Rekenmodel
Pabo-studenten die niet kunnen rekenen. Verpleegkundigen die niet kunnen rekenen. Het was dit jaar munitie voor het journaille. Rekenen is ook moeilijk. Ik reken mijzelf vaak veel te rijk.
Deze week las ik in een rapport van de gemeente ’s-Hertogenbosch dat een kwart van de kinderen tussen de 12 en 17 jaar wel eens een klas over doet. 25% blijft zitten!
Dat leek mij een heel hoog percentage. Dus ik vroeg de gemeente om een toelichting. Het voordeel van een journalist is dat je gewoon alles aan iedereen kunt vragen. De beantwoording van zo’n vraag duurt gemiddeld een halve dag dus ondertussen deed ik wat onderzoek.
Via de Onderwijsinspectie, het Ministerie van OCW en het CBS kwam ik er achter dat in den lande het percentage zittenblijvers ergens rond de acht ligt. Ik zag de kop al voor me: “Bossche kinderen stomste van heel Nederland”.
Twee telefoontjes en email later had de persvoorlichtster van mijn stadsie het antwoord: Niks aan de aan de hand. Kijk, zei ze. Ze hebben over vijf jaar gemeten. Het jaarlijkse percentage zittenblijvers is vijf. Over vijf jaar gemeten is dat dus 25.
Omdat ik zelf op de MULO ben blijven zitten en daardoor een MAVO-klantje werd, heb ik het me nog een keer laten uitleggen. Kijk, zei ze. Ze hebben over vijf jaar gemeten. Het jaarlijkse percentage zittenblijvers is vijf. Over vijf jaar gemeten is dat dus 25.
Ik vroeg haar of je dan niet beter de zinsnede in het rapport zou kunnen veranderen. Dat kon niet, zei ze, want dat was nou eenmaal het rekenmodel.
Ja, ja, dacht ik. Het rekenmodel. Volgend jaar, als de ambtenarij hier ter stede mij de OZB-aanslag stuurt ga ik toch eens uitzoeken welk rekenmodel ze daarvoor hanteren.
Vier uur (2)
U dacht toch niet dat Miky woensdag de oude keuken heeft opgehaald? De vrolijke Ghanees belde dinsdagavond. Het eerste wat hij vroeg was, hoe het met me ging. Dat stel ik op prijs, dat mensen nazorg doen als ze de keuken weghalen waarmee je in de loop der jaren zo’n fijne culinaire band hebt opgebouwd.
Miky meldde dat zijn broer woensdagmorgen om half tien op de stoep zou staan. “Dat kan niet,” zei ik, “want ik moet dan werken.” Ik betrapte me er op dat ik net iets te veel nadruk legde op het woordje ik. Ik had er meteen spijt van. Nou, dan wordt het toch vier uur, zei Miky.
Woensdagmiddag vijf uur belde hij. Hoeveel kastjes het eigenlijk waren. Elf, zei ik. Dat dacht hij al en daarom was hij nog op zoek naar een grotere auto dan hij aanvankelijk had gepland. Of zijn broer dan vrijdag mocht komen.
“Tuurlijk, zei ik, “dan ben ik de hele dag thuis.”
“ Het komt allemaal goed meneer Jan,” zei hij.
Toen Marlies gisteravond thuis kwam en de oude keuken nog steeds in de hal zag staan betrok haar gezicht. “Moeten we weer de hele avond wachten of hij wel komt,” zei ze.
“Nee hoor,” zei ik, “Ze komen vrijdag.”
Mijn vrouw zuchtte diep. “Jij blijft er wel opvallend vrolijk onder,” zei ik.
“Omdat het gouden tijden zijn voor een weblogger,” zei ik.
Wie?
Vanmorgen las ik twee nieuwsfeiten en ik vroeg me af of de Partij voor de Dieren ook actie onderneemt tegen de PVV? Zo niet, welke partij geeft er dan wel om moslims?
Het kabinet maakt zich zorgen over de reacties op een provocerende film waar Geert Wilders aan werkt over de koran. De PVV-fractievoorzitter bevestigt dat hij werkt aan een film. Daarin wordt de koran neergezet als een fascistisch boek, in lijn met eerdere uitspraken van Wilders. Het is de bedoeling dat de film in januari op tv wordt uitgezonden.
Het kabinet moet spotjes van Postbus 51 tegen terrorisme niet uitzenden. Dat wil de Partij voor de Dieren (PvdD). zo liet de partij woensdag weten. ,,In de nieuwe campagne wordt gesproken over 'radicale figuren' met 'extreme ideeën over dierenrechten' en wordt het dierenrechtenactivisme in direct verband gebracht met terrorisme.
Vier uur
Druk, druk, druk, want we moeten voorbereidingen treffen voor onze nieuwe keuken die vrijdag wordt geplaatst. Maar wat doe je met zo’n ouwe keuken?
“Op Marktplaats,” zei mijn zoon.
“Op Marktplaats?”vroeg ik. “Hoe moet dat?”
Een uur later had ik al de eerste reactie. Ik belde het nummer en kreeg een slecht Nederlands sprekende man aan de telefoon. Miky, heette hij, op z’n Engels. Zijn vrouw kwam zo thuis zei hij, dan zou hij bellen. Omdat ik uren later nog niks had gehoord en mijn mailbox vol liep met belangstellenden, besloot ik hem zelf te bellen. Zijn vrouw liet nog even op zich wachten. Wij wachtten samen.
Na anderhalf uur belde ik weer. Zijn vrouw vond het goed, zei hij. Zondag zou hij komen. Maar het tijdstip dat hij noemde kwam mij niet uit en op het moment dat ik er wel was, zat hij in de kerk. Hij ging iets regelen. Zondag’s hield hij mij per uur op de hoogte hoever hij was met het organiseren van vervoer. Het werd chaotisch, maar hij bezwoer me dat het goed zou komen. Maandagavond zes uur zou hij samen met zijn broer komen, zei hij in het laatste gesprek.
Maandagavond om kwart over zeven belde ik hem om te vragen of hij nog zou komen. Zeker, meneer de Vries, zei Miky. Zijn broer was onderweg. Ik vroeg of hij zelf niet mee kwam. Jawel, maar zijn broer was onderweg naar hem. Ze zouden om kwart voor acht vanuit Amsterdam vertrekken, dus om half negen zouden ze in ’s-Hertogenbosch zijn. De postcode was toch in ’s-Hertogenbosch?
Om kwart over negen belde hij. Tom-Tom kon onze straat niet vinden. Uit zijn beschrijving van de omgeving begreep ik dat hij om de hoek stond. Alleen nog maar rechtsaf, zei ik. Het bleef nog een kwartier akelig stil. Toen ging de telefoon weer. Of wij in een hoog grijs huis woonden. Dat klopt, zei ik. “Dan staan wij voor de deur,” zei Miky.
Ik begroette een goedlachse Ghanees en zijn broer. Ze keurden de keuken en besloten hem te nemen. Ze hadden de auto een paar straten verderop geparkeerd. Of ik mee wilde om te wijzen hoe ze in onze straat konden komen. Ze waren met een personenauto. Ik vroeg hoe ze daar een keuken in kregen. Maar ze kwamen alleen kijken. Of ze wel alvast de laden en deurtjes mochten inladen, dan zouden ze de rest woensdag met een bestelauto komen halen. Ik vond het prima. Vrolijk lachend laadden ze zo veel mogelijk klein spul in. Bij het afscheid kreeg ik van allebei twee keer een hand en ik werd nog eens omstandig bedankt voor de gratis keuken.
We zijn er woensdagmiddag vier uur, riepen ze terwijl ze vrolijk lachend terug reden naar Amsterdam.
Polcratie
Jongens en meisjes,
Wat zei deze oom nou zaterdag? Denk nooit dat de mensen die boven het volk zijn gesteld zomaar zullen toegeven dat het versoepelen van de 1040-urennorm te danken is aan jullie demonstratie. En wat lezen wij vandaag in de krant:
Dat komt omdat Nederland niet echt een democratie is. Dat kan ook niet, want dat betekent dat de macht aan het hele volk is toegekend en dat is onmogelijk als je zoveel verschillende meningen op zo weinig vierkante meters hebt. Nederland is een polcratie. Wij polderen net zo lang tot het lijkt alsof de meerderheid heeft gewonnen.
Vooral de christenen zijn daar meester in. Maar die hebben dan ook al meer dan duizend jaar ervaring in het naar eigen goeddunken uitleggen van ingewikkelde teksten.
Maar goed, want kan het jullie bommen (of zeggen jullie dat tegenwoordig niet meer zo?). De norm wordt versoepeld. Tel je zegeningen.
Omdat hij toch in de wet blijft staan moeten jullie aan die meneer Sywert van LAKS wel vragen of hij de vinger aan de pols houdt. Want jullie zullen niet de eerste bevolkingsgroep zijn die een oor wordt aangenaaid.
Oke, na dit lesje staatsrecht van de kouwe grond allemaal als de sodemieter weer de schoolbanken in en goed je best doen. Tenslotte moeten jullie straks zelf goed kunnen polderen.
Herfstlicht
Erbij
Beste scholieren,
Wat moet jullie adrenaline gisteren gestroomd hebben. Met z’n duizenden tegelijk de straat op om te demonstreren tegen de 1040 urennorm. En dat allemaal aangestuurd door één simpel MSN-berichtje.
Op het kaartje in de krant zag ik dat bijna het hele land in rep en roer was. Alleen de bible-belt was nog een witte vlek. Logisch. Hier en daar was er wat baldadigheid, in mijn eigen provincie Brabant werden zelfs een paar raddraaiers opgepakt omdat ze dingen vernielden. Ach, wat zal ik er van zeggen. Opwinding moet ergens z’n uitweg vinden.
Dat de helft van jullie niet wist waarom je mee liep doet helemaal niet ter zake. Het gaat er om dat je erbij was. Dat jouw aanwezigheid de macht van het getal vormde. En geloof me, als je net zo oud bent als ik, kun je daar nog op teren.
Ver voor jullie waren geboren liep ik mee in anti-kernwapendemonstraties. We waren met z’n honderdduizenden. Uiteindelijk wonnen we, hoewel de regering dat natuurlijk niet toe gaf. Neem van mij aan: als de 1040-urennorm wordt afgeschaft zullen ze ook nu weer volhouden dat jullie actie niet van invloed is geweest.
Wat doet het er toe? Het gaat er om dat je later, in 2037, kunt zeggen dat je erbij was.
Stumpertje
Het was ramvol in het café en het lawaai was oorverdovend. Niet dat wij al op donderdag op reep gaan, maar er was een inzingavond voor de Oeteliaanse Opera waarin Marlies in december een hoofdrol zingt. Ze moest dus q.q. en ik ging mee in de rol van “man van”.
Een mede-solist deelde kwistig bier uit. Ik weigerde beleefd, ik hou niet van bier. Hij gooide zijn hoofd achterover en trok zijn neus in een vraagteken. Ik deed een goudvis na en even later reikte hij mij voorzichtig de gevraagde borrel aan.
Een oudere heer, tegen wie ik aangedrukt stond, sloeg zijn arm om me heen, trok mij nog steviger tegen zich aan en schreeuwde in mijn oor: “jij drinkt een stumpertje”. Omdat het al mijn vierde stumpertje was voor het avondeten keek ik hem glazig aan.
“Een jonge zonder suiker is en stumpertje,” riep hij. Ik dacht dat ik gek werd en hij zag dat haarscherp.
“Vroeger,” zei hij, “dronken mannen jenever met een schep suiker. Als iemand een pure dronk dan zeiden ze dat hij een stumpertje dronk.”
Mijn bek viel open.
“Dat is een jongeNNNN zonder. En dat is een stumpertje,” riep hij.
“Aaaahhhhh,” riep ik. “Ik heb ‘m door.”
De oude man sloeg mij uitbundig op mijn schouder. Er kletste voor twee euro jenever op de vloer.
Onjuistheden
Eind jaren zeventig had ik een collega die mij wegwijs maakte in een nieuwe baan. Wij moesten met drie man dagelijks twee pagina’s van een streekkatern van een regionaal dagblad vullen. Dat was best hard werken.
“Kijk,” zei hij ter introductie, “het is vrij eenvoudig. Wij maken van elk gerucht een verhaal. Als er dan mensen bellen die zeggen dat het niet klopt, dan schrijven we de volgende dag dat het wordt ontkend. Zo hebben we dan twee verhalen.”
Ik schrok me rot want ik kwam van kranten waar alles twee keer gechecked werd. We zijn nu dertig jaar verder en inmiddels is bij vooral veel internet-media de werkwijze van die collega de standaard. Niets is nog te dol.
Maar deze week ontdekte ik iets geheel nieuws. Een nieuwssite hier ter stede heeft altijd veel Bossche primeurtjes. Meestal gaan ze over de middenstand en de horeca. Gaat een horecabaas scheiden en moet zijn zaak verkocht worden, gegarandeerd dat zij de primeur hebben. Da’s ook een kwaliteit.
Deze week hadden ze een bericht met nieuwtjes over het Festival Boulevard 2008. Een pakkende kop, met daaronder het bericht. Wie schetst mijn verbazing toen ik de volgende dag hetzelfde bericht weer zag, maar nu met een cursieve onderkop er bij:
Boulevard 2008 nog spectaculairder en kunstzinniger
[Directeur Geert Overdam van de Boulevard zegt spoedig te reageren op dit artikel met voorbarigheden en onjuistheden.]
P.S. De naam van de collega in de aanhef ben ik later nog eens tegen gekomen. Hij was inmiddels adjunct-hoofdredacteur van een ander regionaal dagblad en daar aan de kant gezet omdat hij een onzinstuk over een voetballer had geschreven en het proces dat hem was aangedaan had verloren.
Blondjes
Mannen gedragen zich dommer bij blonde vrouwen. Dat ontdekten psychologen aan de universiteit van Parijs X-Nanterre. De mannen doen dat volgens onderzoeksleider professor Thierry Meyer niet zozeer omdat ze onder de indruk zijn van hun gesprekspartner, vooral omdat ze zich aanpassen aan het beeld dat over de vrouwen bestaat en dus hun eigen drempel verlagen.
Het stond in de Telegraaf, dus het is waar. Toen ik het las heb ik mezelf meteen binnenstebuiten gekeerd om na te gaan of ik ook zo ben. Gelukkig kwam ik tot de conclusie dat ik mij bij blonde vrouwen niet dommer gedraag dan bij willekeurig welke andere vrouw.
Dat komt niet omdat ik meen mij te moeten aanpassen aan het beeld dat ik van vrouwen heb. Het is gewoon een hormonale kwestie. Ik begrijp niet dat die onderzoekers dat ook niet weten. Het zal wat zijn die universiteit van Parijs X-Nanterre.
Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik mede te delen dat ik niet op blonde vrouwen val. Ook daarin behoor ik tot een minderheid. Niet dat ik iets tegen blonde vrouwen heb, ik kijk wel uit, mijn chef is er een. Ik geef nu eenmaal meer om brunettes en vrouwen met zwart haar. Mijn eigen vrouw heeft zwart haar. Nou ja, daar hoort wel een toelichting bij natuurlijk, want ze is ook geen dertig meer.
Eerlijk gezegd houd ik het meest van origineel kastanjebruin, in de volksmond ook wel rood geheten.
Soms, heel soms, maak ik wel eens een snapshot een blondje waarvan ik denk: ach, mooi blond is eigenlijk niet lelijk . . .
Eindelijk erkenning
Ruim dertig jaar schrijf ik al berichten, reportages, commentaren en analyses. En denkt u nou dat ik ooit een prijs heb gewonnen? Welnee.
In mijn krantentijd wilde een verhaal van mij nog wel eens serieus genomen worden door deze of gene lokale politicus, maar daar bleef het dan ook bij.
En nu heb ik één keertje een fictief verhaaltje geschreven voor het Schrijverscollectief, win ik meteen de derde prijs. En dan ook nog te bedenken dat de nummers 1 en 2 eigenlijk gelijk waren geëindigd.
U moest mij eens zien glimmen van trots.
Huub
Wij PSV-supporters zijn dolgelukkig met de komst van Huub Stevens. (Dat is de nieuwe trainer, dames.) Huub is goed. Huub is geweldig. Geen kwaad woord over Huub. Zelfs onze goddelijke blonde sportredacteur bewondert hem en die is voor Ajax.
Er zit jammer genoeg ook iets dramatisch aan zijn komst naar Eindhoven, waar hij woont. Huub’s vrouw is namelijk chronisch ziek. En vanaf zijn huis kan hij – bij wijze van spreken – op ut fietske naar het trainingscomplex van PSV. Dat is beter dan de hele week logeren bij zijn Duitse club Hamburger SV. Voortaan is hij meer thuis bij zijn vrouw en zijn gezin.
Vanmiddag zei hij bij HSV nog dat dat de belangrijkste reden was om te verkassen. De Duitsers hadden er alle begrip voor. Maar hoe is dat te rijmen met een alinea die ik las in een verhaal dat een ANP-collega uit de mond van Stevens had opgetekend:
De mijnwerkerszoon uit Sittard zal vanaf juli heel veel op het Eindhovense trainingscomplex De Herdgang en in het Philips Stadion te vinden zijn. In de voetbalvisie van Stevens kan het niet anders. Hij wil (over)uren maken om de PSV-familie voor zich te winnen en aan zich te binden. Om een stevig bastion te creëren. ,,Desnoods blijf ik slapen op de club.''
Maar goed, we zijn blij met hem, dus laten we niet kniezen. En als we een keer met witte zakdoekjes zwaaien dan betekent dat dat hij naar huis moet. Niet omdat wij hem niet meer pruimen maar omdat we vinden dat hij weer even naar zijn gezin moet. We staan tenslotte bekend als een sociale club.
Glow 2007 Eindhoven
Natte voeten
Dat was een hele opluchting vanmorgen. Als de zeespiegel zeven meter stijgt loopt een groot deel van Nederland onder water. De nieuwe kustlijn ligt dan in de Meijerij, zeg maar de ommelanden van ’s-Hertogenbosch, die ik vanuit het dakraam kan zien. Sterker nog bijna de hele stad verdrinkt dan. Bijna, want de binnenstad niet. En dat is goed nieuws, want daar woon ik. Het water stopt zo’n vijftig meter achter ons huis. Vandaar die opluchting.
Die wijsheid heb ik van de floodmap van de NASA. Die is er al een tijdje, maar ik zag hem pas vandaag. Ik had de laatste weken andere dingen aan mijn hoofd dan het wassende water.
In een artikel over de floodmap lees ik dat wij Bosschenaren al bij een stijging van twee meter nattigheid gaan voelen. Doe er nog een metertje bij en we gaan in de Brabantse provinciehoofdstad kopje onder. Behalve waar ik woon. U belt welkom, met passen en meten kunnen er wel een man of veertig een paar dagen blijven slapen. Vrouwen en kinderen eerst, dat spreekt voor zich.
Als ik het krantenartikel mag geloven moeten we de floodmap met een korreltje zout nemen. Hij is regionaal te grofmazig zeggen onze eigen deskundigen van het Milieu- en Natuurplanbureau. Wat nou grofmazig als ik tot op straatniveau kan zien waar het water komt? Wat nou een korreltje zout? Totdat ik de complete Randstad met een bek vol zout water langs zie drijven, richting Duitsland. Wat dat betreft zit ik straks eretribune want onze straat blijft droog. Zegt de NASA.
Nieuwe namen
Het museum voor moderne kunst in Den Bosch heet SM’s. Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch. Dat is knap gevonden, maar iedereen spreekt dat weer anders uit. En sommige mensen krijgen vreemde gedachten bij het zien van die naam. Ze denken meteen aan kelders waar seksspelletjes worden gespeeld. En laat er nu een mevrouw De Folter bij dat museum werken. Niks voor mijn namenlijst, maar wel vermeldenswaard.
In Amsterdam Osdorp ging nog niet zo lang geleden het grootste dierenasiel van Nederland open. De openingshandeling werd verricht door wethouder Marijke Vos. Ik hoop dat de dieren een rustige middag hebben gehad. In Den Haag kreeg Joop Kipp een koninklijke onderscheiding. Dat gebeurde op werelddierendag omdat hij vrijwilliger is bij de Dierenbescherming.
In de Kempen werkt een boswachter die Mol heet. Tros Opgelicht besteedde een hele uitzending aan een meesteroplichter en die man heet Charité. Weinig naastenliefde dus . . . De heer Capel is bestuurslid van het Woensels Muziek Corps. Of wat denkt u van boer Hooijmaijers. En tijdens de storm had het NOS-Journaal een gesprek met iemand die het water tegen moest houden. De man heette Kroos.
Een lezeres uit Rotterdam tipte mij dat zij erg had gelachen om een zaadhandelaar die F.Okker heet. Zou ik ook om lachen. Toch? Rolf Jaeger is voorzitter van de Vereniging ter Bescherming van Wolven en hij verzet zich tegen de jacht op wolven in het voormalig Oost-Duitsland. En iemand tipte mij dat zij een schoolconcierge kent die Stoffer heet. Zij dacht haar hele brugklasperiode dat het de mans bijnaam was.
Ik kreeg ook nog een mailtje van iemand die in mijn lijst was gestuit op de naam Van Vuure, die crematies verzorgt. Die heeft de crematies van een aantal van haar familieleden verzorgt en telkens kregen ze bezorgde telefoontjes van bekenden met de vraag of die naam wel klopte. Ik sta inmiddels van geen enkele naamcombinatie meer te kijken.
Telenogwat
Weet u hoe je een radioverslaggever over de zeik kunt krijgen? Dan stuur je hem naar het symposium waarvoor wij onderstaande uitnodiging kregen. En dan zeg je tegen 'm: maak maar een itempie van anderhalve minuut.
. . . een symposium over de uitkomsten van een pilot die () is uitgevoerd op het gebied van zorgdomotica en telemedicine. Hierbij is voor het eerst in Nederland communicatie op afstand met behulp van een telemedicinetool geïntegreerd met een beeldverbinding . . .
Billenknijpen
Ik had vandaag my finest hour: de begrotingsraad van de gemeente ‘s-Hertogenbosch. Weer eens fijn de hele dag politiek verslaggever zijn. Echt, dat vind ik leuk.
Den Bosch is best een aardige stad. Behalve tijdens carnaval, want dan is de macht in handen van de Oeteldonkse club (u begrijpt dat ik nu niet bezig ben vrienden te maken hier ter stede). En dat is me een club. Incrowd tot op het bot. Het liefst zouden de Oeteldonkse machthebbers tijdens hun regeerperiode de stadspoorten barricaderen om het volk van buiten te weren. Zelfs onze verslaggevers (hoofdkantoor Eindhoven) worden dan met de nek aangekeken.
En nu kwam er in die vergadering een motie aan de orde om tijdens carnaval nachtnettreinen, die nu niet verder gaan dan Utrecht, gratis op en neer te laten rijden tussen de Randstad en ’s-Hertogenbosch. De meerderheid van de raad vond dat een goed idee, want – eerlijk is eerlijk – in de gemeenteraad zitten wat ruimdenkender mensen.
Behalve de VVD, die was tegen. “Want,” zei de liberale voorman, “wij hebben hier geen behoefte aan zuipende en billenknijpende Amsterdammers.”
Ik schrok van die woorden want doorgaans wordt er stevig gediscussieerd, maar valt er geen onvertogen woord. Maar ach, het past wel in de nieuwe lijn van de VVD: mensen weren bij de grens.
Complot
Er is iets dat mij meer dan wat ook intrigeert. Mijn vrouw is gek op Harry Potter. Ze leest de boeken in het Nederlands en in het Italiaans. Niet in het Engels. Ze heeft het laatste boek dus nog niet gelezen. Pas volgende week als de Nederlandse uitgave er is zal ze daar aan beginnen.
Inmiddels hebben ontelbaar veel mensen die Engelse versie gelezen. Er zijn dus heel veel mensen die weten hoe het afloopt. En daar hoor je he-le-maal niks over. Hoe kan het – en dat is wat mij intrigeert – dat het in de trein, in de winkelstraten, op het werk, in schouwburgen en andere plaatsen waar veel mensen komen, niet gonst van de geruchten waardoor wij al lang hadden moeten weten welk lot Harry treft?
Het is toch wonderlijk dat ik op elke nieuwssite die ik dagelijks beroepshalve open klik, lees wat Paris Hilton doet en dat het geheim van Harry Potter verborgen blijft. Maar goed ook trouwens. Stel je voor dat ik het al zou weten en mijn vrouw niet. Dan moet ik m’n mond houden tot ze het boek uit heeft. Dat zou ik niet kunnen.
Waarom kunnen al die miljoenen andere mensen dat wel? Het is een complot. Dat kan niet anders.
P.S.: Nee, het is niet grappig om in de reacties het geheim te onthullen.
Levensecht
Wat waren wij opgewonden over onze eerste zwart-wit TV. Verrukt waren we toen we met onze neusjes tegen de etalageruit van de elektronicazaak in de Tielse Waterstraat ons vergaapten aan de eerste kleurentelevisie. Wij aanschouwden een wonder.
Daarna pochten wij over onze TV met stereo geluid zodat je een auto door je kamer hoorde rijden. Daarna ging het snel: dolby surround, flatscreen, LCD. Het werd groter, platter en scherper. Sommige mensen spreken over drie dimensionaal en geurtelevisie. Ik geef u op een briefje dat we het allemaal gaan meemaken.
Misschien wordt het uiteindelijk zo spannend als een man uit Veldhoven het gisteren meemaakte, Hij vertelde zijn verhaal aan een collega-verslaggever. De man lag op de bank naar een oorlogsfilm te kijken en midden in een heftige gevechtshandeling vloog er een kogel dwars door zijn raam. Die miste hem ternauwernood. Buiten was, bij een cafe, een schietpartij aan de gang. De man vluchtte naar de keuken en dook daar in de hoek weg.
Zo moet televisie zijn.
Contract
De baas dreigt met een advocaat. Nou, hij doet maar. Hij heeft geen poot om op te staan. Of hebben mensen benen?
Het staat heel duidelijk in ons samenlevingscontract: als de bureaustoel langer dan twaalf uur onbezet is hebben wij het recht die te kraken voor de duur van maximaal 4 (zegge: vier) uur. En wij nemen dan onze tijd.
Daar hebben wij geen boobytraps voor nodig en evenmin hoeven wij die stoel op scherp te zetten zodat hij achterover kukelt. Wij doen dat gewoon met het contract waar zijn eigen naam onder staat.
Dan schrijft hij maar even geen weblogje.
Dingetje
Ik weet wel dat je eerst moet nadenken voordat je iets opschrijft. Maar soms worden mijn handen aangestuurd door een dingetje in mijn hoofd dat zich door niets laat tegenhouden. En voordat ik het zelf in de gaten heb zie ik op het beeldscherm woorden verschijnen als: verbijsterd, ongeloof, krankzinnig. Pogingen om te nuanceren mislukken schromelijk.
Dat komt door een artikel in de Volkskrant. De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg wil dat mensen die bij leven een nier afstaan de rest van hun leven een gratis ziektekostenverzekering krijgen. Natuurlijk is het belangrijk dat er donoren zijn, maar moet dat zo?
Volgens de RVZ is het geen koehandel, want je krijgt niet rechtstreeks betaald. En daardoor, zo lees ik, worden organen geen dingen waar je geld voor krijgt. Het dingetje in mijn hoofd dicteert: gelul.
Waarom zou iemand bij leven geen nier willen af staan? Misschien omdat die persoon bang is voor de medische ingreep. Of omdat iemand bang is dat het leven met één nier toch niet zo eenvoudig is als medici willen doen geloven. Ik kan mij niet voorstellen dat die mensen over de drempel stappen als ze de rest van hun leven geen ziektekostenpremie meer hoeven betalen.
Wat krijg je dus? Dat je mensen over de streep trekt die geld nodig hebben. Kwetsbare mensen aan de onderkant van de samenleving die zich dan ook nog eens in zo’n ongewis medisch avontuur storten. Ik vind het werkelijk te gek voor woorden. Dit kan toch niet de manier zijn waarop een beschaafd land donoren werft.
Van mij mogen ze alles hebben. Na m’n dood. Maar niet nu. Ook niet voor geld. Zelfs dat dingetje in m’n hoofd niet.
Vertwijfeling
Het is vandaag goednieuwsdag. De journalist in mij staart onbeholpen naar een groot, leeg vel virtueel papier terwijl buiten de regen met bakken uit de lucht valt en het steeds donkerder wordt. Ik voel me geestelijk arm.
Tulluk
Maxime: Jan Peter, met mij. Sorry dat ik bel. Kun je even praten?
Jan-Peter: Kortan.
M: We hebben gedonder hier thuis. Het parlement is onrustig. Ze willen weten of jij de mensenrechten nog hebt aangekaart bij Poetin.
JP: Tulluk.
M: Ze willen weten wat je precies hebt gezegd.
JP: Kebgezegddaturwiswerking is tussenandel en mesnrechten, De ecnomischetwikkeling van Rusland zal de mschapijkewikkeling bvordre.
M: Had je het idee dat Poetin dat goed oppakte?
JP: Tulluk.
M: wat zei hij dan? Sorry dat ik zo aandring, maar ze maken hier weer een hoop stennis.
JP: Da.
M: Da? Ja, sorry het is hier een beetje lawaaiig.
JP: Hij zei: Daar heeft u groot gelijk in meneer de minister-president.
M: Ok. Bedankt. Dag
JP. Tulluk lukt dat.
M: Wat bedoel je?
JP: Je zei toch: dakomkwelmeeweg?
M: Tulluk.
Kloven
Het meisje en ik liepen in een verlaten straat. Zij liep een paar meter voor mij en dacht waarschijnlijk dat niemand haar hoorde. Ze telefoneerde.
“Er zitten ook allemaal kloven in,” hoorde ik haar zeggen. Het geluid werd versterkt door de hoge gevels
. . . . . . .
“En als ik onder de douche sta wordt het helemaal baby-roze,” ging ze verder
. . . . . .
“Nee,” zei ze, “zo erg is het nou ook weer niet. Alleen dat kleurverschil is vreselijk.”
Ik deed een klemmend beroep op mijn verbeelding, maar het meisje kon mij verder niet inspireren.
Inspirerend
Niet zo lang geleden kwam ik op de site van Schrijverscollectief. Een inspirerend initiatief. Ik schreef er een “bliksemschicht” voor en kreeg voldoende goede reacties om ook een volgende uitdaging aan te gaan (bah, wat een cliché): een stukje schrijven, gebaseerd op onderstaand stilleven. Zou u ook moeten doen . . .
De suppoost
“Hoe was het?” vroeg ze hoopvol.
“Weet ik veel, na één dag,” antwoordde hij.
“Je hebt toch wel een indruk,” zei ze.
“Saai, denk ik,” zei hij.
Ze complimenteerde hem met zijn suppoostuniform. En ze zei dat hij blij moest zijn dat hij nog een baantje had gevonden.
Hij knikte. Sinds zijn ontslag uit de fabriek en de moeilijke jaren daarna sprak hij weinig.
“Je moet er iets van maken. Het is verantwoordelijk werk,” zei ze.
De kersverse suppoost haalde zijn schouders op.
“Wat voor schilderijen hangen er eigenlijk in de zaal die je moet bewaken?”
“Stillevens,” zei hij.
Ze wilde zeggen dat dat bij hem paste, maar ze bedacht zich. “Lijkt me mooi, beter dan die abstracte dingen. Je moet kunnen zien wat het is,” zei ze opgewekt.
Hij at zwijgzaam verder.
De volgende dag zei hij plotseling: een schaakbord, vier schaakstukken, sigaretten, een asbak, een fles wijn, een glas en een foto.
Zij keek hem vragend aan.
“Ik probeer uit m’n hoofd te leren wat er op die schilderijen staat. Ik neem elke dag een andere,” zei hij.
“Waarom in hemelsnaam?” vroeg ze.
Hij keek haar aan en zei: “Ik moest er van jou toch iets van maken."
Tip
Gisteravond naar Ojos de Brujo geweest. Ik ben geen recensent, dus verwacht van mij geen doorwrocht artikel. Ik was bovendien zo overdonderd door het muzikale spektakel van deze Spaans/Zuid-Amerikaanse band dat ik er weinig woorden voor kan vinden.
Een mengeling van flamenco, salsa, rap, videokunst. Tja, wat eigenlijk niet?
De woorden die in mijn hoofd opkwamen waren: een ritmische tsunami in de vijfde versnelling. Dinsdagavond staan ze nog in Paradiso.
-2 +4
Ik denk dat mijn vrouw en haar ex bijna twintig jaar geleden de eersten waren die “als goede vrienden uit elkaar gingen”. Nu is dat heel gewoon.
Af en toe zien wij haar eerste man nog wel eens. Hij is een buitengewoon goede opticien en wij zijn goede klanten. Het weerzien is altijd hartelijk en onze rekeningen zijn altijd prettig. Degelijk vakmanschap voor de prijs van Hans A., zeg maar.
De laatste weken ontmoetten we elkaar weer omdat ik een nieuwe bril heb gekocht. En passant bestelde mijn vrouw een doosje daglenzen, want ze staat in december in een operaproductie en dan wil ze liever geen bril op. Ze kreeg een doosje. Gratis, want zo is haar ex.
En we spraken over die opera. Hij en zijn vrouw wilden wel komen kijken. Dat is bijzonder, want de zangopleiding van mijn vrouw heeft indertijd hun huwelijk geen goed gedaan. Dus mijn vrouw was ontroerd. Ze knuffelden elkaar.
“Als je komt,” zei ze tegen hem, “dan zal ik jou toezingen”. (U moet weten dat het worden toegezongen door een hoofdrolspeelster een grote eer is. Ik kan het weten.)
“Ha, ha,” lachte de opticien. “Je vindt mij nooit in die zaal. Daarvoor kom je met die lenzen links min twee en rechts plus vier tekort.”
Niemand kent de ogen van mijn vrouw zo goed als hij . . . . .
Draad
