan dat zoveel mensen in Nederland PVV hebben gestemd. Wat zit al die mensen dwars? De islam? Buitenlanders? Ik kan me dat toch nauwelijks voorstellen.
Neem nou de Brabantse dorpen waar de PVV de allergrootste is geworden. Rucphen. Geloof me, daar willen buitenlanders niet eens wonen.
Cranendonck of all places. Die gemeente ken ik, mijn schoonfamilie woont er. Met een al lang ingeburgerde Spaanse kolonie en een wijk vol beleefde Duitse militairen is die gemeente het toonbeeld van integratie.
Wat bezielt die mensen dan om zo massaal PVV te stemmen? Waar zijn ze in deze oerbrabantse gemeente met als belangrijkste kerkdorpen Maarheeze en Budel, bang voor?
Mijn vrouw is geboren in Eindhoven. Toen ze tien maanden was verhuisden haar ouders naar Maarheeze, dat toen nog een gesloten boerendorp was. Hoewel mijn schoonvader niet bij Philips werkte, begon het dorp zich toen langzaam uit te breiden omdat Philips daar een fabriek stichtte. Mijn schoonfamilie ging in het eerste uitbreidingswijkje van het boerendorp wonen.
Mijn vrouw weet uit overlevering dat op dat moment meneer pastoor zijn schaapjes vanaf de kansel waarschuwde voor de stadse invloeden die het dorp zouden overspoelen. Jarenlang, vertelt mijn vrouw, was er op school ook een tweedeling tussen de boerenkinderen en die stadsen van Philips.
Philips trok ook veel gastarbeiders aan. Ze kwamen uit Spanje. Een aantal trouwde met plaatselijke meisjes. in het telefoonboek van het dorp staan nu nog prachtige Spaanse namen. Omdat in die gemeente een Duitse NAVO-legerplaats is gevestigd is er ook een Duitse wijk. Die legerplaats verdwijnt binnenkort. De middenstand kermt dat daarmee ook een belangrijk deel van de clientèle verdwijnt.
Waar zijn ze dan in die PVV-gemeente zo bang voor? Als er één gemeente is die al jaren aantoont dat groepen mensen harmonieus naast elkaar kunnen leven, dan is het wel Cranendonck. Vandaag wordt na tientallen jaren weer een NS-station geopend in Maarheeze. Daar heeft de bevolking samen met het gemeentebestuur hard voor geknokt. Zijn ze opnieuw bang voor stadse invloeden?
Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik heb geen idee waarom zo’n gemeente een partij omarmt die mensen uitsluit op basis van geloof. Die pleit voor een etnische registratie. Ik hoop dat mijn schoonvader (van wie ik me niet kan voorstellen dat hij PVV stemt!) dit leest en dat hij het uit kan leggen. Hij is goed in uitleggen.
Vocalies (117)
(Door Marlies)
Voor een nieuwe podcast met klassieke muziek klik hier.
Aanstaande dinsdag is opera Zuid weer in de stad, om vanaf het plein aan De Parade een opera de (open)lucht in te slingeren. Dit jaar hoort en ziet u ‘Le nozze di Figaro’ (Figaro’s bruiloft) van Wolfgang Amadeus Mozart.
Ik heb ooit een heel klein rolletje in deze komische opera mogen spelen en dit is dan een mooie gelegenheid om daarmee te koketteren en u meteen de in’s en outs van de opera te vertellen. Als u kunt: ga vooral naar de Parade. Maar ga op tijd en neem iets te nassen mee (en niet te veel te drinken anders bent u bij aanvang al apetoeter, pardon, lichtjes kachel… ). Tout Den Bosch zal er op tijd zijn en als u later komt is er een grote kans dat u moet staan. Dat heb ik volgehouden tijdens de hele eerste acte van De barbier van Sevilla (waarvan het verhaal overigens grote parallellen heeft met Le nozze) twee jaar geleden.
Bereid u voor op enige uithalen in vettig Bosch door het hooggeacht publiek: de gemiddelde Bosschenaar weet niks van opera maar heeft wel een grote waffel. Toen wij er twee jaar geleden stonden kwam er doodgemoedereerd een duidelijk aangeschoten iemand zijn brommertje van de ketting ontdoen, startte het tijdens de grote aria van Figaro (ja, ook in De Barbier zit een Figaro…) en toeterde op zijn gemak het plein af. Ik heb er toen nog een stukkie over geschreven, u mag zelf de website doorsurfen als u het nog eens wil lezen. Maar ik schreef toen al en herhaal het nu: opera is voor door en met het volk en in die traditie zou er veel meer in de open lucht en voor iedereen toegankelijk moeten gebeuren.
Le nozze kent vier bedrijven en is gebaseerd op een blijspel van Pierre de Beaumarchais. Volgens mij is de Barbier trouwens ook gebaseerd op een blijspel van De Beaumarchais. Lorenzo da Ponte schreef het libretto (daar schreef Mozart overigens aan mee). De première was in 1786 in Wenen.
Er was wat heisa over die première trouwens want Mozart had ergens in de opera een ballet bedacht en keizer Jozef II had balletten verboden. Tijdens de generale repetitie werd het gedeelte met het ballet opgevoerd als een soort pantomime waarbij het orkest niet speelde en de spelers op het toneel een beetje heen en weer huppelden. De keizer, die onverwachts de generale repetitie bezocht, vroeg zich af waar dit op sloeg, maar kreeg als antwoord dat hij zelf ingegrepen had in het libretto. Als ik me goed herinner komt deze scene ook voor in de film Amadeus van Milos Forman
De opera is één grote verwijzing naar en bespotting van het klassenstelsel uit de dagen van Mozart. De graaf wil met Susanna slapen vóórdat zij zich als bruid aan Figaro geeft. Susanna is echter een ‘uitgeslapen’ typetje en heeft een goeie band met de gravin. Ze speelt handig de partijen tegen elkaar uit en kan zo als maagd het huwelijk met Figaro in. Die krijgt eraan te houden, aan zijn Susanna…
Dan is er nog de page Cherubino, die ineens ontdekt dat hij man aan het worden is en zijn eerste natte droom heeft èn een oogje op de gravin, huishoudster Marcellina die Figaro aan een oude belofte wil houden met haar te trouwen als hij haar niet terug kan betalen, en de gravin die heel goed weet dat haar man haar bedriegt met alles waar een gat in zit (excusez de term, die man is echt vreselijk…) en die de liefde van haar man nieuw leven wil inblazen. Uiteindelijk bedenken Figaro, Cherubino, de gravin en Susanna een valstrik om de graaf op zijn nummer te zetten. Natuurlijk loopt dit niet vlekkeloos: de graaf wordt uiteindelijk verleid door zijn eigen vrouw, vermomd als Susanna Maar: eind goed al goed; Figaro komt er en passant achter wie zijn ouders zijn, zijn bruiloft met Susanna gaat door, en de graaf ziet zich gedwongen, zijn vrouw om vergiffenis te vragen.
Er wordt nogal wat heen er weer gerend, met deuren geslagen, vermomd en ge-mis-interpreteerd. De enscenering heeft dan ook meer iets van John Lanting’s theater van de lach dan van een opera, maar goed, het gaat dan ook om een opera-buffa, een komische opera. Er zitten wonderschone aria’s in: ‘Dove sono’ en ‘Porgi amor’ van de gravin, de sterk seksueel geladen aria ‘Deh, vieni non tardar’ van Susanna, de hitsige aria van de graaf ‘Hai già vinta la causa’ en de aria’s van Cherubino en Figaro: stuk voor stuk topdeunen en juweeltjes van compositietechniek.
Ik heb nog een leuke anekdote tot slot over mijn kleine rolletje destijds in Frankrijk: Barbarina is haar haarspeld verloren en scharrelt over het toneel op zoek naar het ding, ze wil het echt terug hebben, want als het in verkeerde handen valt kan dat zomaar tot nog meer verkeerde conclusies en verbroken relaties leiden. Barbarina is een heel jong meisje en ik was destijds al niet meer piep, maar in de dertig…. Om jeugd te suggereren maakte de regisseur heel handig gebruik van twee dingen: van het nest jonge Bordercollies op het terrein van het kasteel waar wij de opera uitvoerden en van mijn onvoorwaardelijke liefde voor honden. De moeder van de pups stond het toe dat ik iedere avond een pup uit het nest leende (iets om trots op te zijn vond ik toen en vind ik eigenlijk nog steeds: ik krijg altijd meer van een hond gedaan dan de gemiddelde mens). Niet alle pups waren even blij met hun korte opera-carrière: de voorlaatste avond knauwde er eentje met zijn scherpe melktanden zo hard op mijn duim dat hij me tot bloedens toe verwondde. Het deed gemeen zeer en de jurk van Barbarina zat onder het bloed, maar die-hard als ik toen al was, gaf ik geen krimp en zong mijn ariosootje uit. De volgende avond koos ik een andere pup en die gedroeg zich een stuk makker, maar begon tegen het einde van de aria om zijn moeder te blèren. Dat werkte echter bij het publiek op de lachspieren zodat ik ongemeen succes had met mijn gezang…. Ook wel eens fijn, al blijft het succes natuurlijk een beetje twijfelachtig als je het moet ontlenen aan een jonge hond…
Ik heb veel geleerd tijdens die twee uiterst vermoeiende weken, niet alleen over opera, maar ook hoe het is om met 35 man op een veel te kleine, slecht gefaciliteerde camping te staan (dat we er niet cholera of iets gillend anders hebben opgelopen verbaast me heden ten dage nog), . Hoe het is om met ego’s samen te werken en hoe er soms geprofiteerd wordt van zeer gemotiveerde artiesten: wij moesten allemaal betalen om mee te doen aan het project, betalen voor het eten en betalen voor de drankjes na de concerten en vier avonden lang had een volle bak mensen een prachtige avond.
Die mensen hadden allemaal flink betaald voor hun kaartje en vrijkaartjes werden niet verstrekt. De meisjes die met mij meereden van Utrecht naar Zuid-Frankrijk peinsden er niet over mee te betalen en lagen achterin te ronken terwijl ik probeerde de route périférique veilg te nemen. Waar het geld is gebleven weet ik niet en toen ik er voorzichtig naar informeerde aan het einde van het project sloegen alle deuren ineens op slot. Heb ik weer: ik ben ook veel te rechtstreeks.
Hoe dan ook: ik draag Le Nozze nog steeds een warm hart toe en dat zal zo blijven.
In het filmpje de introductie naar de opera van de Nederlandse Opera, afgelopen januari. Dan weet u een beetje wat u te wachten staat. Ik denk dat ook Opera Zuid voor een moderne enscenering zal kiezen en daar is bij deze opera eigenlijk niks op tegen. Ik hou er niet zo van, maar ach ik ben slechts uw stukkiesschrijfster….
Psinazie
Mijn buurmeisje dook op op het dakterras.
“Hallo Jan,” zei ze. “Ik ga psi. . .spinie. . .psinaz . . .spinienazie eten”.
“Zo,” zei ik, “ga je psi. . .spinazie eten.”
“Nee,” zei ze, “dat ga ik niet eten”.
Toen ik de eerste zin nog eens rustig terug las, zag ik dat ze dat inderdaad had gezegd.
Brief van Ali (39)
Beste mensen,
Ik heb mijzelf geslagen voor mijn kop. Drie keer heb ik mijzelf geslagen, met platte hand op voorhoofd. Ik vraag mevrouw Yildiz, hoe heb ik kunnen zijn zo dom. Waarom ik snap na zoveel jaar nog steeds Nederlandse taal niet.
Ik dacht steeds breekpunt is iets jij kan NIET breken. Is iets heiligs. Als jij zegt is breekpunt jij bedoelt jij gaat niet samenwerken met andere politieke mensen als jij niet krijgt jouw zin voor dat punt.
Echt waar. Ik dacht als jij zegt jij hebt breekpunt jij hebt karakter voor die kwestie. In Nederlandse taal jij ook kan zeggen jij bent van sta vast. Maar is wel ouderwets.
Gisteren ik begreep mijn fout van woord breekpunt. Meneer Wilders hij wil praten over AOW leeftijd. Toen ik begreep alles. Breekpunt is punt dat jij meteen breekt als jij wil regeren. Drie keer ik heb mij geslagen met platte hand op voorhoofd. Mevrouw Yildiz dacht ik was gek geworden zo hard sloeg ik.
Zij zegt: jij moet niet opschrijven jouw fout op Stroomopwaarts. Mensen gaan jou uitlachen. Zij vinden jou dom. Ik schaam mij beetje, maar ik moet wel opschrijven want andere mensen denken misschien ook verkeerd. Jij moet andere mensen ook leren taal begrijpen.
Is nog erger eigenlijk. Ik zei meneer Wilders doet kiezersbedrog. Want misschien er zijn veel mensen die stemmen op PVV omdat zij met 65 willen stoppen met werken. En nou zij moeten toch langer werken. Maar misschien ik ben enige die dat denkt.
Meneer Wilders heeft alles goed uitgelegd. Hij breekt punt omdat anders Partij van de Arbeid komt in de regering. En als jij stemt PVV en meneer Cohen komt in regering dan ben jij pas echt bedrogen, zegt meneer Wilders.
Ik snap, ik snap, ik snap. Maar is wel beetje moeilijk Nederlandse taal. Dus u moet altijd goed opletten.
Groeten,
Ali Yildiz
Onberekenbaar
In de verkiezingstijd is er één constante: opiniepeilers die er op de meet naast zitten. Moeten we daarom stoppen met het peilen van opinies? Natuurlijk niet.
Opiniepeilers hebben namelijk een cruciale rol. Zij geven weer wat de stand is op een bepaald moment. En wij, de kiezers, kunnen dan bepalen of ons de ontwikkeling die zich aftekent welgevallig is of niet.
Als de peilers peilen dat de VVD de grootste wordt, dan kunnen wij beslissen of we vasthouden aan een stem op GroenLinks, D66 of de SP of dat wij ons linkse hart verkopen aan de PvdA zodat die partij een tegenwicht kan bieden aan de opstormende liberalen. Bij het maken van dergelijke keuzes zijn opiniepeilingen buitengewoon handige hulpmiddeltjes.
Opiniepeilers gaan pas in de fout als ze voorspellingen gaan doen en hun principe van “meten is weten” loslaten. Voor het doen van voorspellingen heb je namelijk niks aan rekenkundige modellen. Daarvoor moet je mensenkennis hebben. Want je kunt je wetenschappelijke theorieën inzetten wat je wilt, maar als Piet en Annie niet willen weten dat ze in de anonimiteit van het stemhokje op de PVV stemmen, ga je als peiler op je plaat.
Want laten we eerlijk wezen: jarenlang hebben we toch gedacht dat Wilders de moslims er uit wilde gooien. Wie had kunnen bevroeden dat hij op de meet de christenen een kopje kleiner zou maken. Kortom: onberekenbaar.
Piratenpartij
Het regende toen ik gisteren via de roltrap het station van Den Bosch verliet. De steentjes van het plein glommen. Het was er stil, de mensen hadden zich teruggetrokken onder de overkapping.
Naast de roltrap stond een bleke jongeman die zichzelf had ingepakt in een regenjas. In zijn hand had hij een stapeltje kleine zwart/wit folders. Toen ik langs hem afdaalde hield hij zo’n papiertje omhoog. Je hoefde geen graficus te zijn om te zien dat het een goedkoop stenciltje was.
“Hebt u belangstelling voor de Piratenpartij,” vroeg hij, terwijl ik langs hem naar beneden rolde. Ik moest lachen om de situatie. Voordat ik een serieus antwoord op die vraag kon bedenken was ik hem al voorbij. Dan was het te laat om zijn foldertje aan te pakken. Het was dus niet zo’n strategische plaats en niet zo’n slimme tactiek. Hij had het blaadje gewoon in mijn hand moeten duwen.
Maar nee, de bleke weggedoken jongen van de Piratenpartij met zijn droevige foldertjes vroeg mij eerst netjes of ik belangstelling had. Dat kon ik dan wel waarderen. Het was weer eens wat anders dan de blije folderaars van groen, rood, paars en blauw die mij afgelopen zaterdag op de zonnige markt probeerden te verleiden.
Ik heb geen idee waar de piraten voor staan, maar ik kreeg gisteren wel respect voor hun Bossche folderaar. In de stromende regen probeerde hij te redden wat er te redden viel, wetend dat hij met een kansloze missie bezig was.
Afgetroefd
We dagdroomden tijdens de lunch over rijkdom. Eén man en twee vrouwen die allemaal de veertig al gepasseerd zijnen een jonge, mannelijke freelancer. Wat te doen met 27,5 miljoen van de Staatsloterij? Aanleiding was een bericht van een oud-collega die een vakantiehuisje in Zweden heeft gekocht.
Ik zou een appartement kopen in Venetië en wisselend daar en hier wonen. Eén van de vrouwen zou meerdere appartementen kopen, maar in ieder geval één in Parijs. Ze had er als jonge meid een jaar gewoond en de stad voorgoed de liefde verklaard.
De tweede vrouw zou een boerderijtje kopen. Het liefst in Canada, maar in Nederland was ook goed.
Ik zei dat ik er niet aan moest denken. Een eenzaam boerderijtje. Nou ja, misschien in combinatie met mijn Venetiaanse appartement. Maar dan wilde ik ook een weilandje met twee ezels, zei ik.
“En een afdakje,” zei de eerste vrouwelijke collega. Een schuilplek voor de ezels, want die schijnen niet tegen regen te kunnen.
Al die tijd had de jonge freelancer gezwegen. “En wat zou jij doen?” vroegen we, terwijl we probeerden aan deze beginnende collega uit te leggen wat het is enig bezit te hebben.
“Nou,” zei hij, mijn ouders hebben een appartement op Tenerife. Dat zal op enig moment wel een keer van mij worden.”
We aten en droomden zwijgend verder.
Discussie
Een paar weken geleden was de Nederlandse journalistiek plotseling in rep en roer. De Telegraaf plaatste een interviewtje met Ruben, de jongen die het vliegtuigongeluk in Tripoli overleefde. Het grote mensenjournaal liet foto’s van de jongen zien.
Waarom weet ik niet, maar opeens gaf mijn beroepsgroep blijk van zelfreinigend vermogen. Er werden her en der discussiebijeenkomsten georganiseerd om over journalistieke ethiek te praten en er waren te weinig boetekleden om aan te trekken.
Zaterdag gaf het Volkskrantje een beeld van onze koopkracht in de komende jaren. Een verdomd ingewikkelde kwestie waar het CPB zich niet aan brandde. Het onderzoeksbureau Nyfer was minder terughoudend en leverde de krant in een paar dagen tijd materieel voor een ronkend hoofdartikel. Conclusie: we zijn met links beter af dan met rechts.
Wat blijkt vandaag? Nyfer heeft belangrijke fouten gemaakt. We zijn met rechts helemaal niet zoveel slechter af. De krant is niet flauw en rectificeert ruimhartig. Alleen de mensen die slechts op zaterdag een Volkskrantje kopen lopen nu met een verkeerd beeld in hun hoofd.
De krant “wijt de fouten aan de hoge tijdsdruk en rekent zichzelf de daardoor ontstane onzorgvuldigheid aan”. Beter kun je de achilleshiel van de hedendaagse journalistiek niet verwoorden.
De vraag is nu wanneer de volgende nationale journalistieke discussiebijeenkomst wordt uitgeroepen om te voorkomen dat een heel volk op het verkeerde been wordt gezet met een rijtje cijfers. Ik denk niet dat die er komt. De vraag of wij of ouderen over tien jaar hun boodschappen nog kunnen betalen spreekt minder tot de verbeelding dan de foto van een jongetje in een ziekenhuis.
Merels
(door Ab Klaassens)
Die vroege ochtend in mei 2010 zie ik vanuit mijn keuken een merelpaar een begin maken met de bouw van een nest, op een stapel haardhout, op iets meer dan twee meter afstand van mijn keukendeur, op nog minder afstand van de toegang tussen oprit en tuinterras.
Ze zijn driftig in de weer, komen in hoog tempo aanvliegen met vlokjes mos, dunne takjes, half verteerd blad en rommel van mensen. Als ik naar buiten kom om iets in de afvalbak te gooien onderbreken zij de landingsprocedure en wachten ze beleefd op de dakgootrand tot ik mij heb teruggetrokken naar mijn werkplek in de keuken. Het zijn geen meesters in nestenbouwen, die merels. Ze maken haastig een nauwelijks beschermd bedje voor hun eieren.
Daaraan denkend beginnen voor mij de zorgen. Ik moet er langs met de fiets als ik boodschappen ga doen, ik moet er langs als ik iets uit de garage wil halen, als ik de geraniums water wil geven, als ik via de tuinpoort naar de oprit wil. Ik zie de jonkies met de bek open wachten op het voedsel dat pa en ma moeten brengen, maar niet krijgen doordat de ouders het te onrustig vinden in de tuin.
Ik wil geen uitgehongerde merelkindertjes op mijn houtstapel, ik vind dat het merelpaar een verkeerde keus heeft gemaakt. Ik raap al mijn moed bijeen, verwijder wat het merelpaar heeft opgebouwd en blokkeer de bouwplaats met een afwasteiltje.
Binnen een minuut melden meneer en mevrouw merel zich op de houtstapel. Ze kijken naar het teiltje. Ik verbeeld me dat ze bedroefd zijn.
Vocalies (116)
(Door Marlies)
Morgen is het 6 juni. Een gewone zondag in de vroege zomer van 2010. Toch een beetje een bijzondere dag voor mij… In ieder geval een zondag waarop ik, in tegenstelling tot andere zondagen, de wekker moet zetten op vijf voor acht. Om acht uur moet ik achter de computer zitten. Dan gaat mijn radio-programma Vocalies (ja ik mocht dezelfde titel gebruiken als die van de website) van start. Ik kan KempenFM niet via de ether of de kabel ontvangen, daarvoor woon ik te ver van het centrum van de Kempen vandaan. Dus moet ik luisteren via de computer. Dezelfde computer waarmee ik de uitzendingen heb samengesteld en opgenomen, een beetje analoog aan de Vocaliesen op mijn website, de podcasten dus.
En hoewel ik zal weten wat ik ga zeggen (de opname is enige tijd geleden gemaakt en ik heb zelf de teksten ervoor geschreven) zal het toch spannend zijn, even, denk ik… Als ik om negen uur de eerste uitzending heb beluisterd zal ik misschien wel weer mijn bedje opzoeken (als het rotweer is) of mijn heil zoeken op ons terras. En ik durf u niet te garanderen dat ik volgende week, voor aflevering 2 weer klaar zal zitten achter de computer. Iets nieuws went snel.
Twee-en-een-half jaar geleden kwam ik uit Hilversum terug naar Brabant. Geblutst en verrijkt door de ervaringen bij Radio 4. De hoofdredacteur voor wie ik werkte verloren, een illusie armer, omdat presenteren niet voor mijn Brabantse tongval geschikt werd geacht. Mij nooit Brabantser gevoeld dan in die Hilversumse tijd. De tongval werd in eerste instantie als prettig ervaren .
Ik was ‘die goedlachse Brabantse’, die slimme tante die veel wist (maar niet alles) van vocale klassieke muziek en die met praktische inslag zich met een aantal dingen binnen de redactie bemoeide en ervoor zorgde dat een en ander wat beter liep. Die een no-nonsense mentaliteit verspreidde en vet-Brabants uit de hoek kon komen om stress te verminderen en de situatie naar de juiste proporties terug te brengen.
En dat ging prima, tot ik van mijn poef kwam en wilde gaan presenteren, tot ik ‘lastig’ werd en mijn vinger soms pijnlijk op zere plekken legde. Dat is een kwaliteit, maar ik heb maar zelden gemerkt dat dat als zodanig gehonoreerd werd. Toen was het gauw afgelopen…. Even ruiken aan de anonimiteit van een radio-studio en hoe leuk het is mensen te laten delen in mooie klanken, toen een tijdje niet mogen en toen helemaal niet meer mogen.
Afgewezen worden in de meest arrogante mail die ik ooit gelezen heb ‘Je teksten zijn leuk, je stijl is leuk en je muziek is leuk, maar ja, het is nu eenmaal te Brabants en ja dat is leuk voor soepreclames en bierreclames, maar nu eenmaal niet voor Radio 4… Ik hoop dat je het begrijpt…’. Ik begreep het niet en de mail betekende het einde van een nooit begonnen carrière.
Ik keerde terug naar mijn eerdere stiel, secretaresse, en werd door mijn echtgenoot(de hoofdredacteur) gestimuleerd een website te beginnen om tenminste mijn frustraties om te zetten in iets moois. In die website zit dus mijn hart en mijn ziel.
Ik had me er al bij neergelegd dat de klassieke muziek een marginale rol zou spelen in de rest van mijn leven en ik begon al aardig over mijn Hilversums debacle heen te groeien toen iemand in mijn nieuwe werkomgeving luisterde naar mijn podcasts en mij in contact bracht met KempenFM, een van de grotere lokale publieke omroepen in Brabant. Die zochten nog iemand die het hiaat in hun ‘cultuur-programma’s’ wilde vullen met een klassieke uitzending en of ik wilde. Ja ik wilde.
Ik mag mijn gang gaan en alles zeggen (uiteraard binnen de grenzen van fatsoen), ik maak de uitzendingen thuis en zet ze op een server waar de jongens van KempenFM ze afhalen en uitzenden. Thuis is geen radio-studio, maar het is me leuk! En al zullen er geen honderd mensen luisteren, het zullen er altijd meer zijn dan die paar (zeer gewaardeerd overigens) die mijn website bezoeken en wie weet reageert er ook eens iemand die getroffen is door hetgeen ik laat horen en die een verzoek heeft, of een opmerking,
Ik hoor ze al brommen daar in Hilverdorp: ‘zit ze eindelijk waar ze thuis hoort… bij de lokalen….’ Maar het kan me niet schelen. Er zijn een boel deuren voor mijn neus dichtgegooid, maar deze is opengedaan en daar zal ik van genieten zolang de gelegenheid zich voordoet. Leve KempenFM!
Stemadvies
Als u mij zou vragen hoeveel opiniepeilingen er worden gehouden voor de verkiezingen, dan zou ik een getal hebben genoemd van maximaal twee cijfers. Daarmee zou ik de volgende ronde niet gehaald hebben.
Volgens het Volkskrantje (dat in de trein nog steeds uit elkaar dondert omdat ze het verdommen een paar nietjes in het papier te slaan, maar dat terzijde) las ik dat het aantal opinieonderzoeken in 2006 gegroeid was naar . . . . 1473. Zes jaar eerder waren dat er nog 227. En dan hebben we het alleen nog maar over onderzoeken die de media halen.
Ik volg veel media op de voet en ik kwam tot een veel lagere schatting. De vraag is of ik toch niet genoeg lees of dat die peilingen in hun eigen cijferbrij verzuipen.
En wat te denken van alle al dan niet verhullende stemadviezen. Wel eens van SCHUB gehoord. SCHUB stuurde deze week een opgewonden persbericht de wereld in. SCHUB – u had het al geraden – is een belangenclub van recreatieve hengelsporters.
Als kind van de rivier heb ik mijn jeugd lang met een bamboehengeltje, eeuwig verstrikt rakend visdraad, kriebelende maaien (maden in het Nederlands) en nooit sluitende loodjes aan de wallenkant doorgebracht. Maar toen ik de – overigens probleemloos verlopen – pubertijd bereikte, verloor ik de interesse voor deze hobby. Tegenwoordig vind ik vissen vooral een zomers alternatief voor een echtscheiding dan wel een tijdspassering voor getatoeëerde jongeren die een tentje prefereren boven een met gemeenschapsgeld aangelegde JOP.
SCHUB heeft een enquête gehouden onder alle politieke partijen. Of ze wel op de hoogte zijn van het belangenconflict tussen beroepsvissers en pleziervisjagers? En wat blijkt: de helft van de partijen heeft niet eens de moeite genomen de enquête te beantwoorden. Driewerf schande!!! Daarmee negeren ze anderhalf miljoen kiezers!
En dat is raar want in de sportvisserij gaat jaarlijks 700 miljoen om en in de beroepsvisserij maar 10 miljoen. Het zijn al net zulke verrassende cijfers als het getal van de opiniepeilingen. En dat weten wij allemaal gewoon niet!
En dan komt het stemadvies: Volgens SCHUB zijn de hengelsporters die zweven rondom de PVV en D66 véél beter af bij de liberale VVD. De linkse kiezers uit de buurt van Groen Links en de SP zijn beter af bij de PvdA. Van de Christelijke partijen is het CDA de minst slechte volgens SCHUB en met een kwinkslag adviseren ze potentiële SGP stemmers om hun hengels maar alvast in de uitverkoop te doen.
Dus als al die miljoenen hengelaars nou dat advies opvolgen dan worden VVD, PvdA en CDA de grootste partijen. Tja, daar heb als rustzoekende sportvisser iets aan.
Als ik één van die vele opiniepeilingen mag geloven dan loopt het advies van SCHUB redelijk in de pas met wat Nederland van plan is op 9 juni. SCHUB kan op die dag dus roepen dat haar invloed groot is. Ik ben benieuwd met welk coalitieadvies de hengelende adviseurs komen want dat wordt met zo'n uitslag een zware dob . . . .
Ach nee, laat ik nou niet laten verleiden tot zo’n flauwe opmerking.
Nieuwe namen
Die namenlijst van mij heb ik alleen als curiositeit. Niet om mensen bespottelijke te maken. Elke beginnende journalist leert in de eerste week dat je nooit mag spotten met namen. De bijzondere combinaties van namen en beroepen in mijn collectie roepen soms een glimlach op en meer moet het ook niet worden.
Daarom heb ik even geaarzeld of onderstaande foto zou plaatsen. Ik heb ‘m gemaakt op een begraafplaats in een klein Vlaams dorp. Want over doden maak je natuurlijk helemaal geen grappen. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan omdat ik denk dat je er niemand mee schaadt.
Want ach, er worden zelfs wetenschappelijke studies gedaan naar achternamen. Ik kwam laatst onderstaand bericht tegen. Dan maak je in mijn ogen een naam pas echt bespottelijk.
Is De Korte ook echt kort?
De Korte of De Lange, misschien ken je wel iemand die zo een achternaam heeft. Maar is iemand die De Korte heet nou ook echt klein en ben je ook echt lang als je De Lange heet? Onderzoekers gaan daar proberen achter te komen.
Veertig mensen die De Korte heten en veertig mensen die De Lange heten gaan meedoen aan het onderzoek. Als dat klaar is, weten de onderzoekers dus of de achternaam iets over de lengte zegt.
Pas in de Middeleeuwen kregen mensen een achternaam. In 1811 werd het verplicht en moest iedereen dus een achternaam verzinnen. Deskundigen denken dat mensen die zich toen De Korte noemde ook echt klein waren. Maar zijn mensen die De Korte heten nu nog steeds kort? Als die vraag beantwoord is weten de onderzoekers iets meer over de erfelijkheid van lichaamslengte. Dus of lichaamslengte in een familie na bijna tweehonderd jaar hetzelfde blijft of toch verandert.
Over begraafplaatsen gesproken. Ik kreeg laatst een mail van iemand die ook naamcombinaties verzameld:
Misschien moeten we eens lijstjes uitwisselen. Wij hebben ook een hoop leuke name(n)lijk! Wat dacht je van mijnheer Kluijtmans, beheerder van een natuurbegraafplaats in Sint-Odiliënberg?
Of om in jullie eigen provincie te blijven, mw. Teddy Bär van de GGD ergens in Brabant... :) maar die hebben jullie natuurlijk al lang.
Mijn vaste meedenker Laurent stuurde me de volgende mail:
Lees ik net in de krant, in een artikel over de landencrisis: Maarten Leen - medewerker economisch bureau van de ING.
Na mijn reis naar Marokko was ik nogal gecharmeerd van de plaatselijke keuken. Ik zocht op internet naar een goed Marokkaans kookboek. Ik kwam er eentje tegen. Het werd besproken door meneer Vijgen.
Of wat te denken van meneer Van Lammeren, die bestuurslid is van de Partij voor de Dieren.
Of deze:
Frits Häcker medewerker het bedrijf NEWBASE GmbH in Hamburg. NEWBASE is een bedrijf dat hoogwaardige software voor het maken van eigen knipselkranten levert aan bedrijven over de hele wereld.
Ach, het is allemaal om te glimlachen.
