Zie je wel . . .
Kijk, dat je als journalist op je privé-weblogje de draak (!) steekt met het dier als zomerhype, dat is tot daar aan toe.
Maar dat je als journalist daar serieus een verhaal over schrijft dat is . . . . Dat is . . . Ja, wat is dat eigenlijk?
Expositie
Ik heb u al eens verteld dat onze fotogroep binnenkort een jubileumtentoonstelling heeft. De club bestaat 40 jaar. Ik ben nog maar een jaar lid, maar ik heb het al tot secretaris geschopt. Misschien kan ik beter zeggen dat ik met zachte hand tot secretaris ben geschopt.
De opening van de expositie is over ruim twee weken in het Kruithuis in Den Bosch.
Voor de liefhebbers vandaag alle relevante informatie. Hier is allereerst het persbericht dat we verstuurd hebben (drie keer raden wie dat heeft geschreven?).
Tussen Hemel en Aarde
DEN BOSCH – Fotogroep Den Bosch, voorheen AFC’68 bestaat 40 jaar en viert dat met een bijzondere expositie in het Kruithuis, samen met leden van Fotoclub Gamma uit Leuven. Er is voor die samenwerking gekozen omdat de stad ’s-Hertogenbosch een stedenband heeft met Leuven.
De fotografen hebben zich laten inspireren door universele thema's: relatie, vete en verlies die de schrijvers Jan Wolkers en Hugo Claus bezig hielden. De leden zijn in brede zin vrij te werken met subthema's die emoties uitdrukken binnen de hoofdthema's.
Door samen te werken met de Leuvense fotoclub en de keuze voor beide grote schrijvers wil AFC’68 een brug slaan tussen noord en zuid en zo benadrukken dat fotografie geen grenzen noch emotionele beperkingen kent.
Fotoclub AFC´68, voluit Amateur Fotografen Club ´68 is opgericht in 1968. Vele leden zijn inmiddels het predikaat amateur ontstegen. Sommigen zijn fotograaf van beroep. Anderen hebben een hoge graad van fotografische visie en vaardigheid verkregen. Voor allen geldt dat de fotografie meer is dan een leuke hobby: het is een passie.
Foto Gamma uit Leuven heeft een rijk verleden. Opgericht in 1909 als onderafdeling van de Leuvense Kring voor Voordrachten nadert de club de respectabele leeftijd van 100 jaar. Maar de blik staat op de toekomst. Er wordt gepassioneerd gewerkt aan steeds betere foto's en nieuwe projecten.
De expositie is van 17 augustus tot 21 september in het Kruithuis.
Hier is nog een site van het Kruithuis waarop nog meer informatie staat (drie keer raden wiens vrouw de opening opluistert met zang?).
O ja, hier is de website van onze fotogroep.
En dan natuurlijk nog het bijbehorende affiche.
En tenslotte mijn foto’s die samen met heel veel andere geëxposeerd worden. Als u in de buurt bent die dag bent u welkom op de opening. Zo niet, dan heeft u nog tot 21 september de tijd om te gaan kijken.
Dierenplaatje (14)
En dan nu andersom: zegt die kleine aap tegen die grote . . .
Roken
Mijn allereerste pakje sigaretten rookte ik op toen ik twaalf was. Dat kwam zo. De sigarettenautomaat aan de zijgevel van de kleine supermarkt naast onze school was opengebroken. Pakjes sigaretten lagen her en der verspreid en wij pakten wat we pakken konden. Daarna paften we wat we paffen konden.
Tot mijn achttiende heb ik straf gerookt. Het laatste jaar een pakje per dag. Daarna ben ik er twaalf jaar vanaf geweest. Vanaf die tijd rookte ik mondjesmaat op feestjes en partijen. En pijp tijdens doodsaaie gemeenteraadsvergaderingen. Daar keek toen niemand van op.
Sinds een jaar of wat steek ik elke dag na het eten een sigaartje op. In de kroeg wilde ik nog wel eens een paar sigaretten roken, maar dat mag niet meer. In restaurants heb ik uit fatsoen nooit gerookt. Dat hele rookverbod zal mij dan ook een worst wezen. Ik ben niet verslaafd en ik heb er geen last van als anderen roken.
Ik kan me voorstellen dat mensen er wel last van hebben, dus ik snap dat er organisaties zijn die proberen de overlast tot een minimum te beperken. Want hoe je het wendt of keert: roken is ongezond.
Nu wil Clean Air Now ook een rookverbod op terrassen. Daar wind ik me over op. Nou ja een beetje dan, want te veel opwinding is nog slechter voor de gezondheid dan dat ene sigaartje. Zijn ze helemaal van de pot gepleurd bij CAN? Ik denk dat ze na het succes van het rookverbod een beetje megalomaan zijn geworden.
Waarschijnlijk wordt dat obsessieve clubje gevoed door gepatenteerde zeikerds die één keer per jaar op een terras zitten en zich dan ergeren aan een beetje verwaaide rook. Dat zijn dezelfde burgertrutten die overal over klagen. Grijze muizen die niks aan hun leven hebben als ze niet kunnen zeuren. Van die types die vergenoegd meeliften op de geslaagde poging van rokers paria’s te maken. Kijk eens hoe sterk wij zijn als wij dat willen. Ik wed dat ze sandalen dragen. En dat ze zo’n lullig karretje achter hun fiets hebben hangen. En dat ze een abonnement hebben op een groentenzak en dan met een stalen gezicht dingen eten die ze helemaal niet lusten. Want het is betaald. Van die types die het theezakje, het touwtje, het labeltje en het nietje apart weggooien.
Zo, dat lucht meer op dan een rookvrij terras.
Dierenplaatje (13)
Zegt die grote aap tegen die kleine . . . .
Vocalies (21)
(Door MArlies)
Soms krijg je je itempies op een presenteerblaadje aangeboden: een vriendin attendeerde mij op een concert in Ahoy, 11 september. Daar staan mijn lievelingstenor, José Carreras en Alessandro Safina samen op het toneel.
Ik ben weg van Carreras. Als enige van alle goeie tenoren (en ze zijn er, neem dat van me aan…) zingt hij altijd alleen voor mij. Ken u dat? Dat gevoel dat iemand het ineens tegen jou heeft en tegen niemand anders in dat grote publiek. Dat de aria over jou gaat en niet over de andere persoon in de opera. Dat er voor jou een boodschap in de muziek zit, alleen voor jou.
Als je dat gevoel op weet te wekken (en ik weet uit ervaring dat Carreras dat bij meer vrouwen kan) dan ben je echt goed en dan dondert het niet of je hier en daar een noot mist, of dat de stem vanwege ouderdom wat rafelig wordt. De kracht van de boodschap blijft.
Of Safina dat ook voor mij heeft zal ik de komende tijd eens gaan onderzoeken. Zelfs Villazon, voor wie ik toch een boon heb (zie eerdere stukkies) had niet de boodschap die Carreras had.
José Carreras werd geboren in Barcelona. Hij studeerde daar aan het conservatorium en bij de docent met de illustere naam Puig. Op het grote toneel debuteerde hij in 1971 in Londen, met Gaetano Donizetti´s Maria Stuarda. In 1972 maakte hij zijn Amerikaanse debuut als Pinkerton in Madama Butterfly van Giacomo Puccini.
In 1987 werd er bij hem leukemie geconstateerd. Zijn einde leek nabij, maar hij herstelde. Hij was zo´n beetje de eerste beroemdheid van wie in een soort reality-soap de weg naar herstel vastgelegd werd. Bijna iedereen weet dat je bij leukemie zowat doodgestraald moet worden vóórdat er enige kans op genezing.is. Carreras werd ‘schoon’ verklaard en hij hield zijn nieuwe debuut van het leven in Wenen, meen ik.
Ik heb het concert gezien, tussen mijn tranen door. Het podium lag bezaaid met bloemen en na de zoveelste toegift verscheen Carreras in regenjas op het podium, ten teken dat hij nu toch echt naar huis wilde… Hij genoot en het was verdiend.
De stem kreeg echter een flinke opdonder en voor mij is het geluid van vóór de leukemie nooit meer teruggekomen. Maar ik houd van die kleine driftkop. Zijn temperament werd ook nog eens extra duidelijk tijdens een prachtige uitzending over het maken van een nieuwe West-Side Story, onder leiding van Bernstein zelf. Carreras pikte het lastige ritme maar niet op en moest een oude, harde zangersles nog een keer leren: kijk naar de dirigent, duik niet in je boek als er iets misgaat.
Vooropgesteld dat er iets te zien is bij die dirigent, maar daar hoef je je bij Bernstein geen zorgen over te maken en dat had Pépé (zoals Bernstein hem liefdevol noemde) moeten weten… Onvergetelijke televisie, dat wel.
Es kijken wat we over Safina weten. Hij is geboren in Siena in 1963, een stuk jonger dus dan Carreras, en hij zou nu in zijn goede (zangers)jaren moeten zijn. Hij kreeg de liefde voor opera van thuis uit mee en op zijn zeventiende studeerde hij aan het conservatorium in Florence.
In no time stond hij in grote producties, met grote sterren. op grote podia. Behalve in klassiek, zo vermeldt zijn website, is hij ook geïnteresseerd in popmuziek en de laatste jaren probeert hij pop en klassiek te combineren. Toen hij in de negentiger jaren de componist Romano Musumarra tegenkwam leek dat de uitgelezen gelegenheid een nieuw soort ‘soulful new pop opera music’ te maken (ik vis de info van Safina website hoor, ik verzin zulke termen niet zelf…) en toen ging het snel.
Zijn single ‘Luna’ stond in allerlei top-tiens gedurende 14 weken, jawel! Kom daar maar es om met een aria uit willekeurig welke opera! Hij veroverde ook Nederland in recordtempo (’t is ook wel een lekker ding om te zien ook….) én hij acteert en zingt in film.
Ik heb es geluisterd en het is een vol, rijk geluid met een makkelijke hoogte. Ik kon geen klassiek op zijn website vinden: minpunten. En dat rock-sausje is niet mijn smaak, maar hij heeft potentie.
Dezer weken kunt u kaarten kopen voor het concert. Hier is de website.
En hier zijn 2 linkjes: van Carreras; dan maar eentje van vóór zijn ziekte en natuurlijk de mooiste tenoraria ooit: ‘E lucevan le stelle’ (uit Tosca van Giacomo Puccini) dat komt hem toe.
En van Safina, van wie ik helaas geen klassiek vond, zijn hit ‘Luna’ omdat we het daar net over hadden…
Veel plezier in Ahoy!
Heerlens
Ze vertelde het verhaal aan de keukentafel. Dat is de plek waar wij elkaar de waarheid zeggen en vertellen. Dus het verhaal klopt.
Mijn vrouw werd zakelijk gebeld door een bedrijf uit Heerlen. De dame van dat bedrijf sprak Engels. Daar kijkt geen mens van op in het huidige tijdsgewricht. Maar na twee zinnen kreeg mijn vrouw de indruk dat ze een Nederlandse aan de lijn had. Dus stelde ze voor om in het Nederlands verder te gaan. De Limburgse volhardde in Engels. Dat was, zei ze, policy van het bedrijf.
U kent mijn vrouw. Die vond het belachelijk dat een Brabantse en Limburgse met elkaar in het Engels klappen en die stak dat niet onder stoelen of banken. Sterker ze deed de Heerlense an offer she couldn’t refuse (wij herhalen thuis de films van de Godfather.) Of het gesprek werd verbroken of er werd Nederlands gesproken. Mijn vrouw kennende was er geen woord Frans aan dat aanbod.
De dame van het Limburgse bedrijf schakelde schoorvoetend over in haar moerstaal.
Daarmee was het verhaal aan de keukentafel klaar. Ik dacht even terug aan de tijd dat onze bedrijfs-helpdesk in Heerlen was gevestigd. Mijn collega’s en ik konden de aan ons toegewezen dame niet verstaan. Ze was dialectisch. Dat leidde tot zoveel wederzijdse frustratie dat wij een andere helpert kregen toegewezen.
Mijn vrouw is er het type niet naar om toe te geven dat ze dat Engels waarschijnlijk beter begreep dan het Heerlens.
A.J. Klei
A.J. (Bert) Klei is overleden. Samen met Kees Fens behoorde hij in mijn jonge jaren tot mijn favoriete columnisten. Meneer Fens schreef in de Volkskrant, meneer Klei schreef in het protestants-christelijke Trouw.
Ik moet u eerlijk bekennen dat ik dacht dat A.J. Klei allang overleden was. Hij is 84 geworden. Ik las vandaag ook pas dat hij Bert heette. Zoals Kees onlosmakelijk bij Fens hoorde, zo hoorde A.J. bij Klei.
Trouw had vandaag een groot verhaal over hem op de website. Boven het artikel stond dat Bert Klei wars was van dikdoenerij. Dit logje zou hem dan ook vast niet hebben kunnen bekoren. Ik doe hierin namelijk nogal dik over mezelf.
Ik neem een stukje uit de necrologie over, zodat u een beetje een beeld krijgt van de man:
“ Bert Klei paarde een grondige, zij het wat dwarse kennis van het vaderlandse protestantendom aan een luchtige beschouwing van de eeuwige waarheden ervan. Hij voelde zichzelf oer-gereformeerd, maar dan in sociologische zin. Hij werd geenszins geplaagd door gereformeerde denkbeelden, legde hij uit.”
Hij kon altijd prachtig en vilein schrijven over een wereld waarvan ik toen deel uit maakte en waar ik zelf ook altijd met de nodige scepsis over sprak. Het was altijd koren op mijn molen.
Begin jaren tachtig schreef ik een boekje: "Ontstaan en groei van de Nieuwe Kerk-gemeente te Harderwijk". Op de een of andere manier kreeg A.J. Klei het in handen en hij wijdde er een column aan. Die verscheen in het dagblad Trouw op 30 september 1982, de dag waarop ik 27 werd. Het was een prachtig verjaarskado.
Het knipsel is inmiddels vergeeld en ik heb nog even goed moeten zoeken voordat ik het vond. Dat u niet denkt dat ik zo hovaardig ben dat het boven m'n bed hangt.
Dierenplaatje (12)
Zelf vind ik die armband wel kek . . . Zucht . . .
Groots
“Ik vind dat we in Nederland iets groots moeten doen.” Het zijn niet mijn woorden maar de woorden van Hans de Boer, lid van het Innovatieplatform, vanmorgen in de Volkskrant. Dat groots is – hoe kan het anders – een waterwerk. En daarom komt het tulpeneiland voor de kust er zeker. Als uiting van Hollandse innovatiekracht.
Mijn eerste gedachte was er eentje van cynisme. Hollands cynisme. Vooral toen ik las dat het eiland Nederland niet beschermt tegen het water. Nee, het is een showcase. Maar bij nadere beschouwing draaide ik bij.
Tuurlijk moeten wij weer eens iets groots doen op watergebied. Want wij hebben wel de naam dat we goed zijn in waterbestrijding, maar dat is verjaard. Als de Maas vol loopt hebben de Limburgers en de Brabanders wekenlang natte voeten. En als het een keer een beetje plenst lopen in Bergen op Zoom de huizen vol water. Wij teren op een paar prestaties uit het verleden. Wij kunnen een vloedgolf keren die één keer in de zoveel eeuw voorkomt, maar een jaarlijkse hoosbui is een onoverkomelijk probleem.
Het wordt dus tijd voor iets groots. Weg met het cynisme, weg met die Hollandse bekrompenheid. We gaan een tulpeneiland voor de kust bouwen. We zullen de wereld een poepie laten ruiken.
In mijn euforie bedacht ik zelfs een naam voor het eiland: Brinkersisland. Genoemd naar het jongetje aan wie wij ons “vingertje” te danken hebben. Net voordat ik de toets indrukte om die naam te claimen, zag ik het licht. Er is natuurlijk geen Chinees of Japanner die dat kan uitspreken. Dat wordt Blinkersisland. Het zal ongetwijfeld de lading van het project beter dekken, maar wij zullen nooit op die manier de naam van een volksheld laten verkwanselen. Dus ik heb Tulipisland vast laten leggen.
Nu ik toch in de winning mood ben, heb ik nog een idee. Laten we tussen de kust en het eiland een hotel bouwen in de vorm van een reuzenklomp met daarop een aluminium flatgebouw in de vorm van een zeil. In Den Bosch staan daar voorbeelden van. De Armada. Prachtig! En daar maak je dan de hotelkamers in.
Ik word helemaal lyrisch. Laten we in Godsnaam iets groots gaan doen in Nederland. Dat zijn wel mijn woorden.
Dierenplaatje (11)
Vandaag niet zomaar een dierenplaatje. Nee, er zit een spreekwoord in verborgen. Zucht . . . . .
Vlees
Ik schatte het meisje in de supermarkt op een jaar of twintig. Ze was hoog zwanger. Haar man of vriendje was niet veel ouder. Hij droeg het mandje, een pet en een oorbel.
Ze had pakje vlees in de ene hand en een telefoon in de andere hand. Ze schreeuwde hard in de hoorn. Ik denk dat de degene aan de andere kant van de lijn doof was. Of op een vakantieadres, ergens diep in Europa.
“Maar hoe moet ik dat klaarmaken,” riep het meisje.
Het antwoord was blijkbaar niet naar haar zin.
“Hoe moet ik dat klaarmaken,” riep ze weer.
Het wilde niet vlotten met de communicatie. Ze klakte verongelijkt met haar tong en zwaaide driftig met haar vrije arm. De jongen stond er wat hulpeloos bij. Hij zag de bui waarschijnlijk al hangen. Dat wordt een eitje bakken.
“Ik vraag jou hoe ik dat klaar moet maken,” stampvoette het meisje.
“Ja houdoe,” riep ze toen en ze verbrak de verbinding.
“Ik heb nog nooit zo’n stom wijf gezien,” zei ze tegen de jongen. “God wat een stom wijf is dat.”
De jongen pakte het vlees uit haar handen en legde het terug.
Nog een goeie maand schatte ik en dan zouden ze aan de zware taak van opvoeders beginnen.
Dierenplaatje (10)
Deze is voor al die mensen die denken dat dierenplaatjes een gemakzuchtige manier van loggen is . . .
Erger
Erger dan dierenverhalen in komkommertijd zijn verhalen over onderzoeken naar seksueel danwel hormonaal gedrag. Zoals onderstaand verhaal.
GRONINGEN (ANP) - Wanneer mannen zich in dezelfde ruimte als een
vrouw bevinden, slaan hun hormonen hoe dan ook op hol. Het maakt
daarbij niet uit of het om een mooie of minder aantrekkelijke vrouw
gaat. Dat meldde sociaal psycholoog Bram Buunk van de
Rijksuniversiteit Groningen dinsdag.
Buunk onderzocht wat er met de testosteronspiegel van een groep
van ruim zestig mannelijke studenten gebeurde als er een vrouw in
hun buurt kwam.
Het is de onzin ten top want sinds wanneer zijn studenten mannen? Laat staan dat ze representatief zijn voor mannen.
Nee, ik verheug me nu al op het dierenplaatje van vanavond . . .
Dierenplaatje (9)
Abstract
Ik las zaterdag een artikel in de Volkskrant waarin stond dat de huidige generatie veel makkelijker bedreigingen uit dan andere generaties.
Ach, wij riepen wel eens dat we Henkie Briene in mekaar zouden slaan, maar daar hadden we het lef niet voor. En we zeiden het zeker niet waar Henkie bij was. Hij wist waar we woonden.
Dankzij internet is dreigen betrekkelijk anoniem en dus gemakkelijk. Boven het artikel in de krant stond “GeenStijlgeneratie bedreigt er op los”. Ik begreep meteen waar dat verhaal over ging. Een ijzersterke kop. Sterker nog, ik zou niet weten hoe je dat beter en begrijpelijker had kunnen opschrijven. Hulde voor de koppenmaker.
Maar wat in mijn abstracte denkvermogen volkomen helder was is bij Dominique Weesie, de hoofdredacteur van GeenStijl in het verkeerde keelgat geschoten.
Het artikel is door de makers van deze website ervaren als tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend. Weesie stapt naar de Raad voor de Journalistiek.
Niet doen, meneer Weesie. De Raad voor Journalistiek heeft geen macht en kan geen sancties opleggen, Ja, een rectificatie, maar die valt tussen de verbeteringen en aanvullingen in de Volkskrant niet op. De meeste journalisten halen er hun schouders bij op.
Weet u wat u moet doen? U moet Henkie Briene er op af sturen. Hij woont in het hoekhuis bij het weiland onder aan de dijk. Maar dat heeft u niet van mij.
Buitenland
Hoe vaak bent u al in hetzelfde land op vakantie geweest? En zeg eens eerlijk, wat weet u eigenlijk echt van dat land? Hoe vaak heeft u met de inheemsen over andere dingen gesproken dan over het weer? Of over het landschap?
Ik ben tamelijk vaak in Italië geweest. Ik spreek de taal een beetje. Nou ja, ik versta en lees de taal, spreken is moeilijker. Ik ken er mensen en heb soms de kans gehad over meer dan het weer te praten. Ik lees bijna elke dag het belangrijkste nieuws op de internetsites van Italiaanse kranten. Maar u zult mij niet horen zeggen dat ik het land ken. Volgens mij moet je er dan toch een tijdje wonen en er lief en leed met de autochtonen delen.
Barack Obama (de sprongen lijken groot vandaag, maar u zult merken dat dat meevalt) gaat aan zijn buitenlandimago werken, zo lees ik in de krant. Want u weet het, het Amerikaanse Presidentschap houdt niet op bij de oost- of de westkust. Een Amerikaanse President is een Wereldleider en dient derhalve te weten wat er in de wereld te koop is.
En volgens zijn tegenstrevers weet Obama dat niet. Dus hij ging een weekendje naar Afghanistan. Een weekendje. Ik denk dat hij niet verder is geweest dan een Amerikaans soldatenkamp.
Maar goed, hij heeft de geur opgesnoven en zich laten bijpraten over de situatie buiten de beschermende muren van de compound.
Via Iran en Israël komt hij deze week naar Europa. Deze week. Dat wil zeggen dat hij pakweg een dag of drie, vier, in Iran en Israël is om te begrijpen wat daar aan de hand is. Da’s knap.
En dan komt hij naar Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Daar hoort hij hoe het in de Oude Wereld toe gaat. Die landen kennende (hoor mij . . .), zal Obama in grote verwarring naar Amerika terugkeren. Volgens mij claimen ze namelijk alle drie dat ze de baas van Europa zijn. Zeker tegenover zo’n president in spe.
Wat mij betreft is dat hele buitenlandimago van Barack Obama een wassen neus. Maar goed, voor de gemiddelde Amerikaan die denkt dat Nederland de hoofdstad van Denemarken is, is dat goed genoeg. Maar zeg nou eerlijk, wat weten wij van al dat buitenland om ons heen. En weerhoudt dat ons er van er een mening over te hebben . . .
Dierenplaatje 8
Bij afwezigheid van de voltallige Tweede Kamer was het ook deze week weer beestenboel in journailleland.
Syriër schiet circusleeuwen dood
Neushoorntje geboren in Diergaarde Blijdorp
Artis verwelkomt babyzebra
Vogelspin in bekertje
Tielse varaan gevangen
Geen boktorren meer gevonden in Berghem
Veulentje geboren van de Exmorepony's
Politie redt dronken varkentje
Nooit meer kat kwijt met gps
Zebrapaden op Wilhelminaweg
Man wil politiepaard in brand steken
Dappere Dieren trekken door Delft
Koe op bezoek in bejaardenhuis
Vogelvrij zwijn is niet gek
Computermuis met uitsterven bedreigd
Tijgermug valt ons aan!
Grote weerschijnvlinder gespot in Voorsterbos
Vreemde vogels weer welkom
Populatie otters groeit
Op vlinderjacht met stukje stinkkaas
Man vindt dolfijn in voortuin
Kitten miauwt niet, maar 'meeuwt'
Door kat geadopteerde panda uit Artis overleden
Dierenplaatje (7)
Nee hoor, de apenplaatjes zijn nog lang niet op . . .
Vocalies (20)
Om te beginnen: er is een nieuwe podcast beschikbaar:
Retorische vraag: ooit van Anna Russell gehoord? Een van mijn stijl-iconen en dat meen ik, ook nadat u onderstaand stukkie gelezen hebt.
Ze stierf op 18 oktober 2006, en ik hoorde pas in januari in 2007 dat ze dood was. Toen schreef ik al een eerbetoon voor haar en dat wil ik hier graag verkort herhalen.
Anna Claudia Russell-Brown werd geboren op 27 December 1911 in London, hoewel sommige bronnen zeggen dat ze in London Ontario geboren zou zijn. Haar moeder was van Canadese komaf.
Ze kreeg haar opleiding aan de St. Felix School in Southwold, aan Harrogate College en in Brussel en Parijs. Later studeerde ze aan de Royal Academy of Music. Ze stond kort op de (opera)planken; onder andere in een hilarisch/desastreus verlopen optreden in Cavalleria Rusticana, waar ze een decorstuk omver trok. Deze gebeurtenis zou ze later in haar one-woman-shows gebruiken.
Na de dood van haar vader keerde ze in 1939 met haar familie terug naar Toronto. Daar was ze af en toe op een lokaal radiostation te horen als entertainer. Al in 1940 kreeg ze meer en meer succes en trad ze op als concertzangeres, maar dan met een klassiek-komisch getint programma.
Dirigent Sir Ernest MacMillan gaf haar in 1944 het laatste duwtje naar een internationale carrière als 'musical cartoonist’. Toen ging het snel: New York debuut in 1948 en toeren met haar one womanshow in seizoen 1952 en 1953 door Noord Amerika, Groot Brittanië, Australië en de rest van de Engels sprekende wereld. Broadway met diezelfde show in 1953, New York, San Fransisco, een rol in een fim . . .
Haar carrière stoomde door met steeds nieuwe hoogtepunten op klassiek-komisch gebied tot ze in de laat zestiger jaren zich terugtrok uit het actieve muziekleven. Ze woonde in een rusthuis in Unionville, Ontario, in een straat die naar haar vernoemd was. In haar laatste jaren verhuisde ze naar Australië, waar ze bij haar geadopteerde dochter woonde. Ze stierf daar op 18 oktober 2006.
Ik hoorde Anna Russell voor het eerst ergens tussen 1985 en 1990, toen ik solozang studeerde. Ze trad toen al lang niet meer op. Na een groepsles draaide mijn hoofdvakdocent een LP van haar. Hoewel hij de opname ontelbare keren moet hebben gehoord viel hij andermaal bijna van zijn leskruk van het lachen.
Ik was daar in eerste instantie wat verbaasd over: mijn hoofdvakdocent stond niet bekend om een extravert gevoel voor humor. Later snapte ik het: hij had Russell nodig. Nodig om na uitputtende lessen met de meest uiteenlopende grote en minder grote ego’s het ’vak’ te kunnen relativeren om nieuwe energie op te doen voor de volgende ronde.
In mijn muzikale leven spelen twee fenomenen een grote rol: het lied ‘An die Musik’ van Franz Schubert en Anna Russell: beiden broodnodig om inderdaad nieuwe energie op te doen en om te kunnen relativeren.
Thanks mrs. Russell, many thanks!
Klik op de rode regel hieronder en u komt bij Anna Rusell in de zaal!
Ze legt uit hoe je een beroemde zanger(es) wordt
Voor An die Musik van Franz Schubert door Dietrich Fischer Dieskau klikt u op onderstaand filmpje
Dierenplaatje (6)
Jawel, dit is wel een dier!
Missie
Zomaar twee artikelen:
Op aanvraag van Leopold II, Souverein van den Kongo-staat, werd op 11 Mei 1888 het Apostolisch Vicariaat van Belgisch-Kongo in 't leven geroepen en aan de Missionarissen der Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria, te Scheut-bij-Brussel toevertrouwd. Dit nieuw Vicariaat besloeg in den beginne gansch het grondgebied van het toenmalige Kongoland, uitgenomen de streek tusschen het Tanganika-meer en den Lualaba-stroom gelegen, streek, die vertrouwd bleef aan de Missionarissen van Afrika (Witte Paters). Op 25 Augustus van hetzelfde jaar, vertrok een eerste groep missionarissen van het Onbevlekt Hart van Maria naar Kongo-land.
Gepubliceerd op 24 februari 1912 in Ons Volk
De Volkskrant van 18 juli 2008
Dierenplaatje (5)
Wetenschap
Waar zouden we zijn zonder wetenschappelijk onderzoek? We zouden nog in berenvellen lopen en dood gaan aan jeugdpuistjes. Ok, voor jongens die geen verkering kunnen krijgen vanwege acne is doodgaan soms een zoeter vooruitzicht, maar laten we de emotie even uitschakelen.
Ik las vanmorgen in mijn lijfblad twee verhalen op basis van wetenschappelijk onderzoek. Uit het eerste blijkt dat mensen met kanker in Amerika de beste overlevingskans hebben. Na al die verhalen over koersdalingen had ik ook wel willen weten hoe groot daar de kans op genezing van een maagzweer is, maar je kunt niet alles hebben.
Opvallend in het verhaal vond ik de mededeling dat blanken in Amerika meer kans hebben op genezing dan zwarten. Ikke lezen, lezen, lezen hoe dat kan, maar die vraag werd niet beantwoord. Dan vind ik het al geen goed verhaal, want ik bleef met een leeg gevoel zitten.
Gelukkig werd dat opgevuld met nog een verhaal over wetenschappelijk onderzoek. Wat blijkt: een apenvrouw is dominanter in groepen met veel mannen. Dierennieuws, ik kan er niet genoeg van krijgen.
Het onderzoek is gedaan door een theoretisch bioloog, mevrouw Hemelrijk. Theoretische biologie, dan krijg ik al jeuk. Dat ligt aan mij aan hoor. Ik snapte vroeger namelijk weinig van biologie, totdat de leraar ons mee naar de wallenkant nam. Toen begon er een lampje te branden. Ik zeg altijd maar zo: de natuur moet je voelen.
Terug naar het apenonderzoek. Normaal gesproken staan apenvrouwtjes lager in de pikorde omdat ze kleiner zijn dan mannen (kijk, dit is wel een goed verhaal want dat geeft antwoorden) en dus verliezen ze steeds met vechten. Dat kan ik volgen hoewel ik me weer niet kan voorstellen waarom een aap z’n vrouw zou slaan. Doorgaans zijn er toch genoeg bananen.
Nou heeft die theoretisch biologe met haar collega’s een virtuele wereld geschapen om interacties in apengroepen in beeld te brengen. Het model voorspelde dat vrouwtjes dominanter zijn als meer mannetjes in de groep zitten. En wat lees ik dan: “En statistische analyse van empirische data over agressief gedrag bij 22 primatensoorten – van lemuren tot chimpansees – wees uit dat dit klopt.” ’t Is wetenschap hè, geen MAVO-klasje dat langs een Betuwse sloot loopt te donderjagen.
De onderzoeker heeft ook een verklaring. Dominante vrouwtjes zijn wat groter en sterker uitgevallen en daarom kunnen ze soms van mannetjes winnen. Mevrouw Hemelrijk verklaart de vrouwelijke dominantie daarom “uit “zelforganisatie” op basis van het "winnaar-verliezereffect”. Het is net het leven zelf.
Dat hele onderzoek, zo lees ik, kan ook iets zeggen over de sekseverhoudingen bij de mens. Volgens de onderzoekers kun je speculeren dat vrouwen zich meer doen gelden in culturen waar de concurrentie intenser is.
Dat is een mooie speculatie. Ik wist helemaal niet dat je je meer moet laten gelden als de concurrentie groter is.
Het is best ingewikkeld allemaal voor een niet-wetenschapper. Ik heb alleen maar 52 jaar levenservaring. Op basis daarvan weet ik dat kleine vrouwtjes verdomd dominant kunnen zijn (nee schat, jij niet). Zelfs als ze maar één vent hebben. Maar ja, dat is wetenschap waar geen enkel computermodel onder zit dus dat telt niet.
Dierenplaatje (4)
Invuloefening
Ik vond op mijn bureau onderstaande plaatjes. Uitgeknipt en wel, dus iemand had er moeite voor gedaan. De bezorger is anoniem.
Ik vraag me af wat de boodschap is, maar durf er niet over na te denken. Afijn, bedenkt u het verhaal er zelf maar bij . . .
Dierenplaatje (3)
Horoscoop
Wij hadden vroeger thuis een weekblad waarin een horoscoop stond. Ik had al vroeg door dat die tekstjes zo algemeen waren dat ik wel erg mijn best moest doen om ze niet uit te laten komen.
Soms werden verwachtingen gewekt die niet uit kwamen, maar dat lag aan mijn interpretatie. Bijvoorbeeld als er in de sterren geschreven stond dat ik een heel belangrijk persoon zou ontmoeten die bepalend zou zijn voor de rest van mijn leven. Ik puberde en rekende steevast tevergeefs op een blonde meid, termeer omdat ik toen nog niet wist dat ik niet op blond val.
Was de horoscoop vroeger onschuldige bladvulling, tegenwoordig schijnt dat big bussiness te zijn. Er is zelfs Astro TV. Mensen voelen zich daar nu door belazerd. Wanhopigen die hun heil bij dit programma zoeken komen daar achter als ze merken dat de groei van hun probleem gelijke tred houdt met de groei van hun telefoonrekening.
Het is nu eenmaal zo dat commerciële televisie niet wordt gemaakt om vliegen te vangen. Daar moet geld verdiend worden, dus ook met Astro TV. De SP gebruikt de zomerperiode om de slachtoffers te redden. De socialisten hebben het meldpunt “Sterrenbeeld Melkkoe” opgericht waar mensen die misleid zijn kunnen uithuilen. (Nu ik dit type zie ik pas de grap in van sterrenbeeld melkkoe. Socialistische grappen hebben altijd een zekere diepgang die een nadere beschouwing waard is.)
Volgens de SP worden mensen in Astro TV en andere paranormale TV-shows bestookt met absurde adviezen.Ik vraag me bij het lezen van zo’n verhaal altijd af: wie zijn die mensen die daar intrappen? En moet je als politieke partij je energie steken in het handjevol mensen dat zo dom is?
Maar ja, de SP hoopt natuurlijk dat die mensen uit dankbaarheid zich vastklampen aan de volgende strohalm in de vorm van een tomatenplant. En om groot te worden helpen alle beetjes. Ik voorspel u dat de SP . . . . Ach nee, laat ik dat nou niet doen.
Dierenplaatje (2)
U dacht dat ik gisteren een grapje maakte . . . ? Nee hoor, tot ver in augustus krijgt u dierenplaatjes.
Liedjes
SYDNEY (ANP/AFP) - Een Australische vrouw, bekend als de oudste blogger ter wereld, is zaterdag op 108-jarige leeftijd overleden. Dat berichtte het Australische persbureau AAP maandag. Olive Riley schreef sinds vorig jaar februari meer dan zeventig keer over haar leven en hoe ze de twintigste eeuw had ervaren. Duizenden mensen wereldwijd volgden haar belevenissen.
Olive werd op 20 oktober 1899 geboren, maakte twee wereldoorlogen mee, bracht drie kinderen groot en had verschillende banen, waaronder kokkin op een boerderij en serveerster in een bar.
In haar laatste bericht op 26 juni schreef ze vanuit het bejaardentehuis: ,,Penny, die in het bed naast me ligt kreeg afgelopen week bezoek van haar dochter, die professioneel zangeres is. En raad eens wat er gebeurde! We zongen samen enkele vrolijke liedjes. Ook enkele verzorgsters zongen mee. Het was net een concert.''
Mooi he, 108 en dan nog bloggen. Ik teken er voor. En dat ik dan samen met mijn vrouw, die ook zangeres is, vrolijke liedjes zing. 't Zou trouwens voor het eerst zijn want ik zing zo beroerd dat ik er tot die tijd het zwijgen toe doe.
Dieren
U, die de zomer thuis achter de computer door brengt. (ik kan me tenminste niet voorstellen dat u ergens op een strand dit weblog leest. Zo ja, dan zeg ik nu: get a life . . .). weet dat journalisten de komkommertijd gebruiken om ontsnapte spinnen, slangen en ander ongedierte op te sporen.
Dat doen we vrijwillig. Het is onze bijdrage aan het opzomeren van het dierenrijk. Bovendien levert dat twee maanden lang spannende dierenverhalen op en dat is voor de thuisblijvers mooi meegenomen, want als u het dezer dagen van interessant politiek nieuws moet hebben komt u van een kouwe kermis thuis. Enige dankbaarheid jegens het journaille is dan ook wel gepast.
Maar heeft u wel door hoeveel er over dieren wordt geschreven? Heeft u wel door dat in de periode dat de menselijke soort die Nederlander heet, met z’n luie reet aan de costa ligt, dit land volledig in handen (of poten) is van beesten.
Ik heb in de eerste week van de komkommertijd wat wetenschappelijk onderzoek gedaan en kwam tot onderstaande lijst. En dan hebben we nog zeven weken te gaan.
Koe brengt baas beenbreuken toe
Wasberen serieuze bedreiging voor weidevogels
Donald Duck meestgelezen onder studenten
Hondenbezitters hitsen tijgers op
Dode vos zonder staart gedumpt
Jonge zeearenden uitgevlogen in Oostvaardersplassen
Knaagkever bedreigt Amersfoortse Sint-Joriskerk
Angst voor sprinkhanenplaag tijdens Spelen
Poes adopteert panda in Artis
Wasberen verwoesten Ardennen
Drie nieuwe olifanten in Dierenrijk Nuenen
Tijgerdrieling: één kater, twee poezen
Zeldzame vlinder rukt op
Marechaussee jaagt op ontsnapte boa
KOMKOMMERPANTER NU BIJ NOORDHORN GEZIEN
Keverplaag in silo’s brouwerij Heineken
Slachting onder oesters
Afgelopen zaterdag was mijn maandelijkse fotodag. Ik ben, hoe kan het anders, naar Burgers Zoo in Arnhem geweest. Ik heb genoeg dierenplaatjes om de zomer door te komen. Weet u wat, u krijgt er elke dag één. Gratis en voor niks bij de weblogjes die ik ook nog van plan ben te schrijven. En lukt dat schrijven niet, dan heeft u altijd nog de foto. Ik zou zeggen: spaar ze allemaal . . .
Vocalies (19)
(Door Marlies)
Oscar Hammerstein II. Op 12 juli 1895 werd hij geboren, voor mij is hij de koning der musicalschrijvers. Hij schreef de musical der musicals, de musical die bijna klassieke muziek werd, de musical die mij jaarlijks rond kerst de tranen naar de ogen drijft; de musical waarvan ik de hoofdrol zonder mankeren onmiddellijk uit het hoofd kan meezingen, als u mij er ’s nachts wakker voor zou maken (gesteld dat u dat zou durven), de musical waarbij ik bij de kerkhof-scène (ondanks het feit dat ik ‘m meer dan dertig keer gezien heb) me toch steeds afvraag of het wel echt goed af zal lopen.
Ik heb het over The Sound of Music en zijn schrijver: Oscar Hammerstein de Tweede. Die titel ‘de tweede’ gaf hij zichzelf mee, om verwarring met zijn grootvader, de impressario, te voorkomen,
Oscar Greeley Clendenning Hammerstein werd geboren in New York City. Laurence Hart werkte samen met Richard Rodgers, maar Hart keek te lang en te diep in het glaasje en Rodgers zocht partnerschap met Hammerstein.
Samen waren ze een tijdlang zeer succesvol. In de veertiger- en vijftiger jaren van de vorige eeuw schreven ze een aantal tophits voor Broadway, waaronder Oklahoma, South Pacific en The king and I.
Hammerstein zat ook samen met Jerome Kern achter wat zo’n beetje beschouwd kan worden als de eerste echte musical ooit, ‘Showboat’ uit 1927, waar het wondermooie en emotionele ‘Ol’man river’ in zit. Hij kon goed samenwerken met anderen!
Hammerstein II stierf op 23 augustus 1960, op zijn 65ste, aan kanker. Het verhaal gaat dat het laatste nummer dat hij schreef ‘Edelweiss’ was uit The Sound of Music. Ik ben natuurlijk ongeneeslijk sentimenteel te noemen, maar als ik Christopher Plummer dat hoor zingen (was-ie het trouwens wel echt, want zo’n zanger was het volgens mij niet), dan hou ik het niet droog . . .
.
Ol man river
Edelweiss
.
Toveren
De juf maakte zich zorgen over het zoontje van onze vrienden. Hij was achter met rekenen.
De ouders spijkerden hem zelf bij en na een maand maakte de 8-jarige de moeilijkste sommen met gemak.
Vader en moeder meldden zich met een gerust gemoed voor de volgende ouderavond.
De juf maakte zich nog steeds zorgen want het kind was nog steeds achter met rekenen.
“Dat kan niet,” zei de moeder. “Hij rekent thuis als de beste. Daar hebben we hard aan gewerkt.”
De juf wilde weten hoe daar dan aan was gewerkt.
Moeder tekende met haar vinger op het bureau. “Kijk zo,” zei ze:
68
33+
___
101
De juf keek haar verwonderd aan. “En dan?” vroeg ze.
“Dan leer ik hem: 8+3=11. 1 opschrijven, 1 onthouden. 1+6+3=10.
“Maar mevrouw,” zei de juf, “dat is geen rekenen, dat is toveren.”
Moeder liet haar het woord herhalen omdat ze dacht dat ze het niet goed had verstaan. Dat had ze wel.
Die manier van rekenen past niet meer in het hedendaagse onderwijs, zei de juf. Geen wonder dat het kind op school niet kon rekenen. Dat getover moest onmiddellijk afgelopen zijn.
Trouwens, er was nog een probleem, zei de juf. Het kind was ook erg rustig. Als het ’s morgens binnen kwam dan pakte het een boek en ging lezen of het pakte papier en potlood en ging tekenen.
Andere kinderen, zei de juf, renden en schreeuwden. Ze rolden over elkaar heen. Zij, de juf, moest soms alle zeilen bij zetten om ze in het gareel te krijgen.
"Dus een rustig kind is een probleemkind," vroeg de moeder.
"Eigenlijk wel," zei de juf.
Uitspraak
Soms word ik tot in het diepst van mijn ziel geraakt. Bijvoorbeeld door een uitspraak van de vader van Thijs Geers.
Thijs werd op 8 september op het station van Roosendaal door Carlos H. doodgeslagen met een bijl. Thijs at een frietje terwijl hij op de trein wachtte.
Carlos kende Thijs niet. Hij was geflipt en zocht een slachtoffer omdat hij boos was op zijn imperialistische vaderland Amerika. Het had u en mij kunnen overkomen als wij toevallig op dat moment op het station in Roosendaal waren geweest.
Dat is wat er nu wordt gezegd: Thijs was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
“Nee,” zei zijn vader, “Thijs had alle recht en vrijheid op het station een frietje te eten, Carlos was op het verkeerde moment op de verkeerde plek.”
Zo’n uitspraak zet aan het denken.
P.S.: Carlo H. is vandaag veroordeeld tot 15 jaar celstraf met dwangverpleging.
Super
Hallo schat, zei de jongen in de trein tegen zijn telefoontje
. . . . .
Dat mag jij wel hebben. Dat is S-U-P-E-R
. . . .
Nee, met één P. S-U-P-E-R . . .
. . . . .
Ja, gewoon super. En dan J-O-D-E-N.
. . . . .
Superjoden, ja
. . . . .
Oh, dat is nog uit de tijd dat ik Ajaxsupporter was.
. . . . .
Dat ga ik ook nog wel een keer veranderen. Maar jij kunt er nu in elk geval in.
. . . . .
Ok liefje, ik zie je straks.
Kijk, dat vind ik nou super. Iemand die Ajaxsupporter WAS.
De groeten
“Mag ik nog even de groeten doen . . .”, riep het meisje dat net door onze presentator was geïnterviewd.
“Nou vlug dan,” zei de presentator. Op de radio dringt de tijd altijd. Zeker de spreektijd, die mag niet ten koste gaan van plaatjes.
Het meisje deed de groeten aan haar collega’s. Ze was op dat moment op haar werk. Waarom wil iemand de groeten doen aan mensen die binnen handbereik zijn? Ik denk omdat mensen het leuk vinden thuis te vertellen dat ze op de radio waren. Ook al werden ze niet met name genoemd. Voor sommige mensen heeft het medium vast nog iets magisch. Radio maken is natuurlijk niet voor iedereen gewoon werk.
Je hoort het niet vaak meer dat mensen via de radio de groeten doen. Vroeger wel. Vroeger was het heel normaal dat gewone mensen op de radio ook nog even snel de groeten deden. Je was gek als je de kans niet pakte. Tegenwoordig zijn er zoveel gewone mensen op de radio dat een dag 48 uur zou moeten hebben als ze allemaal ook nog eens de groeten zouden moeten doen.
Ik denk dat het daarom alleen nog maar bij hoge uitzondering gebeurt. En heel kort, want als er te veel gesproken wordt haken mensen af. De groeten met je uitzending, zeggen de mensen dan en ze zappen snel naar een andere zender.
Oostenrijk
Ik kom graag in Oostenrijk ook al ben ik nog lang geen 65. In het dorpje waar mijn schoonfamilie al tientallen jaren komt en waar ik sinds vijftien jaar ook regelmatig te gast ben, staat de tijd stil. Aan de stammtisch zitten al zolang ik weet dagelijks dezelfde mensen. De serveerster in het plaatselijke restaurant is in al die jaren geen spat veranderd.
In Oostenrijk raakt mijn hoofd altijd helemaal leeg tijdens lange wandelingen. Het zijn van die weken waarin een mens alleen maar praat over de zwaarte van de tochten, de oogst en het weer van morgen.
In Nederland is Oostenrijk altijd ver weg. Zeg nou zelf, wanneer staat er nou eens iets bijzonders over Oostenrijk in de krant? Nou ja, af en toe een sexschandaal en afgelopen maand natuurlijk het EK. Nee, ik bedoel politiek nieuws. Dat wordt toch gedomineerd door Sarkozy, Obama, Berlusconi. Hoeveel mensen weten iets van de politiek in Oostenrijk? Ik niet. Oostenrijk is het dorp in Tirol.
Dus toen ik vanmorgen op de voorpagina van de Volkskrant las dat de Oostenrijkse regering zichzelf ten val heeft gebracht keek ik daar van op. Ze hebben ruzie over een referendum over het EU-verdrag. Ik wist helemaal niet dat Oostenrijk een regering had, laat staan dat zoiets werelds over een EU-verdrag praat. Dat is toch helemaal niet belangrijk. In Oostenrijk is het belangrijk was das wetter morgen macht zodat wij weten of wij een regenjas in de rugzak moeten doen.
Mediation
Mijn vrouw en ik hebben bijna nooit ruzie. Dat komt, zegt zij, omdat we allebei eerder getrouwd zijn geweest. Dan weet je hoe je het niet moet doen.
Een ander belangrijk pluspunt voor vrede is dat wij onze financiële zaken gescheiden houden. Zij hoeft zich niet te verantwoorden voor de aankoop van het zoveelste paar schoenen en ik hoef mij niet te verantwoorden voor de aanschaf van een fotolens.
Het woord verantwoorden komt sowieso niet in ons woordenboek voor. Hoeft ook niet, daar zijn we veel te braaf voor.
En als we een keer in tijden van cholera geraken is ons huis zo gebouwd dat we elkaar niet op de lip hoeven zitten en de liefde voort kan bestaan.
Gisteren aten we met vrienden van wie er één vorige week het examen mediator heeft afgelegd. Het diploma moet nog komen, ik zeg het er maar even bij.
“Maar jullie ergeren je toch wel eens aan elkaar,” zei ze met een professionele blik.
Ik dacht even na en ergerde me er aan dat Marlies altijd overal het licht laat branden.
“Nee, gij . . .” zei mijn vrouw. Altijd als ze van me houdt vervalt ze in Brabants dialect. Dat is zachter. “Nee, gij laat altijd alle kastdeuren en laadjes open staan . . .”.
Hoe wij dat dan oplossen wilde de mediator weten. Simpel zeiden wij. Jan doet de lichten uit en Marlies sluit de kastdeurtjes. Opgelost.
“Maar de ergernis blijft,” zei de mediator.
Opeens had ik de wereld van de mediation door. Het was een leerzame avond.
Vocalies (18)
(Door Marlies)
Dinsdag zijn we naar Rossini’s opera ‘De barbier van Sevilla’ op de Parade in Den Bosch geweest. Het was leuk, maar volgende keer pakken we het anders aan. Dan gaan we ’s middags al om een uur of vier met klapstoeltjes en een flesje witte wijn en broodjes zalm op de Parade klaar zitten, want dat had half Den Bosch dinsdag ook gedaan, jeminee, wat een macht volk.
Omdat we dus ver weg stonden, hielden we het alleen het eerste bedrijf vol (dat was nog anderhalf uur!) en ontging ons een aantal grappen op het podium, maar dat nam niet weg dat de grappen om ons heen extra duidelijk doorkwamen. De luidste grap was wel een brandweerauto die er met gillende sirenes langs moest omdat er brand uitbrak in een Grieks restaurant in ’s wereld bekendste eetstraat in Den Bosch, de Korte Putstraat. Ze denken groot in Den Bosch, dat merkt u wel. Nou hou ik toch al niet van Grieks, dus behalve de herrie van de brandweerauto deerde de fik mij niet.
Er was een meneer (nou ja, meneer) de aanminnig tegen mijn echtgenoot aan ging hangen en in onvervalst plat Brabants zei ‘zo kunde toch niks zien, mee al die minse die dur veur stoan…’. Mijn echtgenoot had niet veel commentaar, hij wilde minstens de opera hóren. De man (volgens mij niet meer helemaal nuchter) besloot daarop zijn scootertje, dat tussen de toeschouwers geparkeerd stond, maar te pakken en weg te gaan, maar het had nog heel wat voeten in aarde vóórdat een en ander tussen de zittende toeschouwers uitgeparkeerd was….. zijn vuile spijkerbroek zakte aan de achterkant zo laag dat wij via de bilnaad vrij uitzicht hadden op de binnenlandse gebiedsdelen, za’k maar zeggen. Mijn mij vreemde buurman en ik zagen het tegelijkertijd, hetgeen tussen ons toch weer een band schiep…
Een mevrouw met een teckel achter ons had grote moeite haar kleine vriend stil te krijgen; die vond het namelijk niet goed dat er zomaar een scooter onder zijn snuit gestart werd en kefte de hele eerste acte bij mekaar.
De zangers leek het allemaal niet te deren en dirigent Bollon ook niet, hij dirigeerde onder het gillende sirenegeluid tenminste onverstoorbaar verder, hoogstens iets hoekiger dan voorheen.
Om te weten wat u allemaal gemist hebt hieronder iets over Rossini en iets over de opera zelf. Mijn echtgenoot stelt genereus een foto ter beschikking, dan kunt u zich iets beter in de avond verplaatsen. Ik kon het aan het einde alleen maar eens zijn met mijn echtgenoot die verzuchtte: ‘hè, heerlijk, opera is net het leven zelf…’
Gioacchino Rossini leefde van 1792 tot 1868. Zijn componistenleven was eigenlijk aanmerkelijk korter want hij presteerde het de laatste 37 jaar van leven nauwelijks een noot op papier te zetten.
Vóórdat hij stopte met componeren was hij echter buitengemeen productief: hij schreef in 20 jaar maar liefst 40 opera’s, da’s toch gemiddeld twee per jaar. De analen vermelden dat hij vanaf 1850 problemen kreeg met zijn gezondheid, maar die problemen moeten eigenlijk al veel eerder zijn ontstaan: Rossini stond om zijn schranspartijen minstens even bekend als om zijn componeren: hij was enorm zwaarlijvig en een anekdote vermeldt dat hij liever een stuk bladmuziek opnieuw schreef, dan dat hij bukte om het van de grond te rapen, als het gevallen was…
De Barbier van Sevilla is misschien wel de beste opera die Rossini schreef. Een beetje jammer is het dat alle top-aria’s in de eerste acte zitten: Una voce poco fa (van Rosina) en het Largo al factotum della citta (van Figaro: wereldberoemd) en de roddelaria (van Don Basilio): allemaal in het eerste uur. Hoewel de opera vaart houdt moet je jezelf in het tweede bedrijf af en toe bij de kladden pakken om erbij te blijven: misschien ook wel door de voortdurende aaneenschakeling van hoogtepunten.
De graaf van Almaviva brengt een serenade aan Rosina. Zij woont in bij de veel oudere dokter Bartolo, die met haar wil trouwen. Ze wil graag met de graaf vluchten, maar Bartolo houdt haar voortdurend in de gaten. Figaro, de kapper, wordt ingeschakeld. Hij verzint wat streken en uiteindelijk lukt het de vuile plannen van Bartolo te omzeilen en het ideale koppel te formeren: de mooie Rosina en de knappe en rijke graaf Almaviva.
P.S. er is ook een nieuwe aflevering van Vocalies-podcast.
Nieuwe namen
U heeft weer goed uw best gedaan om mijn namenverzameling aan te vullen.
Maar voordat ik u de nieuwe oogst geef eerst een anekdote. Ik werd deze week gebeld door een collega van een Hilversumse omroep. Ze was op zoek naar mevrouw Koers van een beleggingsclub met louter vrouwen. Ze was op mijn website gekomen.
De collega belde me met de vraag of ik ook het telefoonnummer had. Had ik niet. Dat vond ze merkwaardig want ik had toch zeker wel telefoonnummers van mijn contacten. Ze dacht namelijk dat ik mijn complete zakelijke contactlijst op mijn website had staan.
Ik heb haar ook nog moeten uitleggen wat er grappig is aan een voorzitster van een beleggingsclub die Koers heet.
De nieuwe aanwinsten. We kregen een uitnodiging voor een debat in het Bossche provinciehuis over jeugd- en gezinsbeleid. Het was georganiseerd door Jo-Anne de Bat.
Gea Scheurwater werkt bij het recreatieschap Rivierengebied.
U weet dat de buschauffeurs hebben gestaakt. Onze omroep heeft daar veel over bericht. Op een gegeven moment hadden wij interviews met Ben Dwars van Veolia en een vakbondsman met de naam van Baalen.
In diezelfde uitzending zat overigens een item met een Brabantse hovenier die iets bijzonders deed bij paleis ’t Loo in Apeldoorn. Hij heet Ben Groen.
Jan Maas is bestuurslid van waterschap De Dommel.
Johannes Adrianus Hendrik van Hemel was in een grijs verleden gezagvoerder KLM.
Frans Spaargaren is directeur van een bedrijf dat energiebesparende zonnecelmachines bouwt.
En in de Tweede Kamer werd gedebatteerd over het verbod om rouwstoeten te doorsnijden. De motie om dat te verbieden werd ingediend door CDA’er De Rouwe.
Lerares Adrienne Laflamme wordt er van beschuldigd dat zij veelvuldig sexueel contact heeft gehad met minderjarige leerlingen. Dat gebeurde op de Brevard Public School in Palm Bay.
Ach . . .
. . . het komt in de beste families voor.
Brabants Dagblad van 3 juli
