Losse eindjes
Ik heb nog wat losse eindjes om op dit weblog het jaar af te sluiten met een glimlach, want wie weet wat ons volgend jaar allemaal weer te wachten staat
Mijn schoonvader (W.G. onder de meestromers) is een denker, die zijn gedachten graag deelt.
“Kijk,” zei hij, “als je nu tegen jongeren zegt dat het verhaal van de ster van Bethlehem niet echt is, maar dat de drie Wijzen Jezus hebben gevonden dankzij hun Tom-Tom gaan die jongeren vast weer geloven.”
* * *
Mijn vrouw informeerde gisteren belangstellend naar de gezondheid van haar broer die kortgeleden nog in het ziekenhuis lag. Het gaat goed met hem. Toen ze een half uur later ook nog informeerde naar lijf en leden van haar vader, reageerde die quasi kribbig. Het was het opgevallen dat haar belangstelling voor haar broer voorrang kreeg. “Dat komt,” zei die broer, “omdat ik nog een bijdrage lever aan het Bruto Nationaal Product”.
Tot zover mijn schoonfamilie.
* * *
Ik sluit af met iets wat ik vanmorgen in het Brabants Dagblad las. In Denemarken zijn spermadonoren nog steeds anoniem. Daarom kopt de krant: “Vikingsperma is Deense exporthit”. De directeur van een grote Deense spermabank, zo lees ik in het artikel, vindt het triest dat in andere landen de anonimiteit van donoren is opgeheven. Hij zegt daarover: “Zo krijg je spermatoerisme. En erger: zo krijgen kwakzalvers een kans”.
Prettige jaarwisseling!
2007
Terugbladerend in mijn archief moet ik constateren dat 2007 een gewoon jaar was. Met vreugde, opvallend weinig verdriet, opvallend veel momenten waarop ik me druk maakte over de politiek, de journalistiek en middenstanders. Een jaar met veel humor ook. Dat is belangrijk. Een terugblik.
Januari was de maand waarin we het gevoel kregen dat de kroeg waar we regelmatig kwamen onze stamkroeg was geworden. We komen er steeds vaker. Soms verdenk ik mezelf ervan dat ik daar vooral kom om verhalen voor Stroomopwaarts op te duiken, zoals het verhaaltje dat ik in die maand schreef:
De man op de barkruk naast me schetste een somber toekomstbeeld.
Neem mij nou, zei hij. Ik ben 26, bijna afgestudeerd socioloog en ik kan straks geen baan krijgen omdat ze in China hetzelfde kunnen voor een tiende van de prijs. Maar ik moet wel een studieschuld aflossen van 30duizend euro.
Nou, nou, zei ik. Zoveel Chinezen zullen er toch niet zijn, die ons sociologisch vooruit moeten helpen?
Hij schaarde mij onder de babyboomers en vond dat ik makkelijk praten had. Een vet salaris, waarschijnlijk een eigen huis en flink wat hypotheekaftrek. Hij vond dat mijn generatie best wat kon inleveren om de zijne aan het werk te helpen.
Ik was het volmondig met hem eens. Dat verbaasde hem. Dat hoorde hij niet vaak van iemand die VVD stemt. GroenLinks, corrigeerde ik.
Neem nou mijn vriendin, zei hij, die werkt in de zorg. En weet je wat ze verdient? Drieduizend euro netto in de maand. Schandalig weinig.
Dat verdien ik niet hoor, zei de barkeeper.
En bij de publieke omroep kunnen we daar alleen maar van dromen, zei ik.
En Jeroen Pauw dan, zei hij.
Ik wilde het hem uitleggen toen er een vrouw de kroeg binnen kwam. Ze trok de aankomend socioloog aan zijn mouw. Wij zitten al een half uur op je te wachten, zei ze bits. Meekomen nu.
Ik ben in gesprek, zei hij. De vrouw draaide zich boos om en ging weg.
De barman en ik dachten hetzelfde, de barman zei het: “Ik zou maar vlug gaan, een vrouw met 3000 euro netto in de maand moet je niet laten lopen.”
Februari was de maand waarin we weer in Gambia waren om te zonnen en de relativiteit van ons eigen leven in te zien. Ik schreef er dit over:
Het meest fascinerend in Gambia vond ik de veerboot tussen Banjul en Barra. We hebben verbijsterd gekeken naar de rijen vrachtwagens en bussen, die zo aftands waren dat wij niet begrepen dat mensen daar mee durfden te rijden.
Dieptepunt was een vrachtwagen met drie achterassen waarvan de middelste was afgebroken. De eigenaar had aan één kant het wiel er afgehaald en de as met een touw opgebonden. Of een vrachtwagen waarvan de bladveren waren vervangen door een stuk hout; en de walmende, gehavende bussen propvol mensen en dieren.
Het is bovendien een broeinest van diefjes, kleine oplichters en onbetrouwbare schoenpoetsertjes.
Wat zijn wij dan toch geciviliseerd, zeiden wij, Europese toeristen op het bovendek.
En toen waren we weer thuis en bleken er in mijn eigen stad krakkemikkige Arrivabussen van de weg gehaald te zijn vanwege gebreken. En vandaag was ons belangrijkste nieuws dat de oprichters van de Voedselbank in Helmond zijn opgepakt. Het echtpaar wordt er van verdacht dat het eten voor de armen voor eigen gewin heeft doorverkocht. Ooit werden ze door onze eigen omroep nog uitgeroepen tot Brabanders van het Jaar.
Voorlopig zwijg ik over andere landen.
In maart kreeg mijn kluppie PSV zwaar klop van Ajax. Ik was samen met een Italiaanse vriend naar die wedstrijd. Hij huilde harder dan ik. Gelukkig kwam het op 29 april allemaal nog goed.
Weet u wat ook heel erg was? Dat die Ajax supporters vileine liedjes in onze richting zongen.
Zoals bijvoorbeeld: “Ze krijgen voetballes” en “Wat zijn die boeruh stil”.
Jammer dat de Ajaxsupporters zo weinig mededogen konden opbrengen voor onze zwaar gekrenkte voetbaltrots.
Verder houd ik mij vandaag gedeisd.
In april werd mijn vader eindelijk geopereerd na maanden tobben. Inmiddels woont hij alweer vijf maanden definitief in een verpleeghuis. Het gaat naar omstandigheden goed met hem. Maar in april kon ik me er nog flink over opwinden.
Ik heb veel moeite moeten doen om mij te beheersen na het telefoontje van mijn broer gisteren. Mijn vader is geopereerd. Zijn heup bleek toch gebroken te zijn. Vorige week vrijdag werd hij opgenomen in het ziekenhuis nadat hij was gevallen. De eerste onderzoeken leverden niets op terwijl mijn vader af en toe kermde van de pijn.
En ze bleven het maar volhouden in het ziekenhuis: niks aan de hand. Meneer kan wel weer naar huis, zei de orthopeet. Maar meneer ging niet naar huis omdat hij te verward was. Meneer heeft een lage pijngrens had een verpleegster gezegd.
Dinsdag werden er nog maar weer eens foto’s gemaakt. Niks te zien. Mijn vader bleef kermen. Meneer was bij tijd en wijle wel erg onaardig tegen de zusters, klaagden ze. En toen werd er een botscan gemaakt en bleek de heup gebroken. Vrijdagmiddag zou mijn vader onder het mes gaan, het werd zaterdag. En het ziekenhuis? Dat treft geen blaam, want op de foto’s was niks te zien. Zeggen ze. En ja, een botscan moeten ze aanvragen, daar gaat twee dagen overheen.
Vorig jaar heeft mijn vader bijna drie weken met een gebroken heup in een verzorgingshuis rondgestrompeld omdat een ander ziekenhuis “niks op de foto’s konden vinden”. Het zal allemaal best te verklaren zijn, maar als leek moet ik even stoom afblazen.
In mei begon ik met Sonja Bakkeren. Na drie maanden was ik dertien kilo afgevallen en al die tijd blijf ik netjes op gewicht. Het heeft mijn eetpatroon drastisch veranderd en ik voel me er wel bij.
Mensen lachen mij uit. “Jij aan het Sonja Bakkeren?” Ze kunnen het niet geloven.
“Wat is daar mis mee?”vraag ik dan.
Nou, dat weten ze wel:
Het is een hype en daar hoor je niet aan mee te doen.
Sonja Bakker is commercieel. Sonja Bakker is een showgirl.
Wat Sonja heeft bedacht had iedereen kunnen bedenken.
Sonja Bakkeren is heel ongezond want het is te eenzijdig.
Getver, ik heb het ook gedaan en ik mocht alleen maar kipfilet en rosbief.
Van Sonja kom je nooit meer af, Als je stopt word je weer dik. Sonja is een levenshouding voor de rest van je leven.
Mijn collega die altijd diep nadenkt voordat hij iets zegt zei dat hij er niet van houdt als mensen voedsel problematiseren.
Problematiseren??
Ja, zei hij, als mensen tegenwoordig over eten praten dan is dat altijd in verband met afslanken en calorieën.
Eentje zei: Ach, een beetje minder Jan de Vries is niet verkeerd.
Maar voorlopig vliegen de kilo’s er af.
“Nou ja, je kunt het al wel zien,” zeg de mensen dan. Kijk, dat wil ik horen.
Juni was vooral warm. We hebben veel op het terras gezeten en dat levert mooie taferelen op:
Een late middagzon die na een hevige worsteling eindelijk door het grijs breekt om ons te laten begrijpen waarom het zo drukkend warm is op het terras. Ondertussen lessen wij onze dorst met wit bier en kijken wij naar het volk dat aan ons voorbij trekt.
Wat ziet die man in die slonzige vrouw? Waarom kiest iemand zo’n wanstaltig hondje? Mooie meid. Waarom verft iemand z’n haar blauw? Wat fijn dat dat Marokkaantje in die zilvergrijze BMW cabrio profiteert van de economische opleving. Rood en oranje blijft een schetterende combinatie. Wat is er toch voor lol aan om op die solexjes door onze stad te crossen? Lelijk hoor, een heel lijf vol tatoos. Oh . . en met zo’n buik draag je toch geen naveltruitje . . .
Ober!
Juli was de maand waarin Ali na lange tijd weer eens op dook. Hij is de man achter wie ik mij veilig kan verschuilen.
Beste mensen,
Was tijdje rustig dus geen brief van Ali. Was rustig omdat minister mevrouw Verdonk niet meer baas was van allochtoonse mensen dus was rustig zonder ruzie. Toen was kabinet paar maanden op vakantie in eigen land en toen was alweer zomerrecessie voor politieke volksvertegenwoordigers van Tweede Kamer. Was fijne tijd voor allochtoonse mensen. Niemand gaf ons de schuld van iets.
Maar nou was gisteren weer meneer Geert Wilders op televisie omdat hij gevangenisstraf wil voor boerka. Ik moet eerlijk zeggen, Ali vindt boerka ook gek pak. Mevrouw Yildiz ook. Maar iedereen moet zelf weten welke kleren hij aan doet. Maakt ons niks uit.
Is wel je gek dat meneer Geert zegt dat boerka is teken van achterlijkheid. Da’s beetje gekke reden, want is nog wel meer kleren beetje achterlijk. Bijvoorbeeld dikke vrouwen met leggings en kniebroeken. Of dikke vrouwen met naveltruitje dat zo vetrollen onder truitje uit rollen. Vind ik altijd erg achterlijk. Of Nederlandse mannen met bloemetjeskortebroek en witte sokken met sandalen. Is ook achterlijk toch?
Ook buurman Arie heeft altijd spijkerbroek met kruis op knieën maar hij vindt leggings en vette rollen achterlijk. Hij heeft vies grapje over. Hij zegt: “Daar ga ik aan denken als ik orgasme wil uitstellen . . .” Buurman Arie is soms gekke man.
Nou, was fijn om weer keertje te kunnen schrijven op Stroomopwaarts. Is wel beetje jammer dat weer over meneer Wilders moet gaan.
Groeten van
Ali Yildiz
In augustus merkte ik voor de zoveelste keer dat de trein een belangrijke bron van inspiratie is. Ik volgde een gesprek tussen twee meisjes.
Nee echt, J. is de tofste jongen die ik ken.
Ik heb hartstikke veel met hem meegemaakt.
Hij heeft zo vaak tegen mij gelogen.
Ik ook tegen hem trouwens.
Echt geloof me, het een gouwe jongen . . .
In september werd ik weer een jaar ouder. Het inspireerde me tot het volgende logje:
“Weet je dat we morgen (lees: zondag) samen 100 zijn,” zei Marlies gisteren. Ze heeft iets met getallen en data. Ik niet. Die mijlpaal is te danken aan het feit dat het getal waarmee mijn leeftijd wordt aangeduid om middernacht van 51 naar 52 is gesprongen.
Ik heb Marlies’ leeftijd altijd zorgvuldig buiten dit weblog gehouden. Maar nu weet u het, ze is er zelf over begonnen. De getallenfreak in haar baalde dat ze niet veel eerder had ontdekt welk een bijzonder moment het vandaag is. “Zoiets komt maar één keer in een mensenleven voor,” zei ze.
Dat hoeft natuurlijk niet. Over vijftig jaar zijn we samen 200, da’s ook leuk. Misschien ben ik dan wel de oudste weblogger ter wereld.
Nee, bij mij spreken woorden meer tot de verbeelding. Dat bleek gisteren toen wij beiden aan de keukentafel de kranten lazen. Marlies las uit het plaatselijk dagblad voor dat er hier ter stede een lingeriezaak is geopend met de naam “Appels&Peren”. Dat vond ze grappig.
Ik dacht meteen aan peervormige borsten en appelronde billen waarover ik wel eens heb gelezen in verantwoorde boeken.
Maar omdat in de krant die ik las stond dat het kabinet heeft bepaald dat wij vrouwen niet langer als lustobject mogen zien, bande ik die gedachte meteen uit mijn hoofd. Dat kan niet meer, zeker niet op mijn leeftijd.
In oktober had ik natuurlijk de jaarlijkse primeur:
Als ik het goed heb is Stroomopwaarts het eerste medium dat dit jaar meldt dat Harry Mulisch ook in 2007 klaar is voor de Nobelprijs. Dat geeft een goed gevoel, zo’n landelijke primeur.
In november onderschepte ik dat telefoongesprek tussen Verhagen en Balkenende:
Maxime: Jan Peter, met mij. Sorry dat ik bel. Kun je even praten?
Jan-Peter: Kortan.
M: We hebben gedonder hier thuis. Het parlement is onrustig. Ze willen weten of jij de mensenrechten nog hebt aangekaart bij Poetin.
JP: Tulluk.
M: Ze willen weten wat je precies hebt gezegd.
JP: Kebgezegddaturwiswerking is tussenandel en mesnrechten, De ecnomischetwikkeling van Rusland zal de mschapijkewikkeling bvordre.
M: Had je het idee dat Poetin dat goed oppakte?
JP: Tulluk.
M: wat zei hij dan? Sorry dat ik zo aandring, maar ze maken hier weer een hoop stennis.
JP: Da.
M: Da? Ja, sorry het is hier een beetje lawaaiig.
JP: Hij zei: Daar heeft u groot gelijk in meneer de minister-president.
M: Ok. Bedankt. Dag
JP. Tulluk lukt dat.
M: Wat bedoel je?
JP: Je zei toch: dakomkwelmeeweg?
M: Tulluk.
In december kreeg ik een mailtje van CDA-voorzitter Peter van Heeswijk. Ik wacht nog steeds op het inhoudelijke mailtje van een Tweede Kamerlid.
Als je zo’n algemene naam hebt als ik (de legendarische woorden “ik ben de minst originele Nederlander’ zijn van mijzelf) dan ben je allang blij dat je een e-mailadres hebt zonder puntjes en cijfers. Bij @Home was ik blijkbaar de eerste, want ik heb een mooi emailadres. Al die Jannen de Vries die na mij kwamen hadden het nakijken.
Het gevolg is wel dat ik mail krijg die voor naamgenoten bestemd zijn. De laatste weken steeds vaker. Voornamelijk verslagen van gesprekken die jeugdwerkers over een probleemkind hebben gehad. Blijkbaar werkt er een Jan de Vries bij de jeugdzorg.
Nog niet zo lang geleden kreeg ik een mail van een dame die mij en enkele anderen bedankte voor het geweldige vormingsweekend. Leg dat maar eens uit thuis. Ik stuur altijd netjes een mailtje terug, want het zou toch zonde zijn als de echte JdV z’n mail mist.
Deze week kreeg ik een mailtje van Peter van Heeswijk. Ik hoor dat er bij u een belletje gaat rinkelen, maar dat u even het klepeltje kwijt bent. Peter van Heeswijk is partijvoorzitter van het CDA. Inderdaad, daar krijg ik gewoon een mailtje van. Het was een droevig mailtje. Hij had met spijt kennis genomen van het feit dat ik mijn lidmaatschap van het CDA heb opgezegd. Hij bedankte mij voor de steun en vroeg mij, mijn besluit te heroverwegen.
Eén van de Tweede Kamerleden zal in een later stadium inhoudelijk op mijn opzegging terugkomen, schrijft de christendemocratische partijvoorzitter. Nu kan ik twee dingen doen. Ik schrijf meneer Van Heeswijk dat hij de verkeerde Jan de Vries een mailtje heeft gestuurd. Of ik kan niks doen. Ik doe niks, ik ben namelijk heel benieuwd hoe een inhoudelijke mail van een Tweede Kamerlid er uit ziet.
Netjes
Tante kwam op bezoek om naar de nieuwe keuken te kijken. Maar meer nog om met haar nicht (mijn vrouw) te winkelen. De binnenstad van ’s-Hertogenbosch heeft een enorme aantrekkingskracht op winkelende dames.
De keuken oogstte alom bewondering. Tante wilde nog even gebruik maken van de badkamer alvorens zij zich in de uitverkoop zou storten.
“Hebben jullie een werkster?” vroeg ze toen ze uit de badkamer kwam.
“Nee,” zeiden wij, “hoezo . . .?”
“Het is hier zo schoon en netjes,” antwoordde ze.
Kijk, voor dat soort complimenten ben ik op zaterdagmorgen altijd een uurtje of wat met een emmertje sop in de weer.
Zucht . . . .
Slim
Ik vind Geert Wilders slim. Hij heeft twee dingen goed door: A. wanneer het komkommertijd tijd is en B. dat het volk genoeg heeft aan zijn oneliners om zich een mening te vormen. Door steeds op het juiste moment iets prikkelends te roepen heeft hij een electoraat opgebouwd dat hem het liefst als Populus de Eerste op het schild zou willen hijsen.
Overmoed en zelfoverschatting kunnen dan naar het hoofd stijgen.. Gisteren was het moment waarop de eerste grote barst in het pantser van Geert ontstond. Hij viel de koningin aan en dat is in dit land taboe. Zij is ons nationale bindmiddel. En Geert vergreep zich daaraan. Dat is een denkfout die je af en toe bij grote schakers ziet en die nog jaren op televisie wordt herhaald als het over die ene schaker gaat.
Hoogleraar Holsteyn schrijft dat Wilders het slim speelt door niet de monarchie zelf aan te vallen, maar de constructie. Hij overschat het abstracte denkvermogen van Wilders’ volgelingen.
Zelfs de Telegraaf steunt Geert niet onvoorwaardelijk. Dat is dodelijk voor een populist. Maar dezelfde krant die gisteren het nieuws nog prominent op de voorpagina zette, spreekt nu in een hoofdredactioneel commentaar over een stormpje in een glas water. Alsof Geert slechts een vergissinkje heeft begaan in plaats van een kapitale blunder. Het is geen bagatel. Het is de zoveelste golfslag in een tsunami van tweespalt waarmee Wilders op ons land beukt.
Geen politicus volgt Wilders in zijn stelling dat de koningin uit de regering moet worden gekieperd. Zelfs de partijen niet die dat heel graag willen, zoals D66 en SP. Het is heel slim om iemand z’n eigen cordon sanitaire te laten opbouwen.
Missie
Het is weer de tijd dat mensen naar de kerk gaan om een kindeke te aanbidden. Sommigen gaan alleen voor de gezelligheid, verbaasd dat Jezus toevallig in de kerstvakantie is geboren.
Journalisten schrijven traditioneel over secularisatie. Ik las dat het zo slecht gaat met het kerkbezoek dat protestanten en katholieken denken over een duivelspact om samen zending te gaan bedrijven. In eigen land! Want in de polder dreigen we te verzuipen in de islam, zeggen de christelijke kerken. Dat wordt niet gestaafd met harde cijfers, maar echte bewijzen hebben de kerken nooit nodig gehad om zich te handhaven.
Vroeger trokken vooral Brabantse jongens naar Afrika om de negers te bekeren. De thuisblijvers spaarden zilverpapier. Een oudere collega vertelde me dat hij dacht dat de negers dat zilverpapier aten en dat ze daarom zulke mooie witte tanden hadden.
De tijden zijn veranderd. Brabantse jongens trekken niet meer ter missie. Ze willen niet eens meer priester in eigen land worden. Ze beklimmen liever een meisje dan het preekgestoelte. In plaats daarvan komen de negers nu naar Nederland om hier pastoor te worden en celibatair te leven. Dan zal het verhaal over hun libido wel niet kloppen.
Maar is het wel zo droevig gesteld met christelijk Nederland? Soms gebeuren er toch nog onverwachte dingen. Mijn vader vertelde op eerste kerstdag dat hij de volgende dag naar de kerstdienst zou gaan in het verpleeghuis waar hij woont. We vielen van onze stoel. Ik kan me niet herinneren dat hij in zijn 82-jarige leven ooit in de kerk is geweest.
Er was nog wel één probleempje, zei hij. Hij had geen zwarte kleren. Tja, als je in Barneveld hebt gewoond, dan zijn zwarte kleren en kerk synoniem.
Misschien kunnen de kerken beter een marketingdeskundige inschakelen in plaats van missionarissen om dit imagoprobleem aan te pakken.
IJspret (2)
IJspret (1)
Bewijs
We waren vandaag met anderhalve man en een paardenkop in het studiogebouw. Met dat handjevol probeerden we nog wat nieuws bij elkaar te schrapen, maar het nieuws was op wintersport.
De chef klampte zich vast aan het bericht van een gemeente dat de hondenpoepbakken dezer dagen zijn afgesloten in verband met vandalisme. Je moet er ook niet aan denken dat kwajongens met rotjes de inhoud van die bakken verspreiden zoals een boer de giertank leegt. Hij kreeg zijn zin niet.
Ondertussen hoorden we op onze eigen radiozender, die wij plichtsgetrouw de hele dag beluisteren, voor de vijftiende keer dezer dagen Rudolf zijn rode neus in onze zaken steken.
Opeens stond één van de collega’s op. Hij sloeg met zijn handen op tafel en zei: “We gaan nu op zoek naar het ultieme bewijs dat Jezus nooit heeft bestaan. Dat is de enige manier om van die k*tmuziek af te komen.”
We waren blij dat we iets te doen hadden.
Zodra we de zaak rond hebben hoort u van ons.
Jeff Buckley
Ik hou niet van weblogs die louter worden volgeplempt met filmpjes van YouTube. Ik vind dat weinig creatief. Maar ik kan me wel voorstellen dat iemand af en toe een filmpje plaatst omdat hij of zij dingen wil delen.
Het heeft me een week gekost, maar ik weet nu hoe je een filmpje in Pivot moet krijgen. Gelukkig, want ik popel om iets te delen.
Het begon toen mijn collega, die behalve journalist een begaafd avantgardeblueszanger is, mij bij zich aan het bureau riep. Ik moest een filmpje bekijken waar hij helemaal kapot van was.
Hij klikte en langzaam ontrolde zich Hallelujah van Jeff Buckley. We luisterden allebei de volle zes minuten ademloos. Hij voor de zoveelste keer, ik voor de eerste keer.
Ik kende het nummer in deze uitvoering niet. Sterker nog, ik kende Jeff Buckley niet. Hij is dood, zei mijn collega. Verdronken, kort nadat hij het filmpje had opgenomen. Ik schoot vol.
“Dit mogen ze op mijn begrafenis draaien,” vervolgde de bluesrocker. “Op de mijne ook,” riep ik spontaan.
Omdat je zulke belangrijke zaken op het gebied van leven en dood meteen met je partner moet bespreken, liet ik het nummer thuis aan Marlies horen.
Het werden niet de volle zes minuten. Na een minuut riep mijn vrouw dat ze dat nummer kende. Het was folk, zei ze. Conservatorium hè. En ze vond het sentimenteel. Te sentimenteel.
Te sentimenteel? Mag het? Op mijn begrafenis!
(P.S.: Het filmje dat ik aanvankelijk zag is een opname van Jeff Bukley in de studio, maar dat is afgesloten. Daarom heb ik een versie gedownload met dezelfde soudtrack maar waarbij iemand zelf plaatjes heeft geplakt. Gewoon de ogen dicht doen.)
School
Ik ben benieuwd of de school waar de schrijver van onderstaand stukje taalles heeft gehad, zichzelf bekend durft te maken. Het kan natuurlijk ook een Brabander zijn. In dat geval is het goed.
Watjes
De politie voert actie voor een beter salaris. Ik heb er nog niks van gemerkt. (Misschien morgenavond als we bij het PSV-stadion massaal door het rode licht lopen). En als het Nederlandse journaille er niet zoveel woorden aan zou wijden, zou ik het niet eens geweten hebben.
De politie schijnt nu niet te bekeuren als je op de stoep fiets. Wie heeft er ooit een bekeuring gehad voor het fietsen op de stoep? Als je staakt dan moet je het goed doen. Dan wil ik er iets van merken. Dan wil ik daar zoveel last van hebben dat ik smeek om ze meer salaris te geven. Watjes.
In de slipstream van deze hele actie is mij iets anders opgevallen. Ik las in de Volkskrant dat de opbrengst van verkeersboetes dit jaar rond de 590 miljoen euro oplevert. Dat is, zo rekent de schrijver van het artikel mij voor, 1,6 miljoen euro per dag.
Dat betekent dat wij met z’n allen per dag 1,6 miljoen euro aan de schatkist doneren louter en alleen door hier en daar een paar kilometer te hard te rijden of door net te laat door oranje te glippen.
Denkt u er eens over na wat we met z’n allen voor leuke en/of charitatieve dingen hadden kunnen doen met die 590 miljoen euro.
Als we de staatskas op die manier spekken, dan moeten we niet meer zeiken over belasting betalen.
Brief van Ali (21)
Zeer Edelachtbare Heer Minister Plassterk,
Is brief van Ali, u weet wel van brieven aan Hooggeeerde mevrouw Verdonk. Is vast iets van in dossier van kabinet. Is eigenlijk brief van buurman Arie, maar die kan niet schrijven. Buurman Arie is onalfabetisch.
Hij heeft oplossing voor probleem van kerstmis en offerfeest. U heeft gelezen over groot probleem van school in Brabant? Is vandaag op school kerstfeest voor christelijke kinderen en is ook offerfeest voor islamitische kinderen. Nou is 1 school die alle kinderen vrij heeft gegeven voor offerfeest. Is mooi voor integratie, maar nou is probleem voor kinderen van kerstfeest.
Buurman Arie heeft oplossing voor alle problemen. Is mooi oplossing ook voor integratie. Is makkelijk en kost niks voor kabinet. Is ook nog met gratis eten voor alle mensen. Gaat zo: eerst gaan kinderen smorgens kerstmisfeest vieren van Here Jezus. Is ook goed dat islamitische kinderen meedoen voor integratie. Is wel belangrijk dat school kerststal maakt met echte lammetjes en schaapjes.
Dan komen ’s middags Turkse vaders met messen. Is niet eng, zijn alleen maar vaders. Zij slachten lammetjes en schaapjes dan gaan alle moeders voor integratie samen vlees koken en eten alle kinderen samen alles op. Is misschien wel goed dat zij kunnen kiezen uit lamskoteletten en shoarma. Anders zij gaan misschien zeuren dat zij niet lusten.
Is goed idee van Arie, toch meneer Plassterk? Misschien u kan voor volgend jaar bespreken in kabinet.
Zeer Hoog Geacht namens Arie en
Ali Yldiz
P.S. Nog tip voor kerstmis. Is heel lekker lamsvlees met honing-tijmsaus. Doet u hartelijke groeten aan Hooggeleerde Minister President meneer Balkenende. En gelukkig Nieuwjaar.
Referendum
Eindhoven twijfelde al of zij het burgemeestersreferendum wel door moest zetten na de mislukking in Utrecht. De Utrechtenaren konden kiezen uit twee PvdA’ers en dat vonden ze eigenlijk geen keus. In Eindhoven zou het anders gaan, maar wat blijkt, ook voor het burgervaderschap van de Lichtstad zijn twee PvdA’ers kandidaat: Rob van Gijzel en Leen Verbeek.
Dat lijkt allemaal minder spannend. Althans partijpolitiek gesproken dan, want als de spindoctors het een beetje goed aanpakken kan er best een interessante strijd ontstaan. Namelijk die tussen de ras-Eindhovenaar Van Gijzel en de betrekkelijke buitenstaander Verbeek. Wordt het in Eindhoven “ons-kent-ons” of kiezen de Eindhovenaren voor nieuw bloed.
De van Gijzeltjes zijn namelijk gekend in Eindhoven. De vader van Rob van Gijzel was jarenlang correspondent in Eindhoven voor het Vrije Volk. Een volbloed-journalist en volgens collega’s die hem gekend hebben een echte rooie. Hij schopte nogal eens tegen de bazen van Philips en dat werd hem niet altijd in dank afgenomen.
Een broer van Rob van Gijzel was jarenlang een beeldbepalende journalist bij de plaatselijke krant. Een aardige vent, die ik wel eens tegen kwam bij de plaatselijke perscub. Een zus van Rob was tot voor kort woordvoerster van één van de plaatselijke ziekenhuizen. Invloedrijke Eindhovenaren dus allemaal. Het enige dat Leen Verbeek daar tegenover kan stellen is dat hij als puber een paar jaar in Eindhoven woonde omdat zijn vader bij Philips werkte.
Kijk, als je dan toch campagne moet voeren dan zou ik sterk hameren op mijn Eindhovense roots als ik Van Gijzel was. Dat wil in het chauvinistische Brabant nog wel eens helpen. En als ik Verbeek was dan zou ik er op hameren dat het tijd wordt de invloed van de Van Gijzeltjes te breken. Dat zou wel eens kunnen helpen, want het grootsteedse Eindhoven verheft zich graag boven het Brabantse gewoel.
Maar ja, ik ben geen spindoctor, dus ik roep maar wat. In ieder geval hoeft het niet zo saai te worden als iedereen denkt. Het is maar hoe je het verkoopt. Een politiek is toch vooral een kwestie van marketing.
Woordvan2007
Het is weer tijd om het woordvanhetjaar2007 te kiezen. Ik heb het rijtje eens bekeken, maar het mooiste woord dat ik dit jaar tegen kwam staat er niet bij.
De stichting Onze Taal komt met Bokitoproof, comadrinken, lokhomo. Ach, een beetje weblogger kent het rijtje uit zijn hoofd.
Mijn woord voor 2007 is: odeurunit. Dat komt uit de ambtenarij. Het is de maat voor geur en stank. Niet voor dat poepje dat wij gewone stervelingen af en toe laten ruiken. Nee, het gaat over de stank die koeien en varkens verspreiden.
Dat mogen ze wel – hoe zou het ook anders kunnen – maar er is wel een limiet aan het aantal dieren dat op één plek tegelijk mag stinken.
Daar is het woord odeurunit voor uitgevonden.
Kesler
Meneer Kesler mag dan directeur zijn van één van de machtigste organisaties van Nederland, dat geeft hem niet het recht Nederlandse politiemensen die actie voeren voor een beter salaris verwende kereltjes te noemen.
En dat allemaal omdat daardoor de wedstrijden Ajax-PSV en Feyenoord-AZ niet door konden gaan. Er was namelijk niet genoeg politie om te voorkomen dat hooligans elkaar in de haren vliegen. Nou ja, bij wijze van spreken dan, want de meesten hebben dikke kale koppen.
Als PSV-supporter moet ik in opstand komen tegen meneer Kesler. Dat is overigens een natuurlijke reactie, want supporters komen altijd in opstand tegen bobo’s, vooral KNVB-bobo’s. Als er in het stadion zo’n in het pak gehesen bestuurder het woord voert, is er altijd een snerpend fluitconcert zodat niemand kan verstaan wat hij zegt.Wij waren alleen stil voor Harrie van Raay want die was sowieso onverstaanbaar.
Bobo’s zijn mannen die het nooit goed doen. Clubbonzen kopen de verkeerde spelers of laten onze publiekslievelingen vertrekken. KNVB-bonzen zijn alleen vanwege hun bestaan al waardeloos. Waarom? Omdat we ze uitfluiten. Logisch toch?
Meneer Kesler moet al helemaal niet gaan roepen dat politiemensen verwende kereltjes zijn. Want als meneer Kesler in plaats van het linker- en het rechterrijtje te bestuderen eens een blik zou werpen op de salarisschalen van de politie, zou hij zich rot schrikken. Of zou hij, met in het achterhoofd de salarissen van voetballers, denken dat 1700 euro het uurbedrag is?
Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven en dat betekent dat er altijd dingen belangrijker zijn. Bijvoorbeeld recht op staking en een goed salaris.
En laten we wel wezen. PSV is de laatste weken helemaal niet in goeden doen, dus zo erg is het niet om die wedstrijd tegen Ajax pas na de winterstop te spelen als we ons versterkt hebben.
Onweerstaanbaar
Ik had eigenlijk een moratorium afgekondigd op engeltjes. Niet op die gezellige, bolle makkers die de hemelen bevolken, want daar gaat Iemand anders over.
Nee, mijn uitstel voor onbepaalde tijd gold de vrolijke putti’s die in het kielzog van mijn vrouw de afgelopen jaren in rotten van twee ons huis zijn binnengehaald. Mijn vrouw kan ze namelijk niet weerstaan. Het gevolg is dat overal in huis engeltjes hangen. Vooral engeltjes met muziekinstrumenten want ze schijnen erg muzikaal te zijn.
Op een gegeven moment heb ik dus dat moratorium afgekondigd. Je kunt ook teveel in hemelse sferen verkeren.
Toen ik eergisteren thuis kwam zaten er opeens weer vier nieuwe rakkers op de schoonsteenmantel.
“Ze kostten geen drol,” zei mijn vrouw vlug.
Ik heb ze alle vijf eens diep in de ogen gekeken en toen besloten dat ze allemaal mogen blijven. Het is een onweerstaanbaar stel, mijn vrouw en haar engeltjes.
Onrust
De hectiek van de afgelopen weken, als gevolg waarvan ik vorige week een niet te onderdrukken aanval van opruimwoede kreeg. kwam voort uit onrust. Onrust die uiteraard terug te voeren is op mijn persoonlijkheidsstructuur, maar die begon toen mijn vrouw een maand geleden aankondigde dat ze niet langer bij de AVRO wilde werken. En dan wil ze dat ook niet langer.
Als medewerker van een regionale omroep is zo’n beslissing moeilijk te begrijpen. Vanuit de provincie hebben wij maar één doel: werken bij de aloude, statige AVR
. Haar mededeling kwam niet onverwacht. Sinds de zomer zijn haar werkomstandigheden zodanig veranderd dat ze het er niet meer voor over heeft dagelijks van Den Bosch naar Hilversum te treinen. In de spits hè!
Mijn vrouw is iemand die niet lichtvaardig dergelijke besluiten neemt, maar als de knoop eenmaal doorgehakt is begint ze meteen op vijf borden tegelijk te schaken. Omdat ik iemand ben die graag twee zetten vooruit denkt was ik al meteen bezig met verhuisplannen.
Diaplaatjes van dorpen waar we zouden kunnen gaan wonen, als ze daar een baan zou krijgen, schoten door mijn hoofd. Ik dacht na over de vraag, wie er dan met de auto zou kunnen en wie met het openbaar vervoer. Voorbarig natuurlijk, maar zo ben ik geboren en de behandeling daartegen heeft niet geholpen.
Vorige week vrijdag had ze al een nieuwe baan. Ze keert terug in haar oude vak van directiesecretaresse. Bij een organisatiebureau in de buurt. Organisatorisch blijft alles bij het oude.
Tja, ’t kan verkeren. Zo deel je de sponde met een AVRO-dame, zo doe je dat met een directiesecretaresse van een organisatiebureau. Afijn, dat houdt een relatie spannend. Maar we zijn binnenkort geen omroep(be)stel meer.
Laatste eer
We hebben vandaag afscheid genomen van Riet Monteyne. Een paar maanden geleden belde ze me op om onomwonden te vertellen dat ze longkanker had en dood ging. Ze was direct.
De eerste keer dat ik van haar hoorde was eind jaren tachtig. Ze hield een hongerstaking om te voorkomen dat haar kinddossier en dat van honderden andere kinderen vernietigd zou worden. Riet was namelijk in de jaren veertig geboren in het instituut Moederheil een opvangtehuis voor ongewenst zwangere meisjes. In haar dossier stond wie haar biologische vader was en dat wilde ze graag weten.
Nadat besloten was dat de dossiers niet vernietigd zouden worden volgde een lange weg langs de instanties die uiteindelijk leidde tot een wet die kinderen het recht gaf hun biologische ouders te kennen. Al die tijd volgde ik haar als journalist.
Nadat die klus geklaard was zette ze zich met hart en ziel in voor kinderen in de knel. Ze werd een icoon. Ook toen bleef ik haar volgen. Of eigenlijk moet ik zeggen: zij volgde mij. Want, zoals een spreker op de uitvaartdienst het zo treffend zei: als Riet een appèl op je deed, dan kon je niet weigeren. En zo was het.
Het was een inspirerende uitvaartdienst, geheel in haar stijl: niet lullen maar poetsen. En weet u wat ik het allermooist vond. Na een leven vol strijd tegen de gevestigde orde, vooral tegen de Raad van de Kinderbescherming en het Bureau Jeugdzorg, stonden vertegenwoordigers van die organisaties op het spreekgestoelte. Ze prezen haar letterlijk de hemel in. Alwaar zij nu, aldus de pastor, in heftige discussie is met Petrus.
Heimwee
Onzelieveheer heeft bijzondere kostgangers. De meesten melden zich regelmatig bij de media. Elke journalist kan er over meepraten. Telkens denk je dat het niet gekker kan, maar dat kan wel. Geloof me.
Deze week hadden wij op radio een gesprekje over defibrillators. U kent ze wel, die apparaatjes die overal in den lande worden opgehangen en waarmee je mensen met hartproblemen kunt reanimeren. Het lijkt mij een buitengewoon nuttig apparaat.
Daar dacht één van onze luisteraars heel anders over. Hij belde woedend op. Hij was zelf ooit gereanimeerd en daar heeft hij achteraf heel veel spijt van. De man zei dat hij heimwee heeft naar de dood en met hem nog zeshonderdduizend mensen.
Dus of wij geen aandacht meer willen besteden aan die vermaledijde levensreddende defibrillators.
Juichen
Hoe vaak heb ik geklaagd over de Nederlandse Spoorwegen? Heel vaak en daar was alle reden toe. Bovendien heb ik als dagelijks treinreiziger recht van spreken. Maar eerlijk is eerlijk, de afgelopen twee jaar is er weinig te klagen. Vertragingen duren meestal niet langer dan vijf minuten en de drie keer dat mijn trein in die tijd halverwege strandde kon de NS daar niks aan doen.
Ik ben om als het om de NS gaat, maar dat geldt niet voor iedereen. Vooral mensen die nooit met de trein reizen barsten nog van de vooroordelen. Als je als bedrijf een slechte naam hebt, dan is het verrekte moeilijk om daar vanaf te komen. (Er zijn ook nog steeds mensen die denken dat wij alleen maar dialectmuziek draaien.)
Ik merkte dat vorige week toen de kranten vol stonden over de nieuwe dienstregeling. De media buitelden over elkaar om te melden dat het een puinhoop zou worden. Uiteraard wilde ons omroeppie ook een item over de aanstaande crisis op het spoor. Ik had in het spoorboekje al gezien dat de gevolgen voor Brabant minimaal waren en dat er dus nauwelijks een verhaal in zou zitten. Maar dat donderde niet. Iedereen zei dat het een puinhoop zou worden, dus wij konden niet achterblijven, zeiden ze.
ROVER moest gebeld worden, u weet wel de belangenorganisatie van reizigers in het openbaar vervoer. Een club waarbij ik me steeds vaker afvraag wie ze nou eigenlijk vertegenwoordigen. ROVER moest toegeven dat er in Brabant weinig problemen dreigden. Er gingen wat minder treinen van Roosendaal naar de grens, maar wie wil er tegenwoordig nog naar België?
En wat was het nieuws maandag: nauwelijks problemen op het spoor. Dus ik juich voor het eerst van mijn leven voor de NS. Wel als een Brabander: met de handen in de zak, dan kan ik altijd nog terug.
Vrouwending
De communicatiemedewerkster van de Kempische gemeente was erg enthousiast toen ik belde. Iets te, vond ik. Ze had juist willen bellen, vertelde ze, om kennis te maken met ons bedrijf. Ze was nieuw.
We raakten in een geanimeerd gesprek, vooral toen ik zei dat er alweer een gemeente was waar een vrouw de communicatie ging doen. Want de meeste communicatiemedewerkers zijn vrouwen. Het viel me laatst nog op toen we een nieuw redactiesysteem kregen en onze contactpersonen om moesten zetten.
En ik had het er pas nog over met een vrouw die hoofd communicatie is van een grote organisatie. “Communiceren is een vrouwending,” zei die tegen mij. De dame van de Kempische gemeente zei ter bevestiging dat ze in een klas had gezeten met een stuk of twintig vrouwen en twee mannen.
Tja, communiceren is een vrouwending. Vroeger zeiden de mensen altijd dat vrouwen veel grotere kletskousen waren dan mannen. Achteraf gezien is dat dus maatschappelijk zinvol ingepast.
Het hok
Het waren hectische maanden. En dan was de bouw van de nieuwe keuken nog niet eens het ergste. Ik zal u er in de loop van de week wel iets over vertellen, nu kan dat nog niet.
Sinds vrijdag is de rust weergekeerd, voor zo lang het duurt natuurlijk, want wij leven een leven waarin zich voortdurend nieuwe hectiek aandient. Wonderlijk dat onze relatie daarbij nog niet het minste schrammetje oploopt. Een tweede huwelijk, zeggen ze, kan beter tegen een stootje.
Aan het eind van zo’n periode heb ik niet alleen behoefte aan geestelijke ordening, maar ook aan ordening van dingetjes. Dan ga ik opruimen. Als ik een vrouw zou zijn, zouden ze het nesteldrang noemen. Dat is het natuurlijk niet.
Dit weekend heb ik het hok opgeruimd. Het hok? Wij wonen in een voormalige buurtsuper. Het is een groot pand maar wij hebben geen kelder, schuur of zolder. Dus alles wat u in de schuur of op zolder wegstopt flikkeren wij in het hok. Dat is een afgescheiden gedeelte van onze woon/slaapkamer, daar waar vroeger de diepvriezers van de supermarkt stonden.
Het werd echt een grondige schoonmaak, ik heb meteen schroefjes, moertjes, boutjes, ringetjes en spijkertjes gesorteerd. Mijn hemel, wat heb ik veel schroefjes, haakjes, plugjes en krammetjes. Wat moet een mens met zoveel krammetjes? Die krijg ik de rest van mijn leven niet meer op.
En overal lege batterijen. En hout, heel veel latjes, balkjes en plankjes. En lege verfblikken. En pennen, handen vol pennen. Ik vond zelfs nog drie haakjes om na anderhalf jaar de schilderijen op de logeerkamer op te kunnen hangen.
Maar nu is alles opgeruimd, keurig in rij en gelid. Volgende week nog even naar stort om de overtollige troep weg te gooien en dan kan Kerstmis beginnen.
Inhoudelijk
Als je zo’n algemene naam hebt als ik (de legendarische woorden “ik ben de minst originele Nederlander’ zijn van mijzelf) dan ben je allang blij dat je een e-mailadres hebt zonder puntjes en cijfers. Bij @Home was ik blijkbaar de eerste, want ik heb een mooi emailadres. Al die Jannen de Vries die na mij kwamen hadden het nakijken.
Het gevolg is wel dat ik mail krijg die voor naamgenoten bestemd zijn. De laatste weken steeds vaker. Voornamelijk verslagen van gesprekken die jeugdwerkers over een probleemkind hebben gehad. Blijkbaar werkt er een Jan de Vries bij de jeugdzorg.
Nog niet zo lang geleden kreeg ik een mail van een dame die mij en enkele anderen bedankte voor het geweldige vormingsweekend. Leg dat maar eens uit thuis. Ik stuur altijd netjes een mailtje terug, want het zou toch zonde zijn als de echte JdV z’n mail mist.
Deze week kreeg ik een mailtje van Peter van Heeswijk. Ik hoor dat er bij u een belletje gaat rinkelen, maar dat u even het klepeltje kwijt bent. Peter van Heeswijk is partijvoorzitter van het CDA. Inderdaad, daar krijg ik gewoon een mailtje van. Het was een droevig mailtje. Hij had met spijt kennis genomen van het feit dat ik mijn lidmaatschap van het CDA heb opgezegd. Hij bedankte mij voor de steun en vroeg mij, mijn besluit te heroverwegen.
Eén van de Tweede Kamerleden zal in een later stadium inhoudelijk op mijn opzegging terugkomen, schrijft de christendemocratische partijvoorzitter. Nu kan ik twee dingen doen. Ik schrijf meneer Van Heeswijk dat hij de verkeerde Jan de Vries een mailtje heeft gestuurd. Of ik kan niks doen. Ik doe niks, ik ben namelijk heel benieuwd hoe een inhoudelijke mail van een Tweede Kamerlid er uit ziet.
Verslaving
De eerste keer dat ik iemand interviewde van de AA (Anonieme Alcoholisten) ging het meteen mis. De man vroeg of ik ervaring had met drankproblemen. Ik was jong en te bijdehand en antwoordde dat mijn bier op was en ik nu naar de slijter moest. Dat vond ik een probleem. Hij vond dat niet leuk en ik heb moeten lullen als Brugman om alsnog mijn interview te krijgen.
Met verslavingen mag je niet spotten, zei hij. En daar had hij eigenlijk wel gelijk in. Maar mag ik nu even van dat standpunt afwijken, want ik schoot in een stuip toen ik las dat de Stichting Anonieme Gokkers tegen de Decemberkraszegels van TNT-Post is. Dat kan tot verslaving leiden.
Ik heb me er in verdiept. Het werkt als volgt: Je moet kraszegels gaan kopen. Die moet je op een kaart plakken en opsturen. De ontvanger moet dan krassen en als hij een prijs heeft gewonnen moet hij contact opnemen met de verzender. Bent u er nog? De verzender en de ontvanger moeten dan het postzegelvel en de winnende Decemberkraszegel gezamenlijk toesturen aan de Lotto. En dat zou dan verslavend werken?
Het is alsof je besluit alcohol alleen nog maar in het politiebureau te verkopen en dan roepen dat dat verslavend werkt. Ik zie een veel groter probleem. Om een beetje kans te maken op een prijs moet je ontelbaar veel postzegels likken. En dat kan leiden tot gomverslaving. Ja, denk daar maar eens over na . . . . .
Technisch
Het was weer zo ver. Of ik vanmiddag even een mening kon geven in de radio-uitzending in plaats van dinsdag. Er was iemand uitgevallen. Als ik de beurt over zou nemen hoef ik dinsdag niet. Wedden van wel.
En dan moet je binnen anderhalf uur een mening hebben over een actueel onderwerp. Ik denk wel even mee, zei de presentator, die weet dat ik hem nooit zal teleurstellen. Wilders? Alsjeblieft niet weer Wilders. Daar heeft iedereen al een mening over. De krantenpagina’s kotsen meningen over Wilders uit, zoals een volgevreten kat z'n brokken uitkotst.
Persoonlijk leek mij de toekenning van subsidie aan de SGP door de Raad van State wel een interessant onderwerp. Die SGP boeit mij namelijk mateloos sinds ik in mijn jonge jaren verslaggever op de Veluwe was en dagelijks met de staatkundig gereformeerde mannenbroeders te maken had. Ik ben het in bijna niks met die partij eens, maar ik bewonder der luiden standvastigheid. En ik vind die zwarte pakken en die hoeden zo stijlvol.
Dus het werd de SGP en haar (of zijn) vrouwenstandpunt en de subsidieverlening en wat ik daar van vind.
Toen de presentator uit de uitzending kwam zei hij dat het best wel goed ging.
“Het ging gewoon goed,” zei een andere collega.
“Ja, het ging goed," zei de presentator. "Het was alleen een beetje lang. Draaiboektechnisch gesproken dan.”
“Jij stuurt het gesprek," zei ik.
Maar daar lag het niet aan, het lag er aan dat er vandaag een invalregisseur zat.
Nou zou ik u best mijn mening willen vertellen, maar ja dan wordt dit stukje te lang. Weblogtechnisch gezien.
Vernederlandst
Vanmorgen kwam ik in het Brabants Dagblad onderstaand artikeltje tegen. Ik heb het naar Ali gemaild. Ben benieuwd wat hij er van vindt.
