100
“Weet je dat we morgen (lees: zondag) samen 100 zijn,” zei Marlies gisteren. Ze heeft iets met getallen en data. Ik niet. Die mijlpaal is te danken aan het feit dat het getal waarmee mijn leeftijd wordt aangeduid om middernacht van 51 naar 52 is gesprongen.
Ik heb Marlies’ leeftijd altijd zorgvuldig buiten dit weblog gehouden. Maar nu weet u het, ze is er zelf over begonnen. De getallenfreak in haar baalde dat ze niet veel eerder had ontdekt welk een bijzonder moment het vandaag is. “Zoiets komt maar één keer in een mensenleven voor,” zei ze.
Dat hoeft natuurlijk niet. Over vijftig jaar zijn we samen 200, da’s ook leuk. Misschien ben ik dan wel de oudste weblogger ter wereld.
Nee, bij mij spreken woorden meer tot de verbeelding. Dat bleek gisteren toen wij beiden aan de keukentafel de kranten lazen. Marlies las vuit het plaatselijk dagblad voor dat er hier ter stede een lingeriezaak is geopend met de naam “Appels&Peren”. Dat vond ze grappig.
Ik dacht meteen aan peervormige borsten en appelronde billen waarover ik wel eens heb gelezen in verantwoorde boeken.
Maar omdat in de krant die ik las stond dat het kabinet heeft bepaald dat wij vrouwen niet langer als lustobject mogen zien, bande ik die gedachte meteen uit mijn hoofd. Dat kan niet meer, zeker niet op mijn leeftijd.
Denksport
Mijn vrouw mag graag een sudoko oplossen in de trein. Vroeger zag ik haar wel eens met een kruiswoordpuzzelboekje, maar dat is lang geleden. Ik hou niet van denksporten. Als het even stagneert geef ik op. Ik heb geen winnermentaliteit (daarom kent u wel mijn voormalig teamgenootje Simon Tahamata en heeft u van mij nog nooit gehoord).
Ik denk liever na over het leven. Bij voorkeur over kleine dingen, voor grote dingen heb ik te weinig gestudeerd. Maar de laatste dagen denk ik veel na over de Partij van de Arbeid. Op de fiets, met wind tegen.
Ze hadden ons een referendum over het Europees Verdrag beloofd en dat krijgen we niet. En dat net op het moment dat de stemcomputers zijn afgeschaft en we weer lekker ouderwets met een rood potlood een hokje hadden kunnen inkleuren. Dat steekt, want dat waren wel de momenten dat ik het gevoel had dat het geploeter op de kleuterschool om binnen de hokjes te blijven enig nut heeft gehad.
Staat tegenover dat ze de versoepeling van het ontslagrecht tegen gaan houden. Ik hoorde het vice-fractievoorzitter Mariëtte Hamer van de PvdA gisteren zelf zeggen in het NOS-Journaal: “het is heel helder wat de PvdA vindt . . .”. En dan denk ik na over het verschil tussen wat iemand vindt en iemand doet.
De PvdA moet alleen nog het hobbeltje nemen dat CDA heet. De socialisten geloven dat de christenen water bij de wijn zullen doen nu zijzelf het referendum hebben laten vallen. En dan denk ik na over wat goedgelovigheid de wereld nou echt gebracht heeft.
Ach, ik hou ook op ook. Dit denken begint op sport te lijken.
Gehoord
". . . we moeten tot een groenlichtsituatie zien te komen voor een vergunningverlening . . ."
Monniken
Ik vind het indrukwekkend, al die monniken in Myanmar, die dag in dag uit door de straten trekken om te demonstreren tegen het bewind. Mannen met kaalgeschoren koppen en gehuld in rode gewaden, die onverzettelijk door gaan, wetend dat ze hun eind kunnen vinden in een bloedbad. (Zojuist hoorde ik in het Radio 1-Journaal schoten).
Ze worden, mag ik aannemen, gedreven door het boeddhisme. Ik weet daar niet zo heel veel van, maar de boeddhisten die ik ken maken op mij altijd een stabiele indruk. Alsof ze een innerlijke rust en wijsheid hebben waar ik alleen maar van kan dromen. Het is mooi dat mensen vanuit zo’n levensbeschouwing zoveel kracht kunnen ontwikkelen en dat ze daarmee anderen inspireren hun voorbeeld te volgen.
Een levensbeschouwelijke stroming of kerk die zoveel los maakt, kom daar hier in het westen nog eens om. Onze minister Ab Klink verweet de kerken laatst nog dat ze zich aan het maatschappelijk debat over islamisering onttrekken. De kerken in de gordijnen natuurlijk. In ingezonden stukken refereerden de vroede vaderen van de kerken aan alle goede contacten die zij met hun islambroeders onderhouden. Veel mensen wisten dat niet. Slechte PR dus, zullen we maar zeggen.
Wij wilden laatst een reportage maken in een klooster waar twee jonge zussen tegelijk waren ingetreden. We moesten via de email een verzoek indienen bij moederoverste. We kregen een hele vriendelijke mail terug. Ze mijden de publiciteit liever omdat ze er voor gekozen hebben een leven te leiden in beslotenheid. Desondanks werd er voor ons een uitzondering gemaakt.
Dat vervult ons natuurlijk met gepaste dankbaarheid. Maar toch, ik heb mijn twijfels over een instituut met zo'n statuur dat zich terugtrekt in beslotenheid. Gelukkig kiezen de monniken in Myanmar daar niet voor.
Nieuwe namen
Ik heb de laatste tijd veel nieuwe namen voor mijn verzameling gekregen, dus het wordt tijd voor een update.
Ik stuitte op een vrouwelijke gemeentesecretaris die ruzie kreeg met haar gemeente Haaren. Ze vertrok er met een gouden handdruk. Daarvoor was ze ook al met een afkoopregeling vertrokken uit Schiedam en Capelle aan de IJssel. De dame heet Speelpenning.
Mijn iPod sneuvelde laatst omdat ik al fietsend in een heftige regenbui terecht kwam. Ondanks alle voorzorgen verzoop het apparaat. Hij werd gemaakt door meneer Mooiweer.
Iemand schreef me dat hij vroeger op de MAVO een fraai stel leraren had: een leraar engels die Engelsman heette, een handenarbeidleraar die Spijker heette en een leraar wiskunde die van Curacao kwam en Chocolaad heette.
En dan heeft iemand mij nog een heel curieus persbericht gestuurd. Het was gecheckt, bezwoer hij me en ik heb geen reden daaraan te twijfelen. Het ging over een sportdag voor luchtmachtmedewerkers op vliegveld Woensdrecht. Die werd georganiseerd door eerste luitenant Vlieg en kapitein Veld.
En verder:
Bert Aendekerk - (voormalig) aalmoezenier
Mw. Geurtjens - medewerkster Kaashandel Maastricht
De heer Schuldeis - verantwoordelijk voor Terugvordering en verhaal bij een gemeente
Willem Takken – hoogleraar insectenkunde
Dr. Tits – specialist in borstvergrotingen
Mevrouw De Jager - Dierenbescherming
De heer Schip - Directeur Zuiderzeemuseum
Marielle van Dijk, - woordvoerder rijkswaterstaat inzake dijkcontroles
Marly Bloem - directeur Ecologie Provincie Noord-Brabant
Mevrouw Zange - gospelzangeres/zanglerares
Bea Buikema – medewerkster IC Gynaecologie
Peter Schreier - tenor
Bouwbedrijf Houten
Blijvend
Er groeit volgens mij een generatie op, die z’n informatie alleen haalt van websites als Nu.nl en Nieuwnieuws.nl. Ze zijn allemaal hetzelfde en ik heb me er hier al eens over verbaasd hoeveel geld er in de Nederlandse “journalistiek” wordt verdiend met knip- en plakwerk.
Vanmorgen verscheen het bericht dat het dieet van Sonja Bakker blijvend schadelijk kan zijn voor de spijsvertering. Dat interesseert mij, want u weet dat ik dankzij Sonja blijvend twaalf kilo ben kwijtgeraakt en dat ik dankzij haar blijvend veel bewuster met voedsel om ga. Dus kom niet aan Sonja.
Het verhaal komt uit de koker van Tatjana van Strien een Nijmeegse psychologe die onderzoek heeft gedaan naar diëten. Nieuwnieuws.nl kopt: “Sonja Bakker’s dieet werkt niet”. Dat slaat aantoonbaar nergens op. De site meldt ook dat een dergelijk dieet blijvend “de stofwisseling kan verpesten”. En met die magere informatie moet je het als lezer van Nieuwnieuws.nl doen. Arme lezer.
Want wat zegt Van Strien zelf: Het Sonja-Bakkerdieet veroorzaakt een soort zelfopgelegde hongersnood. Het lichaam reageert daarop door heel zuinig om te gaan met de aangeleverde energie en vet op te slaan. Wie lang doorgaat met lijnen, of telkens opnieuw aan zo'n crashdieet begint, brengt uiteindelijk de hele normale stofwisseling in de war en wordt juist dikker.
Met andere woorden: je moet je verstand blijvend gebruiken. Heb ik ook gedaan. Tot aan m’n streefgewicht en daarna blijvend verantwoord eten en blijvend meer sporten. Mensen bij wie dergelijke diëten leiden tot een verstoorde spijsvertering hebben volgens mij een psychisch probleem in plaats van een fysiek probleem.
En denk niet dat ik me druk maak over een aanval op Sonja Bakker. Die redt zich wel. Ik irriteer me aan de oppervlakkigheid die mijn dierbare vak en de beeldvorming ondermijnt.
David
Vraag me niet waarom ik gisteravond op een kampvuurfeest van een Kempisch kinderkoor was, maar ik ontmoette er David. Drie turven hoog en lange blonde krullen. Toch had hij niks meisjesachtigs. Het was een stoer ventje. David sjouwde met de boomstronken die rond het vuur waren neergezet als stoeltjes.
Terwijl het koortje even verderop onder een afdak driftig zong bleef David zeulen. Ik vroeg hem of hij niet mee moest zingen. Hij zat niet op het meisjeskoor, zei hij. Hij zat op judo en driftig verplaatste hij een boomstronk.
Eén van de ouderen kreeg lol in het ventje en daagde David uit een stronk te pakken die hij zelf zogenaamd niet van de grond had gekregen. David sloeg zijn armen om het hout, perste er een oerkreet uit en tilde de stronk tien centimeter op. Hij keek de volwassene aan en zei: jij bent een slapjanus.
David vertelde dat hij Ten Napel heette met zijn achternaam. Onthoud die naam en weet dat als hij in 2020 Olympisch kampioen judo wordt, Stroomopwaarts de eerste was die over hem schreef. U kunt de komende jaren ook de uitslagen van de Highlandgames in de gaten houden.
Hondenpoep
Er is gedoe in Eindhoven. Iedereen moet voortaan altijd en overal de door zijn of haar hond gedraaide drol mee naar huis nemen. En u weet dat alles wat naar hondenpoep riekt zich in de warme belangstelling van bestuurders, het volk en de media mag verheugen.
In Eindhoven gaat de politiek zich nu over dit nieuwe beleid buigen. Reken maar op een avondje stevig discussiëren, misschien wel twee. En met de papierwinkel die dat met zich meebrengt kun je alle honden in de Lichtstad een week lang de billetjes afvegen.
Eén politicus heeft de secretaris van de gemeentelijke commissie al gevraagd wat tijd in te ruimen voor sprekers en eventueel ook voor blaffers, want ondanks de ergernis kleeft er aan het onderwerp hondenpoep ook altijd humor.
De griffier van de commissie was zo gek niet of hij diende de politicus van repliek. Ik kreeg zijn briefje onder ogen. Omdat het waarschijnlijk de echte media niet haalt neem ik het mee. Opdat u weet dat er ten gemeentehuize niet alleen perkamentgele mannen in grijze pakken werken.
“Ik zal me met de Secretaris en de Griffier beraden op de vraag of de verordening voor de raadscommissies, artikel 12 en verder, voldoende juridische houvast biedt om het begrip Spreekrecht op te rekken tot Blaf- (of Grom?) recht.
Ik adviseer de geachte viervoeters een korte en bondige bijdrage te leveren. Wellicht is het een zinvolle overweging om met een blafvoerder op te treden.
De maximale inblaftijd is vijf minuten. Deze tijd kan uiteraard ook gedeeltelijk door een van hun baasjes gebruikt worden.
Oh ja: de geachte insprekers dienen bij voorkeur aangelijnd het katheder te betreden. En neemt u voor de zekerheid alvast een een schepje en een zakje mee. “
Kippetje
Mijn kortstondige flirt met Sonja Bakker heeft er niet alleen toe geleid dat ik weer op straat wordt nagefloten, maar ook dat ik anders over voedsel ben gaan denken. Ik heb mij aangesloten bij de organisatie Slow Food. En ik ben veel meer biologische producten gaan kopen.
Ik ben nooit anders bezig geweest met voedsel dan bereiden en verorberen. Ik hou, om een politicus tijdens de jaarlijkse parlementaire barbecue te citeren, van alle dieren, ook gebraden dieren. En als je jarenlang in Barneveld hebt gewerkt dan zijn legbatterijen net zo vanzelfsprekend als zeventien verschillende geloofsgenootschappen die allemaal in een eigen hok zitten om te voorkomen dat ze elkaar de veren uit pikken.
Maar dat is veranderd. Alleen jammer dat biologische producten nogal duur zijn, dus als u nou allemaal mijn voorbeeld volgt dan wordt het misschien wat goedkoper. (Het Sonja Bakkeren mag u dan overslaan.) Overigens moeten we ons niet te massaal op biologische producten storten want dan gaat het kabinet dat als genotsmiddelen zien en komt er accijns op.
Ook mijn belangstelling voor verhalen over dieren als industriële producten neemt toe. En de verbazing daarover. Ik las in het Eindhovens Dagblad dat kippen voortaan kunnen groeien door elektromagnetisme. Op grote bedrijven zitten kippen bij elkaar en daardoor zijn ze bevattelijk voor ziekten. En dat kost geld, staat er. Dat betekent dat de boeren er minder aan verdienen. Die beesten kunnen behandeld worden met elektromagnetische velden. Dat stimuleert het immuunsysteem en heeft als bijkomend voordeel dat ze ook nog wel eens sneller kunnen gaan groeien. En dus sneller geld kunnen opleveren, staat er.
Mijn God, denken ze al zo over kippen. Dan eet ik toch liever een gebraden biologisch kippetje met ovenfrietjes (mag van Sonja) en zelfgemaakte moes van streekappelen.
Vervelen
Het was weer een bijzondere dag vandaag. Een dolende geest had besloten zichzelf te beroven van het leven, precies op het kruispunt waar de treinen vanuit Eindhoven en Tilburg het station ’s-Hertogenbosch binnen moeten komen. En dus heb ik twee uur in Boxtel vast gezeten. NS zette geen bussen in en de plaatselijke streekbus kon per uur niet meer dan acht personen vervoeren. Ik stond achteraan.
Gelukkig word ik een steeds rustiger mens, dus ik ben met een glaasje wijn op het terras gaan zitten wachten op het moment dat de resten van de rails waren geschraapt en wij onze weg konden vervolgen. Al die tijd heb ik een buitengewoon leuk gesprek gevoerd met een meneer die terug kwam van een wandeltocht. Het zonnetje scheen en ik heb me een beetje ingedronken voor de wedstrijd tegen CSKA Moskou, want het leven gaat natuurlijk wel door.
Ondertussen moesten we met een schuin oog de bewegingen op het station aan de overkant in de gaten houden want met de NS is zelfredzaamheid wel geboden. De NS dus, want daar wilde ik het nog eens over hebben.
Vanmorgen stond in de krant dat de treinen in de ochtendspits van Eindhoven naar Tilburg overvol zijn met studenten. Zo vol dat er iemand was flauwgevallen. De krant had de NS om commentaar gevraagd. En weet u wat de mevrouw van de spoorwegen zei: „De colleges zijn begonnen en iedereen gaat weer naar zijn werk. Maar wat je wel ziet is dat het na verloop van tijd rustiger wordt, omdat studenten zich vervelen en af¬haken bij de colleges.”
Ik heb in zeven jaar treinen veel kutsmoezen gehoord, maar deze was nieuw.
Begrijpt u nu . . .
. . . waarom het belangrijk is dat we in Nederland een pluriforme pers hebben
Stalker
Wij worden gestalkt, mijn vrouw en ik. Doe dan aangifte bij de politie hoor ik u denken. Maar dat is nou juist het probleem. De stalkster is een medewerkster van de politie. Het begon ergens in de eerste helft van augustus. Terwijl wij een weekend weg waren had mevrouw twee keer ons antwoordapparaat ingesproken. Ze was op zoek naar getuigen van een vechtpartij die blijkbaar in onze wijk had plaatsvonden. Of we haar zo spoedig mogelijk wilden terugbellen.
Marlies belde op om mede namens mij te vertellen wij van geen vechtpartij wisten en dus niks voor de politiemedewerkster konden betekenen. Helaas was de betreffende dame op dat moment niet bereikbaar omdat ze volgens haar collega maar op bepaalde uren mocht werken. Echt waar, ze gebruikte het woord “mocht”. Dan ga je al nadenken.
Marlies vroeg die collega of zij de boodschap wilde doorgeven, dat leek haar eenvoudiger dan later terugbellen om te vertellen dat wij van niks wisten. Sinds die tijd staat de politiemedewerkster regelmatig op ons antwoordapparaat om te vragen haar te bellen. Ze meldt de tijdstippen waarop dat kan en die zijn inderdaad beperkt. En dat komt ons niet altijd uit. Omdat onze eerste antwoord niks te raden over liet bellen we niet terug.
Tijdens onze vakantie vorige week heeft ze weer twee keer ingesproken en maandagmorgen vond Marlies ook nog een boodschap op de voicemail van haar werk. Ik hou van vasthoudende politiemensen, maar ze moeten ook een keer hun grens kennen. Ik denk dat ik wel weet waarom die mevrouw maar beperkt aanwezig mag zijn in het politiebureau.
IJzervreter
Ik vraag me wel eens af hoe het is om getrouwd te zijn met Rita Verdonk. Wat betekent het voor meneer Verdonk om getrouwd te zijn met een vrouw die altijd dwars ligt? Een vrouw die zegt dat ze recht-door-zee is maar die nogal meanderend over de door haarzelf veroorzaakte woelige baren vaart. (Misschien moet dat trouwens wel om de wind in de zeilen te houden.)
Maar wat betekent dat nou voor meneer Verdonk? Misschien is het de bekendheid. Sommige mannen geilen er op de-man-van te zijn. Ik vind het ook leuk als ik (incognito) na afloop van een optreden in de foyer mensen lovend over mijn vrouw hoor praten. Maar ja, dat is bijna altijd positief. Meneer Verdonk hoort ook wel eens andere verhalen. Hij zit in hetzelfde schuitje als mevrouw Wilders, toch?
Of zou meneer Verdonk net als Rita zich vastklampen aan die 620duizend voorkeurstemmen. Dat vind ik overigens de grootste gotspe in het hele verhaal. Ik geloof namelijk helemaal niet dat zoveel mensen van de vrouw Rita Verdonk houden. Ze stemden op iemand van wie ze dachten dat ze de buitenlanders er uit zou schoppen. Als die mevrouw Marietje Jansen had geheten, had Marietje die stemmen gekregen. Zulke mensen, die meeliften op rimpelingen in de eeuwigheid, worden meestal snel weer vergeten. Dus laten we dat getal vooral niet tot een persoonlijk geluksgetal verheffen.
Maar er moet toch iets zijn dat meneer Verdonk op de been houdt. Ik denk dat hij een ouwe ijzervreter is.
Aap is dood
Op 24 september 2004 schreef ik het onderstaande stukje:
Ik heb een geheime vriend: Aap. Aap Stam. Bij daglicht is hij een enorme boomstronk (sorry Aap) maar als ik 's morgens in het donker langs 'm fiets is hij een gorilla, die wat voorovergebogen met z'n knuisten op de grond steunt. Als ik 'm passeer groet ik 'm altijd in gedachten: "mogguuhh Aap". Als het donker is dan is dat heel normaal, overdag vind ik mezelf een beetje kinderachtig. Soms regent het heel hard en moet ik tegen een oostenwind in torsen, klep voor de ogen, bril beslagen. Dan vergeet ik wel eens te groeten. Maar altijd als ik Aap vijftig meter voorbij ben roept hij in stilte: "He, De Vries zeggen we niks meer.... " 't Klinkt altijd geanimeerd, want Aap snapt wel dat het weer soms zo tegen zit dat m'n hoofd even niet naar hem staat.
Vanmorgen reed ik na twee weken vakantie over het pad langs het kanaal. Er was over een paar honderd meter een hele rij bomen gesloopt, de weg wordt verbreed zodat de vrachtwagens van het sloopbedrijf nog harder kunnen razen en het voor fietsers nog gevaarlijker wordt. Ze zouden de weg opknappen hadden ze gezegd. Amehoela!
En Aap was weg. Hij lag in stukken gezaagd in de berm. Aap is dood. En haal uw schouders niet op. Het was verdomme de enige boomstronk die mij begreep . . .
Vakantie (2)
En dan kwamen de dia-avondjes. Die waren meestal in de winter als de avonden langer werden, zodat je eerder kon beginnen en de kinderen ook nog mee konden kijken. Bovendien duurde het tot december tot het laatste rolletje volgeknipt was. Zo kon het gebeuren dat de serie dia’s van Oostenrijk afgesloten werd met vrolijke plaatjes van de jongstleden Sinterklaasviering.
Oom was lang bezig om het diatafeltje op te zetten, hij deed dat net te weinig om daar routine in te krijgen. Daarna volgde het gehannes met het scherm en het instellen van de projector. Neef toverde tijdens de test met zijn handen figuren op het scherm. “Kijk een vogel,” schreeuwde hij opgewonden. Wij zagen alleen worstvingertjes. Tante sjouwde koffie en cake aan. Ze zei nadrukkelijk waar ze alles neerzette zodat we het niet zouden omstoten als het licht uit ging.
En dan was het zo ver. De voorstelling begon. De eerste dia was genomen op de opstapplaats van de bussen. Daarna volgde een serie wazige plaatjes die bij nader inzien waren genomen door de ramen van de bus. En dan een stroom op elkaar lijkende bergen, kerkjes, muurschilderingen, houtsnijwerk, koeien met bellen en soms wat sneeuw. Dat was bijzonder in juli. En overal stonden tante en neef op de voorgrond. In de weg eigenlijk. Oom hield van zijn gezin, dat zag je wel.
En dat is in mijn omgeving dus allemaal niet meer. De projector is vervangen door een laptop. Of een weblog.
Een paar foto’s dan van onze voettocht langs de Italiaanse Amalfikust. Ik kan het u aanraden, het is een adembenemend mooi gebied.
Positano
Atrani
Positano
Pontone
Ravello
Amalfi
Vakantie (1)
Als je vroeger vakantiekaarten verstuurde dan adresseerde je de kaart aan je bedrijf met: “Aan directie en personeel van . . .” . Althans zo was dat bij ons de gewoonte. Het was de tijd dat de directeur nog een meneer was met alleen een achternaam.
Het was de tijd dat in juni alle prikborden werden opgeschoond om plaats te maken voor de kaarten die zouden komen. Tientallen hingen er eind augustus. Allemaal gekruld en beduimeld omdat ze ontelbare keren waren omgedraaid om te zien wie er in Spanje, Frankrijk of Oostenrijk waren geweest.
Totdat iemand op het idee kwam de kaarten met de afzender naar voren te hangen. Dat ging eventjes goed, want uiteindelijk wilde iedereen toch ook plaatjes kijken in plaats van alleen maar tekeningetjes van zonnetjes en iets was op een glas bier leek.
Zwaar woog de last op de schouders van de afdelingschefs die in september besloten dat het mooi geweest was met de kaarten en dat de prikborden vrijgemaakt moesten worden voor de mededelingen van het bedrijf dat langzaam weer op stoom kwam.
Ach ja, vakantiekaarten. Wij sturen ze al jaren niet meer en we krijgen ze ook niet meer. Volgens mij is het gedaan met die branche. Meestal zijn we al terug voordat de kaarten arriveren en wie is er nog geïnteresseerd in plaatjes van oorden waar men zelf meestal al eens is geweest. Tegenwoordig worden we uitgenodigd om op internet de fotoboeken te bekijken. Fijn veel plaatjes. Maar daarover morgen.
ciao
