Puzzelstukken
We hadden elkaar achttien jaar niet echt gesproken. We mailen als zijn krant zelf nieuws is. Dat gebeurt soms, want het is één van de laatste zelfstandige dagbladen van Nederland en dat verbaast het overige journaille periodiek. En vorig jaar feliciteerde ik hem toen hij gekozen werd tot Moedigste Hoofdredacteur van Nederland. Ik was plaatsvervangend trots want bij zijn krant leerde ik het vak.
Op enig moment ontstond het idee om samen te gaan eten. Dat gebeurde gisteren in de bakermat Barneveld, waar hij nog een paar maanden de belangrijkste krantenman is. Dan zet hij er een punt achter, na 44 jaar.
We kwamen tijd te kort. Weet je nog hoe we die geweldige primeur hadden door stiekem foto’s te maken van die kaarten? Weet je nog dat we samen gegijzeld waren door die dolle ondernemer? Hij heeft nog steeds het mes dat Molukkers tijdens de gijzelingen in de deurpost van het redactielokaal hadden gestoken. Hij vertelde het verhaal over het bizarre overlijden van twee collega’s.
Er viel even een stilte.
Wist ik al dat een collega, die ik nog als leerling had aangenomen, hem nu ging opvolgen? Onze herinneringen aan blijde en droeve gebeurtenissen pasten als puzzelstukken in elkaar.
Poezie
Ik heb een alleraardigst boekje: “Holland op z’n malst”. Het bevat 16de en 17de eeuwse rijmelarijen, gegraveerd op glazen en graven, geschilderd op uithangborden, deuren en muren, Zeg maar: vroege middenstandspoëzie.
Ik kan genieten van een palingkoning die na een doorwaakte nacht ’s morgens zijn viswijf een briefje onder de neus duwt onder het slaken van de vreugdekreet “eindelijk rijmt het”:
Vis van Meesters
Is altijd vers
Vroeger ging dat anders lees ik in mijn boekje. Wat te denken van een reclame voor een Laakekoopershuis in Den Bosch:
Hier in Achillis, dien dapp’ren Held
Die Hector heeft teneer geveld
Verkooptmen Laakens ende Baayen
ok Luikze en Leidse Heere-Saayen.
Dat waren mooie tijden voor bombastische woordkunstenaars. Ik heb het boekje uit de kast gepakt omdat tijdens een wandeltocht door een Bosch’ wijkje, waar het vrije ondernemerschap welig tiert, mijn oog viel op nieuwerwetse reclame-uitingen. Zo las ik dat iemand “smeertechnische totaalservice” biedt. En bij een garagebedrijfje was er sprake van “motormanagement”.
Nee, doe mij dan maar de spreuk op een Kleermakersdeur in Rotterdam:
Jozeph vlugte met Maria naar Egypten op een Eezel
Hier woont de Meester-Kleermaker Dirk van Weezel
Hij kan een kleed behoorlyk fatzoeneeren
En jonge Vrysters het naayen leeren
Najaf
Ik las over een veldslag in Irak. Bij de heilige stad Najaf waren volgens schattingen 250 rebellen gedood. De opstandelingen hadden zich ingegraven in de dadelpalmboomgaarden vlakbij Najaf.
Mijn gedachten dwalen af naar Italië. Naar onze wandelingen door de heuvels. We lopen langs een olijfboomgaard en in de verte ligt het stadje met die prachtige kathedraal die we willen bezoeken. Het is op het heetst van de dag en we besluiten nog even in de schaduw van een olijfboom een slok water te drinken voordat we die laatste kilometers inzetten.
Zo moeten er ook ooit mensen langs die dadelpalmboomgaarden gelopen hebben. Op weg naar Najaf. Op weg naar de Alimoskee en de tombe van Ali met z’n vergulde koepel en kunstschatten. En de grote begraafplaats met tombes van profeten in de vlakbij gelegen Vallei van de Vrede.* Maar eerst nog even een uiltje knappen onder een dadelpalmboom en misschien een dadeltje eten. Dat zal toch niemand erg vinden?
De stad is onder Sadam al grotendeels vernietigd en er loopt een snelweg over de begraafplaats. En nu graven opstandelingen zich ook al in in die dadelpalmboomgaarden.
Zonde van zo’n land.
* Met dank aan Wikipedia.
Gespannen
Sorry F., maar dit stukje gaat ongevraagd over jou. Je moet weten dat iedereen die mijn leven binnen komt vroeg of laat een inspiratiebron is. Soms om denkbeelden te vormen, soms als figurant in een verhaaltje, niet zelden beide. Wees gerust, ik behandel mensen die mij of de mijnen dierbaar zijn altijd met respect. En je moet er de humor van in zien. Zo ben ik.
We waren best een beetje gespannen. Het is ook niet niks in het leven van ouders of “aangewaaide” ouders, zoals Marlies zichzelf wel eens noemt, als één van de kinderen voor het eerst met een partner thuis komt. Hoewel hun keuze niet jouw zaak is, ben je er toch mee bezig.
Mijn jongste zoon kondigde vorige week aan dat hij nu eindelijk zijn vriendin eens aan ons wilde voorstellen. We hadden er al veel over gehoord en we vonden het best bijzonder. Hij houdt van vrouwen die veel ouder zijn dan hij. Met z’n 23 heeft hij een partner die dicht in de buurt komt van de leeftijd van mijn eigen vrouw. En u weet dat die al heel vaak haar dertigste verjaardag heeft gevierd. Daarom waren we een beetje gespannen.
We hadden er de afgelopen week regelmatig samen over gesproken, want het is natuurlijk niet alledaags. Als een oudere man een jonge vriendin heeft kijken we daar niet gek van op. En mannen, laten we eerlijk wezen, we vinden het stiekem zelfs een bofkont. Maar andersom is anders. Natuurlijk heb ik er met een aantal vrienden over gesproken. Eigenlijk zeiden ze allemaal hetzelfde: waarom is dat eigenlijk anders? Gelukkig heb ik geen vrienden die het cliche gebruikten: als ze maar gelukkig zijn.
F. bleek een aardige vrouw en zo te zien kunnen zij en mijn zoon het goed samen vinden. So what? Eén ding nog. Jaren geleden heb ik gekscherend geroepen dat ik het eerste echte serieuze meisje dat over mijn drempel zou stappen meteen die ene vraag zou stellen om haar te plaatsen. Maar dat heb ik nu achterwege gelaten. Welke? “Wat doet je vader voor werk” natuurlijk.
Bonnetjes
In Tilburg woont een gehandicapte meneer. Hij mag zich op kosten van de gemeenschap a raison van 125 euro per maand laten bevredigen door een dame van een escortbureau omdat hij niet op eigen kracht aan zijn gerief kan komen.
Dat recht verwierf hij niet zonder slag of stoot. Daar ging zeven jaar touwtrekken aan vooraf. Uiteindelijk oordeelde de Centrale Raad voor Beroep dat sex een eerste levensbehoefte is en dat de gemeente derhalve dient te dokken.
Maar in Tilburg ontdekten ze dat er voor het verrichten van arbeid in het kader van de AWBZ bonnetjes nodig zijn. Ze eisten die bonnetjes ook. Maar dat schijnt in die branche niet gebruikelijk te zijn, evenmin als zegeltjes en garantie. De dames werken zwart, steken het geld in hun handtasje en verdwijnen met stille trom.
De gehandicapte man trok weer aan de bel bij de gemeente. (Spreekwoordelijk dan want als hij dat echt had gekund had de hele kwestie natuurlijk niet bestaan). Tilburg knijpt nu een oogje dicht en gaat hem alsnog 1200 euro uitkeren.
Heeft u enig idee hoeveel kantoorgrappen je over dit onderwerp kunt maken? Ik wel. Heel veel.
Akkermans??
Mijn naam is genoemd. Door een collega. Die is iets belangrijks bij de Nederlandse Vereniging van (of voor, daar wil ik van afwezen) Journalisten. Hij zit geloof ik in het hoofdbestuur. Precies weet ik het niet want ik ben nooit zo bezig met onze vakbond. Nou ja, één keer per kwartaal als ik de contributie betaal.
Hij had gehoord dat de Raad voor Journalistiek af wil van al die hotemetoten in de raad. Ze willen een paar gewone journalisten met gezond boerenverstand. En nou heeft mijn collega dus mijn naam genoemd.
Ik denk niet dat ze me ooit zullen bellen. Het zou wat zijn. Iemand die een haat-liefdeverhouding heeft met het vak als Journalistiek Grootinquisiteur. Iemand die zo vaak fulmineert tegen collega’s die alleen maar uit zijn op scoren en eigenbelang als Opperrechter.
Het is ondertussen wel de tweede keer binnen drie maanden dat mijn naam in verband wordt gebracht met een belangrijke functie. In november werd ik genoemd als bedrijfssinterklaas. Daar heb ik zelf voor bedankt, maar ik zal toch niet een soort professor Akkermans worden???
Schelden
Ik ontmoet regelmatig politie-agenten. Geloof me, het zijn gewone mensen. En ze hebben het niet makkelijk. Vier jaar politieschool om daarna nummerborden te fotograferen. En ze worden vaak uitgescholden. Want wij Nederlandse vrijdenkers willen niet gecorrigeerd worden. De politie is fel op mensen die haar gezag aan de laars lappen met vuige taal. Ze wil respect.
En wat lees ik nu: een rechter in Lelystad heeft gezegd dat “fuck you” geen schelden is. Een man uit Almere had dat tegen een agent gezegd. Daarom was hij aan zijn oor voor het hekje gesleept, maar ’t mag. Net als mierenneuker. Dat is namelijk iemand die nauwgezet werkt en dat is een competentie. Zo krijgen die politiemensen nooit respect.
Het lijkt mij dat de alsmaar reformerende mannenbroeders in het Catshuis daar naar moeten kijken. Dat Wouter aan het ontbijt vraagt: “jongens, is fuck you schelden of niet?” En dat Jan Peter dan van ontstentenis de melk over tafel proest en Rou van de weeromstuit het net gepelde eitje fijn knijpt en dat dan dat vieze glibberige gele over zijn pyjamabroek loopt. En dat ze dan paal en perk gaan stellen aan het uitschelden van politiemensen. Maar misschien draaf ik nu door.
Ondeugend
Mensen die het kunnen weten hebben mij wel eens verteld dat de musici van Het Brabant Orkest . . . Tja, hoe zal ik dat netjes zeggen? Dat de leden van HBO niet de gemakkelijkste mensen zijn. Ik heb wel eens iemand gesproken die met eigen ogen heeft gezien dat de orkestleden midden in een maat opstapten omdat het cao-technisch pauze was.
Nu is het HBO met een nieuw stuk bezig en onze omroep wil daar wat sfeeropnamen maken om een item over het concert te larderen, zal ik maar zeggen. Dat had je gedroomd. De media zijn niet welkom bij repetities want de dames en heren musici willen niet dat het volk hoort dat zij tijdens de oefening soms een nootje verkeerd spelen.
Wij zeuren natuurlijk. Nu hebben ze een compromis voorgesteld. We mogen TV-opnamen maken zodat het publiek kan zien dat derluiden in spijkerbroek zitten en dat het dus niet voor het eggie is. Maar als ze een radiomicrofoon zien dan zijn de rapen gaar.
Weet u trouwens waar ze voor repeteren? Voor het jaarlijks Concert Carnavalesk met als thema Le Grand Boeuf. Volgens het persbericht wordt het een beetje ondeugend.
Mag ik een teiltje???
Opinio
Ik vind de geboorte van een nieuw opinieweekblad in Nederland nog altijd een journalistieke gebeurtenis van belang. Opinio heet het nieuwe blad van ex-Trouwredacteur Jaffe Vink en geldschieter Roel Pieper. Ik had willen beschrijven hoe ik op zoek ben gegaan naar het eerste nummer, maar ik zag dat Bert Wagendorp mijn woorden al heeft gebruikt in de Volkskrant. Hij heeft als het ware mijn gedachten geplagieerd, maar dat is niet te bewijzen. Als ik ze nu zou neerschrijven zou ik daarentegen gemakkelijk van papegaaien kunnen worden beschuldigd.
Het langste artikel in Opinio gaat in feite over papegaaien. Het handelt over de Probo Koala, het gifschip dat vanuit Nederland naar Ivoorkust ging, daar afval dumpte waardoor – volgens bijna alle media - tien mensen de dood vonden. Volgens de auteur van het artikel, Diederik Boomsma, roepen alle media dat wel in koor, maar is dat helemaal niet bewezen. Een interessant artikel.
Vink schrijft dat hij een links-conservatief blad maakt. Ik ben er nog niet helemaal achter wat dat is. Ik las vooral post-Fortuyn gedachten verpakt in een intellectueel jasje. Er wordt in het blad flink afgerekend met het correcte linkse denken. Altijd heilzaam. Het is bij vlagen ook belerend, zo lees ik dat ouders hun peuters van drie niet hun zin moeten geven in de supermarkt want dat kweekt een dikke generatie.
Een beetje deja vu ook (althans als je de jaren zeventig bewust hebt meegemaakt), zoals het artikel van Xandra Schutte (ex Vrij Nederland) die tot de conclusie komt dat abortus vooral een zaak van de vrouw is. En de onvermijdelijke Ayaan Hirsi mag vanuit Amerika het kleine poldergeworstel aan de Noordzee beschouwen. Ze vindt dat we met z’n allen door de Haagse Schilderswijk moeten gaan lopen om het leed te ruiken. In de beleving van Ayaan hebben we het dan vanzelfsprekend over het leed dat moslimvrouwen wordt aangedaan. Maar is de Schilderswijk c.s. zo langzamerhand niet de meest geciteerde bron waaraan populistische journalisten en politici zich aan laven?
Best interessant zo’n blad vol meningen van links-conservatieve denkers.
IMC Weekendschool
Ik heb vandaag les gegeven op de IMC Weekendschool. De school is er voor kinderen tussen de 10 en 14 jaar uit achterstandswijken. En ja, 95 procent van onze leerlingen bestond vandaag uit allochtone kinderen uit Tilburg-Noord. Maar wat voor kinderen! Ze volgen twee jaar lang vrijwillig elke zondag lessen over interessante beroepen. De kinderen hebben één ding gemeen: ze zijn gemotiveerd en nieuwsgierig. Op mijn vraag aan één van de meisjes waarom ze naar school was gekomen antwoordde ze: “anders lig ik thuis de hele dag films te kijken, nu leer ik nog wat.” Petje af voor die kids.
Samen met collega’s van Omroep Brabant en RTL Nieuws zijn we vandaag begonnen met een “semester” over journalistiek. We hebben de kinderen uitgelegd wat journalistiek is en hoe je moet interviewen. Daarna mochten ze kranten knippen en zelf een krantje maken. De keuzes van de artikelen moesten ze in groep toelichten. Ik vergeef het ze dat ze voornamelijk voor het rampen- en rellennieuws kozen. Het is tegenwoordig een goede basis om hogerop te komen in de journalistiek.
Na de lunch mochten ze amateur-acteurs interviewen die in de huid waren gekropen van Cameron Diaz, Oprah Winfrey en andere grootheden. De actrice die Oprah speelt kwam hoorbaar uit Twente. “Wat praat zij raar,” fluisterde één van de Turkse meisje tegen mij. “Het is een actrice,” zei ik. Ze begreep het. Ik heb er natuurlijk later uitgelegd dat er in Nederland verschillende dialecten worden gesproken. Maar dat is geloof ik toch iets meer voor een inburgeringscursus.
In de nabespreking zei één van de andere meiden dat haar iets niet lekker zat. Oprah had gezegd dat ze 45 was maar volgens haar was die toch echt ouder. “Zoek het maar op via google,” zei ik. “Als ze ouder is dan heb je volgende week, als je je interview moet uitwerken een mooie primeur: Oprah Winfrey liegt over haar leeftijd.” Zes paar kinderogen keken mij dankbaar aan toen ze die kop driftig opschreven in hun kladblokje. Het was een ontroerend mooie dag vandaag.
De nieuwsselectie
Madrid en Toledo
Ik dacht bij mezelf: ik doe het vandaag een beetje makkelijk en ik plaats alleen een paar foto’s van Madrid en Toledo waar we vorig weekend waren. ’t Is zaterdag nietwaar. Maar het was nog best een heel gedoe. Eerst moest ik foto’s uitzoeken die ik aan u durf te laten zien. Toen moest ik ze met photoshop zwart/wit maken want dat vind ik zelf mooi. En toen moest ik van die foto’s uitsnedes maken zodat er mooie grote foto’s verschijnen als u op die kleintjes klikt.
Vervolgens moest ik ze uploaden en in lightbox zetten. En ondertussen maar hopen dat dat goed gaat. En als het dan mis gaat moet je weer uitzoeken waar dat aan ligt. Bijvoorbeeld aan het feit dat je ergens een : bent vergeten.
Al met al denk ik achteraf dat ik beter een stukje van 151 woorden had kunnen schrijven. Maar ja, dat is achteraf.
[!-- error: could not popup ../images/madrid1groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid2groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid3groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid4groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid5groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid6groot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/madrid7groot.jpg. File does not exist --]
Koffie genoeg
De zeven vrouwen en de ene man in de treincoupe waren uitgelaten. Het was me dan ook wel de nacht geweest in de opvang in Utrecht. Oh, ze hadden het prima gehad hoor, maar ze waren toch blij dat de trein nu weer reed en ze eindelijk naar huis konden.
Het was allemaal prima verzorgd geweest, hoorde ik. Koffie genoeg en broodjes en ze hadden ook nog warm gegeten. Eén mevrouw had de zalm willen nemen maar ze hoorde om haar heen dat die niet zo lekker was. Dus had ze dat ene met dat soort bloemkoolsausje genomen. Dat was lekker. Ja dat was lekker zeiden de andere dames. Ze maakten grappen over de ene man in hun gezelschap die toch maar mooi de nacht met zeven vrouwen had doorgebracht.
Ik keek naar buiten en zag een schoongewaaid, zonnig landschap aan me voorbij trekken. Het was zeldzaam helder. Goed fotoweer, dacht ik. Een blauwe lucht met prachtige witte wolken. Nederland deed het weer.
Storm
Het stormt. Goed weer voor journalisten, aan nieuws geen gebrek. Verkeersalarm, bomen omgewaaid en vliegende dakpannen. Een collega kreeg een sms’je van een dochter. De school had alle kinderen stormvrij gegeven zodat ze naar huis konden voordat de hel zou losbarsten. Een goed opgevoed journalistenkind. Nieuws? Meteen pappa waarschuwen.
“Welke school zit ze?”, vroeg ik. Mijn collega noemde de naam.
“Hé,” zei ik, “daar hebben mijn kinderen ook op gezeten. Zitten jou kinderen op een protestants-christelijke school? Ik dacht dat jij katholiek was?”
“Het is ook een katholieke school,” zei hij.
“Welnee,”bestreed ik.
“Welja,” zei hij.
”Welnee,” zei ik.
”Nou,” gaf mijn collega toe, “het is ieder geval een christelijke school want ze beginnen met gebed. Maar zeker geen protestante school.”
“Maar als ze met gebed beginnen dan . . .” zei ik. Maar hij wilde er niet van horen.
Even later klonk er een zwak geluid naast mij. “Ik heb hier hun website voor staan en het is inderdaad een protestants-christelijke school. Nooit geweten.” zei mijn collega.
Die katholieken ook . . .
Toeristen
Ik vind het flauw badinerende stukjes te schrijven over Aziatische toeristen. Dus er gaat zich nu een heel flauw stukje onder uw ogen ontrollen. U kent ze wel, groepen Aziaten die, nog met één been op de treeplank van de bus, plaatjes beginnen te schieten van elkaar en datgene wat als eerste binnen hun blikveld komt. Ik heb dat altijd als een natuurverschijnsel gezien en er nooit over nagedacht. Tot afgelopen weekend in Madrid en Toledo.
We waren in het Pradomuseum. Een groep Aziaten vloog als een zwerm sprinkhanen van zaal naar zaal. Wij zijn geen mensen die uren voor een schilderij gaan staan veinzen dat ze er verstand van hebben. Maar de gestrekte draf waarmee de groep Aziaten door het Prado flitste gaf ons het gevoel Pierre Janssen te zijn.
In Toledo stapten we een te modern café binnen om een bakkie te doen. Ik liep met het dienblad naar een tafeltje toen er een groep Aziaten binnen kwam. Een aantal van hen filmde elke vierkante millimeter van het sfeerloze etablissement. Waarom, vraag ik mij dan af. Zou het IDFA dit jaar een programma hebben met Aziatische ego-vakantiedocu’s? Voor elk genre kunnen liefhebbers worden gekweekt nietwaar?
Nog voordat wij onze koffie en broodjes op hadden was de groep alweer op drift. Opnieuw bleef ik met open mond van verbazing achter. Ik vind Aziatische toeristen bij nader inzien fascinerend. Ze vliegen door Europa als kinderen door een snoepwinkel. Als iemand mij een ton zou geven om een Tv-documentaire te maken naar keuze, dan zou ik naar Azië reizen om daar bij mensen thuis samen met hen door hun fotoboeken te bladeren. En dan wil ik hun persoonlijke verhalen horen over al die plekken waar ze zijn geweest. Tenminste als zich dat kunnen herinneren.
Garantie?
Toen ik vanmorgen het achtregelige berichtje op pagina 4 van het Eindhovens Dagblad las, voelde het aanvankelijk als uitstel van executie. Later drong zich een sprankje hoop aan mij op. “Grijs op de werkvloer iets meer geaccepteerd”, stond er boven. Sinds een aantal jaren wordt ook mijn haar langzaam maar zeker grijzer. Eerst alleen bij de slapen. Toen kwam ik nog weg met de opmerking dat vrouwen dat interessant vinden. Dat is voorbij.
Sinds ik vijftig ben hoor ik wel eens een jong aanstormend talent ter redactie “ouwe man” tegen mij roepen. Altijd gekscherend en als ik dat wil kan ik er een zeker respect in horen. Ik dwaal af, het ging over dat berichtje in de krant. Er is een onderzoek geweest. Het blijkt dat steeds meer mensen accepteren dat collega’s tot op latere leeftijd doorwerken. Vorig jaar noemden bazen een personeelslid oud bij een gemiddelde leeftijd van 54,6. Een jaar daarvoor was dat nog 51,5, ongeveer zo oud als ik nu ben.
Kortom jongelui, mijn jonkheid is in één jaar met 3.1 jaar verlengd. Zou zo'n fraai rendement een garantie zijn voor de toekomst??
Rebajas
We hebben getwijfeld tussen Neck en Madrid. Neck bij Purmerend. Nou, da’s nog niet zo’n eenvoudige keuze want in Neck staat het vermaarde Italiaanse sterrenrestaurant Mario. Maar het werd Madrid temeer omdat dankzij de prijsstunters een verblijf van een paar dagen in de Spaanse hoofdstad niet zoveel duurder was dan een logeerpartijtje bij Mario.
Temidden van de Madrilenen hebben we afgelopen dagen gevierd dat Marlies voor de negent . . . voor de zoveelste keer dertig werd. Het was voor ons Italiefreaks best even wennen in een land waarvan we de taal niet spreken. We zagen overal woorden waarvan we de betekenis slechts konden gissen.
Gelukkig heeft mijn lief een talenknobbel. Op de eerste middag merkte zij na drie minuten al buitengemeen gis op dat het schreeuwerige alom tegenwoordige rebajas niets anders kon betekenen dan opruiming. Nou vooruit, misschien uitverkoop. En hasta 50% betekende vast en zeker tot 50 procent korting. Want hasta la vista betekent tot ziens. En daar had je dat woordje tot.
Ik heb beloofd dat ik niet de spot zou drijven met dit taalkundig hoogstandje. Dus vertel ik dat het verder cultureel verantwoorde dagen waren met veel Goya, Velasquez en Cervantes.
RSI
Ik stond vanmorgen in het Algemeen Dagblad. Nou ja, de doelgroep waar ik ook toe behoor: mensen die gestresst raken van pauzeprogramma’s op hun werkcomputer. En dat ben ik dus. “Anti-RSI-software onzin”stond in het AD. Ik heb ook zo’n programma en ik volg dat hondstrouw. Collega’s keken eerst medelijdend, als ze nu tegen me praten doen ze net of ze niet zien dat ik met mijn been in mijn nek lig.
Op het drukste moment van de dag, als ik als een dolle zit te typen, volgen de pauzes elkaar steeds sneller op. En na de zoveelste blokkade spuw ik dan vuur. Maar ik ben zo geïndoctrineerd door het ARBO-mannetje dat ik steeds netjes mijn vingers bijna uit de kom strek en mijn hoofd kantel totdat het er zowat af valt. Want dat mannetje heeft gezegd dat, als ik RSI krijg en uit het logboek van het programma blijkt dat ik op “negeren” heb gedrukt, ik geen uitkering krijg.
Gelukkig was er vandaag het AD. Ik heb het programma meteen uitgeschakeld. Als het ARBO-mannetje vervelend gaat doen, dan schuif ik hem dat artikel onder de neus en zeg ik: “Gelul, kijk maar want het staat in de krant”. (lees meer)
Opinionblock
Eén keer per maand is het mijn beurt. Dan moet ik in een radiorubriek met opinionleaders mijn mening geven over een actualiteit. Niet dat ik de opinie leid, maar ik heb altijd overal een mening over. Zeggen de programmamakers. Nou ja, als zij het zeggen . . .
Vanmorgen vroeg moest ik aangeven wat vandaag mijn onderwerp zou zijn. Ik mag zelf kiezen. En ik had een opinionblock. Tja, daar schrok ik zelf ook van. Na wat brainstormen bij de koffieautomaat wilde ik het hebben over de verloedering van de media. Programma’s op 10 waarin chirurgen in lijken snijden en filmpjes op internet waarin Piet Paulusma wordt doodgereden.
De presentator keek bedenkelijk. Het is weer zo moralistisch, zei hij. Vind je mij moralistisch, vroeg ik. Nou nee, zei hij voorzichtig, maar je hoorde dat hij mij wel een heel klein beetje moralistisch vindt. Dat trof, want dat vind ik zelf ook wel eens. Dat kan beter. Aandachtspuntje voor 2007.
Dus heb ik mijn mening gegeven over de Parade, het grote, prachtige plein midden in Den Bosch dat opnieuw moet worden ingericht. En het Bossche volk mag daarover meepraten. Makkelijk, zo’n collega binnen handbereik die overal een mening over heeft. Toch?
Geschokt
Het geboefte heeft tegenwoordig nergens meer eerbied voor. In onze fraaie provincie worden de kasten van defri debrifi defibrillators vernield. U weet wel, zo’n apparaat waarmee je mensen kunt redden die een hartstilstand hebben. Er zijn er duizenden geplaatst op strategische punten, zodat er altijd eentje bij u in de buurt is, zoals vroeger op bepaalde plaatsen rijwielherstelkisten en EHBO-verbandtrommels werden geplaatst.
En de kastjes waar die levensreddende apparaten in zitten worden dus aan gort geslagen. Waar moet het heen met de wereld? Mijn collega die de woede van het volk over zoveel maatschappelijke teloorgang mocht kanaliseren in een radio-item vertelde dat de organisatie die debrifi . . . die die dingen plaatst, geschokt had gereageerd waarna hij in een schaterlach uitbarstte.
Ja, het duurde hier ook even voordat het kwartje viel. Nou, ik vind het niet om te lachen. Net zo min als ik het filmpje waarin Piet Paulusma doodgereden wordt (zie GeenStijl) om te lachen vind. Blijkt een viral van de Kwikfit voor winterbandjes. Dat is schokkend. Ga ik dus niet meer naar toe.
Socioloog
De man op de barkruk naast me schetste een somber toekomstbeeld.
Neem mij nou, zei hij. Ik ben 26, bijna afgestudeerd socioloog en ik kan straks geen baan krijgen omdat ze in China hetzelfde kunnen voor een tiende van de prijs. Maar ik moet wel een studieschuld aflossen van 30duizend euro.
Nou, nou, zei ik. Zoveel Chinezen zullen er toch niet zijn, die ons sociologisch vooruit moeten helpen?
Hij schaarde mij onder de babyboomers en vond dat ik makkelijk praten had. Een vet salaris, waarschijnlijk een eigen huis en flink wat hypotheekaftrek. Hij vond dat mijn generatie best wat kon inleveren om de zijne aan het werk te helpen.
Ik was het volmondig met hem eens. Dat verbaasde hem. Dat hoorde hij niet vaak van iemand die VVD stemt. GroenLinks, corrigeerde ik.
Neem nou mijn vriendin, zei hij, die werkt in de zorg. En weet je wat ze verdient? Drieduizend euro netto in de maand. Schandalig weinig.
Dat verdien ik niet hoor, zei de barkeeper.
En bij de publieke omroep kunnen we daar alleen maar van dromen, zei ik.
En Jeroen Pauw dan, zei hij.
Ik wilde het hem uitleggen toen er een vrouw de kroeg binnen kwam. Ze trok de aankomend socioloog aan zijn mouw. Wij zitten al een half uur op je te wachten, zei ze bits. Meekomen nu.
Ik ben in gesprek, zei hij. De vrouw draaide zich boos om en ging weg.
De barman en ik dachten hetzelfde, de barman zei het: “Ik zou maar vlug gaan, een vrouw met 3000 euro netto in de maand moet je niet laten lopen.”
Hokje
Kom, niet huilen nu.
Nee, het is niet dat ik ondankbaar ben.
Tuurlijk vind ik het wel lief dat je me wilt nomineren.
Omdat je me dan in een hokje moet stoppen, daarom.
Nee, dat is flauw. Het heeft niks te maken correct linkse principes. Ik vraag me als weblogger, die op alles vist wat stroomopwaarts komt, alleen maar af in welk hokje je me dan had willen stoppen?
Ja, dat zou dan nog kunnen, maar vind je dat zelf ook niet een beetje te hoog gegrepen?
Nou dan. Mallerd.
Feest!
De Majesteit viert haar verjaardag dit jaar in mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch (voor de gelegenheid voer ik de officiële naam) en Woudrichem, in de volksmond Woerkum geheten, want wij houden van de volksmond. Wij van de omroep wisten het vanmorgen al maar moesten het nieuws op last van het provinciebestuur tot half vier opzouten. Dat die ettertjes van ANP en NOS Teletekst het al om drie uur meldden was pijnlijk voor ons maar nog pijnlijker voor onze rijkscommissaris Hanja Maij-Weggen die het nieuws om 15.15 meende te zullen onthullen.
Hoe dan ook: vanmorgen voerden sommige collega’s een vreugdedans uit. Waarom? Het is toch leuk dat de Koningin in onze provincie haar verjaardag komt vieren. Dat wordt toch kicken met live-verbindingen en zo.
“Je zult maar geaccrediteerd worden. Dan mag je meevaren over de Binnedieze, in de vijfde boot achter de koningin. Je ziet geen moer en na afloop mag je optekenen dat het allemaal “prachtig” was,” bromde een collega, de Majesteit parodiërend door prachtig uit te spreken met een hete aardappel in de keel. Jammer, jammer, jammer.
Advies
De kleine Meijerij-gemeente stuurde ons de wekelijkse persberichtjes. Ik werd getriggerd door een document met de naam “zwanger worden.doc”. Kijk, dat heb ik nou altijd willen weten. Hoe pakken ze dat in zo’n boerendorp aan?
Na de klik op het documentje sprong meteen de volgende kop in het oog: “Wat is het drinkadvies als je zwanger wilt worden en waarom?” Ik las die woorden nog eens en nog eens en dacht aan de tijd dat onze dorpsmeisjes rosé uit bruine kruikjes dronken en wij bacootjes slobberden. De rest ging dan vanzelf, zonder advies. Wij vroegen ons nooit af waarom.
Ondankbaar
De twee mannenbroeders en het misdienaartje met de rode konen (ik weet dat dat kerkrechterlijk een onmogelijke combinatie is, maar dichterlijke vrijheid weegt zwaarder) vergaderen in het geheim over de toekomst van ons land. Het journaille heeft zijn inspanningen om die plek te vinden beloond gezien.
Waarom, vroeg ik mij af, steekt een journalist energie in de eenmalige kick van deze zinloze primeur. Bovendien, als je er achter komt dan word je door je baas meteen voor de deur geposteerd. In regen en wind drie dagen wachten op nietszeggende quotes of – in het meest gunstige geval – een geregisseerd fotomoment, jezelf in leven houdend met kleffe kroketten uit de plaatselijke snackbar. Terwijl ondertussen de toegestroomde collega’s, ondankbaar voor jouw speurwerk, uit louter verveling jou gaan staan filmen terwijl er net een klodder mosterd op je revers valt.
Ja maar, meneer, verlichte ramen waarachter mogelijk wordt onderhandeld, levert wel spannende beelden op. Hoe kon ik het vergeten . . .
Rev.
Ik vertelde u een tijdje geleden dat ik een foto heb verkocht aan een degelijk Rooms blad. Een paar weken na publicatie kreeg ik een mailtje uit Alabama van Rev. Beachum. Hij wilde een afdrukje en wat dat dan moest kosten. Ach, mailde ik terug, doe maar vijf euro voor de onkosten. Hij mailde terug dat dat acht dollar was en dat hij mij die zou doen toekomen als ik de foto had gestuurd. Natuurlijk wilde ik dat op die basis doen. Als je een rev. al niet meer kunt vertrouwen.
Gisteren was er luchtpost voor mij van de St. Catharine’s Church in Mobile Alabama. Een enveloppe met een cheque ter waarde van acht dollar. Geen bedankbriefje, alleen een cheque. Katholieken kunnen de eeuwigheid verdienen met louter geld.
Nou, ik ga eens proberen welke bank dat papiertje wil omruilen voor euri. Ik heb het gevoel dat dat een onbetaalbaar logje gaat opleveren. Mocht er ondertussen iemand geïnteresseerd zijn in een Amerikaanse, met Happy Holiday gestempelde postzegel, dan stuur ik hem graag op voor vijf euro.
Haan
De AEX is vanmorgen door de 500 puntengrens gegaan. Volgens sommigen is dat louter van psychologisch belang maar omdat ik het geloof belijd dat de wereld wordt geregeerd door geldstromen die door beleggers gaande worden gehouden, vind ik zo’n bericht van welhaast religieuze betekenis.
En ik las dat de extra koopzondagen rond kerst een groot succes waren. Volgens een woordvoerster van het midden- en kleinbedrijf was het vooral een succes omdat de klanten minder gestresst waren. Ze hoefden niet met de angst in hun donder te lopen dat ze op zaterdag iets waren vergeten. Ik vind dat de koopzondag in de aanvullende verzekering moet.
Het CDA en de PvdA hebben ruzie over het milieu. Diederik Samson wil Pieter van Geel niet langer op milieu, hij vindt hem te groot voor Brabant maar te klein voor Nederland. Maar waar moet onzen Peer dan heen?
Happy Hooker Xaviera Hollander stapt in het huwelijksbootje. Haar man is tien jaar jonger dan Neerlands bekendste prostituee. Kijk, dat vind ik dan wel weer slim van haar maar dat ze een vent neemt die Philip de Haan heet vind ik dan weer zo rolbevestigend voor ons mannen.
Hè fijn, 2007 staat op de rails.
Tante Jo
Mijn tante Jo is overleden. Ze is 95 geworden. Het is te lang geleden dat ik haar heb gezien om nog een scherp beeld van haar te hebben. Tante had al lang geen besef meer van de wereld.
In mijn kinderjaren gingen we wel eens op bezoek bij oom en tante. Dat was een avontuur want ze woonden in Amsterdam. In een middenklassenwijk met de prozaïsche naam Bos en Lommer. Hun flatje had dingen die mij als kind intrigeerden. Een mandje met daaraan een touw. Daarmee kon je boodschappen door het trapgat naar de bovenste portieken takelen.
En het huisnummer met de toevoeging “huis” wat betekende dat ze op de onderste verdieping woonden. In ons rivierstadje kenden wij alleen huisnummers met A en B. Binnen het vierkant van de flats lag een besloten parkje, idyllisch bijna, hoewel ik het woord bij dat gevoel toen nog niet kende. Soms liepen we naar een gek gebouw met de naam Kolenkit. Wij kleinsteedsen vergaapten ons verstand aan zoveel modernisme. Wij kenden alleen de fabriekspijp van onze jamfabriek. Ach ja, Bos en Lommer.
Tante Jo is in besloten kring gecremeerd zo lees ik op de rouwkaart.
