Aanval
Diep van binnen was ik blij dat de film van Geert Wilders niet op 25 januari werd uitgezonden, zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Dat was namelijk de dag waarop ik naar een land vol islamieten vertrok. Hoewel ik niet aan islamfobie lijd, heb je maar één gek nodig om je te laten voelen hoe zwaar de tol is die je als Nederlander moet betalen voor vrijheid van meningsuiting.
Toch vind ik dat we elkaar niet gek moeten maken. Teruggekomen van ons uitstapje heb ik wat bijgelezen en ik heb me weer verbaasd over wat mensen in mijn stad heeft beziggehouden.
U moet weten dat de TROS een feestje met bekende artiesten heeft gehouden in Den Bosch. De opnames worden tijdens carnaval uitgezonden. Daar gaan de ingezonden brieven in de krant over want velen vinden dat een schande voor de Bossche carnavalscultuur.
Iemand schreef: “Met verbazing lees ik dat niet de moslims maar ‘onze eigen TROS’ een aanval doet op het cultureel erfgoed wat voortkomt uit onze christelijke tradities.”
Ik denk dat ik mij de komende dagen in een djelabba hijs en iedereen ga knuffelen. Nou ja, alleen de volgens christelijke traditie dronken geworden vrouwen dan . . .
Drie uur
Drie dagen had mijn vrouw uitgetrokken om zich te oriënteren op de markt van lederen jasjes in Istanbul. Niet voortdurend, maar tussen het cultuurslobberen door. En dan zou ze haar slag slaan.
Drie uur nadat ons vliegtuig was geland op Ataturk International Airport vond ik mijzelf al terug in het atelier van een kleermaker. Terwijl ik gloeiend hete appelthee dronk mat hij mijn vrouw de maat. Ze was gevallen voor de praatjes van een charmante klantenwerver, die – net als zij – vloeiend Duits sprak en van poezen hield.
Drie uur en dan al verkocht. Ali en ik keken elkaar eens aan. Hij knipoogde. “Zo gaat bij ons in die Turkey”, zei hij. We moesten allebei onbedaarlijk lachen.
Brief van Ali (23)
Beste mensen,
Is nou even paar dagen geen Stroomopwaarts want is goed nieuws. Eindelijk Jan is met mij naar Turkije. Ik ga hem laten zien hoe mooi is Instanbul met mooie moskeeen. En wij gaan eten lekkere turkse eten en misschien als niet zo slecht weer is wij gaan varen op Bosporus.
Is fijn ik kan laten zien alles is mooi in mijn land. Is maar paar dagen. Volgende week is weer Stroomopwaarts. En misschien ook nog mooi foto’s.
Prettige vakantie,
Ali Yildiz
Bedankt!
Het is nog niet zo lang geleden dat het land hier bezuiden de Grote Sloot Staatsch Braband was en daarmee de belangrijkste Buitenlandsche Bezitting van de Nederlanden. Een Generaliteitsland was het, met een geknecht volk.
Dat heeft geleid tot een licht recalcitrante volksaard ten aanzien van alles wat Holland is. In Brabant dopt men graag de eigen boontjes. Gelet op het belang van de economie, vooral in Zuidoost-Brabant, lukt dat aardig.
En dan is het toch wel verrekte jammer dat het burgemeestersreferendum in Eindhoven ongeldig is omdat de kiesdrempel niet is gehaald. Dit was de uitgelezen kans om al die kaaskoppen te laten zien dat democratie wel bestaat. Dat het Brabantse volk zelf bepaalt wie er burgemeester wordt en die beslissing niet overlaat aan een gemeenteraad.
Wij hier in het zuiden hadden kunnen aantonen dat Utrecht en de rest van de Randstad niet de maat der dingen zijn en we deden het niet. Wij hadden, welbeschouwd, de democratie kunnen redden. Maar nee, Eindhoven bleef thuis.
Eindhoven, bedankt hoor!
Paniek
RIJSWIJK (ANP) - Door het zachte winterweer is de prijs van de
wintergroenten spuitjes, boerenkool en prei ingezakt. De telers
ontvangen een bedrag dat 30 tot 40 procent onder de kostprijs zit.
Dat heeft Wim van de Wiel, relatiemanager van tuinbouwcoöperatie
The Greenery, woensdag gezegd.
Heb ik verdomme dinsdag spruitjes gekocht, zakt vandaag de prijs in. Of ik nondeju niet genoeg zorgen heb met m’n beleggingshypotheek.
Sorry, ik ben een beetje in paniek.
Niks
Ik had voor vandaag best een leuk stukje in m’n hoofd. Maar achteraf blijkt het niks te zijn. Het begon met een mailtje van een mij onbekende Erik. Erik maakt de website: www.nederbeat.nl.
Toen hij op internet zocht naar de Tielse band Mother’s Love kwam hij op Stroomopwaarts terecht. Dat was eigenlijk de enige informatie die hij over die band kon vinden, mailde hij.
Toen dacht ik een cynisch stukje te schrijven dat het voor zo’n band droevig is als je alleen door mij genoemd wordt. Ik schrijf graag cynische stukjes.
Maar nou is het punt dat Mother’s Love maar heel kort zo geheten heeft. Het werd al snel The Dream en daar is veel informatie over. Ze bestaan zelfs nog steeds.
Dat zoeken op hun oorspronkelijke naam weinig oplevert zegt dus niks. Behalve misschien dat die jongens eind jaren zestig inzagen dat de naam Mother’s Love uit de tijd was. Of misschien hielden hun moeders gewoon niet meer van ze.
Om een zinloos verhaal kort te maken: mijn vroegere buurtgenoten zijn alive and kicking. Maar als weblogger heb ik daar niks aan. En u al helemaal niet. Sorry.
Mother’s Love wel. Die heeft nu twee hits.
Hoop
Ik mag weer gastdocent zijn op de Weekendschool. Dat is inspirerend. Kinderen tussen 10 en 15 jaar uit een Tilburgse achterstandswijk die vier jaar lang elke zondag vrijwillig naar school gaan.
Samen met collega’s van RTL geven we vier zondagen les over journalistiek en media. Uiteindelijk maken de kinderen een krant over de Olympische Spelen.
Als ik zie met welk enthousiasme en gretigheid de kinderen meedoen dan is dat hoopvol.
We stelden de kinderen gisteren de vraag of ze wel eens naar nieuwsprogramma’s kijken. Dat doen ze bijna zonder uitzondering.
Eén jongen schaarde zijn favoriete programma “Opsporing Verzocht” onder nieuwsprogramma’s. “Ik kijk daar altijd naar,” zei het elfjarige knulletje, “omdat ik dan zie dat het leven niet altijd makkelijk is.”
* * *
Alle kinderen willen je handtekening omdat je bij een omroep werkt. Om te verkopen, grapten ze.( Ik schijn tien euro te doen op de zwarte markt.)
“Maar ik ben helemaal niet beroemd,” zei ik.
“Misschien wordt u dat nog wel,” zei een kleine doorzetter.
“Daar ben ik veel te oud voor joh,” antwoordde ik.
“Nee hoor,” was zijn verweer, “ want Johan Cruyff is veel ouder dan u.”
Er is dus voor mij ook nog hoop.
Hemels
Weet u nog dat ik een paar weken geleden schreef dat mijn vrouw de verleiding niet kan weerstaan steeds nieuwe engeltjes te kopen? En dat ons huis soms de hemel lijkt.
De laatste tijd is het kil in huis. Mijn vrouw is weg. Nou ja, veel van huis bedoel ik. Mijn sopraantje is “op tournee” met het Brabant Koor. Avond aan avond op de planken van Eindhoven tot Rotterdam. We zwaaien naar elkaar als we elkaar op de trap tegen komen.
De recensies zijn lovend, getuige het onderstaande stukje in het Eindhovens Dagblad.
De Vriend liet het koor razen en woeden, toomde het in, liet het uitbarsten in een krankzinnig moeilijke meerstemmige fuga. Maar ook inspireerde hij de sopranen en de alten tot hemelse samenklanken.
En dan denk ik: zou ze dan toch een gereïncarneerd engeltje zijn?
Opgeruimd
“Opruimnicht!” riep mijn vrouw toen ik het wasmiddel en het wasmiddelbolletje in het aanrechtkastje zette. Daar waar het hoort.
“Ja maar ik maak alleen maar plaats om de vuile vaat neer te zetten,” sputterde ik.
Fout, helemaal fout. Mijn vrouw legde uit dat het wasmiddel en het wasmiddelbolletje daar met een bedoeling stonden. Zoals ze altijd alles met een bedoeling ergens neer legt of neer zet. En dan is het heel irritant als je met een opruimnicht samen leeft die die bedoelingen niet doorgrondt.
Maar waarom ze nou opruimnicht riep, is me een raadsel. Ik ben opruimerig van aard, maar verder is mijn geaardheid tot volledig zoals de Heere Here dat oorspronkelijk bedoeld heeft. Ho, ho, van mij geen kwaad woord over nichten. Integendeel. Sterker nog, ik vind dat mijn vrouw dat woord helemaal niet in negatieve zin mag gebruiken.
Zijn nichten trouwens opgeruimd van aard? Nou ja, u snapt wel wat ik bedoel . . .
Eentonig
Toen ik in de journalistiek begon beloofden ze me leuk en afwisselend werk. Dat klopte tot nu toe aardig, maar de laatste maand is het werk wat eentonig. Een kleine bloemlezing van dingen waar wij in de regio mee bezig zijn. Gelukkig is het over twee weken carnaval . . .
Op twee plaatsen in Brabant zijn gisteren dode mensen uit het water gehaald. Het gebeurde in Vught en in Helmond. In een vijver bij de Oude Raadhuislaan in Vught lag een dode vrouw. Inmiddels staat al vast dat zij een 53-jarige vrouw uit Den Bosch is die met haar fiets het water in is gereden en is verdronken. Bij Sluis 7 in de Zuid-Willemsvaart in Helmond werd later op de dag nog een dode gevonden.
Bij een schietpartij aan de Aart van den Neerstraat in Eindhoven is gisteravond laat een man om het leven gekomen. De politie kreeg rond kwart over tien de melding binnen van de schietpartij, toen agenten kwamen was de man al overleden.
In een appartement aan de Grasbaan in Meerhoven is maandagmiddag om half drie het stoffelijk overschot aangetroffen van een nog onbekend persoon
Een man uit Eindhoven is vanmiddag overleden, nadat hij gisteravond met zijn auto te water was geraakt. Dat gebeurde op de Beatrixkade in Eindhoven. De brandweer haalde de man en de auto uit het water. De man was er toen al slecht aan toe. Vandaag overleed hij.
Het lichaam dat deze week is gevonden in de Bergsche Maas bij Drongelen is inderdaad van het vermiste Vughtse gemeenteraadslid Henri du Long.
Unembedded gemaakt
Gedonder
Er is gedonder rondom de nominaties voor de Zilveren Camera. Er is een foto genomineerd van Sjoerd Hilckmann. Hij is beroepsfotograaf, maar zijn foto’s zijn in Afghanistan gemaakt in opdracht van het ministerie van Defensie. Fotojournalisten vinden dat hij niet onafhankelijk is.
Ik kijk altijd uit naar de Zilveren Camera omdat dan de beste nieuwsfoto’s worden getoond. Ik geniet van goede nieuwsfoto’s. Maar eerlijk gezegd interesseert het mij niet veel wie die foto maakt. Ik kijk naar de inhoudelijke en technische kwaliteit van het beeld. En of meneer Hilckman die nou maakt in opdracht van Defensie of in opdracht van een krant, zal mij een worst zijn. Het zal mij zelfs een worst zijn als de beste nieuwsfoto gemaakt werd door een toevallig passerende burger. Zolang er maar niet gemanipuleerd is.
Ik vraag me daarom af: is de Zilveren Camera bedoeld om de beste nieuwsfoto te kiezen of is het een feestje voor beroeps fotojournalisten? Als dat laatste de bedoeling is, dan begrijp ik hun verontwaardiging. Temeer omdat de oprukkende burgerjournalistiek een serieuze bedreiging is voor deze beroepsgroep.
Maar net als voor alle journalisten geldt dat ook fotojournalisten zich moeten herpositioneren.
Kip
Het verpleeghuis waar mijn vader woont scoorde goed in het grote Volkskrantonderzoek. Dat verbaast me niet. Het ligt midden in het bos en de verzorging is uitstekend.
Belangrijk is ook dat ze er een grandcafé hebben waar je koffielikeurtjes krijgt bij de cappuccino. En in de zomer is het terras open, dan kun je heerlijk witbiertjes drinken in de schaduw van majestueuze bomen. Je wordt er voor tien euro dronken, bij wijze van spreken. Dat lijkt me in die fase van het leven geen slechte staat.
U zult denken dat de bewoners met feestmutsen op door de gangen rijden. Zo is het natuurlijk niet. Het is er naar omstandigheden gezellig.
Maar het gezelligste zorgcentrum van Nederland is zorgcentrum Sint Anthonis, las ik vanmorgen in een persbericht. Dat is bepaald aan de hand van een filmpje dat het personeel heeft gemaakt. De eerste prijs bestaat uit een geheel verzorgde bingo-middag met een optreden van de zanger Carel Wanrooij. Aangeboden door de organisator van de verkiezing. Wie dat is? Zwarte Kip Advocaat.
Het is een reclamestunt. Op het filmpje doen personeelsleden, gekleed in kippenpakken, zich te goed aan advocaat. Maar laat ik nou eens niet zeuren. Laat ik nou eens blij zijn dat zorg ook leuk kan zijn. Buiten dat: Carel Wanrooij moet ook aan de gang blijven . . .
Bluf
Vertegenwoordigers van de jonge garde in ons bedrijf gaan een pokertoernooi organiseren voor de collega’s. Pokeren is hot. Vroeger organiseerden we riktoernooitjes, maar rikken is nu voor oude mannen.
Ik kan niet pokeren, wel rikken. Ik zou best willen kunnen pokeren en meedoen aan het toernooi. Geen probleem zeiden de organisatoren. Ze dachten vijf minuten nodig te hebben om mij pokeren te leren.
Eén twijfelde of dat zou lukken.
“Ik kan best goed rikken,” zei ik in een ultieme poging door de ballotage te komen.
“Ja, maar bij pokeren komt het aan op bluffen,” zei hij.
“Alsof iemand die zich 33 jaar staande houdt in de journalistiek met alleen een MAVO-diploma, niet zou kunnen bluffen?” zei ik.
Ik mag mee doen.
H.
Hoe moet ik H. beschrijven zonder onvolledig te zijn? Onmogelijk. Ze heeft meerdere levens tegelijk geleefd.
Ik ontmoette haar toen ik als jong verslaggevertje van amper 19 mijn eerste proefstukje ging maken. Zij was op dezelfde bijeenkomst namens de concurrerende krant. Ze was toen begin veertig.
Na afloop nodigde ze me thuis uit waar ze me hielp om mijn eerste journalistieke regels op papier te zetten. Ondanks de concurrentie werden we vrienden.
Nadat ik uit het dorp was vertrokken hielden we contact.
Vorige week belde haar zoon. Moeder was opgenomen in het verpleeghuis. Ingestort. Ze had naar mij gevraagd.
Gisteren zocht ik haar op. Ze was mager en tien jaar ouder sinds ik haar vorig jaar voor het laatst zag. Maar ze zat in een stoel op het kruispunt van drie gangen, daar waar het gebeurt. Hel en bijdehand als altijd. Het ging naar omstandigheden goed, zei ze.
Had ik al gehoord dat mijn oude hoofdredacteur, die dus ook haar concurrent was, na zijn pensionering trouwambtenaar was geworden? “Ik heb hem gezegd,” zei H., “dat hij met het nieuws dat hij in het gemeentehuis hoort, nu het eerst naar mij kan komen.”
Journalistiek is een levenshouding, ook als je 76 bent.
Gewin
Beste Ali, ik leg het uit. Je hebt in Nederland dominees en kooplieden. Dominees vertellen je hoe je moet leven. Ze claimen een hoge morele standaard. Kooplieden verdienen het geld en zorgen voor welvaart.
Dominees weten dat welvaart een belangrijke basis is voor hun vrije meningsuiting. Daarom knijpen zij een oogje dicht als kooplieden handel drijven met corrupte Chinezen.
Maar als sporters een paar weken naar China gaan om mee te doen aan de Olympische Spelen dan heffen de dominees hun vingertje. Waarom? Omdat ze denken dat sporters hun geen economisch gewin brengen. Daarom kun je daar gewoon tegenaan schoppen. Zo blijf je toch in je rol van dominee zonder dat je het in je portemonnee voelt.
En natuurlijk ook omdat alle camera’s van de hele wereld op die Olympische Spelen staan gericht. Dat is mooi meegenomen. Snap je, Ali?
Je hebt ook belerende schoolmeesters die alles willen uitleggen, die behandelen we de volgende keer. Goed?
Ombudsman
Er komt een ombudsman voor de media. Die gaat strijden tegen scoringsdrift en oppervlakkigheid in de dagelijkse berichtgeving.
Want opgejaagd door websites, weblogs en mobiele telefoons houden kranten en tijdschriften zich minder bezig met journalistieke verdieping en achtergrond.
Ik herken dat, maar ik maak me er niet druk meer over. Dat is het voordeel van ouder worden: dat je je niet druk meer maakt over onomkeerbare zaken.
De strijd tegen scoringsdrift en oppervlakkigheid is een achterhoedegevecht. Zo’n ombudsman is zinloos. Bovendien: wie is die ombudsman dat hij bepaalt wat verdieping is?
Ben ik verslagen? Integendeel. Ik ben heel optimistisch dat kwaliteit het uiteindelijk zal winnen. De regionale omroepen in Nederland hebben het programma “Ik op TV” van de zender gehaald en naar internet verplaatst, daar waar het hoort. De programma’s van de publieke omroep worden steeds beter gewaardeerd.
Maar internet wint terrein. Ik vind dat prima. Daar moeten traditionele media veel meer in investeren. Als dat op een kwalitatieve manier gebeurt dan zal serieuze journalistiek overleven. Ik geloof daar heilig in.
En ach, laat al die zogenaamd journalistieke randverschijnselen op internet gewoon bestaan. Randverschijnselen heb je in elke sector. Niet druk over maken. Geloof in eigen kracht, daar draait het om.
Agressie
Vanmorgen. De Volkskrant. Pagina 2. Jelle Kuiper klaagt over het geweld op TV. Dat leidt tot kopieergedrag. Althans dat vindt hij.
Op diezelfde pagina twee andere artikelen, pal naast het fotootje van de commissaris.
Dan heb ik nog maar één vraag aan meneer Jelle Kuiper: wanneer gaat u klagen over het feit dat artikelen in de Volkskrant kunnen leiden tot meer seksuele agressie?
Brief van Ali (22)
Beste mensen,
Is wel moeilijk met steeds andere Nederlandse woorden. Eerst wij waren Turken toen wij nog in pension woonden en Nederlandse mensen ons niet kenden. Toen zeiden mensen, is niet netjes jij zegt Turken. Ik begrijp niet maar mensen zeiden toen gastarbeiders.
Gasten gaan naar huis. Wij niet. Dus gingen mensen ons allochtoonse mensen noemen. Hollandse mensen zeiden zelf autochtonen tegen hunzelf. Voor solidariteit zeker? Dat was weer niet goed en toen gingen mensen ons medelanders noemen.
Toen kwamen nog andere namen. Buurman Arie zegt altijd knuffelturk. Maar knuffel van Arie is niet fijn. Hij stinkt altijd beetje naar bier en ongewassen kleren.
Nou zijn nog nieuwe mensen gekomen. Eerst zij waren asielzoekers en toen uitgeprocedeerden. Is ook nieuw: pardonners als zij misschien mogen blijven. Is ook nog beetje heel naar woord: illegalen. Gelukkig in Nederland mensen bedenken dan beter woord. Allernieuwste is: ongedocumenteerden. Is echt waar in Breda. Is in rare bocht gevrongen toch?
Is wel moeilijk voor mensen die zoveel jaar niet Nederlands mochten studeren om te onthouden. Hoe zeg jij ik ben ongedocumenteerde als jij uit Afrikaans dorpje komt met alleen geiten?
Beste mensen, Ali heeft met paspoort en kaart van ziekenfonds goede documentatie. U mag altijd gewoon Ali zeggen. Of meneer Turk. Is ook goed.
Groeten,
Ali Yildiz
Buitenland
Mijn schoonvader tikt wel eens iets op de kop. Nu kwam er uit de plastic zak iets wat ooit een boek geweest moet zijn. Het was een almanak over Europa. Vol wetenswaardigheden, variërend van maten en gewichten per land tot wie er aan de macht was. De voorloper van de Capitoolgids zeg maar.
Er stond geen jaartal in het boek, maar aan de hand van de beschreven koningen en hertogen die tot “heden” de scepter zwaaien moet het rond 1770 gedrukt zijn.
Er was ook een paragraaf aan De Nederlanden gewijd. Het was best een welvarend landje. “Ze hadden nogal wat buitenlandse bezittingen,” zei mijn schoonvader. We moesten raden welke. Indië natuurlijk en Suriname? Of was dat pas later? Mijn schoonvader sloeg met grote zorg de betreffende pagina open, het boek viel nog net niet uit elkaar.
Met een triomfantelijk gebaar priemde hij zijn vinger op een vergeelde, beduimelde pagina. “Kijk,” zei hij, “dit was toen Nederlands belangrijkste buitenland.”
Ik realiseerde me plotseling dat ze hier beneden de sloot eigenlijk allochtonen zijn. Ik dacht het eerlijk gezegd al, want als er nou één bevolkingsgroep slecht geïntegreerd is in Holland . . .
