Potlood
Paniek in veel gemeentehuizen. De nieuwe stemmachines deugen niet. De AIVD heeft uitgevonden dat je op afstand kunt zien wat iemand gestemd heeft. Ik wist niet dat de AIVD stemmachines in de gaten hield. Ik dacht dat die de handen vol hadden aan mannen in djellaba’s aan wie je zonder elektronica kan zien dat ze niet tot de inner circle van Staphorst behoren.
Waarom mogen mensen eigenlijk niet weten wat iemand stemt, vroeg ik me af. Vanmorgen hoorde ik het antwoord op de radio: mensen willen bijvoorbeeld niet dat iemand weet dat zij op Geert Wilders hebben gestemd uit angst voor represailles. Zo zit dat dus.
En nu moet er in veel gemeenten waarschijnlijk weer met het rode potlood gestemd worden. Wij niet, want mijn stad staat niet op de lijst. Ik vond het wel wat hebben, zo’n hokje rood kleuren binnen de lijntjes. Het was zo’n moment waarop je het gevoel had dat je kleuterschooltijd niet helemaal voor niks is geweest.
Een collega pleitte vanmorgen zelfs hartstochtelijk voor de algemene herinvoering van het rode potlood. Daarmee kon je zo lekker een proteststem uitbrengen door op het hele formulier met grote letters te kalken: HET ZIJN ALLEMAAL ZAKKENVULLERS!!!!
Eng
Ik vind de IND eng. Ze adviseren wie het land uit moet en wie niet. Dat is eng, ook al voeren ze alleen regels uit. Ze wilden een Geldropse baby uitzetten naar Tanzania. Zonder ouders. Wij hadden zaterdag de primeur dat de IND daarover een brief had geschreven.
Vrijdag heb ik al een reactie gevraagd aan een voorlichter van de IND. Die wilde niet erg. De IND zet geen kinderen uit zonder ouders, zei hij, dus die brief kon niet bestaan. En daarmee was voor hem het gesprek voorbij. Nou, daar kwam hij achter. De complete Nederlandse pers dook er op.
De voorlichter beklaagde zich er vandaag tegen één van mijn TV-collega’s over dat er niet zo’n commotie zou zijn geweest als tevoren iemand zijn commentaar had gevraagd. Mijn collega vertelde dat ik vrijdag al had gebeld en dat wij zijn summiere commentaar hadden toegevoegd.. De voorlichter slikte, hij dacht dat hij iemand van een lokaal krantje had gesproken. Dus . . .
Dus . . . heeft hij waarschijnlijk gedacht dat hij die kon afschepen.
Nou ja, het goede nieuws is dat het kindje mag blijven. Zo eng zijn ze bij de IND gelukkig ook weer niet.
Wist
Na zoveel jaren journalistiek is één ding mij nog steeds niet duidelijk. Waarom gebruiken vooral sportjournalisten zo vaak het woordje “wist’’? Hij wist te winnen. Hij wist te scoren. In plaats van: hij won en hij scoorde.
Ik stam nog uit de tijd dat het bruine monster uiteenspatte op de dwarsligger, wedstrijden eindigden in de brilstand en spelers in de rust thee dronken. Dat is allemaal uit het jargon verdwenen, maar het woordje wist heeft de tand des tijds doorstaan, om ook maar eens een oud gezegde te gebruiken.
Ik heb een collega-sportjournalist gevraagd waarom. Hij wist het niet. Maar nu ik het zei . . . Ja, hij hoorde het inderdaad ook nog wel eens. Het is oubollig taalgebruik, zei hij. Zelf gebruikte hij wist nooit. Maar er waren ook wel anderen die wist gebruiken hoor. Heus niet alleen sportjournalisten. Dat wist ik weer niet.
Ik ben er dus niet achter waarom wist de brilstand heeft overleefd. Vooral bij De Wedstrijden van Talpa zeggen ze het vaak. Let er maar eens op. Of beter: doe maar niet, want voor je het weet denkt u elke keer aan mij . . .
Gemengde berichten
I.
Echt, geloof me. Ik heb het geprobeerd, maar het lukte niet. Het is te hoog en je hebt nauwelijks houvast. En toen ik uit mijn broek scheurde heb ik het opgegeven.[!-- error: could not popup ../images/bovenoprekgroot.jpg. File does not exist --]
II.
Uit ons plaatselijk weekblad de Bossche Omroeper:
III.
In de VARA-gids van deze week stond een verhaal over regionale omroepen. Daarin stond onder meer het onderstaande vooroordeel.
Maar gelukkig werd ook oud NOS Journaalverslaggever Rik Groenewegen (nu Omroep Zeeland) geciteerd. Voor het evenwicht zeg maar.
Heeroom
Ze is deze week zestig geworden. God, wat een kloteleeftijd. Veertig? Schaterend. Vijftig? Lachend. Maar zestig. Dat is een keerpunt. Het begin van het einde. De tafel in de hal lag vol kaarten. Het huis leek wel een rozentuin. Ze had nog nooit zoveel kado’s gekregen. Zie je wel. De mensen gaven gul omdat het wel eens het laatste kroonjaar kon zijn.
En toen belde Heeroom. Ze hadden afgelopen zomer zijn zestigjarig kloosterjubileum gevierd. Wat een leuke dag was dat geweest. Zestig jaar in het klooster. Hij trad in toen zij werd geboren. Heeroom moest lachen. Als de dag van gisteren wist hij zich zijn eigen zestigste verjaardag nog te herinneren. Hij was toen missionaris in Malawi. Wat een rotdag was dat. Zestig. Hij voelde zich een oude man. Voor hem geen feest.
Hij trok die dag alleen het oerwoud in en hij liep en hij liep totdat hij besefte dat er nog zoveel te doen was. Hij keerde terug naar zijn dorpje. En nu was hij stokoud maar nog steeds vitaal. Wat is nou zestig jaar? Het was voor hem zo lang geleden. Meid, zei hij, maak je niet zo druk. Er is nog zoveel te doen.
Lijdensweg
Zelf denk ik aan de dienst maatschappelijke zorg of een GGZ. Een organisatie voor verslavingszorg zou het ook kunnen oppakken. Een zelfhulpgroep lijkt mij het beste. Anoniem natuurlijk. Eventueel wil ik wel rolmodel zijn. Misschien is er een verzekeringsmaatschappij die het in het pakket wil opnemen.
Een paar collega’s fulmineerden tegen webloggers. Exhibitionistische selfkickers zijn wij. Vooral zij die elke dag hun hele hebben en houwen blootgeven. Alsof er iemand geïnteresseerd is in hun dagelijkse beslommeringen. Hoe kunnen mensen zoveel tijd over hebben om een weblog bij te houden?
“Zou jij je privé-leven op internet zetten,” vroeg de grootste tegenstander aan een collega die neutraal zat te luisteren.
“Nee,” zei die, “maar ik hou thuis wel een dagboekje bij”.
Ik schrok er van toen ik het hoorde. Er zijn dus nog webloggers die stiekem thuis in een schriftje krabbelen en die niet uit de kast durven komen. Wat een lijdensweg moet dat zijn. Dat hoeft toch niet meer in deze tijd. Een zelfhulpgroep lijkt mij het beste. Desnoods poli-klinisch.
Oplossing
De trein stopte even buiten het station. Na een paar verveelde minuten vertelde de conducteur dat er problemen waren met een persoon. In de coupe begon het grote speculeren. Ondanks het krakende intercomsysteem en kwetterende pubermeisjes, die zo dringend werden verwacht dat ze hun geringe vertraging telefonisch moesten melden, verstond ik even later dat de persoon een verwarde mevrouw was. Dus geen tuig, zoals de algemene veronderstelling was.
De mevrouw, zo hoorde ik, had op de rails gestaan. De machinist kon op tijd stoppen. De politie was in aantocht. De meisjes grepen weer naar hun telefoon om hun opwinding te delen.
De conducteur hield ons op de hoogte. Je hoorde in zijn stem een oprecht medeleven met die arme mevrouw. Nadat ze was overgedragen aan de politie klonk zijn stem weer, opgelucht: “Nou, de problemen voor die mevrouw lijken een beetje opgelost. We zullen onze weg vervolgen. Dank u voor het wachten.”
"De problemen voor die mevrouw lijken een beetje opgelost." Ik kon voor het eerst van m’n leven wel een conducteur knuffelen. Maar ik vroeg me af of ze echt waren opgelost. In ieder geval was dit niet de oplossing die ze vijftien minuten eerder zelf voor ogen had.
Cabaretier
Eerst dacht ik dat cabaretiers hun teksten volledig bedachten op een zolderkamertje, aan de keukentafel in een grachtenpandje of in een tot werkkamer verbouwde stal op het Gooise platteland (al naar gelang de status).
Maar nu denk ik dat ze ook putten uit teksten die ze opvangen in kroegen, treinen of tijdens een schnabbel op een congres van salesmanagers (al naar gelang de status). Want de teksten liggen op straat. Je moet het alleen willen horen, opslaan en het dan op je eigen humoristische manier aan elkaar schrijven.
Vandaag hoorde ik in het voorbijgaan de ene kerel tegen de andere zeggen: “het mooie is dat hier een stukje techniek bij komt kijken door het dynamisch voertuiggedrag”. Jammer dat ik geen cabaretier ben . . .
Stokpaardjes
Ik heb drie stokpaardjes. Koopzondagen, die ik dé uitwas van onze samenleving vind; middenstanders die de euro hebben misbruikt om de prijzen op te drijven; vooroordelen ten aanzien van mannen.
En wat is er gebeurd? De op euri beluste Bladelse middenstand biedt mijn drie stokpaardjes aan voor de prijs van één. Ze organiseren een koopzondag, speciaal voor mannen. En om die te lokken gaan de autodealers snelle bolides in het centrum zetten en is er een wedstrijd met radiografisch bestuurde auto’s. Want daar zijn wij gek op. Ik wou dat ik het zelf bedacht had.
Mannen, het is aanstaande zondag. Ik stel voor dat we om negen uur verzamelen bij cafetaria ’t Smulhuis aan de Nieuwstraat in Bladel en dan samen naar de koopzondag gaan. Ennuuuhhh . . . doe iets roods aan.
Getergd
Ik schijn een “getergde” man te zijn. Dat heb ik niet van de eerste de beste, maar van de directeur van een instelling voor maatschappelijke opvang. Ik belde hem beroepshalve om te vragen hoe het staat met zijn plannen om een mannenhuis op te richten. Er zijn al vrouwenopvanghuizen voor moeders en kinderen die regelmatig klappen krijgen van vader. De zorginstelling wil nu een huis voor die mannen met losse handjes. Dié moeten een tijdje uit huis zodat moeder en kind veilig in hun eigen omgeving kunnen blijven.
Het gaat goed met de plannen voor een huis voor getergde mannen, zei de directeur.
Hoe noemt u dat, vroeg ik.
Getergde mannen, zei hij.
Getergde mannen, herhaalde ik.
Ja, zei hij, mannen zoals u en ik die af en toe hun vrouw wel achter het behang willen plakken.
U en ik, zei ik neutraal.
Dat willen we allemaal toch wel eens, zei hij.
Ik kon me er niks bij voorstellen. Wij hebben thuis namelijk alle muren getext om te voorkomen dat ik getergd raak door scheurend nat behang. Zouden meer mannen moeten doen.
Droesem
Hoe diep kun je putten uit je bron met ervaringen zonder in troebel water terecht te komen. Soms laat ik mijn emmer, in jaren gemeten, verder zakken dan de leeftijd van mijn collega’s tegenover mij. Ze kijken me dan aan en dan weet ik dat ik droesem boven heb gehaald. Water moet stromen.
Die wetenschap maakt mij milder dan ik zelf zou willen. Maar wat altijd zal blijven is de verontwaardiging over onrecht. Eén van mijn belangrijkste drijfveren om in het vermaledijde vak van journalist te blijven.
Deze gedachten borrelden als kleine gasbelletjes op toen ik zaterdag in de Volkskrant een interview las met Jan Marijnissen. Ondanks zijn verzet maakt hij sinds mensenheugenis gewoon deel uit van het Haagse circuit. In het interview gaat hij er prat op dat hij desondanks de gesel van de markt heeft meegemaakt en dat hij weet hoe het bedrijfsleven in elkaar zit.
Maar hoe lang is het geleden dat hij maoïstisch worsten draaide? Kun je dat nog uitleggen aan mensen die staan te trappelen om de oude garde te vervangen? Hoe diep kun je putten voordat je een karikatuur van jezelf wordt? Gelukkig heeft hij ook nog zijn verontwaardiging over onrecht. Dat is een belangrijke eigenschap om door te geven aan mensen die denken dat Mao een sausje is voor over nasi.
Namen (toegift 4)
Sinds ik mijn namenlijst op mijn website heb gezet, krijg is steeds meer reacties van mensen die nieuwe namen aandragen. Daar ben ik blij mee. Vandaag weer een kleine update.
Bosschieter – poeliersbedrijf in Den Ilp
Schilder – bouwbedrijf in Baarschot
Gevel, van de – dakkapellenspecialist in Tilburg
Boven, van – predikant
Pater – predikant
Heiden, v.d. – predikant
Cabaret T. – predikant
Kwetters – eierhandelaar in Veen
Toonen, Theo – secretaris blaaskapel De Bergen Echo’s
Mol, de – beheerder Brabants Landschap
Wehkamp, mevrouw – woordvoerster van de Hema
Kok, de – keukenbouwbedrijf in Moergestel
Spier – atleet
Potjes – secretaresse van de Dahliavereniging Esch
Schaap, Nammen – veetransporteur (woordvoerder in bluetonguezaak)
Cockmartin, Chris – de bijna ex-man van sexuologe Goedele Liekens
Jantje
Jantje Smit schijnt verkering te hebben met Ellemieke Vermolen. Ik kende Ellemieke niet, maar als je op een nieuwsredactie van een regionale omroep werkt ben je snel bijgepraat. Ze schijnt ook al eens met Robbie Williams in bed gelegen te hebben. Edwin Evers is achter die relatie gekomen. Hij belde Jantje uit bed en kreeg Ellemieke aan de telefoon. Jantje is dus een sukkel.
Ellemieke is tien jaar ouder dan Jantje, die nog maar twintig is. Ik vroeg me af wat zo’n jochie van twintig met zo’n rijpe . . . . Maar ik kon die vraag niet afmaken, want mijn vrouwelijke collega’s riepen meteen in koor: “Go Ellemieke Go!!”.
Even later had ik een collega van L1 (de regionale zender voor Limburg) aan de telefoon. Ik vroeg of ze het al gehoord had van Jantje. Gehoord!? Gehoord!? Jantje zat in hun studio!! Hij had opgetreden in Maastricht. En zij dacht nu dat Jantje was blijven slapen in een Maastrichts hotel en dat Ellemiek daar ook lag toen Jantje door Edwin uit bed werd gebeld. My God, riep ik, het is in jullie gebied gebeurd? Boffen! Dat vond zij ook . . .
Draadjesvlees
Vandaag is de uitslag van enkele belangrijke onderzoeken gepresenteerd. Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau zijn Nederlanders gewoontedieren, die het liefst om zes uur aan het avondmaal zitten. En Blue Band heeft uitgevonden dat dat avondmaal geen gewone warme prak meer is. Integendeel: de Nederlander mist het draadjesvlees. En dat niet alleen, wij missen ook de stamppot en de zelfgemaakte appelmoes.
Kijk, daarom is het maar goed dat ik thuis de baas ben in de keuken. (Wonderwel heeft Marlies zich niet verzet toen ik voor mijzelf dat stukje speelruimte binnen onze relatie claimde.) Ik bepaal dus elke dag wat we eten. Mijn lief doet af en toe een verzoek (altijd maar weer pasta met pikante kippenlevertjes) dat ik nooit meteen honoreer, want dat zou mijn positie kunnen ondermijnen.
En bij mij staan het draadjesvlees en de stamppot regelmatig op het menu. Draadjesvlees, gesudderd in een pan met tomaat, een laurierblaadje, uien, een stukje ontbijtkoek, rode wijn en een paar andere kruiden. Heerlijk. En andijviestamp met spekjes en ei en vette jus.
Tegen vrouwen die draadjesvlees missen zou ik willen zeggen: zoek een keukenprins van middelbare leeftijd.
Heleen
Ik heb kortstondig gemaild met een meisje van negen. Het was meteen duidelijk dat het niet lang kon duren. Ze heet Heleen. Zij begon. Ze schreef in korte, afgemeten zinnen. Ze wilde dingen van me weten, maar toen ik haar persoonlijke vragen stelde, hoorde ik niks meer.
Ik heb wel een foto waar ze op staat, te midden van andere kinderen. Ze is dat vrolijke meisje op de tweede rij, naast dat halfbloedje. Ze is de knapste van het stel. Als ik nog eens goed kijk dan lijkt ze me ouder dan de andere kinderen.
Ach, Heleentje. Net zo min als ik nog dat jongetje van negen ben op diezelfde foto (aan de andere kant van het bruine jongetje) zal zij nog dat meisje zijn. Net als ik zal zij nu minstens vijftig zijn, waarschijnlijk ouder. Ze kwam me op het spoor via Schoolbank. Of ik Jantje was die in de Merelstraat had gewoond. Ja, Heleentje, dat was ik, bijna veertig jaar geleden. En of ik die nog kende, en die en die . . . Sommigen wel, sommigen niet.
Het is een half mensenleven geleden dat Heleentje en ik negen waren.
Verontwaardigd
Eigenlijk is het schandalig en ben ik verontwaardigd. Ik leg het uit. De politie arresteerde in Valkenswaard een man op verdenking van lokaalvredebreuk. De man legde op het politiebureau een verklaring af en de agenten maakten een proces-verbaal. Die man vond dat zijn woorden niet goed waren weergegeven een hij wilde een correctie. Dat werd geweigerd.
De verdachte stapte naar de Nationale Ombudsman en die gaf hem gelijk. De politie werd vandaag hard op de vingers getikt. Ik was verontwaardigd over een zinsnede in het rapport van de Nationale Ombudsman, waaruit bleek dat de politie veel vaker weigert correcties door te voeren. Leest u wat er in het rapport staat en oordeel zelf:
Het is de Nationale ombudsman ambtshalve bekend dat dit in de praktijk echter veelal niet gebeurt. Veelal zijn het de verbalisanten die - met het oog op een eventuele latere veroordeling - bepalen wat wel en niet in de verklaring wordt opgenomen. Dit betekent dat verklaringen van verdachten meestal niet nauwkeurig worden overgenomen maar dat vooral wordt aangesloten bij de formuleringen uit het Wetboek van Strafrecht (…). Hiermee wordt echter niet gehandeld overeenkomstig het bepaalde in artikel 29 Sv.
Dat kan in ons land dus gewoon. De politie moest er op letten . . .
Aanstoot
De wereld wordt gek. Het begon met mensen die een verbod op het dragen van hoofddoekjes wilden. Waarom? Een moslima met een hoofddoek geeft een statement af, net als Hollandse vrouwen vroeger met de tuinbroek. Nu is er een rel in Engeland over een lerares die een boerka draagt en onze eigen Tweede Kamer wil een verbod op het dragen van boerka’s in de openbare ruimte. Dat vind ik wat moeilijker, want ik vind dat je omwille van je religie geen verstoppertje moet spelen.
Er waren even ideeën om de christelijke Tweede Pinksterdag te ruilen tegen een Islamitische Suikerfeestdag. Mensen reageerden woedend, want ze voelen zich overspoeld door de islam. Maar volgens mij is Pinksteren ooit door christenen op de heidenen veroverd en heeft de vakbond er die tweede dag bij geluld om de door diezelfde bond geëxploiteerde zomerhuisjes in de bossen vol te krijgen. Bovendien: de tweede Pinksterdag is nu een raomelèkfeest*. Niks christelijks meer aan.
En nu protesteert een “Tory” tegen het feit dat een dame van British Airways zichtbaar een kruisje draagt. Dat vindt hij aanstootgevend voor andere religies.
Wat zeg ik? Deze wereld is al gek.
* raomen lèkken = ramen likken = winkelen op z’n Eindhovens.
Canon
Vandaag is de Historische Canon gepresenteerd. Vijftig vensters op onze vaderlandse geschiedenis, die iedereen moet kennen. Er zal veel kritiek op komen, las ik. Het lijkt mij een ondankbare klus. Als weblogger is het verleidelijk vandaag je eigen canon te schrijven. Nieuws klein en persoonlijk maken. Maar welke criteria hanteer je?
Moet ik zeggen dat de geboorte van mijn eerste zoon het belangrijkste moment in mijn leven was, want toen veranderde dat totaal? De geboorte van de tweede was net zo belangrijk, maar die veranderde mijn leven niet meer zo drastisch. Welk van de twee huwelijken is het belangrijkste in mijn leven? Het eerste veranderde mijn leven veel meer dan het tweede, maar het tweede is goed. Het overlijden van mijn moeder was dramatisch, maar mijn leven veranderde er nauwelijks door. Het leven van mijn vader heeft meer invloed.
Nee, een persoonlijke canon is mij te link. Laat staan als je zoiets doet voor een land met 16 miljoen “voetbaltrainers/geschiedenisleraren”. Dus kritiek is makkelijk. En wedden dat er mensen zijn die na het openen van deze vijftig vensters meer van hun vaderlandse geschiedenis weten dan daarvoor.
Vrije zondag
Hè, lekker. Vandaag hoef ik niet zelf na te denken over een stukje. Mijn schoonvader ontlast mij. U moet weten dat mijn schoonvader altijd bezig is met woorden. Hij dicht af en toe, schrijft stukjes in de plaatselijke krant en hij componeert.
U kent natuurlijk het Cranendonks volkslied. Mijn schoonvader is de schrijver. Hij componeerde het toen de gemeenten Maarheeze en Budel werden samengevoegd tot Cranendonck.
Mijn schoonvader is ook de man die tijdens bijeenkomsten de speeches houdt en de man die aan het einde van een reis het dankwoord spreekt. Eigenlijk is hij de voorloper van de weblogger.
Naar aanleiding van mijn stukje deze week over de stadsdichter van Uden (ik kon niks bedenken dat op Uden rijmde) kroop mijn schoonvader achter zijn PC’tje en ploeterde net zo lang tot hij mij onderstaand gedicht kon mailen. Bedankt vader, ik ga van een vrije zondag genieten.
Een toondichter in het brabantse Uden
Werkt al jaren aan een etude
Zijn vrouw is daarbij niet in haar schik
Ze zei, na drie borrels en een hik
Je bent nog niet verder dan een prelude
Hoge dunk
Veel mensen hebben een hoge dunk van journalisten. Vroeger meer dan nu. Zowel meer mensen als meer dunk. Vroeger bedoel ik. Ik ken ze, die journalisten. Een beetje dunk mag best, maar ik zou het niet overdrijven. Sommige mensen denken dat wij alles weten en dat we al hun problemen kunnen oplossen. Wij weten met z'n allen ook best veel en wij kunnen ook wel problemen oplossen, maar laat ik dat nou zelf niet overdrijven.
De meneer die ons deze week een keurige handgeschreven brief stuurde (dat worden nog eens collectoritems in dit mailtijdperk) schatte ons wel erg hoog in. Hij schreef dat hij problemen had met een uitkeringsinstantie over de aard van zijn ziekte. Ten bewijze van de ernst van zijn aandoening had hij een brief van zijn medisch advocaat bijgevoegd. Zodat wij ons zelf konden overtuigen van het gewicht van de zaak.
Ik voel me gevleid als mensen denken dat journalisten alles weten, maar iemand overschat mij als hij denkt dat ik, een eenvoudige regiojournalist, aan die brief een touw kan vastknopen . . .
Lingo
Het TV-spelletje Lingo gaat verdwijnen. Ik hou niet van TV-spelletjes. Voor de ene ben ik niet snel genoeg, door de andere wil ik me niet laten debiliseren, maar voor de meeste schiet mijn MAVO-opleiding gewoon te kort. Het schijnt dat Lingo van de buis wordt gehaald omdat er te veel oude mensen naar kijken. En buisbaas Ton F. van Dijk wil verjongen.
Vanmorgen nam ik dat nog voor kennisgeving aan, ware het niet dat presentatrice Lucille van oorsprong een Brabantse is, dus daarmee is het verdwijnen van Lingo een zaak van Brabants staatsbelang. Maar dan nog glijdt de kwestie gemakkelijk van mijn rug.
Het begon me pas interesseren toen ik las dat het CDA-kamerlid Joop Atsma onderwijsminister Maria van der Hoeven over het schrappen van de woordquiz gaat ondervragen. Volgens Atsma raakt deze kwestie het hart van het publieke bestel. Lingo als hart van het publieke bestel? Toe maar. Er schijnt hier ook sprake te zijn van ernstige discriminatie van ouderen. Een dictaat van de zendercoordinator. Wat een kwestie! Wat een . . .
s l e u r
- l e u -
u i l e n
u - l e -
g e l u k
g e l u -
Kleine domoor
Een jaar geleden was het om twee uur ’s nachts altijd onrustig in onze historische provinciehoofdstad. Geen plunderende roofridders met geheven zwaard, maar groepen agressieve cafébezoekers. Middeleeuws blijft het wel natuurlijk.
Volgens de cafébazen kwam dat omdat ze allemaal tegelijk om twee uur de bezoekers op straat moesten zetten. Dat werd dus vier uur, want de horecabazen in Den Bosch zijn machtig.
De laatste tijd is het om vier uur onrustig. De politie klaagt dat ze het niet meer aan kan. De horecaondernemers weten hoe dat komt. Nu ze tot vier uur open zijn gaat om half vier de tapkraan dicht en het licht wordt dan iets feller. Kunnen de mensen een half uur afkoelen (coolingdown heet dat). En dat is het probleem, die periode is te kort. Doe dan drie uur de kraan dicht zou ik zeggen. De Vries, doe niet zo naief. Dat kost toch geld, kleine domoor.
Nee, de immer creatieve Bossche cafébazen hebben een betere oplossing. Ze willen tot half vijf open, zodat mensen meer tijd hebben om af te koelen waardoor ze niet zo agressief en opgedraaid de straat op gaan. Tja, probeer daar maar eens een speld tussen te krijgen.
Achter het net . . .
Harry Mulisch heeft weer niet de Nobelprijs voor literatuur gewonnen. Toen ik vanmorgen hoorde dat Orhan Pamuk de winnaar was wist ik het al: dat wordt alom uitgelegd als een politieke keuze. Mulisch doet dat ook.
Ik heb verschillende boeken van Pamuk gelezen en wat mij betreft verdient hij alleen al om literaire redenen de Nobelprijs. Ja, dat kan ook een overweging zijn. Dat iemand goed schrijft.
Mulisch zei vanmorgen via het ANP “nog nooit iets van zijn Turkse collega gelezen te hebben. Hij zei dat nu wel te gaan doen, hoewel het lezen van Nobelprijswinaars niet per se een must is. Groten als Tolstoj, Borges en Nabokov sleepten de prijs ook nooit in de wacht. ,,De groep schrijvers die de prijs niet heeft gewonnen is ook heel select.'' Aldus Mulisch.
Bromberen
Er was een ontsnapt wasbeertje gevangen. Midden in Eindhoven. Het beest viel kippen aan, want Eindhoven is een samenraapsel van dorpen waar mensen nog kippen houden. Er werd één onzer verslaggevers opgezet. Hij belde de Dierenambulance. Paniek. De ambulancebroeder mocht niet met de pers praten. Hij verwees naar de voorzitter van de Stichting Dierenambulance. Die werkte niet mee aan een sensatieverhaal. Tuut . . .tuut . . .tuut. Hij spitte verder.
Inmiddels begonnen de oudere, bedaagde collega’s (ja, ja, ik ook) zich af te vragen of we zoveel tijd moesten steken in een wasbeer.
“Heb jij vier jaar HBO Journalistiek gedaan om bezig te zijn met een wasbeertje?” vroeg er eentje.
“Het is wèl human interest,” riep iemand. “Dieren doen het goed op TV,” zie een ander.
“We moeten dingen duiden in plaats van ons met wasbeertjes bezig houden,” zei een vijftiger. Brombeer, zag je mensen denken.
“We moeten onderzoeken hoe het zit met het ontsnappingsgevaar van wasbeertjes,” probeerde ik. “Niks Dierenambulance. Moeten wasbeertjes achter een glasplaat? Dat is de kwestie.”
“Laten we Abraham Moscowitz een reactie vragen,” werd voorgesteld.
“En ondertussen doet de regering geen ene flikker aan wasberen,” bromde een andere vijftiger met opgeheven vinger. En zo is het!!
Dag van . . .
Naar aanleiding van mijn stukje over Harry (Nobelprijs) Mulisch en de Journalistieke Maandkalender vroeger Louter meteen om een Weekkalender. Ik vond dat een beetje overvraagd. Maar een collega, die ook kennis had genomen van dat stukje, zei dat het gekker kon en hij printte meteen een lijst met "de dag van . . ." uit. Leuk voor Stroomopwaarts. Mijn hemel, zes kantjes tot juni. Ik zou zeggen: knip de lijst van november uit en kijk hoe pluriform het journaille in die maand is.
Nachtgedachten
Na een politieke vergadering, zoals gisteren de algemene beschouwingen in Den Bosch, moet ik altijd afdraaien. En het kost me dan grote moeite in slaap te komen. Het waanzinnige was gisteren dat mijn tollende hoofd in bed niet meer op de voornaam van Wilders kon komen.
Geen idee waarom ik in bed aan Wilders dacht, laat staan waarom ik z’n voornaam wilde weten. Henk, Kees, Willem? Ik wist dat het iets puur Hollands was, dat kan ook niet anders. Jan? Nee, godzijdank niet. Om mijn gedachten te structuren begon ik bij A. Arie? Nee, niet iets met een A. Ook niet met een B, een C of een D. Bij de G wist ik het weer. Geert. Geert Wilders.
En toen moest ik er ineens aan denken dat de gemeente Uden ook een stadsdichter krijgt. Ik kreeg spontaan medelijden met die man. Want wat rijmt er in hemelsnaam op Uden? Ik begon weer bij de A. Aluden? Abruden? Buxtehude? Uiteindelijk had ik bij de Z nog geen rijmwoord op Uden. Kijk, van die dingen. Daar heb ik nou een onrustige nacht van. . .
Vanmorgen schoot me opeens preluden te binnen. Ik moet niet vergeten die dichter even te tippen.
Maandkalender
Wat mij betreft kan Mulisch definitief op de Journalistieke Maandkalender.
Januari:Friezen hopen op Elfstedentocht
Februari: Dreigend conflict in Oeteldonks Boeren Parlement
Maart: KNMI vreest wateroverlast als maartse buien echt losbarsten
April: GroenLinks overweegt debat over rapen kievitseieren
Mei: Brabantse pretparken verwachten goed seizoen
Juni: Strandtenthouders weinig optimistisch
Juli: Buurt siddert na ontsnapping wurgslang
Augustus: Twijfel over bestaan wurgslang
September: NS verwacht minder problemen met blaadjes
Oktober: Mulisch is klaar voor de Nobelprijs
November: KNMI rekent op novemberstormen
December: GroenLinks overweegt debat over naam Zwarte Piet
Vakantiemijmeringen (3)
De dia-avondjes. Heeft u daar vroeger ook zo tegenop gezien? Mensen die waren teruggekeerd van vakantie en die dan dia-avondjes organiseerden. Meestal waren die in december omdat dan pas het rolletje vol was. En net als je dacht dat de beker dit jaar aan jou voorbij zou gaan, werd je uitgenodigd.
Vader had de projector al op de speciaal daarvoor bedachte diatafel gezet en het scherm stond al op. Moeder manoeuvreerde voorzichtig met de koffiekopjes door de kamer om niets om te stoten. Daarna haalde ze schuifelend de kopjes weer op en werd er limonade en wijn ingeschonken. Uit het vakantieland, dat sprak voor zich.
En dan ging het licht uit en ging de projector aan en schoven de plaatjes van prachtige Oostenrijkse muurschilderingen, kunstig houtsnijwerk, koeien met bellen en paarse bloempjes over het beeld. Meestal afgesloten met familiekiekjes van de laatste Sinterklaasviering waarmee het rolletje was volgeschoten.
Ik heb mijn vakantiefoto’s nooit opgedrongen. Ook nu niet. Ik zet hier een paar plaatjes bij. Als u wilt kunt u kijken, zo niet even goede vrienden. Maar wees blij dat ik alleen mijn favorieten plaats en niet alle 190 die ik geschoten heb.
[!-- error: could not popup ../images/geelblauwgroot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/japansegroot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/kerkgroot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/monikkengroot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/schaduwgroot.jpg. File does not exist --]
[!-- error: could not popup ../images/bruidgroot.jpg. File does not exist --] (lees meer)
Vakantiemijmeringen (2)
We hebben het nieuws uit Holland precies vier dagen buiten de deur kunnen houden op die afgelegen heuvels in Umbrië en de Maremma. Geen krant, geen radio en een televisie met alleen maar satellietkanalen uit landen waarvan wij het bestaan slechts vagelijk kenden.
De nieuwslezers konden wij niet verstaan, de bijbehorende beelden zeiden ons niks. We denken dat we naar enge dictators hebben gekeken die weldoende door de dorpen van hun obscure staatjes trokken. Maar het kunnen ook artsen zonder grenzen zijn geweest die voorbehoedsmiddelen uitdeelden.
En toen ontmoetten wij landgenoten die enthousiast vroegen of wij het grote nieuws al hadden gehoord. Ja, zeiden wij, wij waren nog net thuis toen Donner aftrad. Ze keken ons glazig aan. Welnee, zeiden ze: Maxima is weer zwanger! Je hoorde heel duidelijk het uitroepteken. We doken meteen weer onder.
Pas anderhalve week later, bij vertrek op het vliegveld was de tweede confrontatie met datgene wat Nederland bezig had gehouden. In een krantenrek schreeuwde de Telegraaf ons toe: KIND DUPE VAN GOUDEN KOOI. Wij begrepen niet waarom de krant het plezier van het nog ongeboren koningskind al prenataal moest bederven.
Brief van Ali (15)
Beste mensen,
Is heel fijn Stroomopwaarts is weer thuis, want nu is aan de hand heel belangrijke kwestie voor Turkse mensen. Meneer de Vries wil nog veel vakantiemijmeringen doen maar ik heb hem kunnen overtuigen van meer belangrijker zaak. Vakantiemijmeringen komen wel ander keertje.
Ik heb beetje verschil van mening met mijn vriend Mo. Mo zegt wij moeten excuses aanbieden voor Armeense kwestie anders wij kunnen niet stemmen voor politiek. Maar ik vind onzin. Is zo lang geleden, bijna honderd jaar. Ik ga wel stemmen. Was niet kwestie van ons soort mensen maar van hele oude Turkse mensen. Maar Mo wilde in pauze van fabriek Nederlandse collega’s excuses aanbieden.
In pauze hij nam woord en zei excuses voor Armenie. Nederlandse collega’s keken beetje raar op. Wat is met Armenie vroegen zij Mo. Was heel erg, zei Mo. Eén collega begreep niks en zei: Maak niks uit Mo, wij pakken Bulgarije en dan wij zijn toch door voorronde. Nee, zei Mo, zijn heel veel mensen vermoord. Voetbalrelletje, schreeuwde Piet van magazijn.Mo werd beetje heel erg zenuwachtig. Hij vertelde over Armeense kwestie, maar iedereen riep dat is veel te lang geleden, kan jij niks aan doen, ga zitten en eet jou couscous van mevrouw Mo op. Niet zeiken, riep iemand, wij bieden ook geen excuses aan voor politionele acties. Mo begreep niks van.Na pauze vroeg meneer van kantoor apart naar mijn mening. Ik weet niet, zei ik, is lang geleden. Wat moet ik zeggen. Was iets van hele oude Turken. Honderd jaar geleden meneer. Wij praten nooit over.
Je moet gewoon zeggen dat het jou spijt en dan achter jou rug stiekem vingers kruisen, dan telt jou woord niet. Ben je overal vanaf, zei Hollandse meneer van kantoor.
Ik weet niet is niet eerlijk, zei ik.
Nee, zei meneer, is niet eerlijk is Hollands.
Groet,
Ali Yildiz
