Mabel
Als ik de media mag geloven heeft Princess Mabel geprobeerd de geschiedenis in het Engelse Wikipedia-lemma over haarzelf te wijzigen. Waar staat “incomplete and false information” heeft zij “false” willen schrappen. De domoor gebruikte daarvoor de computer van haar schoonmoeder, de Majesteit.
Niks menselijks is Mabel vreemd en laten we wel wezen, willen wij niet allen prinsen en prinsesjes van vlees en bloed. Wat ik vreemd vind is dat de media een heel ander aspect van deze kwestie onderbelicht laten.
Want, hoe vaak zouden Mabel, Friso en hun kinderen bij oma op bezoek gaan? Ze zijn allemaal druk, druk, druk. De Majesteit, zo las ik, ontvangt haar kinderen en kleinkinderen op haar schaarse vrije dagen voor de lunch. Er zijn nogal wat nazaten, dus hoe vaak ben je dan aan de beurt om bij oma op bezoek te gaan. Eén keer in de maand misschien?
En wat doen die Mabel en Friso dan. Gaan ze godbetert bij Oma achter de computer zitten in plaats van gezellig klessebessen met thee en taartjes rond het haardvuur. Zo kweek je nondeju eenzame bejaarden. Als ik de Majesteit was zou ik tegen die twee zeggen: blijf maar thuis als je zo nodig moet computeren.
Klare taal
De rechtbank in Breda gaat voortaan de verdachten in klare taal uitleggen welke straf ze krijgen. Een paar voorbeelden, zoals die in dagblad BN/De Stem stonden: Een 'uittreksel uit het justitieel documentatieregister' wordt gewoon 'strafblad' en 'een vrijheidsbenemende straf' gaat ook bij rechters eenvoudig 'gevangenisstraf' heten.
De eerste die op die manier zal worden aangesproken is Julien C., de man die verdacht wordt van de gruwelijke moord op Jesse Dingemans.
Ik vind dit een lovenswaardig initiatief en probeer me even voor te stellen hoe dat dan in de rechtzaal klinkt als bij wijze van spreken een overvaller te horen krijgt welke straf hij krijgt.
De rechter: “Zeg lapswans, omdat jij een temeier hebt afgeschuiert voor een beessie heeft het befgajes besloten dat jij vier maanden naar de krententuin moet. En dan kan die advocaat van jou wel aggenebisj roepen, maar de bewijzen van het dof gajes zijn overduidelijk. En dat louloene van jou heeft ook geen zin. In de petoet zal de bollebof jou dat kanebraaie wel afleren. Ennuuh, het jatschore moet je teruggeven. Dus voor de duidelijkheid: je gaat vier maanden naar het rijkshotel. Tot in de pruimentijd.”
Gezien: Still Life
Still Life (Zia Zhang-ke) * * *
Volgens sommige mensen zit de film Still Life van Zia Zhang-ke vol maatschappijkritiek en verwijzingen naar seks. Het is daarom volgens die mensen een wonder dat die film door de Chinese censuur is gekomen. Daarmee geconfronteerd zei Zia Zhang-ke in een interview: “Mijn films gaan langzaam. Misschien is de censor in slaap gevallen.”
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Still Life gaat buitengewoon langzaam. Zia Zhang-ke vertelt het verhaal van de Drieklovendam waarvoor de Chinese overheid complete dorpen laat afbreken. 1,2 miljoen mensen moeten een ander onderkomen zoeken.
In het verhaal keert Han Sanming (de acteur met het meest trieste gezicht dat ik sinds jaren heb gezien) terug naar zijn dorp om zijn voormalige vrouw en dochter terug te vinden. Hij is er 16 jaar niet geweest en het dorp is onder water verdwenen. Later komt er ook een verpleegster naar datzelfde dorp om een geliefde te zoeken.
Dankzij de zoektochten krijg je een fantastisch beeld van de worsteling in China tussen heden en verleden. Een land dat zo groeit dat het letterlijk uit de naden van z’n hemd scheurt. De beelden van mannen die met voorhamers de huizen afbreken zijn eerder poetisch dan schokkend. Maar je moet als kijker af en toe wel tegen de slaap vechten.
Laatste nieuws
Brabant
Natuurlijk is de hele discussie die nu is opgelaaid (zelfs in het Grote Mensen-Journaal!) over het Brabantse volkslied van een oubolligheid die z’n weerga niet kent. Het zal mij persoonlijk een worst wezen met welk lied de provincie wordt bejubeld.
De meeste kans maakt het lied “Brabant” van Guus Meeuwis. Aangevoerd door de hoofdredacteuren van de Brabantse media is er een enorme lobby op gang gekomen om na vier jaar discussie de knoop door te hakken en voor dat lied te kiezen. Het volk volgt de Brabantse journalistieke legerleiders in hun kielzog, schreeuwend om Guus’ Brabant.
Onder de aanzwellende druk van die oprukkende hordes besloot het provinciebestuur er toch eens serieus over te vergaderen. Onze commissaris der koningin Hare Maijesteit-Weggen gaat de kranten- en omroepbazen maandag antwoorden. De spanning in de provincie is te snijden. Geen onderwerp waar de ingezonden brievenrubrieken en internetfora zo mee vol lopen. Het wordt een onrustig weekend, wat ik u brom.
Als het “Brabant” van ons Guus wordt, dan kunnen we nog lachen. Kunt u zich Hanja Maij-Weggen nog herinneren van Koninginnedag. Weet u nog hoe zij als in plastic gegoten en in de schaduw van de echte majesteit door Woudrichem en Den Bosch schreed. En hoe ze later allerwege werd gehoond omdat er geen plooi te zien was in haar bevroren gezicht.
Denkt u werkelijk dat zij haar volk zo liefheeft dat zij uit volle borst gaat zingen : “ik mis zelfs het zeiken op alles om niets”. . .?
Zullen we een goeie fles wijn zetten op het antwoord dat ze aan de hoofdredacteuren gaat geven?
Bisschop
Er was een tijd dat de directeur van onze omroep een verslaggever op het matje riep omdat die zich vrijpostig had uitgelaten tegenover een Bisschop. De Bisschop had daarover telefonisch zijn beklag gedaan. Die tijden zijn veranderd. Tegenwoordig roepen wij de Bisschop ter verantwoording.
Bijvoorbeeld die van ‘s-Hertogenbosch. Monseigneur Hurkmans is namelijk volgens kenners niet zo daadkrachtig en dat geeft spanningen in de parochies waar pastoors met harde hand de wijzers van de klok terugdraaien en waar tengevolge van die hang naar ouderwetsigheid schisma’s plaatsvinden.
Maar nu is Hurkmans ziek. Hij heeft hernia en dat duurt allemaal veel langer dan verwacht. De herder van Oostelijk Noord-Brabant is nog maanden uit de roulatie. Dat wens je zelfs de stijfste hark niet toe.
Hij wordt vervangen door de vicaris en daar schrokken mijn echte Brabantse collega’s van. Die schijnt het meest recht in de leer te zijn van allemaal. Er werd zelfs al gespeculeerd op een machtsovername die de rechtlijnigen in Rome goed uit zou komen. “Want,” zei een collega,”de Bisschop heeft geen ruggengraat.’
Kijk, ik heb weinig met het katholicisme, maar om zo’n opmerking te maken terwijl de arme man revalideert van een hernia vind ik te ver gaan. Het zou mij niet verbazen als die collega ooit door de Grote Baas zelf op het matje wordt geroepen.
Roken
“Ik denk dat ik ga roken,” zei mijn vader. We zaten op het terras van het verpleeghuis, nipten aan onze drankjes en aten een portie kaas.
Ik verslikte me in mijn zojuist in brand gestoken sigaartje. “Je gaat toch niet op de 81ste nog roken,” proestte ik.
“Ja maar het is tegen de verveling,” zei mijn vader. Alsof het daardoor minder erg is.
Ik probeerde hem het idee uit zijn hoofd te praten, zoals hij ons altijd heeft voorgehouden dat roken slecht is.
“Het is hier best, maar ik verveel me,” zei mijn vader.
Ik zei hem dat hij in zijn huis niks méér deed dan in het verpleeghuis. En dat hij hier ten minste de hele dag aanspraak heeft. En dat er veel wordt georganiseerd voor de bewoners. Gaat hij daar dan nooit heen?
“Dan zit ik tussen allemaal ouwe mensen,” zei hij. Mijn vader maakte een gek geluid om kwebbelende oudjes na te doen.
“Je bent zelf ook oud, man,” zei ik.
Hij lachte. “Het is allemaal muziek. Van die ouwe liedjes waar iedereen mee mee kan zingen. Ik hou niet van meezingen . . .”
“Maar dan ga je toch niet roken,” zei ik.
Hij zei dat ik eigenlijk wel gelijk had.
Ik haalde opgelucht adem en nam een hijs van mijn sigaartje, schuldbewust omdat ik als kind het slechte voorbeeld af aan mijn vader.
Boek
Was het Wim Kan die zei: “Mijn vrouw is een mooi boek, maar ik heb het uit.” Ik heb besloten een boek te sluiten. Dat viel best zwaar, want ze heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben. En dat is beter dan ik was toen ze in mijn leven kwam. Maar ik vind dat ik op eigen benen moet staan. Ik vind dat ik het nu ook zelf kan.
Ze heeft me voorgeleefd. We gaan als vrienden uit elkaar. Ik zeg ook eerlijk dat ik het zonder haar nooit gered had. Het was ook wel eens moeilijk, ze was soms vrij dwingend, af en toe beging ik wel eens een zonde. Eerlijk is eerlijk, daar maakte ze nooit een punt van.
Dus voor de laatste maal: Sonja bedankt dat je me op m’n streefgewicht hebt gebracht. Ik heb je boek gesloten en bij de andere kookboeken gezet, want je hebt heerlijke recepten, dus ik zal je nog regelmatig vastpakken.
Homo
Noem mij één land ter wereld waar je en politieagent kunt uitschelden voor homo zonder dat je standrechterlijk wordt geëxecuteerd, in elkaar wordt gerost of ten minste een etmaal in het cachot belandt. Precies. Nederland.
Althans, in het gedeelte van de polder waar ik woon. Want een Bossche rechter zei deze week dat homo geen scheldwoord is. Inmiddels heeft een rechter in Assen uitgesproken dat je een politieman niet ongestraft voor homo kunt uitschelden. Dat wordt dus een interessante discussie om tot een compromis te geraken.
Ik verbaasde me niet over de uitspraak van de rechter hier ter stede. Uit ervaring weet ik dat de omgangsvormen beneden de Grote Sloot losser zijn dan daarboven. In Den Bosch is het gewoon om een goede bekende aan te spreken met: hè kut hoe is het? Achter de façade van middeleeuwse gevels en zorgvuldig opgepoetste kloosters gaat eigenlijk een ordinair volkje schuil . . .
U snapt natuurlijk wel dat die uitspraak van die Bossche rechter voor kantoorhumor zorgt. Plotseling zijn wij allemaal homo’s voor elkaar. Nou is het percentage andersgeaarden bij ons omroeppie niet gering, dus de kans dat je met de toevoeging homo de plank mis slaat is niet zo groot. Ook mij werd – bij wijze van grap – homo toegesist door een jolige collega.
Het geval wil dat die jongeman ook gemeenteraadslid is in een dorpje onder de rook van Eindhoven. Dus ik schoot onmiddellijk in de rol van moralist, hief mijn handen ten hemel en veinsde een ontploffing. Hij, zo riep ik, zou als volksvertegenwoordiger zich toch niet tot dergelijke uitlatingen moeten verlagen. Hij zou toch zijn verantwoordelijkheid moeten kennen, fulmineerde ik. De collega’s die mij kennen glimlachten, maar die betreffende collega kroop stilletjes achter zijn computer. Einde van het theaterstukje.
De volgende ochtend vond ik een excuusmail in de inbox. Ik had gelijk schreef mijn collega. Hij bood tweemaal zijn excuses aan voor zijn losse gedrag en hij vond dat je als politicus wat beter moet nadenken.
Ik vond het aandoenlijk, maar misschien heeft hij zo weinig respect voor een oudere collega dat hij mij in de maling neemt. Dan wordt het tijd dat ik maandag opnieuw spontaan ontplof . . .
Onhandig
Mag je als zoon en broer van TNT-medewerkers vraagtekens zetten bij de efficiëntie van dat bedrijf? Ja, dat mag. Zei mijn vader vroeger zelf niet altijd: wie men lief heeft kastijd(t) men. Geen idee waar hij dat vandaan had. Ik dacht altijd uit de Bijbel, maar ik waag te betwijfelen of hij die ooit heeft gelezen. Het zal wel een Tielse volkswijsheid zijn.
Maar goed, het mag dus. Ik denk namelijk dat het bij die club allemaal wat slimmer kan. Ik bestelde op maandag via internet een pakketje. Doet er niet toe wat, het was in ieder geval iets eerbiedswaardig. Dinsdag kreeg ik een mailtje dat het verstuurd was.
Woensdagmiddag vond ik een briefje in de bus dat TNT het pakketje ’s morgens had proberen af te geven. Rare tijd, want fatsoenlijke mensen werken dan. Geen nood, zo las ik, donderdagmorgen zou het weer worden aangeboden. En zo geschiedde.
Helaas weer 's ochtends toen wij bij de baas werden verwacht. Op het briefje stond dat ik het de volgende dag na 13.00 uur kon ophalen. Met andere woorden, het pakketje was woensdagmorgen op een paar honderd meter van mijn huis. Ik had woensdagmiddag en donderdagmiddag alle tijd om het op te halen. Maar nee, op dat moment sleepte bezorger A. Kivit er mee door de stad. Dat is logistiek toch niet handig?
5 euro op de markt . . .
Deadwood
Als je weinig TV kijkt dan wil je nog wel eens iets missen. Vroeger waren dat programma’s waar iedereen de volgende ochtend over sprak (Big Brother bijvoorbeeld of Peyton Place) en dan sloeg je je voor je kop dat je niet had gekeken. Tegenwoordig hoor ik op de werkvloer weinig meer over Tv-programma’s praten. Het aanbod is zo enorm dat er bijna geen programma’s meer zijn waar iedereen naar heeft gekeken en waar je dus een boom over op kunt zetten bij de koffieautomaat.
Als je tegenwoordig iets mist dan kun je via internet het meeste wel terugvinden. En de kranten blijven maar schrijven over TV-programma’s alsof dàt het belangrijkste is na voetbal. Dus las ik maanden geleden in een krant dat Nederland massaal iets had gemist. De Amerikaanse HBO-serie Deadwood. Het eerste seizoen was uitgezonden door een commerciële zender en ook nog in de kleine uurtjes. En dat was volgens die krant dood- en doodzonde, want het was een magistrale serie. En omdat niemand had gekeken werden het tweede en derde seizoen niet eens meer uitgezonden.
Kijk, op zo’n moment word ik nieuwsgierig, dus ik heb het eerste seizoen van Deadwood gekocht en het tweede en derde seizoen geleend van een andere Deadwood-junk. De eerste drie afleveringen – ik zeg het eerlijk – heb ik aan de grofheid moeten wennen, maar toen ik de mannen en vrouwen van het gouddelversstadje Deadwood in het wilde westen in mijn hart had gesloten kon ik niet meer stoppen. Het ging de laatste weken met twee, soms drie afleveringen achter elkaar. Gisteren hebben we met bloedend hart de laatste aflevering gezien.
Het zal moeilijk worden af te kicken van Deadwood. Geloof me, als u echt iets moois wil zien, dan beveel ik u deze serie van harte aan. Het is het beste dat ik sinds jaren heb gezien.
Spijt
Mark van Bommel heeft spijt. Als hij had geweten wat een commotie zijn grap zou veroorzaken had hij hem niet gemaakt. Mark van Bommel kondigde bij TV Limburg aan dat hij de Duitse nationaliteit ging aanvragen zodat hij in het Duitse elftal mee zou kunnen spelen. Van Bommel heeft ons als PSV-supporters vele mooie uren bezorgd, maar het is een ettertje. Een irritant zuigertje. Briljante voetballer, maar ik hoef hem niet over de vloer. Dus als hij Duitser wil worden dan doettie maar.
Maar het was een grap. Een grap van TV Limburg waar Mark van Bommel (zelf Limburger) graag aan wilde meewerken. Ze wilden namelijk aantonen dat de Nederlandse journalistiek een papegaaiencircus is. Dat weten wij journalisten al lang, dus voor ons had TV Limburg het niet hoeven doen. Want journalisten blaten elkaar allemaal na.
TV Limburg had het “nieuws” en binnen de kortste keren verscheen het in alle kranten en op alle zichzelf nieuwssites noemende internetpagina’s. De meeste volg ik dagelijks want je weet nooit wat je tegen komt, maar meestal is het allemaal meer van hetzelfde. Ongelofelijk hoeveel geld er in Nederland blijkbaar is te verdienen aan het copy-pasten van andermans pennenvruchten.
Was het een leuke of nuttige grap? Ik vind van niet. Zoals ik al zei: iedereen weet dat de media elkaar klakkeloos na praten. Het checken van door anderen gebracht nieuws is er vaak niet meer bij. Veel journalisten hebben – vaak uit pure gemakzucht - een blind vertrouwen in elkaar. Door ervaring wijs geworden, vertrouw ik liever op eigen kracht. En als je weet dat journalisten elkaar na praten is het heel erg flauw om zo’n grap te maken.
Ik vind het zelfs een beetje kinderachtig. Goedkoop scoren. Limburgs bijna. Als iemand in de krant wordt geciteerd, kun je nog twijfelen of de schrijver dat goed heeft gedaan. Maar als iemand zelf voor de microfoon roept dat hij zich tot Duitser wil laten naturaliseren dan mag je toch aannemen dat dat klopt. Het is van het niveau: een blinde pootje lichten.
U vindt een naturalisatie tot Duitser sowiesie ongeloofwaardig? Bij Van Bommel verbaas ik me nergens over . . .
Meisjes in de trein
Nee echt, J. is de tofste jongen die ik ken.
Ik heb hartstikke veel met hem meegemaakt.
Hij heeft zo vaak tegen mij gelogen.
Ik ook tegen hem trouwens.
Echt geloof me, het een gouwe jongen . . .
Voor Brabo's only
Hoewel het aantal weblogs wereldwijd minder snel groeit dan voorheen, is het aantal blogs dat wordt bijgehouden nog steeds onverminderd groot. Je praat echt over miljoenen. Ook in Brabant wordt flink geblogd. Door onbekende burgers, maar ook door mediamensen, politici en sporters. Omroep Brabant gaat de komende maanden proberen om die Brabantse weblogs te bundelen op het internetadres www.brabantblogt.nl. Daar kun je er nu al zo’n vijftig vinden.
Loreley
Wij hebben ons de afgelopen dagen een behoorlijke spierstijfheid gelopen op de Rheinsteig. Dat is een wandelroute langs de Rijn in Duitsland en wij liepen de mooiste, maar ook de zwaarste etappes van Kamp-Bornhofen naar Kaub. Wandern auf hohem niveau, heet dat. Dat u het maar weet.
Het was in de buurt waar Loreley de schippers verleidde. Wij hebben op dezelfde rots gestaan als waar zij op zat, maar de schippers keken niet eens naar ons. Misschien kwam het omdat wij er met velen stonden. Bovendien is die prachtmeid met haar gouden haren verworden tot een commercieel product. Alleen in bepaalde obscure landen en dubieuze kringen worden vrouwen meer uitgebuit dan Loreley.
Het aanbod van prullaria in haar naam is schier eindeloos. En dat was fijn, want zo konden wij een fraaie keuze maken voor onze vitrinekast met de meest wanstaltige vakantiekitsch. Deze wulpse Loreley deelt nu een plank met een beeldje van de vrome Padre Pio, een lepeltje met de beeltenis van Johannes Paulus II en een buitengewoon zedig meisje in Oostenrijkse klederdracht. Nu zijn ze met z’n vieren, kunnen ze eindelijk klaverjassen.
Dames
Geloven
Ik was 23 toen ik gegrepen werd door de kerk. Na 13 jaar actief lidmaatschap keerde ik het instituut weer de rug toe. Ik vertel het wel eens aan mensen als het toevallig zo ter sprake komt. Maar ik zal niet van de daken schreeuwen dat ik een afvallige ben. Evenmin heb ik behoefte andere afvalligen om mij heen te verzamelen. Afvalligheid is voor mij geen status voor een organisatie.
Eshan Jami deed dat anders. Hij richtte een organisatie van ex-moslims op en zocht daarmee de publiciteit. Zo ongenuanceerd dat hij werd bedreigd. Ik begrijp niet waarom iemand zijn afvalligheid zo nadrukkelijk manifesteert. Heeft dat geloof je dan zoveel kwaad gedaan dat je terug wilt slaan? Net zo min begrijp ik mensen die mij een geloof willen opdringen, bijvoorbeeld door schreeuwend voor de Hema in Den Bosch te staan.
Misschien heb ik makkelijk praten omdat ik lid was van een tolerante geloofsgemeenschap. Even goede vrienden als ik niet meer mee wilde doen. Ik kan me voorstellen dat het anders is als je voormalige geloofsgenoten je gaan achtervolgen vanwege je afvalligheid. Maar in hoeverre word je achtervolgd als je ex-moslim bent en dat verder niet tot een levensdoel verheft.
Nu komt er een steuncomité van bekende Nederlanders dat zich gaat inzetten voor het recht op afvalligheid. Paul Cliteur, Cisca Dresselhuys, Max Pam en anderen. Atheïsme als religie. Ze gaan zich inzetten voor de vrijheid om wel of niet te geloven. Het recht op zelfbeschikking wordt er zelfs bij gehaald. Volgens mij wil dat steuncomité zich vooral inzetten voor de vrijheid om publiekelijk te kunnen zeggen dat je niet meer gelooft of bij een kerkgenootschap hoort, zonder dat je dan in elkaar wordt geslagen.
Prima, maar als je bedenkt dat de discussie over afvalligheid zich op dit moment toespitst op de islam, dan zou je kunnen zeggen dat het comité de pijlen vooral op dat geloof richt. Onder de vlag van zelfbeschikking en burgerplicht natuurlijk. Slim.
Blijft voor mij de vraag waarom iemand van de daken schreeuwt dat hij niet meer gelooft.
Giechelen
Het gedeukte groene bestelautootje kwam met piepende banden de hoek om gezeild. De automobilist voor mij moest vol op de rem om niet geramd te worden. Het groene autootje vloog in volle vaart richting parkeerterreintje. En daar reed ik net op mijn fiets. Ook ik moest vol op de rem en viel met mijn boodschappentas languit over straat. Voor de tweede keer in een paar weken.
Het autootje kwam piepend tot stilstand. Er kon geen hand meer tussen mijn neus en de bumper. Achter het stuur zat een bleke puistenkop, vettig petje op het hoofd, joint tussen z’n lippen. Ik voelde of ik beschadigd was. Ik was onbeschadigd, pakte mijn spullen bij elkaar en raapte m’n fiets op. Al die tijd bleef de bleke puistenkop met uitpuilende ogen in zijn auto zitten. Hij stak geen poot uit. En hij giechelde.
Ik liep naar hem toe om hem te vertellen dat hij beter niet zo stoned als een garnaal achter het stuur kon kruipen. Hij mompelde iets en bleef maar giechelen. Ik overwoog even om hem door het openstaande autoraam een knal voor z’n kop te geven, maar ik bedacht me. Hij wachtte er ook niet op. Hij gaf een straal gas en scheurde met piepende banden over het parkeerterreintje rakelings langs twee auto’s, vloog over de stoep en reed in volle vaart weg.
“Heb je het nummer?” vroeg een wandelaar met een hond. Dat had ik niet, waarom zou ik? Ik mankeerde niks en m’n fiets was nog heel. Bovendien, wat moet ik met zo’n nummer? Naar het politiebureau om te vertellen dat ik bijna overhoop was gereden? Laat me niet giechelen . . .
Suppoost
Ik vraag me in een museum wel eens af hoe het leven van een suppoost er uit ziet. Ze hangen wat rond in een zaaltje, strekken af en toe de benen en soms mogen ze in een walkie-talkie praten. Heel zachtjes natuurlijk om het aandachtig observerende publiek niet te storen met banaliteiten.
Ik was gistermiddag suppoost bij de tentoonstelling van onze fotogroep AFC’68. Nou had ik het geluk dat ik iets over die expositie wist en dat er foto’s van mijzelf hangen. Je hebt dus altijd praat. Om twaalf uur deed een beveiliger van het Noordbrabants Museum de deur van het koetshuis open. Ik was de enige die voor die deur stond te wachten. Met een jaloerse blik keek ik naar de rij mensen die voor het hoofdgebouw van het museum stond. Daar exposeert Ans Markus.
Verlangend keek ik uit naar de eerste bezoekers. Bij iedereen die ik zag schreeuwde ik van binnen: kom ook naar ons!! Al rap kwam er een groepje dames binnen dat aan de tongval te horen uit de ommelanden van onze provinciestad kwam. Ze hadden er de pas flink in ze en keken zoekend rond. In een hoekje hoorde ik ze mompelen dat het nogal tegen viel. Ze hadden iets heel anders verwacht.
Eén van de dames beende op mij af. “Nelleke de Laat maakt toch schilderijen en kleren,” zei ze. Ik vertelde haar dat Nelleke met haar kunstwerken domicilie had gekozen in de portierswoning aan de overkant. De dame verzamelde haar troepen en ze beenden weg. Daar gingen m’n eerste gasten.
Of die meneer die na een rondgang langs de foto’s tegen mij kwam vertellen dat hij iets heel anders had verwacht. Wat dan, vroeg ik. Nou, hij had gezien dat er een expositie was van AFC’68 en hij dacht dat er voetbalfoto’s hingen.
Ach, het leven van een suppoost is best opwindend.
Boulevard (slot)
Bedenk alle cliches die u kunt bedenken over een relax- en beautyfarm, maak daar karikaturen van en u hebt de ingrediënten van het stuk Uptijd van de theatergroep Norfolk. Vijf jonge vrouwen spelen het personeel en de bezoekers van Tropical Heat, een plek waar vrouwen even proberen te ontsnappen aan het dagelijks bestaan. Maar de gedwongen ontspanning wordt steeds beklemmender.
Norfolk bestaat uit vijf meiden van de Theateropleiding in Maastricht die samen verder zijn gegaan. Het zijn stuk voor stuk veelbelovende actrices en dankzij hun talent blijft Uptijd overeind. Het is een buitengewoon grappig stuk, maar traag. Vreselijk traag. Bovendien worden de grappen soms tot in het oneindige uitgerekt. Dat is jammer want op die manier gaat de rem er onnodig op.
Het Festival Boulevard zit er op. We hebben al met al weer mooie voorstellingen gezien. Wat me vooral op viel was het acteertalent dat wij in Nederland en Vlaanderen rijk zijn. In een wereld die gedomineerd wordt door soapies is dat hoopvol.
Boulevard (3)
Er hoeft niet per se een echte kraai te zijn om te zien dat er een kraai op de arm van Theo zit. Theo is een boerenjongen, gespeeld door Jos Erwich. Hij is eenzaam, zijn moeder is dood en zijn vader ligt tot ’s middags op bed. Hij heeft geen vriendjes. Zijn enige bezigheid lijkt het vangen van dieren met vergiftigd aas om ze daarna op te zetten.
Op een dag vangt hij een kraai. Het beest blijft leven Theo besluit hem te temmen. Dan begint er een enorm gevecht. Theo wint uiteindelijk en gaat triomfantelijk met de kraai op zijn schouder naar school. Hij heeft eindelijk een vriend.
Het stuk speelt zich af op een boerderij in Berlicum, de tribune bestaat uit hooibalen. Regisseuse Annelies van Wieringen heeft een minimaal decor met een oude tafel, wat kisten en wat schoolplaten. Dat is de wereld van Theo.
Uitgangspunt voor het verhaal is de roman “Vriend van Verdienste” van Thomas Rosenboom. In het verhaal dat Van Wieringen neer zet, gebeurt niet zo veel, er blijft veel onder de oppervlakte. Maar het spel van Erwich is prachtig. Hij weet met die minimale middelen een wereld te scheppen die tot de verbeelding spreekt.
Een belangrijke rol is ook weggelegd voor klankontwerper Stijn van Beek, die ter plekke geluiden opneemt die Erwich maakt om die in volgende scenes en in muzikale nummers te gebruiken.
Boulevard (2)
Hoe langer ik nadenk over de voorstelling “Zo is mijn hand een pistool” van Het Huis van Bourgondië, hoe meer ik die ga waarderen. Dat rijpingsproces was nodig omdat ik me aanvankelijk vertwijfeld af vroeg in wat voor chaos ik was beland. Maar na een nachtje slapen zijn de stukjes op hun plaats gevallen.
Het is het verhaal van twee jongens die af en toe het kostschoolleven ontvluchten om op een geheime plek te dromen over hun game-helden. Als er een meisje bij het tweetal komt beginnen de hormonen pas goed te gieren en vereenzelvigen de twee zich steeds meer met hun helden. Ze verliezen hun puberale kwetsbaarheid en transformeren tot nietsontziende gamers. Net zo lang totdat fantasie realiteit wordt.
Het is fysiek een zwaar stuk, maar Tom Ternest, Saar Vandenberghe en Peter Vandemeulebroecke slaan zich daar goed doorheen. Hun acteerprestaties zijn van grote klasse.
Het stuk speelt zich af in een oud slachthuis in Den Bosch. Een uitgelezen locatie om fantasie uit te leven. Regisseur Jef van Gestel had dan ook de mogelijkheid om qua geluid en lichteffecten alles uit de kast te halen. Hij gebruikte simpele maar doeltreffende middelen om de overgang van het burgerlijke kostschoolleven naar de geheime fantasiewereld aan te geven.
Het Huis van Bourgondië is een Maastrichts productiehuis dat jonge theatermakers die artistiek risico durven nemen ondersteunt. Wat mij betreft is “Zo is mijn hand een pistool” het risico waard.
Boulevard (1)
De eerste voorstelling die wij bezochten in het kader van Theaterfestival Boulevard was “r i j k” van ’t Woud Ensemble. Het gezelschap speelt in het Bossche natuurgebied De Heinis, waar de bezoekers eerst door Vic Bakker van Het Brabants Landschap mee werden genomen op een korte excursie. De Heinis heeft een rijke geschiedenis en wordt wel aangeduid als het duurste stukje natuur in de stad door een miljoenclaim van een bedrijf dat daar ooit dacht te kunnen bouwen.
Het decor van “r i j k” van een grasheuveltje omzoomd door bos, het publiek zat op klapstoeltjes die we na de voorstelling moesten inleveren samen met de dekens en de theebekers. Dat is de charme van locatietheater.
“R i j k” is het verhaal van rijke Russen die hun zomer doorbrengen in hun buitenverblijven. Het stuk is gebaseerd op “Rijke bruiden” door Alexander Nikolajevitsj Ostrovski (1823-1886), een Russische toneelschrijver die herontdekt is door Nederlandse gezelschappen.
Het is een voorspelbaar, maar buitengewoon sterk gespeeld verhaal over liefde en verveling, maar ook over de macht van geld, bedrog en emancipatie. In krachtige en vaak humoristische dialogen worden die zaken aan de kaak gestel., Kwistig overgoten met madeira, voordurend aangesleept door de weduwe Antonina, een meesterlijke rol van Margien van Doesen.
Er zaten fraaie vondsten in “R i j k”. Het bos werd goed gebruikt om de deelnemers na een heftige woordenwisseling de kans te geven op een wandeling door de helende natuur. En de kostuums van de dames, in de vorm van hun datsja’s waren niet alleen fraaie creaties maar ook nuttige decorstukken.
Martelaar
Het was een kwestie van tijd dat Geert Wilders een oproep zou doen om de Koran te verbieden. Wie de Kamervragen leest die zijn PVV bijna dagelijks stelt kon zien dat de moslimhaat naar een kookpunt aan het stijgen was. Alles wat er de laatste maanden mis ging in ons land werd door Wilders c.s. met steeds fellere en ongenuanceerdere vragen gerelateerd aan de islam en haar volgers.
Ik heb zijn brief, waarin hij pleit voor een verbod op de islam, gelezen. Het is van hetzelfde laken een pak. Maar er was één passage die mij vrees inboezemde. Wilders schrijft dat Den Haag vol zit met laffe lieden die laf zijn geboren en laf zullen sterven. Alsof hij wil zeggen dat hij als een held zal sterven.
Het klinkt bijna als een schreeuw om martelaarschap. Een noodkreet van een man wiens gezaaide haat maar niet echt wortel willen schieten en die vermoedelijk – en dat is dan wel begrijpelijk – in de war is geraakt door de voortdurende bewaking om hem tegen kwaadwillende moslims te beschermen.
En die zijn er, dat blijkt uit de moord op Theo van Gogh, de potenrammerij en de aframmeling die Ehsan Jami kreeg. Het is triest dat er in dit land zulke intolerante mensen rondlopen dat andersdenkenden hun leven niet zeker zijn. Die types moeten keihard worden aangepakt. Maar een verbod op de Koran is niet de weg. Daarmee zaai je nog meer tweespalt. En je geeft voeding aan de zieke geesten van extremisten.
En zo is Wilders bezig zichzelf te gronde te richten. Maar laat hem alsjeblieft niet als een martelaar sterven. Limburg is met 16 heiligen al ruim bedeeld.
Update namen
Onlangs kreeg ik een mailtje van iemand die enthousiast was over mijn namenlijst. Hij had zelf ooit ook namen gespaard, die stonden ergens in een Apple Mac SE computer uit 1989 van wijlen zijn vader. Hij ging onmiddellijk op zoek naar kabels om die computer op te starten en in de krochten naar zijn verzameling te zoeken.
Een week later was het hem gelukt en kreeg ik een fraaie aanvulling op de namenlijst. Omdat ik er een aantal al had, krijgt u van mij de nieuwe.
Laurent, bedankt voor alle moeite!!
Auw - tandarts
Bootsman - Verslaggever Sail '95
Bots–Ras - Transportbedrijf
Burger - Burgemeester
Corporaal - Soldaat
Dhont - Onderzoeker hondenvoer
Draijer - FNV-onderhandelaar
Droogkruis – Wasserij
Ego - Voorzitter Oud-Strijders
Eicken - Meubelhandel
Feesten, van der - Drankenhandel/partyservice
Griep - Voorzitter Nederlandse Ziekenhuizen
Hoop de - Psycholoog
Karsmakers - Carosseriebedrijf
Klompe - Boer
Korteweg - Voorzitter vervoersbond
Leeflang - Actievoerder Taxichauffeurs tegen onveiligheid
Leiding - Directeur (ergens in Duitsland)
Naeyer de - Autohandel
Netjes - Inspecteur
Olieman - Deskundige ivm vergiftigde olijfolie
Ruikes - Onderzoeker luchtvervuiling
Ruyl - Autohandel
Scheuren - Busbedrijf (Dld)
Schrickx - Woordvoerder 'angstige bejaarden'
Silvertand - Tandarts
Spetter - Manager zwembad
Troost Ted - Haptonoom
Vredeling - Minister van Defensie
Vuijst de - Vakbondsvoorzitter
Wasser - Hydroloog
Zeldenrust-Noordanus, mevrouw - Voorzitster NVSH
Vast contract
Bijna een jaar geleden schreef ik over Eddy, onze eerste huismeester, die na jaren pensioen opeens aan mijn bureau stond om te vertellen dat hij bloed plaste. Eddie is dood. Hij heeft bijna een maand in coma gelegen en een paar dagen geleden begaf zijn geest het.
We hoeven nu geen knipsels over de oorlog meer op te sturen. Eddy was bezeten van de oorlog en verzamelde alles wat hij daar over te pakken kon krijgen. Behalve een vrouw en een dochter moet hij een pakhuis vol knipsels hebben achtergelaten. Wat zou daar mee gebeuren?
Eddy is 75 jaar geworden. Hij is de vierde collega binnen twee jaar die sterft. De anderen waren allemaal veel jonger. Gek eigenlijk dat de laatste vier sterfgevallen die ik van nabij heb meegemaakt, alle vier mensen zijn die ik van het werk ken en die allemaal nog vrij jong waren.
Maar het gekste is dat ze alle vier weliswaar dagelijks in de studio te vinden waren maar dat ze alle vier gedetacheerd of free-lance waren. Ik weet niet wat ik daar van moet denken, maar ik maak me niet de illusie dat een vast arbeidscontract bij deze fijne omroep ook een garantie is op een lang en gelukkig leven.
Uitlokking
Het ging zo. We waren met een stel vrienden begonnen op een terrasje. Daarna zijn we hier gaan eten alwaar ik weer twee mensen enthousiast heb gemaakt voor de goddelijke lamsschotel in amandelmelk die ze daar serveren.
Op de kaart staan ook garnalen om zelf te pellen met knoflookteentjes. Ik vind het met mijn vingers al een hele toer, laat staan met knoflookeentjes. Uiteindelijk belandden we in onze stamkroeg.
Telkens deelden we de rekening maar op het laatst was één van de dames door haar contante geld heen. In onze stamkroeg kun je niet pinnen dus ik schoot voor. Onderweg naar huis legde ze aan bij een bankautomaat, maar die braakte alleen groot geld dat ik niet kon wisselen, dus ik moest het uiteindelijk doen met een handje kleingeld.
En toen gebeurde het.
“Geef hem voor de rest maar een paar kussen,” zei mijn vrouw, genereus als ze is. Ik was niet bij machte te weigeren en dus werd ik voor het eerst in mijn leven in het openbaar voor geld gekust. Ik begon natuurlijk meteen een discussie over de vraag of ik was geprostitueerd door mijn eigen vrouw. Ze vonden allemaal dat ik het te zwaar op nam.
Behalve de man van de vrouw die mij had gekust. Hij is advocaat dus wij luisterden aandachtig naar hem. Hij concludeerde dat hij er wel een gevalletje uitlokking in zag als ik zou besluiten te gaan procederen. Maar ja, als je zo’n groot hart voor vrouwen hebt als ik word je nooit rijk . . .
Gedoe
Vandaag begint het Theaterfestival Boulevard in onze fraaie stad. Tien dagen lang kunst en cultuur binnen de vesting en in de ommelanden want er is weer veel locatietheater buiten de stadspoorten. Den Bosch zou Den Bosch niet zijn als er geen gedoe was. Gedoe over subsidie en gedoe over horecaondernemers die vinden dat er niet genoeg gezopen wordt als er te veel evenementen buiten het centrum zijn.
Nu is er weer gedoe. U moet weten dat wij het Bossche Broek hebben, een fraai poldergebied ingeklemd tussen de A2 en de Bossche binnenstad. Het is een wandel- en fietsparadijsje. In dat gebied mogen geen evenementen plaatsvinden. Behalve als de Majesteit komt. Die is Hoog verheven. Het uitschelden van de Majesteit levert ook een veel zwaardere straf op dan wanneer u mij of een andere simpele burger voor rotte vis uit maakt. Nu wil PvdA-senator Peter Rehwinkel die straf voor majesteitschennis verminderen in plaats van mensen die moslims, joden en provincialen uitschelden strenger te straffen. Maar ik dwaal af.
In het kader van de Boulevard zijn er tijdelijk twee kunstwerken geplaatst in het Bossche Broek. En nu maken binnenstadsbewoners, die denken dat zij en alleen zij weten wat goed is voor de stad, daar veel ruis over. Geholpen door de plaatselijke krant met wie zij de lokale sponde delen. Waar zijn ze boos over, vraag je je af, want wat doen twee tijdelijke kunstwerken voor kwaad?
Wel het betreft hier stapels oud papier. De poorters vinden dat ontsierend en het Bossche Broek onwaardig. De gemeente gedoogt deze kunst en de wethouder heeft geen oordeel over de artistieke waarde. En daar heeft hij gelijk in. Als mensen bedenken dat ze oud papier gaan bundelen tot pakketten, die meters hoog opstapelen en vervolgens Peoples Pape Paviljoen noemen, dan verdienen ze een ereplek en dat is het Bossche Broek.
Ik bedenk me opeens dat ik, elke maand als ik een touwtje om de oude kranten knoop om ze aan de straat te zetten, daar misschien ook wel eens een leuk stapeltje van kan maken. Dan noem ik het Johnnies Frozens Yesterdays News. Wie weet is er wel een Fonds voor de Kunst dat mij wil subsidiëren zodat ik bolletjes touw kan kopen dat &%#@!!$%& niet altijd van binnen uit afrolt . . .
