Postbank
Tijdens licht administratief werk dat iedereen wel eens moet doen om niet te struikelen over her en der slingerende rekeningen en opengescheurde enveloppen, dacht ik opeens: wat heeft een mens eigenlijk aan rentepunten van de Postbank?
Ik surfde naar de rentepuntenwinkel en ik zag een earphoontje. Dat was ook toevallig want ik wil eigenlijk al weken een nieuw earphoontje kopen voor mijn iPod. De Postbank bood mij een mooi dingetje aan van 100 voor 50 euro en een paar duizend rentepunten. Ik wist niet eens dat earphoontjes zo duur waren, hoe vaak koopt een mens die dingen nou in z’n leven?
Ik ging eens wat verder snuffelen op internet en ontdekte dat meerdere winkels datzelfde earphoontje voor veel minder geld en zonder rentepunten aanboden. Sterker nog, ik ontdekte zodoende dat er veel betere en goedkopere earphoontjes zijn.
Dus nu weet ik wat een mens aan rentepunten heeft. Ze weten wat je toevallig nodig hebt en zorgen er voor dat je elders goedkoper en beter slaagt. Da’s mooi van de Postbank.
Bang
Ik dacht vandaag opeens: zou er nog een fup (follow-up/vervolgverhaal) zitten in het verhaal over die mevrouw uit Boxtel die in december is gearresteerd omdat ze in Spanje abortus heeft laten plegen. Boxtel is Brabant, dus ons werkgebied.
Zoals veel journalisten begon ik in het archief om te achterhalen wat de laatste berichtgeving was. Berichten uit het archief moet je niet letterlijk overnemen want daar staan ook wel eens fouten in. Klakkeloos overnemen kan betekenen dat een eenmaal gemaakte fout nog jaren wordt herhaald. Journalisten die alles letterlijk over nemen uit een archief vormen de knipselmappia. Maar dat terzijde.
Ik tikte Boxtel en Abortus in. Er verschenen 47 berichten. 47? Ik kon me niet herinneren dat we er zoveel aandacht aan hadden besteed. Dat klopte want de meeste berichten waren uit 1992 toen wij als omroep heel veel aandacht hebben besteed aan de uitbraak van abortus bang in Boxtel. Een gevaarlijke dierziekte. Ik was dat alweer vergeten.
“Wij hebben hier toch al heel wat meegemaakt,” zei ik tegen mijn collega, die een paar jaar jonger is.
“Ja, ja,” zei hij.
Blazen
Volgens mij is dat hele condoomblowen afgeleid van een grap van mij. Nou ja, misschien dan. Ik zal het u eens vertellen, want ik heb vannacht maar heel kort geslapen, ben moe en dan word ik melig.
Het was in de tijd dat het Anne Frankplantsoen in Eindhoven Sodom en Gomorra was. Mannen bedreven daar sex met elkaar. De buurt klaagde steen en been. Eén van de buurbewoonsters organiseerde op een mooie zondagmiddag een feestje om de naam van het bezoedelde park op te krikken (ik zei dat ik moe en melig was).
Ik had in de omroep-agenda geschreven dat er een wedstrijd condoomblazen zou zijn en een spelletje "papieren zakdoekje leggen, niemand zeggen". Dat had gekund want beide attributen waren altijd ruim voorhanden in het park.
Een TV-collega belde met de organisatrice om te vragen hoe die spelletjes precies zouden verlopen. Wist zij veel hoe melig ik kan zijn. De mevrouw was woedend, de zaak was te serieus om zulke banale grappen over te maken vond ze. Ik werd uiteindelijk bij de chef geroepen en moest beloven dat ik voortaan serieus zou zijn omdat nou eenmaal niet iedereen mijn grappen begrijpt.
Waarom ik het u vertel? Opdat u nooit meer een hijs uit zo’n condoom neemt zonder aan mij te denken.
P.S. Gelieve geen reacties in de sfeer van: ga jij vanavond eens vroeg naar bed (met condoom).
Beschaafd
De collega’s van de landelijke media waren teleurgesteld over het verloop van de gemeenteraadsvergadering in mijn stadsie. Of het er altijd zo beleefd aan toe ging, vroegen ze. Ze hadden meer vuurwerk verwacht. Eén omroep had de cameraman al voortijdig naar huis gehaald. Niet specta genoeg.
Tja, de raadleden van ’s-Hertogenbosch zijn fatsoenlijke mensen. Ze riepen het collega van B&W op het matje over de problemen in de wijk Kruiskamp. Daar brandde afgelopen week een gebouw af dat bestemd was voor de opvang van verslaafde daklozen. Volgens één raadslid was het in brand gestoken omdat het college de buurt iets probeerde op te dringen. Dat zijn dingen waar de media op af komen.
“Hopelijk komt u nog eens terug als er andere onderwerpen aan de orde zijn,” zei burgemeester Rombouts. Hij voelde zich als een pastoor die zo’n opmerking maakt tegen mensen die alleen op Aswoensdag een askruisje komen halen.
De burgemeester werd de hele vergadering geplaagd door een bloedneus. Het was echt, hij deed niet of zijn neus bloedde, want ze verprutsen de communicatie met buurt maar ze leggen wel ruiterlijk verantwoording af.
Opvallend veel raadsleden bleken zelf in de Kruiskamp te wonen, de publieke tribune zat vol met buurtgenoten die triomfantelijk klapten als de beschaafde populisten in de raad iets zeiden dat in hun straatje paste. Speciaal voor deze mensen moest een raadslid dat het woord steakholders gebruikte, van de voorzitter uitleggen wat dat betekende. Hij dacht dat het belanghebbenden waren.
Verder was het een beschaafd debat. Dat u niet denkt dat ze in deze stad helemaal van God los zijn.
Brief van Ali (26)
Beste mensen,
Is weer veel gedoe over privacy want kabinet zegt jouw vingerafdrukken moeten in computer en politie mag jou dan op vingers kijken. Is ook website tegen, is hier onder.
Mevrouw Yildiz en ik zijn wel voor privacy in huis, want jij hebt niks mee te maken wat wij doen in eigen huis. Maar is wel gek dat mensen drukte maken over privacy buiten huis.
Nederland is land waar vier miljoen mensen kijken naar boer die vrouw uitzoekt. Wij kijken ook op televisie naar mensen in gouden kooi die vechten en privé-dingen met elkaar doen. Wij vinden leuk. Wij maken allemaal filmpjes van privacy en zetten die op YouTube. En iedereen kijkt daar naar.
En wij gaan ook nog op weblog schrijven over ons huis en ons leven zodat hele wereld kan lezen wat wij doen. Overal zijn camera’s voor bewaking en wij maken ons nooit druk daarover. Is ook nog dat iedereen mobiele telefoon heeft zodat politie kan zien wie wij bellen en waar wij zijn.
Mevrouw Yildiz en ik zeggen altijd: privacy is weg als wij uit voordeur stappen op straat. Is niet erg, want achter voordeur wij kunnen doen wat wij willen. U weet niet wat u mist . . . (is grapje).
Groeten,
Ali Yildiz
Dromen
WB: Met Wouter Bos.
JPdeMP: Met Jan-Peter. Ik ben zeer ostemd over die vakbsvrouw van jullie. Die Jngeus.
WB: Ik ook
JPdeMP: Ze zegt dat wij als kbnet de oren laten hangen naar de wkgevers.
WB: En ze noemt mij niksig.
JPdMP: Ze zei vmorgen op de tevisie dat wij niet werken aan het vwezlijken van de dromen van de arbeiders. Maar jij zei tijdens de barcue toch dat wij dat niemer hoefden te doen?
WB: Eeuuhh, JP, ik maakte toen een grapje.
JPdMP: Nee, nee, jij zei dat abeides molekheden genoeg hebben om dromen uit te laten komen. Hoe noemde je dat ook alweer?
WB: Lenen.nl. Maar JP, ik had toen een beetje teveel gedro . . .
JPdeMP: Psies. Ik ga PtHein bellen. Die moet die mvouw maar eens op de thee vragen. Dag.
Pokeren
We hadden afgelopen weekend het pokertoernooi van Omroep Brabant. Ik had me pas kort tevoren in de regels verdiept en door te overmoedig spel had ik al vrij snel tijd genoeg om de collega’s die met meer beleid speelden te fotograferen.
Daarna thuis wat pielen met photoshop en ik was weer een poosje van de straat. Waarom ze dat bij poker toch als straight schrijven is me een raadsel.
Duur
Het kwam toch nog onverwacht, dat het pand waar verslaafde en psychisch gestoorde daklozen zouden moeten worden ondergebracht, tot de grond toe afbrandde. Het gebeurde vrijdagnacht in de Bossche wijk Kruiskamp. Dat de wijkbewoners woedend waren over het plan van de gemeente hadden we eerder deze week al ervaren. Tijdens een informatieavond liepen de emoties hoog op. Maar dat de fik er al zo snel in zou gaan dat verraste me.
Een paar weken geleden kondigde het college van B&W aan dat er in de stad zes huizen komen waar ongeveer twintig verslaafde en psychisch gestoorde daklozen permanent en onder voortdurend toezicht zouden gaan wonen. Heel stoer zei het college dat niemand daar inspraak in zou krijgen. Zoiets moet je in Den Bosch niet zeggen. De Bosschenaar is een felle mieter.
Toen een paar weken later de eerste locatie in de Kruiskamp bekend werd waren de rapen meteen gaar. Temeer omdat groepen jongeren al een tijd bezig zijn deze wijk op te stuwen in de top drie van slechte buurten. Tel daar nog eens bij dat die opvang midden tussen drie scholen zou komen en de zorg van de wijkbewoners is begrijpelijk.
Desondanks benadrukte het college dat inspraak niet wordt geduld. Ook richting het journaille werden wat onbeholpen pogingen gedaan de geesten rijp te maken voor het plan. De afdeling persvoorlichting van de gemeente ’s-Hertogenbosch belde in twee weken vaker uit zichzelf dan het hele jaar daarvoor.
Eerst mochten wij daklozen geen zwervers noemen, dat was te negatief. Toen werd geprobeerd ons te ontmoedigen naar de informatieavond voor omwonenden te komen, want die was zo opgezet dat wij wijkbewoners alleen zouden kunnen spreken na hun uitdrukkelijke toestemming. Daar maakten wij ons geen moment zorgen over. Tijdens die bijeenkomst kregen onze collega’s te horen dat het moeilijk zou worden iemand voor de camera of microfoon te krijgen terwijl achter de rug van de voorlichtster de hele buurt zich toen al aan ons opdrong.
En nu is het pand afgebrand. Ik praat het niet goed, maar ik snap het wel. Ik snap ook voor welk duivels dilemma de gemeente staat. In de stad leven 150 verslaafde en psychisch gestoorde zwervers. Die zorgen voor overlast. Het is heel verstandig van de gemeente om die mensen verzorging te bieden. Daar zijn die mensen mee gebaat en daar is de stad mee gebaat.
Maar bestuurders die denken dat ze dat op kunnen leggen aan een bevolking die de grote bek als handelsmerk gebruikt, hebben er weinig van begrepen. Dat zijn regenten uit de tijd waarin de hoogmogende heeren binnen de veilige stadsmuren hun kruis(kamp)tochten voorbereidden en het gepeupel in de ommelanden slechts bij geruchte bestond.
Dit was voor het stadsbestuur een heel duur lesje communicatie. Ik had het voor de helft gedaan.
Vocalies (1)
Ik een gastcolumnpje schrijven over klassieke muziek? Ik??? Pfoe, nee hoor, effe niet. Ik heb van de heilige muze alleen maar verdriet geh . . .
Stel je niet aan, dat verdriet doe je jezelf aan en je hebt er al die jaren ook veel plezier aan beleefd en mooie verhalen over verteld en dat was heus niet allemaal kommer en kwel. En die mooie verhalen willen mensen misschien wel lezen, in plaats dat je ze alleen aan de keukentafel aan vrienden vertelt.
Pfoe, de keukentafel, het mocht wat…
Put your money nou maar es where your mouth is . . . Die repetitie die zo chaotisch verliep, dat verhaal over die karbonaadjes van Mozart en die keer dat je in je onderrok de finale uit Der Zigeunerbaron hebt staan zingen . . . met tegenlicht . . .
Ha, ha, ja dat was me het avondje wel toen.
Stilte
O, en dat interview met Villazon in het nieuwe gebouw van de Stopera dat was ook leuk en ik kan es iets over zangtechniek schrijven. Nee, ik doe het niet hoor, ik vond het al zo moeilijk om in mijn werk afscheid te nemen van de klassieke muziek, ik wil er niet steeds aan herinnerd worden.
Joh, mauw nou niet. Zo kun je mooi je eigen klassieke wereldje scheppen en er nog anderen van mee laten genieten ook. Je hoeft je aan geen enkel keurslijf te houden.
Ha ha, weet je dat wel zeker, meneer de hoofdredacteur?
Nou ja, het mag natuurlijk niet langer zijn dan 200 woorden, anders leest geen mens het en ik wil continuïteit en originaliteit.
Oh, ik hoor het wel, geen keurslijf. Weet je wat, ik doe het. En ik overtreed met dit eerste stukkie al je eerste regel, want het is zelfs langer dan 300 woorden.
Nou goed dan, laten we het eens proberen: iedere week een stukkie. Dit is het eerste en lieve lezers, verschoon de schrijfster dezes: ze is soms wat breedsprakig. Maar u krijgt mijn verhaaltjes: over tenoren, zangkeutels, karbonaadjes en gekke dirigenten.
Lang leve de muze, ze is niet dood!
Marlies
Aankondiging
Marlies heeft het goed naar haar zin bij haar nieuwe werkgever. Dank u. Ze mist alleen het schrijven in het algemeen en het schrijven over klassieke muziek in het bijzonder. Dat ken ik, dat je het schrijven mist. Daarom ben ik met Stroomopwaarts begonnen.
Dus ik bood haar genereus aan haar eitje bij mij te leggen. Nou ja, bij wijze van spreken dan. U begrijpt het wel. Want als je Ali Yildiz ruimte biedt dan kun je je eigen vrouw natuurlijk niet weigeren. (Er zijn eigenlijk best veel woorden met een ei en een ij, maar dat terzijde.)
Nou, daar had ze wel oren naar. Morgen begint ze. Haar rubriek gaat Vocalies heten (ik hoef dat toch niet uit te leggen hè?). Dus vanaf morgen de in Den Bosch wereldberoemde sopraan in dit theater.
Bemachtigen
Ben ik heetgebakerd? Minder dan vroeger. Maar soms wind ik me op over niks. Vanmorgen bijvoorbeeld. Terwijl half Nederland knutselt aan molotovcocktails om morgen de Amerikaanse ambassade te bestoken omdat de VS Kosovo hebben erkend, maak ik me druk over een tussenzinnetje in de Volkskrant.
Uit een biografie van Anet Bleich over Den Uyl blijkt dat Prins Bernhard meer smeergeld heeft aangenomen dan we dachten. De halve Nederlandse politiek eist alweer een verklaring. Joop’s PvdA niet, die denkt nog effe na. De Volkskrant verbaast zich daar over.
De krant vindt het gekker dat iemand een paar uurtjes de tijd neemt een boek te lezen dan dat mensen op een boek reageren dat ze alleen kennen van horen zeggen.
En dan komt de frase waar ik me druk over maak:
Alsof het nondedju onmogelijk zou zijn in Hengelo een boek te kopen. Ik veslik me dan in het dedain van de Randstad. Ik weet het, ’t is een gave. En dat om zes uur ’s morgens als de dag nog moet beginnen.
Ongelofelijk
Ik dacht altijd dat mijn namenlijst al heel wat voorstelde, maar toen ik vanmiddag onderstaand ANP-bericht las besefte ik dat het altijd gekker kan.
HARDINXVELD-GIESSENDAM - 'What's in a name?'. Dat moet Nelly
den Dikken uit Hardinxveld-Giessendam hebben gedacht toen ze haar
vriend Bastiaan den Dunnen ontmoette. Vanaf vrijdag zijn de twee
getrouwd en heet Nelly derhalve Nelly den Dunnen-den Dikken.
Nog toevalliger is het overigens dat de achternaam van Nelly's
moeder Den Dikken-den Breejen is. Nelly's oma luisterde naar de
namen Den Dikken-Buik.
Oscars
Dan ook nog een wat serieuzer logje over eerbiedwaardige films want het is bijna zo ver. De Oscar-uitreikingen. Als lichtelijk filmverslaafde kijk ik er naar uit.
Overal ter wereld verschijnen nu lijstjes met Oscarnominaties. Die lijstjes zijn vrijwel identiek. Dat is ook niet zo verwonderlijk want de getipte films, regisseurs en acteurs/trices zijn ook allemaal goed. Ik ben het er grotendeels mee eens.
Ik begrijp alleen de opwinding over de de film “There will be blood” van Paul Thomas Anderson niet zo. Het is een mooi epos over een mijnwerker die oliebaron wordt, maar de uitmuntendheid voor een Oscar vond ik ontbreken.
Neemt niet weg dat hoofdrolspeler Daniel Day-Lewis wat mij betreft een Oscar mag krijgen.
Ik doe ook een lijstje.
Film: No country for old man (Joel & Ethan Coen)
Regie: Julian Schnabel (The Diving Bell And The Butterfly)
Acteur: Daniel Day-Lewis (There Will Be Blood)
Actrice: Ellen Page (Juno)
Mannelijke bijrol: Philip Seymour Hoffman (Charlie Wilson's War)
Vrouwelijke bijrol: Saoirse Ronan (Atonement)
Collega's
HENGELO (ANP) - Als parodie op de 'porno-avond' van BNN zendt RTV
Oost donderdagavond een 'voorlichtingsfilm over seks' uit. In de
film worden beelden uit pornofilms getoond met een Twentse
vertaling eronder, aldus programmamaker Willem Alkema donderdag.
,,Wij doen precies hetzelfde als BNN maar plaatsen het dan in
een regionale context'', zei hij.
Kortom een film over neukn, beffn en pijpn.
Grote bek
Ik hou niet van bluffers met een grote bek. De enige mensen die wat mij betreft een grote bek mogen, nee moeten hebben, zijn vakbondsbestuurders.
Een vakbondsman of –vrouw zonder grote bek is niet geloofwaardig. Als die niet met keiharde actie dreigt, de bazen verrot scheldt en met de vuist op tafel slaat is hij geen knip voor de neus waard. Dan hebben wij er als loonslaven geen ene sodemieter aan, om maar eens vakbondsretoriek te gebruiken.
Gisteren hoorde ik op onze eigen zender een vakbondsman praten over mogelijke acties in de metaalsector. De verslaggeefster vroeg hem nog eens uit te leggen waar het conflict precies om draait.
“Om het klassieke gebeuren,” hoorde ik het fatje zeggen.
Ik kon het niet zien, maar het bleef even stil dus vermoedelijk heeft de verslaggeefster hem vragend aangekeken. Drie seconden later gaf hij zelf een toelichting. “Geld”, zei hij.
Een vakbondsbestuurder die over “het klassieke gebeuren” praat is doodgepolderd en moet bij zinnen worden gebracht. Het liefst met een stomp op z’n grote bek.
Leuk
“Zeg,” zei mijn collega, “kun jij op die weblog van jou niet eens een beetje reclame maken voor mijn webcam.” Hij negeerde de dollartekens in mijn ogen en hij mailde mij de url. Ik zag een lege caviakooi.
“Is dat leuk?” vroeg ik.
“Je moet even wachten,” zei hij, “ze komen er heus wel een keer uit.”
“Een keer?” vroeg ik.
Journalisten prutsen in hun vrije tijd wat af op internet. Daar kunnen ze doen wat ze binnen strakke formats en kijkcijferdogma’s bij hun baas niet kunnen.
Mijn collega B. heeft een webcam bij zijn caviakooi gezet en die is voor iedereen dag en nacht te volgen. Dat is leuk. Zegt mijn collega.
Ik geef graag ruimte aan collega’s die een uitweg zoeken voor hun gestolde creativiteit. Maar eerst een introductiefilmpje, zodat u weet over welke cavia’s wij het hebben.
Hier vindt u de caviacam. U moet geduld hebben. Ze komen echt wel een keer voor de dag. Zegt mijn collega.
Rapporten
Nee, ik ben niet het soort PSV-supporter dat zich verkneukelt over het vernietigende rapport dat over Ajax is geschreven. Ik zeg altijd maar zo: hoe sterker de tegenstanders, hoe spannender de wedstrijden.
Wat mij intrigeert is dat er binnen een week twee keer een rapport verschijnt waarin dingen staan die iedereen al wist. Eerst het rapport Dijsselbloem, nu het rapport over Ajax. Mijn collega ademt Ajax en die hoor ik ondanks zijn onvoorwaardelijke clubliefde al jaren hetzelfde zeggen als er in dat rapport staat.
Daarom concludeer ik voorzichtig dat rapporten niks anders zijn dan een duurbetaalde weerslag van wat iedereen met gezond verstand al lang wist. Het enige nut van zulke rapporten is dat alles overzichtelijk maar wel te laat op een rijtje staat.
Wat ik me af vraag is waarom de wijsheden van de werkvloer niet meteen serieus worden genomen en in een rapport worden samengevat. Daar win je tijd mee. Dan zou de verbetering van ons onderwijs al jaren geleden begonnen kunnen zijn. En dan hadden “onze jongens” niet als enige jarenlang op het zwaarste Europese voetbalfront hoeven strijden en de naam van onze voetbalnatie hoog hoeven houden.
Van solidariteit hebben ze in de Arena ook al nooit gehoord. Je zou ze wat boeruhhverstand toewensen.
Onderwijs
Het was de week waarin ons nationale onderwijsbeleid op de pijnbank ging. Dijsselbloem c.s. legden pijnlijk bloot wat er allemaal mis ging. De kritiek verbaasde me niet. Al jaren hoor ik onderwijzend personeel klagen. Het moest er dus een keer van komen dat al die gal zou aanzwellen tot een golf van braaksel.
Ik bedacht me deze week opeens dat mijn klasgenoten en ik halverwege de jaren zestig misschien wel de eerste slachtoffers waren van de vernieuwingsdrift in het onderwijs (wie komt mij interviewen?). Bijna onze hele MULO-klas bleef zitten. Op mijn eindrapport zijn aantoonbaar cijfers in mijn nadeel veranderd.
Het was in het jaar dat de MULO MAVO werd. Vermoedelijk hadden ze voor deze nieuwe onderwijsvorm niet voldoende leerlingen en hebben ze ons daarvoor gebruikt, hoewel de meesten van ons die dertien MULO-vakken makkelijk aan konden in plaats van dat pretpakket met zes vakken dat de MAVO ons bood.
Het had allemaal te maken met de Mammoetwet. Het woord zegt het al: groot, log en onbestuurbaar. En zo is het eigenlijk veertig jaar door gegaan. Mijn moeder heeft nog geprotesteerd tegen de gang van zaken, maar ze werd weggehoond. Ik beschouw het rapport Dijsselbloem als een postuum eerbetoon aan haar.
Ik las deze week ook dat maatschappelijke stages niet meer onder lestijd moeten. Het zou jammer zijn als dat verdween, want ik vind dat nog niet het slechtste onderdeel van de vorming.
Ik moest daar vandaag aan denken toen ik weer les gaf op de Weekendschool. Kinderen uit achterstandwijken die op zondag vrijwillig lessen maatschappijleer volgen omdat ze vooruit willen komen in het leven. Het lijkt me nog niet zo’n gek idee om een soortgelijk systeem te bedenken voor de maatschappelijke stage. Ik geloof namelijk wel in de jeugd van tegenwoordig.
A-rotatie
Het is nog maar een paar dagen geleden dat wij journalisten verzuchtten dat sommige platen wel erg vaak op onze zender gedraaid worden. A-rotatie heet dat. Als je, zoals wij, min of meer verplicht bent de hele dag te luisteren dan heb je het aan het eind van de dag wel gehad met James Blunt, Michael Bublé en een jongen die Collin heet of zoiets.
Iemand vond dat wij een Arbo-arts moesten inschakelen, maar dat doen we natuurlijk niet. Want met de constante herhaling van dat soort liedjes schijn je een jonger publiek te trekken. En dat is onze missie.
Gisteren hadden wij een kleine maar heuse protestbijeenkomst voor de deur van Eindhovens zangerts die vonden dat onze omroep veel te weinig aandacht besteedt aan Brabants talent. En dan bedoelden ze niet de Bauers en de Wesleys, maar onbekende popbands en zo.
De demonstranten parkeerden een caravan voor de deur en speelden een paar moppies. Daarmee bewezen ze dat je inderdaad jonger publiek naar je toe trekt. Missie geslaagd zou ik zeggen.
Eerlijk gezegd klonk het best verfrissend na weer een week gepolijste hitjes. Maar ja, het was totaal ongeschikt voor de A-rotatie.
Foto: collega B.
Blurb
Er zijn mensen die denken dat journalisten de hele dag over serieuze nieuwsdingen praten. U als goed ontwikkelde mensen weet natuurlijk beter.
Wij lullen ook gewoon over het weer, vrouwen, strakke mannenkontjes (er werken ook vrouwen en homo’s in de journalistiek) en we wisselen wel eens recepten uit. De laatste dagen praten we over blurb.
Dat komt omdat één van de vrouwelijke collega’s, die pas getrouwd is, blurb heeft ontdekt. Ze heeft mij er kennis mee laten maken en nu ben ik er ook weg van. Ik heb mijn Instanbul-foto’s via blurb in een boek laten drukken en zij heeft via blurb een boek met trouwfoto’s laten maken. Zelfs op de fotoclub waren ze er weg van en dat wil wat zeggen want dat zijn specialisten.
Blurb is mooi en niet duur. Blurb is ook leuk als u bijvoorbeeld jaarboeken wilt maken van uw blog. Of een roman wilt schrijven of een dichtbundel. Staat mooi in de boekenkast.
En omdat ik op de laatste dag van de werkweek toch niks nuttigers heb te melden dacht ik zo bij mezelf: ik tip u even: www.blurb.com
Nieuwe namen
Het is tijd voor een update van de namenverzameling. Opeens heb drie keer de naam Boef toegezonden gekregen.
Het begon met Wim Boef die het woord voert namens de Wallenexploitanten. Zo’n naam krijgt waarde voor de verzameling als je bedenkt dat de gemeente Amsterdam de criminaliteit in de warmste buurt van de hoofdstad wil aanpakken. Hij zegt verder niets over de man zelf natuurlijk.
Een collega vertelde me dat in zijn dorp Baarle Nassau een politieman werkt die Boef heet. En iemand stuurde mij een overlijdensadvertentie van Kees Boef, die meester geweermaker was.
Ronald Waterman is volgens een uitnodiging voor een discussiebijeenkomst werkzaam in 34 landen “om regeringen en internationale instellingen te adviseren bij landaanwinningprojecten, waarbij land in water en water in land worden geïntegreerd”. Op zo’n moment denk ik: het zal toch niet z’n artiestennaam zijn.
Dat dacht ik ook toen ik hoorde dat John Pistole tweede man is bij de FBI en betrokken was bij het oprollen van een maffiabende.
Roeicub De Hertog in Den Bosch wordt geleid door Jack van de Vijver. Piet Sinke is bergingskapitein bij Smit Tak.
En M. van de Bijl leidt een scholenproject van het Brabants Landschap over “De Eik als allemansvriend”.
Dan hebben we nog mevrouw Os-Duif die op de griffie van de provincie Noord-Brabant werkt; de heer Kromhout, herder op de Strabrechtse Heide; Marieke Fukken, medewerkster van Tena Lady; Maria Verbaal, communicatiemedewerkster van de Fontys Hogescholen; Dennis Ballegooij, derde keeper van TOP Oss; Bertie Boogaart, medewerker van natuurtuin ’t Loo; Esther Ouwehand van de Partij van de Dieren; Harry Boertjes, medewerker van makelaarsorganisatie Agrarisch en Landelijk Vastgoed; Jack Kooken, keukenmonteur.
Tenslotte wees iemand mij op mr. R.Th.J. van 't Zelfde, advocaat te Breda. Maar die past niet in mijn lijst. Zo’n naam lijkt me vooral vervelend elke keer als iemand zich aan je voorstelt.
Vrijheid
Wacht even, wacht even . . . Dus als ik het goed begrijp dan heeft wethouder Hennah Buyne van Amsterdam een lesbrief over vrijheid van meningsuiting ingetrokken omdat daar dingen in staan die Geert Wilders onwelgevallig zijn.
In die brief staat onder meer: "Helaas zijn er politici die denken dat ze populairder worden door heel negatief te zijn over bepaalde groepen mensen. Zij denken dat je alles moet kunnen zeggen, ook als het kwetsend kan zijn. Maar dat maakt het er in Nederland niet prettiger op. Want voor je het weet hitsen ze de een tegen de ander op."
Het woord Wilders of Partij voor de Vrijheid komt er niet in voor, maar Wilders voelde zich aangesproken, riep dat je niet zo maar alles kunt zeggen en Buyne ging om.
De Telegraaf schreef er vanmorgen over. De lezers reageerden positief op de intrekking, Want, schreven velen, de tekst in de lesbrief is linkse indoctrinatie.
Ik vind het ook een hele goeie beslissing van Buyne. Want, is er een betere manier om duidelijk te maken hoe fragiel vrijheid van meningsuiting is?
Sensorisch
Ik heb best wel een dure koffiemachine gekocht. Die is zo populair dat ik er twee maanden op heb moeten wachten dus u snapt welk een geluk mij overviel toen ik afgelopen weekend de doos mocht uitpakken. Huismannengeluk, maar dan erger.
Het was liefde op het eerste gezicht, maar omdat ervaring mij heeft geleerd dat dat soms verkeerd kan aflopen besloot ik eerst de gebruiksaanwijzing te lezen. Eigenlijk ook om het volle genot nog even uit te stellen. Een soort voorspel zeg maar.
En toen kwam ik onderstaande zinsnede tegen. En nou twijfel ik toch of ik wel geschikt ben voor zo iets moois als mijn nieuwe aanwinst.
Geref. Bourg.
Ik ben er uit. Ik kan het een plek en een naam geven. Toen ik begin jaren zeventig in Barneveld ging wonen verbaasde ik me als niet-kerkelijke over het grote aantal geloofsgemeenschappen op een vierkante kilometer. Allemaal verschillende kerken waarin dezelfde God werd aanbeden.
Een paar jaar later werd ik zelf aangeraakt door het geloof (zo heet dat). Ik liet me op 25-jarige leeftijd dopen, deed belijdenis en werd kerkenraadslid. Na tien jaar rende ik net zo hard weer weg van de kerk.
Maar sinds ik het licht van Pinksteren heb gezien laat het me niet helemaal los. Ook al “doe ik er niks meer aan”. Ik denk vaak na over hoe je deze nog nauwelijks smeulende vorm van geloof noemt.
Zaterdag las ik een verhaal in de Volkskrant over de biologische winkel van de familie Te Voortwis. En toen was ik er uit.
Brief van Ali (25)
Oh, Oh, Oh, Jan van Stroomopwaarts heeft wel iets heel stoms bedacht. Hij heeft in Istanbul stiekem foto gemaakt voor grapje. Hij zegt nou tegen mij jij krijgt voortaan altijd eigen logodingetje of zo bij jouw stukje. Dat mensen weten dat is mijn kijk op dingen.
Ik vind echt onzin. Staat altijd Brief van Ali boven mensen weten dat en mensen kunnen ook lezen is mijn brief. Is dus echt heel flauw grapje van logo herkenning. Man van winkel is ook niet familie of zo. Mijn achternaam is heel veel in Turkije. Is soort De Vries. Ik zeg ook niet Peter R. is jouw broer of zo.
Je moet nooit kinderachtig doen. Nou één keer dan is goed, maar dan niet meer. En ook klein alleen voor mensen die op fotootje klikken.
Ik heb Jan gezegd, jij mag bij mijn stukje andere foto’s van Istanbul zetten. Is beter voor kwaliteit van mijn stukje. Dus.
Kwisje
Het kabinet praat vandaag over een boerkaverbod in het openbaar vervoer. Daarom doen we een kleine kwis. De oplossingen staan aan de achterzijde van uw computerscherm.
Een vrouw in een boerka is gevaarlijk
a. als zij in de tram stapt
b. als zij tijdens de Dolle Dwaze Dagen in de Bijenkorf loopt
c. als zij de Oud Veluwse Markt bezoekt
Een man in een driedelig krijtstreeppak is betrouwbaar
a. als hij vastgoedhandelaar is
b. als hij tweedehands auto’s verkoopt
c. als hij beleggingen aanbeveelt op de tennisclub
Een man in een overall is gratis
a. als hij uw lekkende kraan komt maken
b. als hij het irritante tikje in uw automotor gaat maken
c. als hij ongevraagd uw ramen lapt
Slagen
Ik dacht altijd dat Brabanders voorzichtige mensen waren omdat ze juichen met hun handen in de zakken, zodat ze altijd nog terug kunnen. Maar Limburgers zijn nog voorzichtiger. Of minder slagvaardig.
Uit de Volkskrant van 7 februari
Duidelijk
Het is een bekende val voor een journalist: dattie net zo gaat lullen, schrijven of doen als een ambtenaar. Bij de radio heb ik daar minder last van dan indertijd bij de krant omdat je bij de radio simpele spreekteksten moet schrijven.
Soms betrap ik me er op dat ik moeilijk doe. Bijvoorbeeld toen mijn favoriete woonwagenbewoner voor de zoveelste keer belde om zijn verhaal te slijten. Ik was al tot de conclusie gekomen dat het te onduidelijk was om er de luisteraars mee te vermoeien, maar ik hield hem aan de lijn. Het zou een verhaal kunnen worden.
Volgens de man was het helemaal niet ingewikkeld, de gemeente naaide hem een oor aan. Ik legde hem uit dat de gemeente daar heel anders over dacht en dat ik niet wist wie ik moest geloven. We ruzieden wat want hij vond het belachelijk dat ik hem niet op zijn woord geloofde.
“Volgens mij,” zei hij, “wil jij mijn verhaal gewoon niet uitzenden.”
Ik hakte de knoop door en zei: “Dat wil ik inderdaad niet.”
“Zeg dat dan meteen, dan kunnen we dit gesprek beëindigen.” Hij gooide meteen de haak er op.
Geluk is een besluit.
Aanbevolen
The Malice is terug aan het weblogfront. Gelukkig maar.
Riolen
In ’s-Hertogenbosch vinden ze dat ze het beste carnaval van Nederland vieren. Net als in Maastricht, Bergen op Zoom en nog vijfig plaatsen. In Oeteldonk moeten ze niets hebben van billenknijpende Randstedelingen zoals een prominent gemeenteraadslid het onlangs nog zei.
Ik heb het niet zo op Oeteldonkers. Ik vind het navelstaarders en ik moet altijd grimlachen om de verhalen over de Oeteldonkse Club die er jaarlijks in slaagt met Jan en Alleman ruzie te maken.
Vandaag maakte het plaatselijke dagblad de balans op van drie dagen carnaval. In mijn stadsie zijn veel dronken en vechtende vandalen opgepakt. De krant zet de toon met een kop dat de overlast vooral veroorzaakt is door mensen van buiten de regio. Maar in het verhaal zelf staat dat zestig procent van alle vijftig gearresteerde mensen uit Den Bosch en omgeving komt. Vooral op maandag en dinsdag waren het de Bosschenaren zelf die vechtend door de straten trokken.
Een politiewoordvoerder en minister-president Rob van de Laar van de Oeteldonkse Club houden in het artikel vol dat het mensen van boven die riolen waren die het feestje in Den Bosch kwamen verstoren.
Bovenriolers, vandaag neem ik het voor jullie op.
Super Tuesday
Het is Super Tuesday. Amerika zet een belangrijke stap in de verkiezing van presidentskandidaten. Ik hoor er in mijn omgeving weinig over. Joran echoot na. En de Twee Pinten natuurlijk.
Hoewel de verdwijning van een tot dan onbekend Amerikaans meisje nauwelijks van invloed is op ons leven – behalve voor een handvol journalisten, advocaten en deskundologen – beheerst het ons denken. Terwijl Super Tuesday van veel groter belang is op ons dagelijks leven.
Voor onze militairen zelfs letterlijk van levensbelang. Want als een Amerikaanse president besluit op oorlogspad te gaan dan moeten onze jongens en meisjes in zijn kielzog mee. En als Amerikanen besluiten op grote voet te gaan leven en daarvoor hun hypotheken verhogen, dan merken honderdduizenden mensen in Nederland dat maanden later in hun portemonnee.
Daarom is het belangrijk wie vandaag, op Super Tuesday, aan het langste eind trekt. Maar ik hoor er in mijn omgeving weinig over. Ik zei het al: Joran echoot na. En de Twee Pinten.
Peter R.
Ik heb de volle twee uur naar de uitzending van Peter R. gekeken dus we gaan het er over hebben ook. Ik had de zaak tot nu nauwelijks gevolgd en zag daarom gisteren voor het eerst wat een gewetenloos mannetje die Joran is.
Ik vond het spannende TV, maar als ik de juristen mag geloven kun je er weinig mee. Ik weet daar niks van. Wat ik me afvraag is in hoeverre mee telt dat Joran voortdurend aan de wiet zat. Ik heb van horen zeggen dat je dan de werkelijkheid anders gaat zien. Hoe langer het verhaal van Joran duurde hoe meer ik het idee kreeg dat hij zijn eigen werkelijkheid schept, die per joint verandert. Volgens mij lult hij uit z’n nek.
De infiltrant heeft 25duizend euro gekregen voor zijn werk. Ik heb niet zo’n moeite met het kopen van een goed verhaal als daarmee een algemeen belang is gediend. Ik vraag me wel af waar Patrick het geld voor gaat gebruiken. Gelet op zijn reputatie denk ik niet dat hij het aan het Koningin Wilhelminafonds zal schenken. Dat wetend kun je je afvragen of je als journalist zo’n man moet sponsoren.
Gewoon
Binnen de veilige stadsmuren van onze woonstee dansen de Oeteldonkers lachend door de met fraaie gevels omzoomde straten. De konen rood van kou en bier. Overal klinkt muziek, soms snerpend vals, maar altijd vrolijk.
Ondertussen gaat in de buitenwijken het dagelijks leven zijn gewone gang. 
